ஒரு ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை

சமூக உணர்ச்சி கற்றலின் உள்ளடக்கிய நிலையின் இரண்டாம் தூணாகிய சூழலை இன்று கவனிக்க இருக்கிறோம். இன்றைய கல்வி உலகில், மாணவர்களின் கல்வி வெற்றி என்பது வெறும் புத்தக அறிவால் மட்டும் நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவர்களின் சமூக மற்றும் உணர்ச்சி திறன்களும் அவர்களின் முழுமையான வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த பின்னணியில், சமூக உணர்ச்சி கற்றல் (Social Emotional Learning – SEL) மற்றும் நேர்மறையான பள்ளி சூழல் ஆகியவை கல்வி சீர்திருத்தத்தின் இரு முக்கிய தூண்களாக உருவெடுத்துள்ளன.

பள்ளிகளில் மகிழ்ச்சியான மற்றும் உற்சாகமான சூழ்நிலையை உருவாக்குவது என்பது வெறும் கனவல்ல, மாறாக திட்டமிட்ட செயல்பாட்டின் விளைவு. இத்தகைய சூழல் ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் பெற்றோர் ஆகியோர் இடையே நல்ல ஆதரவான உறவுகள், அர்த்தமுள்ள உரையாடல்கள், கலாச்சாரம் சார்ந்த பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் தரமான கல்வித்திட்டங்கள் மூலமாக உருவாகிறது. உதாரணமாக, சில பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் காலையில் வாயிலில் நின்று மாணவர்களை தனிப்பட்ட முறையில் வரவேற்பது, வகுப்பறை விதிகளை மாணவர்களுடன் கலந்தாலோசித்து உருவாக்குவது, பல்வேறு கலாச்சாரங்களின் பண்டிகைகளை பள்ளியில் கொண்டாடுவது போன்ற செயல்பாடுகள் காணப்படுகின்றன.

இப்படியான உறவுகளே சமநிலையான, உள்ளடக்கிய மற்றும் பாதுகாப்பு நிறைந்த சூழலையும், நல்ல ஆரோக்கியமான மனநிலையையும் தருகின்றன. இதுவே சமூக உணர்ச்சி கற்றலுக்கு மிகவும் உகந்த சூழலாக அமைகிறது. சமூக உணர்ச்சி கற்றல் என்பது மாணவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளை அறிந்து கொண்டு, அவற்றை ஆரோக்கியமான வழியில் நிர்வகிப்பது, மற்றவர்களுடன் நேர்மறையான உறவுகளை உருவாக்குவது மற்றும் பொறுப்பான முடிவுகளை எடுப்பது ஆகியவற்றைக் கற்றுக் கொள்வதாகும்.

இந்த அணுகுமுறையின் மிக முக்கியமான நன்மை என்னவென்றால், இது புல்லியிங் அல்லது கொடுமைப்படுத்துதல், அதீத மன அழுத்தம், மாணவர்களை தனிமைப்படுத்துதல் போன்ற எதிர்மறையான நடத்தைகளுக்கு இடம் கொடுக்காமல் தடுக்கிறது. பதிலாக, இது ஆரோக்கியமான உறவுகளை பேணும் திறன்கள், கலாச்சார விழிப்புணர்வு மற்றும் பச்சாத்தாபம், ஒத்துழைப்பு மற்றும் ஒன்றிணைக்கும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றை வளர்க்கிறது. நடைமுறையில், இது உணர்ச்சி அடையாள வகுப்புகள், சமூக சூழ்நிலை விளையாட்டுகள், மாணவர்கள் இடையே மத்தியஸ்தம் செய்யும் திட்டங்கள் போன்ற வகையில் செயல்படுத்தப்படுகிறது.

ஒரு நேர்மறையான பள்ளி சூழல் என்பது பல அம்சங்களைக் கொண்டது. அதில் ஆரோகியமான உறவுகள், செயலூக்கமான ஈடுபாடு, உடல் மற்றும் உணர்ச்சி பாதுகாப்பு, கலாசார அக்கறை மற்றும் ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் ஏற்ற கல்வி சவால்கள் ஆகியவை அடங்கும். இத்தகைய சூழல் மாணவர்களில் சொந்தமான உணர்வு, பாதுகாப்பு மற்றும் ஆதரவு ஆகியவற்றின் உணர்வை வளர்க்கிறது. இவை மாணவர்களின் சமூக, உணர்ச்சி மற்றும் கல்வி வளர்ச்சிக்கு அத்தியாவசியமான கூறுகளாகும். உதாரணமாக, மாணவர் மன்றங்கள் மூலம் அவர்களின் கருத்துகளைக் கேட்பது, ஆசிரியர்களுக்கு உணர்ச்சி அறிவு பற்றிய பயிற்சி அளிப்பது, பெற்றோர்களை பள்ளியின் செயல்பாடுகளில் தீவிரமாக ஈடுபடுத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகள் இதில் அடங்கும்.

