உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர்
திறம்பட மெய்ஞ்ஞானம் சேரவும் மாட்டார்
உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தே
உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே என்கிறார் திருமூலர்.

நாம் நம் உடல்நலனை பேணி பாதுகாப்பதெல்லாம் சரி, ஆனால் மனிதன் கூடிவாழும் இயல்பினன். மற்றவர்கள் தங்கள் உடல்நலத்தைப் பேணாவிடில், அதனால் பரவக்கூடிய தொற்றுகளால் அவன் நோய்வாய்ப்பட வாய்ப்பு இருக்கிறதல்லவா? அதனால், பொதுநலம் பேணுதல் முக்கியமாகிறது.

ஒரு தனிமனிதனின் சுதந்திரம் எங்கு முடிகிறது? பொது நலன் எங்கு தொடங்குகிறது? இந்த கேள்விகள் மனித வரலாற்றில் எப்போதும் முக்கியமானவை. மேரி மாலன் என்ற ஐரிஷ் பெண்மணியின் வாழ்க்கைக் கதை, இந்தக் கேள்விகளுக்கு ஒரு கடினமான, வேதனையான பதிலை அளிக்கிறது.

பொது நலம் என்பது சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த நலன், பாதுகாப்பு மற்றும் நல்வாழ்வைக் குறிக்கும் கருத்தாகும். இது தனிநபர் உரிமைகளுக்கும் சமூக பொறுப்புக்கும் இடையிலான சமநிலையைக் குறிக்கிறது.

பொது நலத்தின் முக்கிய அம்சங்கள் பல உள்ளன. சமூக பாதுகாப்பு என்பது மக்கள் தொகுதியைப் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகளைக் குறிக்கிறது. பொதுச் சுகாதாரம் நோய்கள் மற்றும் தொற்றுகளிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. சமூக ஒழுங்கு அமைதியான, ஒழுங்குமுறையான சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கு உதவுகிறது. பொதுவான நலன் தனிநபர் உரிமைகளுக்கும் கூட்டு நலனுக்கும் இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்துகிறது.

பொது நலம் பல முக்கியமான காரணங்களுக்காக அவசியமானது. நோய்த் தொற்று பரவுவதைத் தடுப்பது மிகவும் முக்கியமானது, என்னதான், நாம் நோய் நாடி, நோய் முதல் நாடி அது தணிக்கும் வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல் புரியும் வல்லுநராக இருந்தாலும் தொற்றுநோய் மற்றவரிடம் இருந்து பரவ வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஏனெனில் ஒரு நோயாளியின் உடலில் உள்ள கிருமிகள் பலரைப் பாதிக்கலாம். பொது பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வது சமூகத்தின் அடிப்படைத் தேவையாகும். பலவீனமான, பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களைப் பாதுகாப்பது நமது கூட்டுப் பொறுப்பாகும். சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்துவது நீண்ட கால நன்மைகளைத் தருகிறது. பொருளாதார மற்றும் சமூக ஸ்திரத்தன்மையை பராமரிப்பது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமானது.

மேரி மாலன் (செப்டம்பர் 23, 1869 – நவம்பர் 11, 1938) அயர்லாந்தின் கவுண்டி டைரோனில் உள்ள குக்ஸ்டவுனில் பிறந்தார். அவர் ஒரு ஏழை குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர், 1883ல் அல்லது 1884ல் அமெரிக்காவுக்கு குடிபெயர்ந்தார். ஒரு இளம் பெண்ணாக, புதிய வாழ்க்கைக்கான நம்பிக்கையுடன், அவர் நியூயார்க் நகரத்தில் தனது தாய் மற்றும் மாமாவுடன் குடியேறினார்.

மேரி ஒரு திறமையான சமையல்காரரராக பணியாற்றினார். பணக்கார குடும்பங்களுக்கு வேலை செய்தார். அவரது சிறப்பு உணவு – பீச்சஸ் கொண்டு ஐஸ்கிரீம் தயாரிப்பது- அவருடையை இந்த உணவு மிகவும் பிரபலமானது. ஆனால் இந்த உணவுதான் மரணத்தின் வாகனமாக மாறியது.

