எனக்கு வாசிக்கக் கிடைத்தது அவருடைய எட்டாவது புத்தகம். ‘ஆசிரியரின் பிற நூல்கள்’ என கடைசிப் பக்கத்தில் இருக்கும் பட்டியலின் பிரகாரம் தெரிந்துகொண்டேன். ஆனால், அவருடைய பிற புத்தகங்கள் எதுவுமே எங்குமே காணக் கிடைக்கவில்லை. ஒருவேளை, ஆங்கிலத்தில் வெளியானது பதினைந்து சிறுகதைகள் கொண்ட ஒரு தொகுப்பு மட்டும்தானோ என்னவோ. ‘ஒருபோதும் முடியாத பயணம்’ (Neverending Journey) என்ற இந்த நூலுமேகூட பிரபலப் பதிப்பகம் எதிலிருந்தும் வெளியானது அல்ல.
அப்பாவின் உள்ளங்கைகள் எல்லாம் வெளிறி தோள் செதில்செதிலாக எழுந்திருந்தன. ரத்தசோகை பிடித்தது போன்று வெள்ளைவேளெரென்று உள்ளங்கைகள் ஆகிவிட்டன. சுடுநீரில் டீ கிளாஸ் கழுவிக்கழுவி உள்ளங்கைகள் வெளிறிப் போய்விட்டன. வேட்டியை இப்போ மடக்கிக் கட்டாமல்தான் நின்று வேலை செய்கிறார். அப்பா கடையில் நின்று நின்று இரு கால்களிலும் ரத்த நரம்புகள் சுருண்டு சுருண்டு புடைத்துப் போய்விட்டன. இந்த வெரிகோஸ் நோய் வந்ததிலிருந்து வலியால் கஷ்டப்படுகிறார். ஆஸ்பத்திரி ஆஸ்பத்திரி என்று அலைந்தார். அந்த முறுக்குப் புடைப்புகள் வற்றி அமுங்கவே இல்லை. நாட்டுத் தைலத்தை உள்ளங்கையால் தேய்த்துவிடு வற்றுதா என்று பார்க்கலாம் என்று தந்தார். கெண்டைக்கால் முழுக்க அந்தத் தைலத்தை தேய்த்துவிட்டாள். “இப்ப எப்பிடிப்பா இருக்கு.” “முன்னக்கி இப்ப நல்லா இருக்கு” என்றார்.
இசக்கி மாதிரி ஆட்கள் எல்லாம் ஒரு காலத்தில் அரிசிக்குத்தான் கீரை விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். இசக்கி ஒரு குத்து அரிசிக்கு இரண்டு கை கீரையை அளைந்து குத்தாகத் தாராளமாகவே போடுவாள். கொஞ்சம் கொசுறாகவும் நாலு விரற்கடை அளவு போடுவாள். இரண்டு கை கீரை வாங்கினால் அன்றையக் கறிப்பாடே கழிஞ்சுரும், கொஞ்சம் கீரையை உப்புப் போட்டு, மசியக் கடைஞ்சு, ரெண்டு இணுக்கு கறிவேப்பிலை காயம், கடுகு உளுந்தம் பருப்பு, புளி கரைச்சு விட்டு, காரமும் சேர்த்துத் தாளிச்சா, புளிக்கீரைன்னு சோத்துக்குப் போட்டு பிசைஞ்சு சாப்பிடலாம்.
அதைக் கேட்டதும் எல்லோரிடமிருந்தும் மறைத்துவைத்திருந்த ஒரு ரகசியத்திட்டம் வெளிப்பட்டுவிட்டதுபோல வெட்கத்துடன் ஒருகணம் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவன் முகம் சிவந்தது. பிறகு மெல்ல கண்களைத் திறந்து அவளைப் பார்த்து நிதானமான குரலில் “ஆமாம். அப்பதான சொந்தக் கால்ல நிக்கறவன்னு ஊரு உலகத்துல ஒரு மரியாதை இருக்கும். ஊரு உலகத்தைக் கூட விடுங்க. நமக்கே நம்மபத்தி அப்பதான ஒரு மரியாதை, தன்னம்பிக்கை எல்லாம் உருவாகும். அதுல ஏதாவது தப்பு இருக்குதா என்ன?” என்று கேட்டான். பிறகு அவள் விழிகளை ஆவலோடு பார்த்தான்.
உண்ணி கிருஷ்ணன் “ உங்களுக்கு எல்லாம் கொஞ்சம் கூட இரக்கம் இல்லையா ? அந்த அம்மா குடும்ப நிலைமை தெரியுமா ? அவங்க ஹஸ்பண்ட் குடிச்சு குடிச்சு சின்ன வயசுலயே செத்துப் போயிட்டான். பார்த்துக்க யாருமே இல்லை, வயசான காலத்துல சாப்பாட்டுக்கு மருந்து வாங்க காசு இல்லைன்னு ஏதோ கவுரவமா, சொந்தமா செய்யலாம்ன்னு வந்திருக்காங்க, அவங்களை விரட்ட வீரமா கெளம்பிட்டீங்க.” என்றார்
இமைக்காமல், ஒரு பிணத்தைப்போல பாதி மட்டுமே திறந்திருந்த தனது விழிகளால் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் சிந்து. அகவையின் பாரத்தை ஏந்தியபடி அசைந்த அவரது கைகால்களில் ஒருவித தளர்ச்சி தென்பட்டது. அவள் அணிந்திருந்த புடவையில் குறிப்பிட்ட அளவிலான கசங்கல்களை ஏற்படுத்திவிட்டு மீண்டும் அவள் முகத்தின் பக்கம் வந்தவர் தனது சுட்டுவிரலினால் கழுத்தின் காயத்தை, அதிலிருந்து கசிந்த குருதியின் வடிவத்தை ஒழுங்காக்கினார். பிறகு அனைத்தும் கச்சிதமாக வந்துவிட்ட நிறைவுடன், “குட்!” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்துகொண்டார்.