சமூக உணர்ச்சி கற்றல் மற்றும் பள்ளி சூழல் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படும்போது, அவை ஒரு சக்திவாய்ந்த ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்குகின்றன. ஒருபுறம், சமூக உணர்ச்சி கற்றல் பள்ளி சூழலை மேம்படுத்தும் கருவியாக செயல்படுகிறது. மாணவர்களுக்கு உணர்ச்சி நிர்வாகம், நேர்மறையான உறவுகள் உருவாக்குதல், மோதல்களை ஆக்கபூர்வமாக தீர்த்தல் போன்ற திறன்களைக் கற்பிப்பதன் மூலம், பள்ளியில் கொடுமைப்படுத்துதல், ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் தனிமை உணர்வுகள் போன்ற பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடிகிறது.

மறுபுறம், நேர்மறையான பள்ளி சூழல் சமூக உணர்ச்சி கற்றலுக்கான அடித்தளமாக செயல்படுகிறது. பாதுகாப்பான மற்றும் ஆதரவான சூழலில் மாணவர்கள் தங்கள் புதிய திறன்களை தயக்கமின்றி பயிற்சி செய்ய முடிகிறது. தவறுகள் செய்து அவற்றிலிருந்து கற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பும், ஆதரவான உறவுகளின் மூலம் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பமும் கிடைக்கிறது.

இந்த ஒருங்கிணைப்பின் பலன்கள் பல்வேறு வகையில் வெளிப்படுகின்றன. பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவதில், சமூக சகவாச வட்டங்கள் மூலம் மாணவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளைப் பாதுகாப்பாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. பள்ளியில் மனநல ஆலோசகர்கள் மற்றும் நிபுணர்கள் இருப்பது, சைபர் பாதுகாப்பு கல்வி வழங்குவது போன்றவை இதன் நடைமுறை வடிவங்களாகும். கலாச்சார பொறுப்புணர்வை ஊக்குவிப்பதில், பன்கலாச்சார கல்வித் திட்டங்கள், மொழி ஆதரவு சேவைகள், சமத்துவ கொள்கைகள் ஆகியவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

மாணவர்களின் பலதரப்பட்ட கலாசார அடையாளங்களை பாதுகாத்து வெளிக்கொணர்வது என்பது கல்வி நிறுவனத்தின் மிக முக்கியமான பொறுப்பாகும். இதற்கு மூன்று அடிப்படை நடவடிக்கைகள் தேவை. முதலாவதாக, கலாசார அடையாளங்களைப் பாதுகாத்தல் – இதில் ஒவ்வொரு மாணவனின் தாய்மொழி, மத நம்பிக்கைகள், குடும்ப மரபுகள் ஆகியவற்றை மதித்தல் அடங்கும். உதாரணமாக, ராமதான் காலத்தில் முஸ்லிம் மாணவர்கள் நோன்பு நோற்கும்போது, அவர்களுக்கு தனி இடம் ஒதுக்கி ஓய்வெடுக்க வாய்ப்பளிப்பது, சீக் மாணவர்களின் தலைப்பாகை அணியும் உரிமையை பாதுகாப்பது, தமிழ் மாணவர்கள் பொங்கல் கொண்டாடும்போது பள்ளியிலேயே சிறு நிகழ்ச்சி நடத்த அனுமதிப்பது போன்றவை.

இரண்டாவதாக, கலாச்சார அடையாளங்களை வெளிக்கொணர்தல் – மாணவர்கள் தங்கள் கலாச்சாரத்தைப் பற்றி பெருமையுடன் பேசவும், பகிர்ந்து கொள்ளவும் ஊக்குவித்தல். இதற்கு “கலாச்சார காட்சி வாரம்” நடத்துவது, அங்கு ஒவ்வொரு மாணவனும் தங்கள் பாரம்பரிய உணவு, உடை, கலை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்த முடியும். வெவ்வேறு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் தங்கள் நாட்டுப்புற கலைகளை நிகழ்த்துவது, பல்வேறு மொழிகளில் கவிதை வாசிப்பு நிகழ்ச்சி நடத்துவது, உலக உணவு திருவிழா ஏற்பாடு செய்வது போன்ற செயல்பாடுகள் இதில் அடங்கும்.

