காலையில் எழுந்ததும் பார்த்தால் மழை பொழிகிறது. இன்றைக்கு கடைக்குச் செல்ல வேண்டும். இப்போது என்ன செய்வது? குடை எடுத்துக்கொண்டு நடந்து செல்லலாமா, மழையைத் தடுக்கும் ரெயின் கோட் போட்டுக்கொண்டு செல்லலாமா, அல்லது வேறு வாகனங்களில் செல்லலாமா? இப்படிப் பல வழிகள் நமக்குத் தெரியும். இதுதான் ஒரு சிக்கலுக்கான பல வழி தீர்ப்பு. நமது குடும்பத்திலும் அலுவலகத்திலும் படிக்கும் பள்ளியிலும் என எல்லா இடங்களிலும் தினசரி நமக்குத் தேவையான ஒரு திறன் அந்த பல வழிகளில் நமக்கு உகந்ததான ஒரு வழியை முடிவெடுத்து மேற்கொள்ளுதல்.

சிக்கல்களைத் தீர்ப்பது பல படிகளைக் கொண்டது. பிரச்சினை அல்லது இக்கட்டான நிலையில் அழுத்தம் அடையாமல் சிந்திப்பது முதல் படி. அதற்குப் பிறகு தரவுகளைக் கொண்டு பல வழிகளைக் கண்டுபிடிப்பது, அதில் முக்கிய வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அதன்பின் அதனால் வரும் விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பேற்பது. சிக்கல் தீர்ப்பதில் மிகத் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள், லாஜிக்கலாக சிந்திப்பவர்களாக இருப்பார்கள். தேர்ந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றிச் சிக்கலான பிரச்சினையைப் பல கூறுகளாகப் பிரித்துக்கொள்வார்கள். அதன் பின் அதைச் சமாளிக்க வழிகள் கண்டறிவார்கள்.

இப்படித் தீர்வு காண வேண்டுமானால், முதலில் பிரச்சினை அல்லது சிக்கல் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். செல்லும் ஊர் என்ன என்று கண்டுகொண்டால்தான் அந்த ஊர் செல்ல வழி அறிய முடியும். பயணத் திட்டம் இல்லை எனில், கல்லோடு முள்ளும் நம் காலை உறுத்திவிடும் என கவியரசர் எச்சரிக்கிறார். நிறுவன அதிகாரிகள் தங்கள் ஊழியர்களின் பிரச்சினை அல்லது சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் திறனைப் பல ஆக்கப்பூர்வமான வழிகளைக் கண்டறியப் பயன்படுத்த விரும்புகின்றனர்.

சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் திறன் மற்றத் திறன்களைப் போலவே பழகப் பழக எளிதாக வரும். நிறைய வழிமுறைகள் இருக்கின்றன, அவற்றைக் கற்றுக்கொண்டு நமது சூழலுக்கு ஏற்றவாறு மாற்றியமைத்துப் பழகலாம். ஏற்கெனவே உள்ள நுணுக்கங்கள் பல படிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன.

பொதுவாக, சிக்கல்களைத் தீர்க்க இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று லாஜிக்கலானது, கணித அடிப்படையிலானது. இன்னொன்று இலகுவானதும் உள்மன வெளிப்பாடுகளைக் கொண்டதுமானது. லாஜிக் அல்லது கணிதவழி நுணுக்கம், படிப்படியான பல செயல்களை உள்ளடக்கியது. இவை பொதுவாகச் சில விஷயங்களை நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ளவும் பயன்படும். எப்படி ஒரு ஸ்க்ரூடிரைவரைத் திருக வேண்டும் என்பதை நினைவு கொள்வது மாதிரி.

ஒரு பிரச்சினைக்கு ஒரே ஒரு தீர்வு என்றில்லாமல் பல தேர்வுகள் இருக்கும் போது என்ன செய்ய முடியும்? அதற்கான உள்மனத் தேர்வும் பல வழிகளில் ஆராய்ந்து மிகக் குறைந்த பக்க விளைவுகள் அல்லது அதிகப் பலனுள்ள வழிகளை மனம் தேர்ந்தெடுக்கும். இதில் மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படும் நுணுக்கம் IDEAL என அழைக்கப்படும்.