யாருக்கும் கதிரேசன் நினைவு இருந்ததாகவே தெரியவில்லை, ஒரு சிலரை தவிர. அவர்கள் கதிரேசனின் மிக நெருங்கிய உறவினர்கள். ஈமக்கிரியைக்கு தேவையானவற்றை செய்து கொண்டிருந்தனர். ஒரு வழியாக பல சிரமங்களுக்கு நடுவே கதிரேசனின் மகன் ப்ளைட்டை பிடித்து வந்து சேரவே ஈமக்கிரியையின் கடைசி கட்ட ஆயத்தங்கள் ஆரம்பமாயின. கதிரேசனின் உடலை வெளியே கொண்டு வரவே பெண்கள் பிள்ளைகளின் கதறல்கள் அந்த சூழ்நிலையை இப்போது மிகவும் சோகமாக்கியது. ஈமக்கிரியை கடைசி கட்டத்தை நெருங்கிய நேரத்தில் கூட்டம் அதிகமாகி இரைச்சலும் அழுகைச்சத்தமும் ஒரு கலக்கத்தை உண்டாக்கியது.
பல ஆண்டுகளாக அந்தப் பகுதி வழியாக மழைநீர் நிலத்துக்குள் ஊடுருவியதால், அங்குள்ள ஆழ்மண் ஈரப்பதம் சுற்றிய பகுதிகளைவிட அதிகமாக இருப்பதாக system தெரிவித்தது.
குழந்தைகள் எல்லாரும் காரின் பின்னாடியே ஓடி வந்தார்கள். பூர்வஜாவின் அண்ணன் பிரதாப் பல தெருக்கள் தாண்டி ஓடி வந்து டாட்டா காட்டிவிட்டு, பின்பு “எங்க கார், எங்க கார்!’’ என்று கத்தியபடியே திரும்பி ஓடினான். திரும்பி அவனுக்குக் கைகளை அசைத்துக் கொண்டு வந்த பூர்வஜாவின் முகத்தில் சில்லென்று காற்று பட்டதும், ஒட்டுமொத்த முடியும் காற்றில் பறக்க வாயைத் திறந்து காற்றை விழுங்கிய படியே சென்றாள். சற்று நேரத்திலெல்லாம் எல்லோருடைய முடியும் காற்றில் பறக்க முல்லக்காடு சென்று இறங்கினார்கள்.
இதுவரை ஆராய்ச்சியாளர்கள் மரபணுக்கள், ஸ்டெம்செல்கள், வளர்ச்சியைத் தூண்டும் புரதங்கள் ஆகியவற்றின் செயல்பாடுகளைத் தனித்தனியாக ஆராய்ந்திருந்தனர். ஆனால் AI உருவாக்கிய முறை உடலில் உள்ள செல்களை ஒரு பெரிய தகவல் வலை அமைப்பாகக் கருதியிருந்தது. இதற்காக ஒரு விசித்திரமான தொடர்ச்சியான கட்டமைப்பை உருவாக்கியிருந்தது. அதில் பல கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இடையூறுகளும், மீண்டும் மீண்டும் செ யல்படும் தகவல் சுழற்சிகளும் இருந்தன. ராமநாதன் மூன்றாவது பகுதியைப் படித்தார்.
ஒப்புக்கொள்கிறேன். நான் அச்சமயத்தில் உன்மீது அன்பை பொழிந்திருக்கவேண்டும். “அய்யோ! என் கண்ணே!” என்று உன்னை ஆரத்தழுவி, உனது காயம்பட்ட முகத்தை எனது மார்பினில் புதைத்துக்கொண்டு தலைகோதியிருக்கவேண்டும். எதுவும் செய்யாமல், ஒரு வார்த்தை பேசாமல் நான் அங்கிருந்து எழுந்து சென்றது உன்னை நிச்சயமாக காயப்படுத்தியிருக்கும். ஆனால் டேனியல், அன்று மாலையே நான்தானே ஓடிச்சென்று மருத்துவரை கையோடு அழைத்துவந்தேன்.
தோட்டத்திலேயே இவ்வளவு வெக்கை இருந்தால் கொதிக்கும் அடுப்பு போல் இருக்கும் வீட்டுக்குள் மனதிலும் உடலிலும் அக்னி எரிய எப்படி இருப்பது என்று நினைத்துக் கொண்டான். மரங்களுக்கிடையில் நடக்க நடக்க மனதில் வெப்பம் குறைந்தது. சுற்றிலும் சூழ்ந்திருக்கிற அமைதி மனதில் இறங்கியதில் லேசாக உணர்ந்தான். நேராக மோட்டார் அறைக்குச் சென்று மோட்டாரை இயக்கினான். சொட்டுநீர்க் குழாய்கள் வழியாக தண்ணீர் மரங்களுக்கு பாயத் தொடங்கியது.
ஒரு காலத்தில், தலையைச் சாய்த்து வரிசையான வெண்பற்கள் தெரியச் சிரிக்கும் அவளின் சிரிப்புத்தான் அவனை அவளிடம் இழுத்துச் சென்றிருந்தது. 1975ஆம் ஆண்டு, மே மாதத்தில் ஒரு நாள், ராக்கிங் தொந்தரவில் மனம் நொந்துபோய் முகத்தைக் கீழே போட்டுக்கொண்டு வகுப்பின் ஒரு மூலையில் அவன் அமர்ந்திருந்தான். திடீரெனச் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. அப்போது, இரண்டு மாணவிகள் வகுப்புக்குள் நுழைந்தனர். அவர்களைப் பார்த்தபோது அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது.