மேரி சல்மோனெல்லா டைஃபி (Salmonella typhi,) என்ற பாக்டீரியாவின் அறிகுறியற்ற கேரியராக இருந்தார். இதன் பொருள் என்னவென்றால், அவருக்கு டைபாய்ட் காய்ச்சலின் எந்த அறிகுறிகளும் இல்லை. அவர் முற்றிலும் ஆரோக்கியமாக உணர்ந்தார். ஆனால் அவரது உடலில் நோய் கிருமிகள் வாழ்ந்தன. அவர் சமைத்த உணவு மூலம் மற்றவர்களுக்கு நோய் பரவியது. அவரது கைகளில் உள்ள கிருமிகள் உணவை மாசுபடுத்தின.

1906 ஆம் ஆண்டு கோடைகாலத்தில், லாங் ஐலண்டின் ஆய்ஸ்டர் பேயில் ஒரு பணக்கார வங்கியாளரான சார்லஸ் ஹென்றி வாரனின் குடும்பத்தில் டைபாய்ட் பரவியது. 11 பேரில் 6 பேர் நோயுற்றனர். இது பணக்கார பகுதியில் அசாதாரணமாக இருந்தது, ஏனெனில் டைபாய்ட் பொதுவாக ஏழை, நெரிசலான பகுதிகளுடன் தொடர்புடையதாக கருதப்பட்டது.

வாரன் குடும்பம் சானிட்டரி இன்ஜினியரான ஜார்ஜ் சோபரை பணிக்கு அமர்த்தியது. சோபர் ஒரு திறமையான ஆராய்ச்சியாளராக இருந்தார். அவர் தண்ணீர், மட்டி மற்றும் மற்ற ஆதாரங்களை ஆராய்ந்தார். எல்லாம் தெளிவாக வந்தது. பின்னர் அவர் சமையல்காரர் மேரி மாலனை ஆராயத் தொடங்கினார்.

சோபரின் கண்டுபிடிப்பு அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. 1900 முதல் 1907 வரை மேரி வேலை செய்த எட்டு குடும்பங்களில் ஏழு குடும்பங்களில் டைபாய்ட் பரவியிருந்தது. குறைந்தது 22 பேர் நோயுற்றிருந்தனர். மூன்று பேர் இறந்திருந்தனர். மேரி அமெரிக்காவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முதல் “ஆரோக்கியமான கேரியர்” என்ற பெருமையைப் பெற்றார்.

1907 மார்ச் மாதத்தில், சோபர் மன்ஹாட்டனில் மேரியைக் கண்டுபிடித்தார். அவர் மேரியிடம் இரத்தம், மலம் மற்றும் சிறுநீர் மாதிரிகளை எடுக்க முயன்றார். மேரிக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. அவர் சோபரைத் துரத்தினார். அவர் நம்ப மறுத்தார் – அவர் ஆரோக்கியமாக உணர்ந்தார், எனவே எப்படி நோயைப் பரப்ப முடியும்?

டாக்டர் எஸ். ஜோசபின் பேக்கர் – ஒரு மருத்துவ முன்னோடி – மேரியை நம்ப வைக்க அனுப்பப்பட்டார். பேக்கரின் தந்தை டைபாய்டால் இறந்திருந்தார், எனவே இந்த பணி அவருக்கு தனிப்பட்டதாக இருந்தது. ஆனால் மேரி அவரைத் துரத்தினார்.

இறுதியாக, ஐந்து காவலர்களுடனும் டாக்டர் பேக்கருடனும், மேரி கைது செய்யப்பட்டார். அவர் தப்பிக்க முயன்றார் ஆனால் தோல்வியுற்றார். அவரது சோதனைகள் நேர்மறையாக வந்தன – அவர் உண்மையிலேயே சல்மோனெல்லா டைஃபியைச் சுமந்து கொண்டிருந்தார்.

மேரி நார்த் ப்ரதர் தீவில் உள்ள ரிவர்சைட் மருத்துவமனையில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டார். இது பிராங்க்ஸில் உள்ள ஒரு சிறிய, தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தீவு. அவர் ஒரு சிறிய வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்தார்.