முதலில் பிரச்சினையைக் கண்டறிவது. அதன்பின் பிரச்சினையின் முழுப்பரிமாணத்தையும் தீர்மானிப்பது. மூன்றாவதாக சிக்கலைத் தீர்க்க உள்ள எல்லா வழிகளையும் தேடிப்பிடிப்பது. அதன்பின் எல்லா வழிகளின் சாதக பாதகங்களை ஆராய்ந்து நல்ல வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது. கடைசியாக சிக்கல் தீர்ந்ததும் திரும்பிச் சென்று பார்த்துக் கற்றுக்கொள்வது. இது ஒரு வழிதான். நீங்கள் இதையே மாற்றி உங்களுக்கான நுணுக்கங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளலாம்.

இப்போது ஒரு நடைமுறை சூழ்நிலையைப் பார்ப்போம். காலையில் அலுவலகம் கிளம்பிச் செல்ல வேண்டும். அந்த நாள் முழுதும் நிறைய முக்கிய விவாதக் கூட்டங்கள் இருக்கின்றன. கணவனுக்கும் முக்கிய வேலை இருக்கிறது. பிள்ளைகளைப் பள்ளியில் விட்டுவிட்டு நீங்கள் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கையில் பிள்ளைக்கு உடல்நலம் சரியில்லாமல் போகிறது. பள்ளிக்கு அனுப்ப முடியாது. இப்போது என்ன செய்யலாம்?

பிரச்சினை என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. பிள்ளைக்கு உடல்நலமில்லை, மருத்துவரிடம் அழைத்துப் போக வேண்டும். இருவருக்குமே முக்கிய வேலைகள் இருக்கின்றன. இந்தச் சூழலில் என்ன செய்யலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறோம்.

முதல் வழி, ஒருவர் அலுவலகத்திற்குத் தொலைபேசியில் விடுமுறை கோரலாம். இரண்டாவது வழி, இருவரும் சந்திப்புகளில் முக்கியமானது தவிர்க்கக் கூடாத ஒன்றுக்குச் செல்லவும், அதற்கு ஏற்றவாறு விடுப்பு எடுப்பது. மூன்றாவது வழி, ஒருவர் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு தவிர்க்கமுடியாத சந்திப்பை மட்டும் இணையவழி சேர கோரிக்கை வைப்பது. நான்காவது வழி, சின்னக் குழந்தையாக இருந்தால், அன்னையுடன் இருக்கப் பிரியப்படுவார்கள் எனில் அன்னை விடுமுறை எடுக்கலாம். ஆனால் யாருடைய பணி சந்திப்புகள் முக்கியமானவை மற்றும் தவிர்க்க இயலாதவை எனப் பேசி முடிவெடுக்க வேண்டும். ஐந்தாவது வழி, தற்காலிகமாக மருந்து கொடுத்து பள்ளியில் விட்டுவிட்டு, பள்ளிச் செவிலியிடம் தேவையானால் அழைக்கச் சொல்லிவிட்டு இருவருமே பணிக்குச் செல்லலாம்.

இந்த ஐந்து வழிகளில் அவரவர் சூழலுக்குப் பொருந்துகின்ற வழி ஒன்றை தேர்ந்தெடுக்கலாம். இவை அல்லாமல், இன்னொரு வழியும் கூட இருக்கிறது. பிள்ளைகளுக்குப் பொழுதுபோக்கிற்காகச் சில சாதனங்களை எடுத்துக்கொண்டு அலுவலகத்திற்கே அழைத்துக்கொண்டு போகலாம். இந்த வழிகளைச் சிந்தித்து நல்ல வழியைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

இது போலப் பல சிக்கல்கள் வரும். நம்மை அறியாமலே நம் மனம் வழிகளை ஆராயும். அதில் நமக்கு உகந்ததைத் தேர்ந்தெடுக்கும். ஆனால் எந்நிலையிலும் மன அழுத்தத்திற்கு இடம் கொடுக்காமல் இருக்க வேண்டும். ஒரு முடிவு எடுத்த பின் திரும்பச் சிந்திப்பது சரியில்லை. முடிவொன்றை எடுக்கும் போது அந்த முடிவினால் சிக்கல்கள் வந்தாலும் நாம் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

இந்தப் பொறுப்பேற்றல் என்ற கருத்தை சமூக கற்றலுடன் தொடர்புபடுத்தி ஆராய்வது மிகவும் சுவாரசியமானது. ஏனென்றால், நாம் எப்படி முடிவெடுக்கிறோம், எப்படிப் பொறுப்பேற்கிறோம் என்பதை மற்றவர்கள் பார்க்கிறார்கள். அதிலிருந்து அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். குறிப்பாக குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோரைப் பார்த்துக் கற்கிறார்கள். ஊழியர்கள் தங்கள் மேலாளர்களைப் பார்த்துக் கற்கிறார்கள்.