அந்த வார்த்தையை நான் யாரிடமும் உரக்கச் சொன்னதில்லை. ஆனால், அது என் ஆழ்மனதில் கனன்றுகொண்டே இருந்தது. ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் இறுதிப் பகுதியில் ஒரு லட்சியத்தை வைத்திருப்பான்—அது உலகிற்குப் பெரிதாக இல்லாவிட்டாலும், அவனுக்கு மிக முக்கியமானதாக இருக்கும். என்னுடைய லட்சியம் அதுதான். ஐம்பத்தைந்து வயதுக்கு முன்பே ஒரு நிறுவனத்தின் இயக்குநராகி, பிறகு ஓய்வு பெறுவது. யாரையும் வெல்ல வேண்டும் என்ற வெறி இல்லை, இங்கே வெல்வதற்கும் யாரும் இல்லை.
‘ஹபிபி, வீட்டில் நுழைந்த கையோடு லக்கேஜை அப்படியே நடு வீட்டில் போட்டுவிட்டு, இவளை நோக்கி ஓடி வருகிறார். வீட்டில் இருந்ததால் துப்பட்டா போட்டிருக்கவில்லை. துப்பட்டாவில் அழுந்தி படிந்து கிடக்கும் கூந்தல், இப்போது சிலிர்த்தெழுந்து, தனது அழகிய கேசத்தைக் காட்டி மயக்கியது. கூந்தலின் அழகு அத்தானைப் பித்தமுற வைத்திருக்க வேண்டும். பீபீயைக் கட்டியணத்துக்கொண்டு, ரகசியக் குரலில் மகளைக் கேட்கிறார். அவள் நித்திரையில் இருப்பது தெரிந்ததும், ‘இந்த அழகையெல்லாம் அனுபவிக்க முடியாம இந்த மூனு வருஷமா நா பட்ட பாடு இருக்கே, அந்த அல்லாவுக்கே வெளிச்சம்.’ என்று படபடத்து, மனைவியை ஆசை பொங்க முத்தமிடுகிறார்.
வேண்டிப்பெற்ற ஒன்றை இன்று மொத்தமாக இல்லாமல் ஆக்கவேண்டும்.எப்போது கிடைக்கும் என ஊகத்திற்கு அப்பால் எதிர்பார்ப்பை விதைத்திருந்த அது இன்னும் இரண்டு நாளில் உருத்தெரியாமல் போகப் போகிறது.ஆயிரம் காரணங்கள் மருத்துவ உலகிலிருந்து கிடைக்கிறது. ஃபோலிக் ஆசிட் குறைபாடு, வம்சாவழி பிரச்சினைகள், உறவுகளுக்குள் திருமணம் ஒத்த குரோமோசோம்கள்..கொண்டுபோய் குப்பையில் கொட்ட வேண்டும் அனைத்தையும் என ஒரு வேகம் வந்தது அவள் மனதில்.
வானில் சூரியன் எழுந்து கிளம்ப ஆரம்பித்தான். செஞ்சுடர் ஒளிர அந்தத் தீவண்ணன் நடந்து வருவது போல பொன்னம்பலத்திற்கு மேனி சிலிர்த்தது. தன்னையறியாமல், பாட்டு கிளம்பியது. “ அன்னம் பாலிக்கும் தில்லைச் சிற்றம்பலம்; பொன்னம்பாலிக்கும் மேலும் இப்பூ மிசை; என்னம்பாலிக்கும் ஆறு கண்டின்புற ; இன்னம் பாலிக்குமோவிப்பிறவியே “ என்று பூர்விகல்யாணி ராகத்தில் லயித்து, தில்லையம்பலவாணனை நினைத்து மனமுருகப் பாடிக் கொண்டே நடந்தவர் அப்படியே அந்த சூரியன் வந்த திசையை நோக்கி கையெடுத்துக் கும்பிட்டு கண்மூடி நின்றிருந்தார். “ நடராஜா” என்று கண் விழித்தவர் அருகில் நின்றிருந்தவரை க் கண்டு ஒரு கணம் திடுக்கிட்டார்.
ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தோம். செட்டி நாட்டுக் கலை நுணுக்கங்களுடன் அழகாக கட்டப்பட்ட பெரிய கட்டிடம். இருபக்கமும் பெரிய திண்ணைகளுக்கு நடுவில் உயரமான கனமான அழகிய வேலைப்பாடுகள் கொண்ட தேக்குக் கதவு. உள்ளே விசாலமான கூடமும், அறைகளும். சிதிலமடைந்தவற்றை மட்டும் மாற்றி பழமை மாறாமல் பாதுகாத்திருந்தார்கள். கட்டிடக் கலை வல்லுநர்களின் திறமையை மனதுக்குள் வியந்து கொண்டேன். பளிச்சிடும் சுவர்களின் வெண்மை தேக்குக் கதவுகளுடனும் ஓட்டுக் கூரையுடனும் பாந்தமாகச் சேர்ந்தது. பின்புறம் ஆற்றில் இறங்கும் படிகள்.
டெல்லியைக் கடந்து ஃபரிதாபாத் நெடுஞ்சாலையில் கார் திரும்பியபோது, சட்டென்று நகரம் பின்னோக்கி நழுவியது. கார் நகர்ந்து கொண்டிருந்ததே தவிர, சுற்றியிருந்த நிலப்பரப்பு அசைய மறுத்து உறைந்து கிடந்தது. மூடுபனி விழும் குளிர் கால மாலைப் பொழுது திட்டமிட்டபடி தன் இறுகிய கரங்களை விரித்துக் கொண்டிருந்தது. பேராசிரியர் மன்பிரீத் சிங்கின் “விசித்திர நாடகம்”
சட்டென்று பத்து வருடத்திற்கு முந்தைய அந்த நிகழ்வு நினைவுக்கு வந்தது. மாதேஷ் பூர்த்தி செய்த மதுரை காமரஜர் பல்கலைகழக விண்ணப்பம். அதில் தந்தை பெயருக்கு எதிரே பாரிஜாதம் என்று இருந்தது. “இது உன் அப்பா பெயரா” என்று ஆச்சரியத்துடன் வினவினேன். “இல்ல சார். என் அம்மா பெயர். நினைவு தெரிஞ்ச முதலா அம்மா தான். அப்பாவை பார்த்ததில்ல. வளர்த்த்தது, படிக்க வெச்சது, எல்லாம் அம்மா தான். பூ கட்டி, பத்து பாத்திரம் துலக்கி கஷ்டப்பட்டு என்னய ஆளாக்கினாங்க. அதான் ஃபார்ம்ல அப்பா பேருக்கு பதிலா அம்மா பேர எழுதியிருக்கேன்.” விளக்கம் தந்தான்.