இந்த காலத்தில் பல முக்கியமான நிகழ்வுகள் நடந்தன. 163 மல மாதிரிகளில் 120 நேர்மறையாக வந்தன, இது அவர் உண்மையில் கேரியர் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. ஆனால் அவருக்கு நோயின் அர்த்தம் சரியாக விளக்கப்படவில்லை. மருத்துவர்கள் அவரது பித்தப்பையை அகற்ற விரும்பினர், ஆனால் அவர் அதை மறுத்தார். பல்வேறு மருத்துவ முறைகள் முயற்சி செய்யப்பட்டன, ஆனால் அவை வெற்றியடையவில்லை. இந்தக் காலத்தில் அவர் “டைபாய்ட் மேரி” என்று செய்தித்தாள்களால் பெயரிடப்பட்டார், இது அவரை பெரிதும் காயப்படுத்தியது.

மேரி தனது சூழ்நிலையை அவமானகரமாகப் புரிந்து கொண்டார்.. ஜூன் 1909 இல் தனது வழக்கறிஞருக்கு எழுதிய கையால் எழுதப்பட்ட கடிதத்தில், அவர் “நான் உண்மையில் அனைவருக்கும் நான் ஒரு காட்சிப் பொருளாகி விட்டேன். உள் பயிற்சியாளர்கள் கூட என்னைப் பார்க்க வந்து, ஏற்கனவே முழு உலகத்திற்கும் தெரிந்த உண்மைகளைப் பற்றி கேட்க வேண்டும். காசநோய் ஆண்கள் கூட ‘அவள்தான், கடத்தப்பட்ட பெண்’ என்று சொல்வார்கள்.”என்று எழுதினார்.

1910 ஆம் ஆண்டில், ஒரு புதிய சுகாதார ஆணையர் மேரியை விடுவிக்க உறுதியளித்தார் – ஆனால் அவர் சமையல்காரராக வேலை செய்யக்கூடாது என்ற நிபந்தனையுடன் அவரை விடுவிக்க ஏற்பாடு செய்தார். மேரி ஒப்புக்கொண்டார்.

மேரி விடுவிக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் தனது வாக்குறுதியை மதிக்கவில்லை. இதற்கு பல காரணங்கள் இருந்தன. சமையல்காரராக அவர் வாரத்திற்கு முப்பது முதல் ஐம்பது டாலர்கள் சம்பாதித்தார். ஆனால் சலவை பணிப்பெண்ணாக வாரத்திற்கு பதினைந்து முதல் இருபது டாலர்கள் மட்டுமே கிடைத்தது. அவர் உண்மையில் தான் ஆபத்தானவர் என்று நம்பவில்லை. கல்வி இல்லாததால், “கேரியர்” என்ற கருத்தை அவர் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

மேரி மறுபடியும் சமைத்தார். அவர் பல்வேறு பெயர்களைப் பயன்படுத்தினார். “மேரி பிரவுன்” என்ற பெயரில், அவர் மன்ஹாட்டனில் உள்ள ஸ்லோன் மகப்பேறு மருத்துவமனையில் சமையல்காரராக பணியமர்த்தப்பட்டார்.

மூன்று மாதங்களில் பயங்கரமான விளைவுகள் ஏற்பட்டன. இருபத்தைந்து பேர் நோயுற்றனர், இதில் மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் மற்றும் பணியாளர்கள் அடங்குவர். இரண்டு பேர் இறந்தனர். முழு மருத்துவமனையும் பீதியில் சிக்கியது.

அதிகாரிகள் “டைபாய்ட் மேரி” பற்றி கேள்விப்பட்டபோது அதிர்ச்சியடைந்தனர் – அது மேரி மாலன்தான்!

மேரி மீண்டும் நார்த் ப்ரதர் தீவுக்கு அனுப்பப்பட்டார். இந்த முறை, என்றென்றும் சிறையில் இருக்குமாறான தண்டனை வழங்கப்பட்டது. இருபத்தி மூன்று ஆண்டுகள் அவர் தனிமையில் வாழ்ந்தார். அவர் மருத்துவமனை ஆய்வகத்தில் பணிபுரிந்தார். நூல்களை வாசித்து நேரத்தைக் கழித்தார். முற்றிலும் தனிமையாக வாழ்ந்தார். மத நம்பிக்கையில் ஆறுதல் தேடினார். இறுதிவரை தனது கேரியர் நிலையை ஏற்க மறுத்தார்.