ஆல்பர்ட் பந்துரா என்ற உலகப் புகழ்பெற்ற உளவியலாளர் சமூக கற்றல் கோட்பாட்டை உருவாக்கினார். இந்தக் கோட்பாடு மிக எளிமையான ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறது. மனிதர்கள் மற்றவர்களைக் கவனிப்பதன் மூலம் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதுதான் அது. நாம் ஒருவரின் நடவடிக்கையைக் கவனிக்கிறோம், அவர் எப்படி முடிவெடுக்கிறார், அந்த முடிவினால் என்ன விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன என்பதைப் பார்க்கிறோம். அதிலிருந்து நாமும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

இதை பரிவர்த்தனை அவதானிப்பு என்று சொல்வார்கள். நாம் நேரடியாக அனுபவிக்காமலேயே, மற்றவர்களின் அனுபவங்களைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்கிறோம். ஒரு குழந்தை தன் சகோதரன் சூடான பாத்திரத்தைத் தொட்டு கையை எரிக்கும் காட்சியைப் பார்க்கிறது. உடனே அந்தக் குழந்தைக்கு தெரிந்துவிடுகிறது, சூடான பாத்திரங்களைத் தொடக்கூடாது என்று. இதுதான் சமூக கற்றல்.

இதை நமது முடிவெடுத்தலுடன் இணைத்துப் பார்க்கும்போது, மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் தெரிய வருகிறது. நாம் எப்படி முடிவெடுக்கிறோம், எப்படிப் பொறுப்பேற்கிறோம் என்பதை மற்றவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக நமது குழந்தைகள், நமது சகாக்கள், நமது ஊழியர்கள். அவர்கள் நம்மைப் பார்த்து கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

குடும்பத்தில் பெற்றோர் எப்படி சிக்கல்களை அணுகுகிறார்கள் என்பது குழந்தைகளுக்கு ஒரு பாடம். அவர்கள் கவனிக்கிறார்கள், கற்றுக்கொள்கிறார்கள், பின்பற்றுகிறார்கள். பிள்ளைக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்ட அந்த சூழலில், பெற்றோர் எப்படி அமைதியாக, கலக்கமடையாமல், பல்வேறு வழிகளை ஆராய்ந்து, சிறந்த முடிவை எடுத்து, அந்த முடிவின் விளைவுகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதைக் குழந்தைகள் கவனிக்கின்றனர். இது அவர்களுக்கு எதிர்காலத்தில் தங்கள் சொந்த சிக்கல்களைத் தீர்க்க வழிகாட்டுகிறது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு முடிவு எடுத்த பின் திரும்பச் சிந்திப்பது சரியில்லை என்று சொன்னோம். ஆனால் அதன் பொருள், அந்த அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது என்பதல்ல. திரும்பச் சிந்திப்பதற்கும் திரும்பிப் பார்த்துக் கற்றலுக்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது.

திரும்பச் சிந்திப்பது என்பது, “ஐயோ, அந்த முடிவை எடுத்துவிட்டோமே, இன்னொரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாமே” என்று கவலைப்படுவது, மன அழுத்தம் கொள்வது. இது ஆரோக்கியமானதல்ல. ஆனால் திரும்பிப் பார்த்துக் கற்றல் என்பது, “என்ன நடந்தது, ஏன் நடந்தது, அடுத்த முறை என்ன செய்யலாம்” என்று பகுத்தறிவுடன் சிந்திப்பது. இதுதான் IDEAL மாதிரியின் கடைசிப் படியும்கூட.

இதைத் தான் வள்ளுவர் மிகச் சிறப்பாக, 

எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின்

எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு என்று கூறினார். 