ஐந்து மணி நேரம் கழித்து பணியாள் ஒருவனுடன் படியேறி அந்த அறையின் முன்பு சென்று நின்றபோது அதன் கதவுகள் என்னை அபரிமிதமான கிளர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கின. ஆனால் விசித்திரமான ஓசைகள் கேட்ட அந்தக் குளியலறையை நோக்கி எட்டுவைக்க இயலாமல் உடல் தயங்கிப் பின்வாங்கியது என்னுள் இனம்புரியாத சலனத்தை உண்டாக்கிவிட்டிருந்தது. சீருடை மற்றும் கைத்துப்பாக்கி இல்லாமல் நான் வலுவற்ற புழு என்பதும், அவற்றின் துணை இன்றி இவ்விடத்திற்கு வந்தது அத்தனை பாதுகாப்பான செயல் இல்லையோ என்கிற அபத்தமான ஐயமும் தோன்றியது. பூட்டப்பட்டிருக்கும் அறையினுள் எவர் பதுங்கியிருக்கப் போகிறார்கள் என்று தர்க்கம் உரைத்தாலும் என்னால் அதனை மதித்து செயலாற்ற இயலவில்லை.
எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. யார் வரப் போகிறார்கள் என்று எப்படி முதலிலேயே தெரியும், ஏதாவது ஆன்லைன் ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் மூலம் பெயர், ஊர், தொழில், உறவினர் என்று செய்து கொள்ள வேண்டுமா ? அப்படிச் செய்தாலும் யார் எவர் என்று சுவாமிஜிக்கு எப்படித் தெரியும் ? புகைப்படமும் கொடுப்பார்களா ? அத்தனையையும் சுவாமிஜி எப்படி நினைவில் வைத்துக் கொள்கிறார் என்பது போல பல கேள்விகள்.
எந்த ‘கார்ப்பரேட் இலக்கியங்களை’ அவன் குப்பை என்று எள்ளி நகையாடினானோ, அதே குப்பைக் கூடையில் தானும் ஓர் அங்கமாகிவிட்டதைப் போல உணர்ந்தான். ரொட்டி நிறுவன அதிகாரியின் நாவலுக்குக் கீழே விழுந்த அதே பாசாங்குத்தனமான ‘லைக்’குகள், நாளை இவன் நாவலுக்கு விழச் சாத்தியமில்லை. சில வருடங்களாக வேலையின்மையிலிருந்து மீள முடியாதவனாக இருக்கிறான். சக-ஊழியர்கள் இல்லாதவனுக்கு ஏது “லைக்”?. தப்பித் தவறி ஓரிரு “லைக்” விழுந்துவிட்டால் – அது இவன் திறமைக்காக இருக்காது!
அர்த்தநாரீஸ்வரராகவும், பார்வதி தேவியாகவும், தாருகனாகவும், பத்ரகாளியாகவும், கன்னியாகவும் நடந்து வரும் அவர்களை பக்தர்கள் அனைவரும் வியப்போடு நோக்கினர். ஒரு சிலர் பயபக்தியோடு அவர்களை வணங்கவும் செய்தனர். செண்டை மேளம் வாசிக்கும் இடத்திற்கு வந்ததும் தாங்கள் ஆடுவதற்கு தயார் என்பதை தன் கண்களால் அம்மேளக் கலைஞர்களுக்கு உணர்த்தினார் சிசுபாலன். அம்மேளக்கலைஞர்களும் சிவ பார்வதி நடனம் ஆடுவதற்கு ஏற்றாற்போல் தங்களுடைய மேளத்தை அடிப்பதற்கு தயாராகிக் கொண்டனர். சிசுபாலன் உள்பட அனைவரும் ஒவ்வொரு நபராக அந்த மேளக்கலைஞர்களின் வாத்தியங்களைத் தொட்டு வணங்கி விட்டு தங்களுடைய முதல் ஆட்டத்தை அங்கு அரங்கேற்றத் தொடங்கினர்.
ஒரே ஒரு நொடி, இருளடர்ந்த அந்த மதுக்கூடத்தின் மண் தரையில் தலைகுப்புற நான் விழுந்து கிடப்பதைப்போல் ஒரு காட்சி கண்முன் விரிந்தது. நிகழும் கணத்திலேயே அதனை பிரமை என்று உள்ளம் உணர்ந்தும் இருந்தது. இரண்டொரு நொடிகளில் அக்காட்சியின் மூலம் எது என்பதையும் நினைவுகூர்ந்திருந்தேன். சமீபத்தில் ஏதேனும் கதைகள் எழுதினீர்களா என்று அந்த இயக்குனர் எழுப்பிய வினாவிற்கு, எழுத்தாக எதுவுமில்லை எனவும் ஆனால் மனதினுள் கருக்களாக சில கதைகள் இருக்கின்றன என்றும் பதில் சொல்லியிருந்தேன். அவற்றில் எனக்கு நெருக்கமானதை விவரித்துச் சொல்லும்படி அவர் கேட்டுக்கொண்டதும் நான் சொல்லத் துவங்கிய கதையின் முதல் காட்சி அது.