1932ல் அவருக்கு பக்கவாதம் ஏற்பட்டது. 1938 நவம்பர் 11 அன்று, 69 வயதில், மேரி மாலன் இறந்தார். அவரது இறுதி ஊர்வலத்தில் ஒன்பது பேர் மட்டுமே கலந்து கொண்டனர்.

உறுதிப்படுத்தப்பட்ட எண்களின்படி, ஐம்பத்தொரு முதல் நூற்று இருபத்தி இரண்டு பேர் வரை பாதிக்கப்பட்டனர். மூன்று உறுதிப்படுத்தப்பட்ட மரணங்கள் ஏற்பட்டன. சில மதிப்பீடுகள் ஐம்பது வரை மரணங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன.

ஆனால் மேரியின் கதை தனித்துவமானது. மேரியின் மரணத்தின்போது, நானூறுக்கும் மேற்பட்ட ஆரோக்கியமான கேரியர்கள் நியூயார்க்கில் அடையாளம் காணப்பட்டிருந்தனர், ஆனால் அவர்களில் யாரும் தனிமைப்படுத்தப்படவில்லை. டோனி லபெல்லா என்ற உணவு தொழிலாளி நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வழக்குகள் மற்றும் ஐந்து மரணங்களை ஏற்படுத்தினார், ஆனால் அவர் கட்டாயமாக தனிமைப்படுத்தப்படவில்லை.

மேரியின் கதை பல்வேறு பயங்களையும் பதிலையும் கொண்டுவந்தது. நோய்த் தொற்று பயம் முதன்மையான காரணமாக இருந்தது. மக்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாத கிருமிகளைப் பற்றி அதிகம் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஆரோக்கியமாக இருக்கும் ஒருவர் எப்படி நோயைப் பரப்ப முடியும் என்பது அவர்களைப் பயமுறுத்தியது. “டைபாய்ட் மேரி” என்ற பெயர் பொது பயத்தின் சின்னமாக மாறியது.

வர்க்க மற்றும் இனப் பாகுபாடு இரண்டாவது பெரிய பிரச்சினையாக இருந்தது. மேரி ஒரு ஏழை ஐரிஷ் குடிபெயர்ந்தவராக இருந்தார். அவர் திருமணமாகாத பெண்ணாக இருந்தார். பணக்கார வேலையாட்கள் நோயின் ஆதாரமாக எளிதாகக் குறைகூறப்பட்டனர். மற்ற கேரியர்கள் சுதந்திரமாக வாழ்ந்தபோது அவர் மட்டும் சிறைவைக்கப்பட்டது நியாயமற்றதாக தோன்றியது.

மருத்துவ அறியாமை மூன்றாவது முக்கிய காரணியாக இருந்தது. 1900களின் ஆரம்பத்தில் கிருமிக் கோட்பாடு புதியதாக இருந்தது. அறிகுறியற்ற கேரியர்கள் பற்றிய கருத்து மக்களுக்குப் புரியவில்லை. அதிகாரிகள் மேரியை எவ்வாறு கையாள்வது என்று தெரியவில்லை. மேரிக்கே அவரது நிலைமை சரியாக விளக்கப்படவில்லை.

தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் பொது நலன் இடையே மோதல் உருவானது. மேரியின் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்டது. ஆனால் அவர் பொது சுகாதாரத்திற்கு அபாயமாக இருந்தார். நெறிமுறை சிக்கல் எழுந்தது – தனிநபர் உரிமைகள் முக்கியமா அல்லது பொது பாதுகாப்பு முக்கியமா?

மேரி தனது தனிமையில் கடவுள் நம்பிக்கையில் ஆறுதல் கண்டார். அவர் தொடர்ந்து தேவாலயத்திற்குச் சென்றார், அனுமதிக்கப்பட்ட நேரங்களில். தனது மத நம்பிக்கையில் விசுவாசமாக இருந்தார். வருத்தம் மற்றும் தனிமையில் ஆன்மீக ஆதரவைத் தேடினார். “உயிருறும் உடலையும் உடலுறும் உயிரையும் அயர்வறக் காத்திடு அருள் பெருஞ்சோதி” என வேண்டி நின்றார்.அவரது இறுதி ஊர்வலம் பிராங்க்ஸில் உள்ள செயின்ட் லூக்ஸ் தேவாலயத்தில் நடைபெற்றது.

