மூங்கில் மரங்கள் நிறைந்த ஒரு அமைதியான பங்களா. இருள் கரைந்து, பகலவன் விரியும் அதிகாலை நேரம். பல்வகை பறவைகள் ஒன்று சேர்ந்து இளையராஜாவின் சிம்பொனியை இசைக்க தொடங்கியுள்ளது.‌ மாதுளை, கொய்யா, மா, சீதாப்பழம் என பல கனிகள் அங்குமிங்குமாய் கவர முயற்சித்தாலும், மனம் எங்கோ முரல்கிறது.

இதோ கண்ணைக் கவரும் நீலநிற ஆகாயப்பூக்கள் (Duranta erecta, golden dewdrop) – வண்டாடும் மலர்க்கூட்டங்கள். அசலில் நச்சுத் தன்மையுடைய புதராக இருந்தாலும், வண்ணத்துப் பூச்சிகளும், பாட்டுப்பறவைகளும், தேனுறிய இப்பூக்களை வட்டமிடுகின்றன. இச்செடியில், ஒரே சமயத்தில் காணப்படுகின்ற பூக்களும், பழங்களும் ரசிக்கத்தக்கதாய் உள்ளது.

கல்தோன்றி, மண்தோன்றா காலத்திலிருந்து, வண்டுகள் கவிஞர்களை கற்பனையின எல்லைக்கல்லவா இழுத்துச் சென்றுள்ளது.

திடீரென்று, கருவண்டொன்று என்னை கடந்து செல்கிறது.‌

“நான் மலரோடு தனியாக ஏன் இங்கு நின்றேன்…வண்டொன்று மலரென்று முகத்தோடு மோத”.

ஒருக்கால் பம்பல்பீயாக (bumblebee) இருக்குமோ என்று நினைக்கையில், அது அருகிலுள்ள உலர்ந்த மூங்கில் மரத்திற்கு பக்கத்தில் சென்று மாயமாக மறைந்துவிட்டது.‌ இப்பங்களாவில் மூங்கில் மரங்களுக்கு குறைவில்லை. ஆராய்ச்சியாளனாயிற்றே! மரத்தின் அருகில் சென்று கவனிக்கத் தொடங்கினேன். என்ன ஆச்சர்யம். ஆறடி மூங்கிலில், ஒரு விரலளவு, நேர்த்தியாக செதுக்கப்பட்ட மூன்று துவாரங்கள் – அதுவும் இரண்டடி இடைவெளியில். டிரில்லிங் மெஷினை வைத்துக் கொண்டு, இவ்வளவு அழகாக ஓட்டை போட முடியுமா என்று தெரியவில்லை.

The secret life of solitary bees

இந்த தோட்டத்தில் இத்தனை தேனுறிய கண்கவர் மலர்கள் இருப்பினும், இக்கருவண்டு ஏன் ஒரு உலர்ந்த மூங்கிலை தேர்ந்தெடுத்துள்ளது? ஆச்சர்யமாக இல்லை! 

புல்லாங்குழல் கொடுத்த மூங்கில்களே… கூகுளில் சிறிய தேடலுக்கு பின், அது ஒரு தச்சன் தேனீ (carpenter bee, Xylocopa) என்று தெரிய வருகிறது. சைலோ என்ற பெயர் கொண்ட இத்தேனீக்கு, ஒரு சரியான மூங்கிலைத் தேர்ந்தெடுக்க யார் கற்று கொடுத்தார்கள்? அது சைலோவுக்கு ஒரு அழகான கலைப்படைப்பு மேடையாக அமைந்துள்ளது. தனது கூர்மையான தாடைகளால், சைலோ ஒரு வட்டமான துளையை செதுக்கியுள்ளாள். ஒவ்வொரு வெட்டும் ஒரு உள்ளார்ந்த திட்டமைப்பால் வழிநடத்தப்படுவது போல் துல்லியமாக உள்ளது. இறக்கை விரிக்கையில், ‘வண்ணங் கொண்ட கருவண்டே, மூங்கில் விட்டு வாராயோ’, என்று பாடத் தோன்றியது. நிறத்தின் காரணம், நானோ துகள்களின் மூலம் செதுக்கப்பட்ட இறக்கைகளில் நிகழும் ஒளிவிலகல் (iridescence) என்று அறிந்தாலும், இன்றும் இயற்கையின் பல நிகழ்வுகள், மனிதனின் ஆறறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. சைலோ, மற்ற தேன்தேனீக்கள் (honeybees) மாதிரி, கூட்டில் நடனமாடி தேனின் ரகசியங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் சமூக உறவினர்களைப் போல் இல்லாமல், தனிமையில் இயங்குகிறாள்.  அது கழிவுப் பொருட்களை வெளியேற்றுவது ஒரு அபூர்வமான காட்சி;