“என்ன உரிமை” என்றான் சரவணன் பலவீனமாக. அத்தை அடுத்த வார்த்தையை சொல்லும் முன் ராசு கொஞ்சம் உரக்க “நான் போக மாட்டேன்” என்றான். அங்கிருந்த அனைவரும் அவனை நோக்கினார்கள் அத்தை அவன் முன்னாடி நின்று “உனக்கு என்ன உரிமை இருக்குனும் அவன் உனக்கு யாருனும் தெரிஞ்சா நீ இப்படி சொல்ல மாட்டே ராசு” என்றாள். “எனக்கு தெரியும்” என்றான். சரவணனை தவிர மூன்று பெண்களுமே அதிர்ந்து போனார்கள். ராசு எழுந்து உறுதியோடு “அத்தை ..நீங்க எனக்கு போன் பண்ணி வர சொன்னதுமே நான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்..முதல்ல வரக்கூடாதுனு தான் நினைச்சேன் ஆனா சிலதை தெளிவாக்கிடனும்னு தோணுச்சு..எனக்கும் உங்க தம்பிக்கும் உறவுனா அது அவருடைய அண்ணன் மகன்னு இருக்குற ஒரு உறவுதான் அதை தாண்டி எதுவுமே இல்லே..இப்போ மட்டும் இல்லே எப்பவுமே அது ஒண்ணு தான்.
பாதியிலேயே ரத்னா கிளம்பினாள். சைகை காட்ட குமரனும் பின் தொடர்ந்தான். நடுஇரவிற்கு மேல் ஆகியிருக்க வேண்டும். கண்சிமிட்டும் தெருவிளக்குகள், அரைத்தூக்கத்தில் சில நாய்கள் தவிர யாரும் இல்லை. தன் வீட்டிற்குள் நுழையாமல் குமரனுடன் உள்ளே வந்தாள். அவளின் உடல் நடுக்கத்தையும் பெருமூச்சையும் அருகில் உணர்ந்தான். ஏதோ ஒரு பூவின் வாசனை. ஸ்பரிசம். எல்லாம் கலந்து ஒரு புது அனுபவம். நினைவில் அது அப்படியே தேங்கிவிட்டது.
புலரி… புலரி… புள்ளினங்கள் கூட்டில் சோம்பல் முறித்துக் கொள்கின்றன. பசுங்கன்றுகள் தாயை தேடிக் கொண்டு குதியல் போட பசுக்கள் மடியின் கனம் இறக்கி நிம்மதிக் கொள்கின்றன. அய்யோ… கிழக்கு வெளுத்து விட்டதா… இந்நேரம் கோதை வந்து விட்டிருப்பாளோ? அனிருத்யையின் உள்ளமும் உடலும் படபடத்தது, பஞ்சணையிலிருந்து துடித்தெழுந்த வேகத்தில் அதில் “கோதை வருவாளா?”
பல வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு பால்கனியில் நின்றுகொண்டு, தண்ணீர் வழிந்து தரையைக் கறைபடுத்தும் வரை மல்லிகைக்குத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கூந்தல் ஒழுங்கற்று அள்ளி முடிக்கப்பட்டிருந்தது. எந்தவொரு ராகமும் இன்றி அவள் ஏதோவொரு மெட்டை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவர் அப்போது இளைஞராக இருந்தார்; அந்தத் தண்ணீர் வீணாவதைக் கண்டும், அந்தச் சேற்றைக் கண்டும், குடும்ப வாழ்க்கைக்குள் அன்பு நுழையும்போது ஏற்படும் அந்த ஒழுங்கின்மையைக் கண்டும் எரிச்சலடைந்திருந்தார்.
ஒரு பெரும் மரம் வழியில் முறிந்து கிடந்தது. அம்மரத்திற்கு கிட்டத்தட்ட நூறு வயதிருக்கும் என்று யூகத்தின் அடிப்படையில் சொன்னான் நிஷாந்து. அம்மரத்தை மொத்தமாக முறிக்காமல் பாதையில் இடையூறாக இருக்கும் பாகத்தை மட்டும் அருகில் முறித்து போட்டிருந்தனர். அதைக் கண்ட திலீப் அண்ணன் “பாத்திய இந்த மரத்த மொத்தமா வெட்டக்கூட நம்மாளுங்களால முடியல, அவ்ளோ பெரிய மரம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே முழு மரத்தின் நீளத்தையும் தன் கண்ணால் ஒருமுறை அளந்தான். அவ்வளவு பெரிய மரத்தை அப்பெரும் காட்டிலிருந்து முழுவதுமாக அகற்றுவதென்பது பெரும் சிரமத்திற்குரிய வேலை என்பதால் அந்த மரம் வாழ்ந்த காட்டிலேயே அதை அப்படியே விட்டுவிட்டு பாதைக்கு இடையூறான அதன் பாகத்தை மட்டும் வெட்டி அப்புறப்படுத்தியிருந்தனர். அது மட்டுமல்லாமல் அது பாதுகாக்கப்பட்ட வனமானதால் சீசன் காலகட்டத்தில் மட்டுமே அதற்குள் செல்ல அனுமதியுண்டு.
மடொன்னா, தனக்கொரு உடனடி விமோசனம் வேண்டி பரிதாபமாய் யாசித்துக்கொண்டிருந்தது. கடந்துகொண்டிருந்த விநாடிகளின் நரக வேதனையைக் கால்கள் காட்டித் துடித்தன! வழக்கமாக, கருணைக் கொலையைக் கால்நடை மருத்துவரே செய்வார். டத்தோ, தன் கையாலேயே மடொன்னாவின் வேதனையை முடித்து வைக்க விரும்பி, மருத்துவரிடம் அனுமதி கேட்டுக் கெஞ்சினார். மருத்துவர், இக்கொலையில் பிரதானமாக உறுதிசெய்யப்பட வேண்டிய உடனடி மயக்கமும், மரணமும் பற்றி விலக்கி, அதற்கானத் துல்லியமான இடத்தை நெற்றிப் பொட்டில் சுட்டிக் காட்டி, அரைமனதுடன் உடன்பட்டார்.