மேரியின் காலத்தில், நோய்கள் பற்றிய பல தவறான நம்பிக்கைகள் இருந்தன. பழைய நம்பிக்கைகளின்படி, நோய்கள் “மோசமான காற்று” அல்லது “மியாஸ்மா”வால் ஏற்படுகின்றன என்று மக்கள் கருதினர். நோய்கள் தெய்வீக தண்டனை அல்லது பாவத்தின் விளைவு என்றும் நம்பினர். சில மக்கள் “சபிக்கப்பட்டவர்கள்” அல்லது “அசுத்தமானவர்கள்” என்று முத்திரை குத்தப்பட்டனர்.

புதிய அறிவியல் மெதுவாக மெதுவாக இந்த நம்பிக்கைகளை மாற்றியது. கிருமிக் கோட்பாடு வெளிப்படுத்தியது – கண்ணுக்குத் தெரியாத பாக்டீரியா நோய்களை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை. ரோபர்ட் கோச் மற்றும் லூயிஸ் பாஸ்டரின் கண்டுபிடிப்புகள் மருத்துவ உலகை மாற்றின. அறிகுறியற்ற கேரியர்கள் என்ற புதிய, பயமுறுத்தும் கருத்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

மூடப்பழக்கம் மற்றும் அறிவியல் இடையே மோதல் ஏற்பட்டது. மக்கள் பழைய நம்பிக்கைகளையும் புதிய அறிவியலையும் கலந்தனர். மேரி ஒரு “சபிக்கப்பட்டவர்” போல நடத்தப்பட்டார். “அசுத்தம்” என்ற கருத்து மத மற்றும் அறிவியல் கருத்துக்கள் கலந்ததாக இருந்தது. 

மேரியின் கதை பல முக்கியமான நெறிமுறைப் பாடங்களைக் கொடுக்கிறது. தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் சமூகப் பொறுப்பு இடையே சமநிலை முக்கியமானது. எந்த நேரத்தில் தனிநபர் சுதந்திரம் பொது நலனுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படலாம் என்ற கேள்வி எழுகிறது. எவ்வளவு காலம் ஒருவர் தனிமைப்படுத்தப்படலாம் என்பதும் விவாதத்திற்குரியது. நியாயமான வரம்புகள் என்ன என்பதை சமூகம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

கல்வி மற்றும் தொடர்பு இரண்டாவது முக்கிய பாடமாகும். மேரிக்கு தரவுகள் சரியாக விளக்கப்படவில்லை. அறிவியல் கருத்துக்களை பொது மக்களுக்கு தெளிவாக்குவது மிகவும் முக்கியம். புரிந்துணர்வு ஒத்துழைப்பைக் கொண்டுவரலாம் என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

நியாயம் மற்றும் சமத்துவம் மூன்றாவது பாடமாகும். ஏன் மேரி மட்டும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டார் என்ற கேள்வி எழுகிறது. வர்க்கம், இனம், பாலினம் நீதியில் பங்காற்றியதா என்பது ஆராயப்பட வேண்டும். சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் அனைவருக்கும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

மருத்துவ நெறிமுறைகள் நான்காவது முக்கிய பாடமாகும். நோயாளி உரிமைகள் மற்றும் பொது பாதுகாப்பு இடையே சமநிலை தேவை. தகவல் அளிக்கப்பட்ட சம்மதம் மிகவும் முக்கியம். எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் கண்ணியம் மற்றும் மரியாதை பேணப்பட வேண்டும்.

மேரி மாலனின் கதை இன்றும் பொருத்தமானது. கோவிட்-19 தொற்றுநோய் காலத்தில், அறிகுறியற்ற கேரியர்கள் நோயைப் பரப்புகிறார்கள் என்பதை நாம் கண்டோம். பொது நல நடவடிக்கைகள் மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் இடையே மோதல் மீண்டும் எழுந்தது. தனிமைப்படுத்துதல், தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் பொது சுகாதார கொள்கைகள் மீண்டும் விவாதிக்கப்பட்டன.