அலுவலகங்களிலும் இதே விஷயம் நடக்கிறது. தலைவர்கள் எப்படி சிக்கலான முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள், தவறுகளை எப்படி ஏற்கிறார்கள், பொறுப்பை எப்படி ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதை ஊழியர்கள் கவனிக்கிறார்கள். ஒரு நிறுவனத்தில் தலைவர்கள் தங்கள் தவறுகளை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டால், அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்வது பற்றிப் பேசினால், அந்த நிறுவனத்தில் ஒரு கற்றல் கலாச்சாரம் உருவாகும். ஊழியர்களும் தங்கள் தவறுகளை மறைக்காமல், அவற்றிலிருந்து கற்க முயல்வார்கள்.

நிறுவன அளவில் முடிவெடுத்தல் மற்றும் பொறுப்பேற்றல் பற்றிய சமூக கற்றல் நடைபெறுகிறது. மேலாளர்கள் மாதிரிகளாக விளங்குகிறார்கள். அவர்கள் எப்படி செயல்படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து ஊழியர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். மற்ற நிறுவனங்களின் முடிவுகள் மற்றும் விளைவுகளிலிருந்து வழக்கு ஆய்வுகள் மூலம் கற்றல் நடக்கிறது. தவறுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டு கூட்டாகக் கற்கும் வெளிப்படையான கலாச்சாரம் உருவாகிறது.

பந்துராவின் பிற்கால பணிகள் சுய-திறன் நம்பிக்கையின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட பணியை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கை, முடிவெடுப்பதிலும் பொறுப்பேற்பதிலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. பொறுப்பேற்று முடிவுகளை எடுக்கும் மாதிரிகளைக் கவனிக்கும்போது, நமது சுய-திறன் நம்பிக்கையும் அதிகரிக்கிறது. “அவரால் முடிந்தால், எனக்கும் முடியும்” என்ற எண்ணம் வருகிறது.

குழுவாக முடிவெடுக்கும்போது கூட, சமூக கற்றல் நடக்கிறது. பல்வேறு கண்ணோட்டங்கள் கிடைக்கின்றன, அனுபவங்கள் பகிரப்படுகின்றன, பொறுப்பு பகிரப்படுகிறது, கூட்டு கற்றல் நடைபெறுகிறது. இதனால் முடிவெடுக்கும் திறன் மேம்படுகிறது.

குடும்ப அளவில், பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு முன் பொறுப்பான முடிவெடுப்பதை மாதிரியாகக் காட்டலாம். தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு அதிலிருந்து எப்படி கற்றார்கள் என்பதைப் பகிரலாம். குழந்தைகளை வயதுக்கேற்ற முடிவெடுப்பில் ஈடுபடுத்தலாம். சகோதர உறவுகளில், பெரிய குழந்தைகள் சிறியவர்களுக்கு மாதிரியாக விளங்கலாம். ஒருவரின் அனுபவங்களிலிருந்து மற்றவர் கற்கலாம்.

கல்வி அளவில், ஆசிரியர்கள் சிக்கல் தீர்க்கும் திறன்களைக் கற்பிக்கலாம். மாணவர்களை முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் ஈடுபடுத்தலாம். பிழைகள் கற்றல் வாய்ப்புகள் என்ற மனநிலையை உருவாக்கலாம். சக மாணவர் கற்றலை ஊக்குவிக்கலாம். குழுப் பணிகளில் ஒருவரிடமிருந்து மற்றவர் கற்கலாம். வெற்றிகரமான மாணவர்களை மாதிரிகளாகக் காட்டலாம்.

பணியிட அளவில், தலைமைத்துவம் நெறிமுறை முடிவெடுப்பதை மாதிரியாகக் காட்டலாம். தவறுகளை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளலாம். ஊழியர்களின் முடிவுகளுக்கு ஆதரவளிக்கலாம். அனுபவமிக்கவர்கள் புதியவர்களுக்கு வழிகாட்டலாம். உண்மையான சூழ்நிலைகளில் எப்படி முடிவெடுப்பது என்பதை விளக்கலாம். தவறுகளிலிருந்து கற்கும் கலாச்சாரத்தையும் கூட்டு பிரச்சினை தீர்ப்பு அமர்வுகளையும் ஊக்குவிக்கலாம்.