ப்ரின்ஸ் கைக்குட்டையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டார். இளைய மகாராணி அவரைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில் ஏதோ கேட்டார். இன்றும் பெண்கள் மகாராஜா முன்னிலையில் சாதாரணமான குரலில் பேச மாட்டார்கள். பெரிய மகாராஜா அதை எதுவும் கவனிக்காமல் மேசையில் தலைமை இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு பெரிய குரலில் “குட்மார்னிங் ஆல்” என்று எல்லோரையும் புன்னகையுடன் பார்த்து விட்டு உணவு கொண்டு வரச் சைகை செய்தார். வெள்ளைச் சீருடையில் இரண்டு பணியாளர்கள் வெள்ளி தம்ளர்களில் பழ ரசம் ஊற்றி விட்டு, பெரிய வெள்ளி தட்டுகளில் பரிமாறினார்கள். முதலில் வந்தது குங்குமப்பூ போட்ட பாதாம் ஹல்வா போன்று இருந்தது. ப்ரின்ஸ் ஹல்வா வேண்டாம் என்று கையை மறித்தார்.
சிப்பாய் கோடாரியை வீசினான். முதல் அடி தாடையில் விழுந்தது. கல் பொடியாகி வெண்மையான தூசியாக கீழே விழுந்தது. இரண்டாவது அடி முழங்காலில். மூன்றாவது வயிற்றில். உடைந்த சிலைக்குள்ளிருந்து எலிகள் திரண்டோடின. கடவுளின் உடலை வீடாகக் கொண்டிருந்த சிறு உயிரினங்கள் திடீரென்று வீடிழந்தன. கும்பலில் சிலர் பின்வாங்கினார்கள். சிலர் சிரித்தார்கள். சிலர் அழுதார்கள். கடவுளுக்காக அல்ல. தங்கள் இளமைக்கால நினைவுகள் கைவிட்டு போவதால் அவர்கள் அழுதார்கள்.
முக்தா அப்பாவின் டேபிளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அது அது அதனதன் இடத்தில் – தாத்தாவின் உபதேசமென அப்பா பல முறை சொன்னது. அப்படியேதான் இருந்தது. இருட்டில் கூட வந்து எடுக்கலாம். டைரியின் நடுவே இருந்த ஒரு கடித உறை கீழே விழுந்தது. அதை எடுத்து முக்தா படிப்பதை பூரணி பார்த்துக் கொண்டிருந்த்தாள். ஒரு வசதியான முதியோர் இல்லத்தில் சேர்வதற்கான காகிதங்கள் அப்பாவின் கையெழுத்துடன்.
முருகன் லேப்டாப்பை இறுக்கமாகப் பிடித்தான். அந்தப் பெயரை மறுபடியும் மறுபடியும் படித்தான். அவன் யார், எங்கே இருக்கிறான், எப்படி இருக்கிறான், தனக்குத் தெரிந்தவனா என்று அவன் மனம் அலைபாயத் தொடங்கியது. கல்யாணி குளியலறையில் முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்த பாடல் அவனைக் கோபப்படுத்தியது. முகம் இல்லாத ஒரு பெயருக்கு எதிராக என்ன செய்ய முடியும், செய்தும் என்ன ஆகப்போகிறது என்று தன் கையாலாகாத்தனத்திற்கு அவன் மனம் சப்பைக்கட்டு கட்டியது. குளியலறைக் கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டதும் அவன் லேப்டாப்பை மூடினான்.
செம்புடங்களை எரவானத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு இருந்தாள். ஒரு கையில் மோர் செம்பை இறுக்கப் பிடித்தபடி ஒரு எம்பு எம்பி முற்றத்தில் போடப்பட்டிருந்த கம்பிகளை ஒவ்வொன்றாகப் பிடித்து தாவிப்போக ஆரம்பித்தேன். நடுவில் துணி காய்ந்து கொண்டிருந்த கயிற்றிடம் ஒரு கணம் நின்று தயங்கியபின் காற்றில் பறந்து இரண்டு கம்பிகளை தாண்டிச் சென்று பிடித்தேன். கடைசிக்கம்பியிலிருந்து சுற்றுச்சுவர் மீது குதிக்கும்போது, மோர் சிந்தாமலிருக்க ஊஞ்சல் போல இரண்டு முறை ஆடிய பின் கையை விட்டுவிட்டு சுவரின் மீது குதித்தேன்.
அப்பாவின் கைகள் முன்பைப்போல ஓங்குவதில்லை இப்போது. அதற்கு மாறாக மிகவும் கீழ்தரணமான வசைச்சொற்களை சரமாரியாக பிரயோகித்தவண்ணம் இருக்கிறார். அம்மா ஏதேனும் சாதாரணாமாக பேசினால்கூட உச்சுக்கொட்டுவதும், பதில் என்று அவர் வழங்கும் ஒவ்வொரு வாக்கியத்தின் இறுதியிலும் ஏதேனும் ஒரு கொடிய சொல்லை இணைத்து அளிப்பதும் வழமையாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. அவரின் ஒவ்வொரு தேவைக்கும் உடனிருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் இருப்பதாலோ, அல்லது அவளுக்கே அலுத்துவிட்டதாலோ என்னமோ, அம்மா இப்போதெல்லாம் எந்த நிகழ்வுகளிலும் பங்கெடுப்பதில்லை.