எச்ஐவி அல்லது எய்ட்ஸ் தொற்று நோய்களுடன் தொடர்புடைய களங்கம் மற்றும் பாகுபாடு மேரியின் அனுபவத்தை ஒத்திருக்கிறது. தகவல் அளிக்கப்பட்ட சம்மதம் மற்றும் தனியுரிமை பற்றிய கேள்விகள் தொடர்கின்றன. பொது சுகாதார பதில் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட வேண்டும் என்பது இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது.

தடுப்பூசி விவாதங்களும் இதே போன்ற பிரச்சினைகளை எழுப்புகின்றன. தனிப்பட்ட தேர்வு மற்றும் கூட்டு நோய் எதிர்ப்பு சக்தி இடையே சமநிலை தேவை. விஞ்ஞான அறிவு மற்றும் பொது கல்வி முக்கியமானவை. பொது நல கடமைகள் என்ன என்பது தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுகிறது.

மேரி மாலனின் கதை ஒரு சோகமான நினைவூட்டலாகும். பொது நலம் மிகவும் முக்கியமானது, ஆனால் அது நியாயமாகவும் சமநிலையுடனும் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். கல்வி மற்றும் தெளிவான தொடர்பு பயத்தை விட அதிகம் பயனுள்ளதாக இருக்கும். வர்க்கம், இனம் மற்றும் பாலினம் நீதியை பாதிக்கக்கூடாது. நெறிமுறைகள் அறிவியல் மற்றும் பொது சுகாதாரத்தை வழிநடத்த வேண்டும்.

மேரி தனது வாழ்க்கையின் கடைசி இருபத்தி ஆறு ஆண்டுகளை தனிமையில் கழித்தார். அவர் ஒருபோதும் பலி மட்டும் அல்ல, ஆனால் வில்லனும் அல்ல. அவர் அறிவியல் மற்றும் பொது சுகாதாரத்தில் ஒரு மாற்றும் காலத்தில் பிடிபட்ட ஒரு பெண்ணாக மட்டுமே காணப்பட வேண்டும்.

அவரது கதை நமக்கு பல முக்கியமான பாடங்களைக் கற்பிக்கிறது. தனிநபர்களை எப்போதும் கண்ணியத்துடன் நடத்த வேண்டும். அறிவியல் அறிவை தெளிவாகவும் புரியும்படியும் தொடர்புகொள்ள வேண்டும். பொது நலத்தையும் தனிப்பட்ட உரிமைகளையும் சமநிலைப்படுத்த வேண்டும். எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்காக பாடுபட வேண்டும். மூடப்பழக்கங்களை விட அறிவியலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், ஆனால் எப்போதும் இரக்கத்துடன் செயல்பட வேண்டும்.

மேரி மாலன் 1938 இல் இறந்தார், ஆனால் அவரது பாரம்பரியம் தொடர்கிறது. “டைபாய்ட் மேரி” என்ற சொல் இன்று எதிர்மறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் அவரது உண்மையான கதை அதிக நுணுக்கமானது. இது பொது நலம், தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் மனித கண்ணியம் பற்றிய நமது நிலையான உரையாடலில் ஒரு முக்கியமான அத்தியாயமாகும்.

இன்றைய உலகில், நாம் மேரியின் கதையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பொது சுகாதார நெருக்கடிகளில் பரிவு மற்றும் புரிதலுடன் பதிலளிக்க வேண்டும். அறிவியல் அடிப்படையிலான கொள்கைகளை வகுக்க வேண்டும், ஆனால் மனிதநேயத்தை ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது. எல்லோருக்கும் நியாயமான சிகிச்சையை உறுதிசெய்ய வேண்டும். பொது நல நடவடிக்கைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம்.

மேரி மாலனின் வாழ்க்கை, தனிநபர் மற்றும் சமூகம் இடையே சரியான சமநிலையை எவ்வாறு கண்டுபிடிப்பது என்ற கேல்வியை விட்டுச் செல்கிறது. இந்தக் கேள்விக்கு எளிதான பதில் இல்லை, ஆனால் கருணை, நீதி மற்றும் மனித கண்ணியத்தில் இதற்கான பதில் தேடப்பட வேண்டும்.