மூன்றாவதாக, மாணவர்களின் தனிப்பட்ட பலங்கள் மற்றும் சவால்களோடு அணுகுதல் – ஒவ்வொரு மாணவனின் கற்றல் முறை, ஆர்வங்கள், திறன்கள் ஆகியவற்றை கண்டறிந்து அதற்கேற்ப கல்வி முறையை தகவமைத்தல். உதாரணமாக, கணிதத்தில் சிரமப்படும் ஆனால் கலையில் திறமையான மாணவனுக்கு, கணித கருத்துகளை வரைபடங்கள் மற்றும் காட்சி உதவிகள் மூலம் கற்பித்தல். தமிழ் நன்றாக எழுதும் ஆனால் ஆங்கிலத்தில் தடுமாறும் மாணவனை முதலில் தமிழில் கருத்துகளை உருவாக்கி, பின்னர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்க கற்றுக் கொடுத்தல். உடல் ரீதியாக சவாலை எதிர்நோக்கும் மாணவர்களுக்கு உதவி தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி கற்றல் வாய்ப்புகளை வழங்குதல். இதன் மூலம் ஒவ்வொரு மாணவனும் தனது சாத்தியக்கூறுகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடிகிறது.

கல்வி விளைவுகளை மேம்படுத்துவதில், தனிப்பட்ட கற்றல் திட்டங்கள், சக மாணவர் ஆதரவு அமைப்புகள், சாதனை கொண்டாட்டங்கள் போன்றவை குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. வலுவான பள்ளி சமூகத்தை உருவாக்குவதில், சமூக சேவை திட்டங்கள், பள்ளி பாரம்பரியங்கள், மாணவர்களுக்கு தலைமைத்துவ பொறுப்புகள் வழங்குதல் ஆகியவை பங்களிக்கின்றன.

நடைமுறையில், இந்த அணுகுமுறையின் வெற்றி பல காரணிகளைப் பொறுத்தது. ஆசிரியர்களின் தொடர்ச்சியான பயிற்சி, பெற்றோர்களின் செயலூக்கமான பங்களிப்பு, பள்ளி நிர்வாகத்தின் அர்ப்பணிப்பு, சமூகத்தின் ஆதரவு ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

குறிப்பாக, மாணவர்களின் பலம் மற்றும் பலவீனங்களை அடையாளம் கண்டு அதற்கேற்ப அணுகுதல் என்பது மிகவும் முக்கியமானது. உதாரணமாக, ஒரு மாணவன் கணிதத்தில் மிகவும் வலிமையானவனாக இருந்தாலும், எழுத்தில் சிரமப்படலாம். இப்போது ஆசிரியர் அவனுடைய கணித திறமையைப் பயன்படுத்தி, எண்கள் மற்றும் வரைபடங்கள் மூலம் எழுத்து திறனை மேம்படுத்த முடியும். மற்றொரு மாணவி குழுவில் பேசுவதில் தயக்கம் காட்டினால், அவளுக்கு முதலில் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசும் வாய்ப்பு கொடுத்து, படிப்படியாக சிறு குழுவில், பின்னர் பெரிய குழுவில் பேசும் நம்பிக்கையை வளர்க்கலாம். இவ்வாறு ஒவ்வொரு மாணவனின் தனித்துவமான கற்றல் முறையை புரிந்து கொண்டு கல்வி அளிப்பது அவசியம்.

மேலும், கலாசார வேறுபாடுகளை மதித்தல், வள ஒதுக்கீட்டில் நியாயம், தொடர்ச்சியான மதிப்பீடு மற்றும் மேம்பாடு ஆகியவையும் இன்றியமையாதவை.

முடிவாக, சமூக உணர்ச்சி கற்றலின் சூழல் மற்றும் நேர்மறையான பள்ளிச் சூழல் என்பவை தனித்தனியான கல்வி உபகரணங்கள் அல்ல. மாறாக, அவை ஒருங்கிணைந்த கல்வி அணுகுமுறையின் இரு பக்கங்களாகும். இந்த இரண்டும் சேர்ந்து மாணவர்களின் முழுமையான வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கின்றன, சிறந்த கற்றல் சூழலை உருவாக்குகின்றன, வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தியாவசிய திறன்களை வளர்க்கின்றன மற்றும் சமூக நல்லிணக்கத்தைப் பலப்படுத்துகின்றன. எனவே, எதிர்கால கல்வி அமைப்பு இந்த இரண்டு அம்சங்களையும் ஒருங்கிணைந்த முறையில் செயல்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே உண்மையான வெற்றியை அடைய முடியும். இது வெறும் கல்விச் சீர்திருத்தம் அல்ல, மாறாக சமூக மாற்றத்தின் ஆரம்பம் என்று கூறலாம்.