மூன்று வருடங்களுக்கு முன் என்னைப் பிரிந்து, என் காதலை ஏற்காமல் போன கமலாவை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. — 12B-க்கு புதிதாக வந்தவள் என்று நினைத்தேனா? இல்லை, அது தவறு. அவள் எப்போதுமே அங்குதான் இருந்தாள். அவள் சிரிப்பின் உரப்பு, யாரேனும் சொல்வார்களோ என்று கவலைப்படாத அவளின் வாளிப்பு, மறைக்க வேண்டிய ஒன்றாக அவள் ஒருபோதும் நினைக்காத அவளின் உடல், ஜன்னல் திறந்தபடி ஆடை மாற்றும் தன்னம்பிக்கை, மாலைக் காற்றை நெடுநேரம் முகரும் அவளின் கொண்டாட்டவுள்ளம்… நாங்கள் நெருக்கமாக இருந்த காலம் மிகக் குறுகியது. ஆனால் அவளுக்கு அது ஒரு பருவம் மட்டும், எனக்கோ அது வாழ்க்கை.
இரவு நேரங்களில் படுத்ததும், அவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்ததேயில்லை. விளக்கை அணைத்து விட்டுத்தான் அவன் படுக்க வருவான். அவன் அவளை நெருங்கும் நேரம் அநேகமாய், புலர்ந்தும் அவன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்பது கூட அவளுக்குத் புலராத விடியற்காலை தான். அவள் பாதித் தூக்கத்தில் இருப்பாள். தெரியாது. ஒரு மூட்டையாய் அவன் பக்கத்தில் மல்லாந்த பிறகுதான், என்ன நடந்தது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். இந்த விஷயங்களில் அவளுடைய விருப்பு, வெறுப்புகளைப் பற்றி அவனுக்குக் கவலையே கிடையாது.
‘எனக்கு அய்யங்கார் தெரு, ஒரிஜனல் அய்யங்கார். இந்த மடிசார் வேஷமில்லே. நான் எப்பொவும் கட்ற கட்டு. அதோ நடிக்கிறாளே உங்க கதாநாயகி, அவ மடிசார் கட்டி விடறதுக்குன்னே ஒருத்தியைக் கூட்டிண்டு வரா. அவ, அவளுடைய சிநேகிதி… பெரிய்ய அய்யங்கார் குடும்பந்தான். சினிமாக்காரிக்கு மடிசார் கட்டி விடறதிலே அவளுக்கு அலாதி பெருமை…! அவ போட்டோ வார பத்திரிகையிலே வருமே! அவளையும் எவனாவது ஒரு மடையன் பேட்டி கண்டு அசட்டு பிசட்டுன்னு எழுதமாட்டானா? இதை படிக்கன்னு காத்திண்டிருக்கே ஒரு கூட்டம்…”
”நம் நாட்டின் பழம் புலவர்கள் ஆண்-பெண் உறவுகளைப் பற்றி எந்தவிதக் கூச்சமுமின்றிக் கூறியிருப்பது ‘ஆபாசமாக’ நமக்கு இப்பொழுதுபடுகிறதென்றால், அதற்குக் காரணம், மேல்நாட்டு மரபை ஒட்டிய ‘குற்றமனப்பான்மை’ நம்மையும் பாதித்திருப்பது தான் ஈடன் தோட்டத்தில் மனிதன் செய்த குற்றத்தினால் விளைந்தது மனித சமுதாயம் என்ற பாவ உணர்ச்சியை, பாரம்பரியமாக தாங்கிவரும் மேல்நாட்டுப் பழம்பெரும் இலக்கியங்களில் இந்தக் ‘குற்ற மனோபாவம்’ பிரதிபலிக்கக் காணலாம்.
மூன்று நிமிஷம் நாற்பது வினாடிக்குள் அவ்வறையை விட்டு வெளியே அலறிக் கொண்டு ஓடி வந்தாள், கதவைப் படீரென்று சாத்திக் கொண்டே. அவள் போட்ட கூப்பாடு, நீண்ட தாழ்வாரம் வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்த மூன்று நர்ஸ்கள், சிகிச்சை பெற்று வந்தவர்களை பார்க்க வந்த நாலு பார்வையாளர்கள், இரண்டு டாக்டர்கள் ஆகியோரை ஸ்டில் புகைப்படங்களாக்கியது.
‘நமது பிரதிநிதி மேற்கொண்ட நடவடிக்கைக்கு அமெரிக்கர்களின் தூண்டுதல் தான் காரணம் என்று ஒரு குற்றச்சாட்டு வந்திருக்கிறது . இதுபற்றிப் பார்லிமென்டில் கேள்விகள் எழலாம். நாம் முன்ஜாக்கிரதையுடன் இருக்கவேண்டும். ஆப்பிரிக்கப் புலியைக் கொல்லுவதற்கு இந்தியாவுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது என்று பாகிஸ்தான் வேறு பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டது. இதனால் கொதித்தெழுந்த மற்றைய ஆப்பிரிக்க நாடுகள் தீவிரமான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள தொடங்கி விட்டன. கன்யாவில் இருந்து இந்தியர்கள் திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்கள். மோஷ்லாமே நாட்டோடு நமக்கு உணவு ஒப்பந்தமொன்று கையெழுத்தாக இருக்கிறது . “
சந்திரனில் முதல் மனிதனை இறக்குவது என்பது இப்பொழுது பிரச்னை அல்ல, அகண்ட வெளியில் ஆங்காங்கு ‘ஸ்பேஸ் நிலையங்கள்’ நிறுவி, இன்னும் பல வெற்றிகளைக் காண வேண்டும் என்பதுதான் விஞ்ஞானிகளுடைய லட்சியம். சந்திரனுக்கு அப்பால் செவ்வாய் சுற்றிவர இரண்டு ‘மாரினர்கள்’ அனுப்ப திட்டம் வகுத்திருக்கிறார்கள். செவ்வாயில் ஒரு வகையான தாவர உயிர் வர்க்கம் இருக்கக்கூடும் என்று விஞ்ஞானிகள் நினைக்கிறார்கள். செவ்வாயின் சுற்றளவும் பூமியில் பாதி. அதன் புவியிர்ப்பு சக்தி பூமியைக் காட்டிலும் மிகவும் குறைவு. பூமியில் ஆறடி உயரம் தாண்ட முடிந்தவன், செவ்வாயில் 16 அடி தாண்டலாம். பூமியில் 220 பவுண்டு எடை உள்ளவன், செவ்வாயில் 80 பவுண்டுதான் இருப்பான். செவ்வாயில் சராசரி சீதோஷ்ண நிலை எப்பொழுதும் பூஜ்யத்துக்குக் கீழேதான் இருக்கும்.