சில சவால்கள் இருக்கின்றன. பொறுப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் மனநிலை சிலருக்கு இருக்கலாம். இதை எதிர்கொள்ள, பொறுப்பேற்பதன் மதிப்பை வலியுறுத்தி, நேர்மறையான மாதிரிகளைக் காட்டி, பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்க வேண்டும். தவறான மாதிரிகளிலிருந்து கற்றல் என்ற பிரச்சினையும் இருக்கலாம். இதற்கு விமர்சன சிந்தனை திறனை வளர்த்து, பல்வேறு கண்ணோட்டங்களை வெளிப்படுத்தி, நேர்மறை மாதிரிகளை அதிகம் காட்ட வேண்டும்.

மன அழுத்தம் மற்றும் பயம் என்ற சவாலையும் சிலர் எதிர்கொள்கிறார்கள். முடிவெடுப்பதற்கான வழிமுறைகளைக் கற்பித்தல், சிறிய முடிவுகளிலிருந்து தொடங்குதல், ஆதரவு அமைப்புகளை வலுப்படுத்துதல் இதற்கான தீர்வுகள். கலாச்சார வேறுபாடுகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். கலாச்சார சூழலைக் கவனித்து, உள்ளூர் விழுமியங்களுடன் இணைத்து, பன்முக அணுகுமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

வாழ்க்கை முழுவதும் நாம் எண்ணற்ற முடிவுகளை எடுக்கிறோம். சிறியவை முதல் பெரியவை வரை. ஒவ்வொரு முடிவும் விளைவுகளை உண்டாக்குகிறது. அந்த விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பேற்பது நமது கடமை மட்டுமல்ல, நமது வளர்ச்சிக்கும் அவசியம். நாம் எப்படி முடிவெடுக்கிறோம், எப்படிப் பொறுப்பேற்கிறோம் என்பதை மற்றவர்கள், குறிப்பாக நமது குழந்தைகளும் நமது சகாக்களும், பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்மிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

நால்டியார் குறிப்பது போல தீர ஆராய்ந்து, அஞ்சுவதற்கு அஞ்சி, எடுக்கப்படும் முடிவுகளும் அந்த முடிவுகளுக்கு முழுப் பொறுப்பேற்பதும் நல்ல தலைமைப் பண்பு. அதைக் கீழ்க் காணும் பாடல் குறிக்கிறது

அறிவது அறிந்து அடங்கி அஞ்சுவது அஞ்சி
உறூவது உலகு உவப்பச் செய்து பெறுவதனால்
இன்புற்று வாழும் இயல்புடையார் எஞ்ஞான்றும்,
துன்புற்று வாழ்தல் அறிது

சமூக கற்றல் கோட்பாடு இதை தெளிவாக விளக்குகிறது. மனிதர்கள் மற்றவர்களைக் கவனித்து, அவர்களின் செயல்களையும் விளைவுகளையும் பார்த்து கற்றுக்கொள்கிறார்கள். பொறுப்பாக முடிவெடுப்பவர்களை மாதிரிகளாகக் கொண்டு, அவர்களின் செயல்முறைகளைக் கவனித்து, தவறுகளிலிருந்து படிப்பினைகள் பெற்று, நாமும் சிறந்த முடிவெடுப்பவர்களாக மாற முடியும்.

மழையில் கடைக்குச் செல்வது போன்ற சிறிய சிக்கல்களிலிருந்து, பிள்ளையின் உடல்நலக்குறைவு போன்ற பெரிய சவால்கள் வரை, ஒவ்வொரு நிலையிலும் நாம் பல வழிகளை ஆராய்ந்து, சிறந்ததைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதன் விளைவுகளை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். இந்த செயல்முறையை மற்றவர்கள் பார்த்துக் கற்கிறார்கள். நாம் நல்ல மாதிரிகளாக இருந்தால், அது சமூகம் முழுவதும் பரவுகிறது. குடும்பத்தில் தொடங்கி, பள்ளியில் தொடர்ந்து, அலுவலகத்தில் நிலைபெற்று, இந்தப் பொறுப்பான முடிவெடுத்தல் நமது சமூகத்தின் வலிமையாக மாறுகிறது.

எனவே, ஒவ்வொரு முடிவையும் கவனமாக எடுப்போம். அதன் விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பேற்போம். தவறுகளிலிருந்து கற்போம். மற்றவர்களுக்கு நல்ல மாதிரியாக விளங்குவோம். இதுவே சமூக கற்றல் மூலம் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு நாம் செய்யும் பங்களிப்பாகும்.