அர்ச்சனா விளக்கினாள். அந்த இம்மிக்ரேஷன் பெண் திருப்தி ஆகாமல், யார் அழைத்திருகிறார்கள், திரும்பச் செல்ல டிக்கெட் இருக்கிறதா என்றெல்லாம் கேட்டாள். அர்ச்சனாவுக்கு எரிச்சலாக வந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் ஆகிறது. சென்ற முறை ஷீலாவுடன் வந்த போது, அவளை ஒரு கேள்வியும் கேட்காமல் விட்டு விட்டார்கள். அர்ச்சனாவுக்கு மட்டும் இதே மாதிரி கேள்விகளுக்கு பதிலும் டாக்குமெண்ட்களும் கொடுக்க வேண்டி இருந்தது.
சட்டென அவன் நினைவில் ஒரு சொல் ஒலித்தது. “வார்ம்த்” என்றான் தன்னை அறியாமலேயே. எல்லோரும் சுற்றி அமர்ந்து இருந்தனர் அறையில். பாரி சொல்வதை ராகவன் புரிந்தவன் போல் சிரித்தான். பார்வதி குழம்பியவள் போல் பார்த்தாள். கிருஷ்ணன் வேறு ஏதோ பேசிக் கொண்டு இருந்தான் ராகவனிடம். பாரி எதையுமே கவனிக்கவில்லை. மது போத்தலை எடுத்து கையில் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். அந்த திரவத்தின் ஒளியும் பாரிக்குள் அந்த வார்த்தையை மீண்டும் எழுப்பியது. “வார்ம்த்” என்றான் சொக்கிய மன ஓட்டத்துடன்.
‘அப்பாடா! நல்லபடியா இத்தோடு கெளம்பி போனாரே?’ ராதிகா வாசற்கதவை சார்த்தி கொண்டு உள்ளே வந்தாள். அவளும் அலுவலகம் கிளம்ப வேண்டும். அந்த நேரத்துக்கு அவனுக்கு ஏதோ பதில் சொல்லிவிட்டாளே தவிர அவள் மனதில், ‘என்ன ஆச்சு உங்களுக்கெல்லாம்? ஏன் பேச்சு கொறஞ்சு போச்சு?’ என்று அவன் கேட்ட கேள்வியே சுழன்று கொண்டிருந்தது.
வந்தியத்தேவர் செறுமினார். “எனக்கென்னவோ கங்கவர்மனின் ஆள் எவனோதான் இந்தக் கொலையை செய்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நாம் ராஜதந்திரம் என்று அவனிடம் ஒரு ஒற்றனை அனுப்பினால் அவன் திறமையாக நம் ஒற்றனைக் கொன்றுவிட்டு அந்தக் கொலையையே நமக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துகிறான். அவனுக்கு சாரங்கபாணி விமலாதித்தனை அழைத்து வரப் போயிருப்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும். இப்போது பழி விமலாதித்தன் மீது விழுந்துவிட்டால், அவன் தண்டிக்கப்பட்டால், வேங்கி சாளுக்கியரோடு இணையும், நம்மை எதிர்க்கும்” என்று சொன்னார்.
தன் நண்பன் கண்மூடிக் கிடப்பதை அருகில் சென்று பார்க்க அவருக்கு தைரியமில்லை. பெரியசாமியின் வீட்டிற்கு எதிர்சாரியிலிருந்த அந்த நாவல் மரத்தடியிலேயே அமர்ந்து விட்டார். கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. பெரியசாமியின் ஆத்ம சிநேகிதர். ஐந்து வயதில் ஆரம்பப் பள்ளியில் இடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தபோது ஆரம்பித்த அறுபது வருட சிநேகிதம். கருவேல முள்வேலியில் கையைவிட்டு புளியம்பழம் பொருக்கவும், மரத்தில் ஏறி நாவல் பழம் உலுக்கவும், குளம் கண்ட இடத்திலெல்லாம் குதிக்கவும் என்று ஒன்றாகத் திரிந்தவர்கள். அவர்களின் வாழ்க்கையில் அடித்த வெள்ளமும், புயலும், கொளுத்திய அனலும் அவர்களின் சிநேகிதத்தைச் சிதைக்க முடியவில்லை. எதிர்நீச்சல் போட வேண்டியிருந்த நேரங்களில், ஒருவர் கையை ஒருவர் இறுக்கிக் கொண்டு கரையேறினார்கள்.
மாநாட்டில் எல்லோராலும் கவனிக்கப்பட்டு , மிகப் பெரிய பாராட்டுகளுடன் சிவனேறு என்ற பட்டம் பெற்றிருந்தாலும் பிள்ளை அவர்கள் மாநாட்டு தீர்மானங்கள் பலவற்றுடன் ஒத்துப்போவதில்லை. குறிப்பாக முதலாவது தீர்மானமான “சைவ உணவு உண்ணும் தொண்டை மண்டல முதலியார், கார்காத்தார், சைவ செட்டியார் , தேசிகர், ஓதுவார் , ஓமநல்லூர் , பட்டர்புரம் சீமைச்சம்பிரதி வேளாளர் , சோழபுரம் வேளாளர் என்பவர்கள் அனைவரும் இனி சைவ வேளாளர் என்று அழைக்கப்படுவர்’ என்று குறிப்பிட்டது பிள்ளை அவர்களுக்கு தங்க முடியாத வருத்தத்தை அளித்தது. ‘அது எப்படில நமக்கு இணையா’ என்று குமுறுவர்