மனிதனுக்குக்தான் புரிவதில்லை

அதோ, அந்த மரத்துக்கடியில் கூட்டம் கூட்டமாக செல்லும் எறும்புகளை பாருங்கள். இதை ஒரு “கூட்ட ஞானம்” என்று சொல்லலாம். எறும்புகள் ஒரு உணவைக் கண்டுபிடிக்கும்போது, பெரோமோன்களால் (phermones) ஒரு இரசாயன பாதையை அமைக்கின்றன. ஒரு எறும்பு குறுகிய பாதையைக் கண்டால், மற்றவை அதைப் பின்பற்றி, அந்த பாதையை வலுப்படுத்துகின்றன. இதை ‘ஸ்வார்ம் இன்டலிஜென்ஸ்’ என்றும் கூறலாம்.

ஒரு புதிய வைரஸ் நமது உடலில் புகுந்தால், T-செல்கள் clonal selection என்ற முறையைப் பயன்படுத்தி, நோய் எதிர்ப்புக்கான பல வழிகளை முயற்சிக்கின்றன. சரியான விசையை(receptor) கண்டுபிடித்தவுடன், அவை பெருகி தாக்குகின்றன, பின்னர் அதை நினைவிலும் வைத்துக்கொள்கின்றன. அதாவது, T-செல்கள் இந்த “அறிவை” பல ஆண்டுகளுக்கு சேமிக்கின்றன. அதோ, அந்த சூரியகாந்தி மலரை கவனியுங்கள். அது சூரிய ஒளியை நோக்கி தன் தண்டுகளை வளைக்கின்றது. என்ன நடக்கிறது? தாவரங்களுக்கு மூளை இல்லை, ஆனால் அவை “இரசாயன நினைவை” (chemical memory) பயன்படுத்துகின்றன. சூரியகாந்தி, ஒளி இல்லாத பக்கத்தில் உள்ள செல்களை வேகமாக வளரச்செய்து, ஒளியை நோக்கி வளைகிறது (ஒளித்திசைவளைவு). உதாரணமாக, நம்மை யாராவது திடீரென பயமுறுத்தினால், நாம் திடுக்கிடுகிறோம். ஆனால், அது மீண்டும் மீண்டும் நடந்தால், பழகிவிடுகிறோம். தாவரங்களும் இப்படித்தான், தங்கள் அனுபவத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பதிலளிக்கின்றன. இது மூளை இல்லாவிட்டாலும் இரசாயனங்கள் மூலம் நடக்கிறது.

இதோ, இந்த தொட்டாற் சுருங்கி (Mimosa pudica) இலைகளை பாருங்கள். அதைத் தொட்டால், அதன் இலைகள் உடனே மூடிக்கொள்கிறது. நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தொட்டால், அதன் எதிர்வினை குறைகிறது. ஏனெனில் அது தொடுதல் ஆபத்து இல்லை என்று புரிந்துகொள்கிறது. தொடும்போது, மிமோசா செல்கள் கால்சியம் அயனிகளை, ஒரு இரசாயன அலாரம் போல வெளியிடுவதால், இது இலைகளை மூடச் செய்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் தொடும்போது, தாவரம் தன் ஆற்றலைச் சேமிக்க அதன் பதிலை மாற்றுகிறது.

https://phys.org/news/2022-11-fluorescence-caught-video-reveal-sensitive.html

ஏன் இது புத்திசாலித்தனம் என்று கேட்க தோன்றும்? தாவரங்கள் தங்கள் சூழலை (தொடுதல், ஒளி, பூச்சி தாக்குதல்) ஆராய்ந்து, ஆற்றலைச் சேமிக்கவோ வளர்ச்சியை மேம்படுத்தவோ முடிவு செய்கிறது.

தற்போது அறிவியல் உலகில் ஒரு புதிய கருத்து உருவாகி வருகிறது. இது, மூளை இல்லாத உயிரினங்களும் உயிர்வாழ்வதற்கு புத்திசாலித்தனமான முடிவுகளை எடுக்கின்றன என்று கூறுகிறது. இந்தக் கருத்து அடிப்படை அறிவு (basal cognition) அல்லது உயிரியல் புத்திசாலித்தனம் (biological intelligence) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது, தாவரங்கள், பாக்டீரியாக்கள், பூஞ்சைகள் மற்றும் ஒற்றை செல் உயிரினங்கள் கூட தங்கள் உடல் அமைப்பு, இரசாயன செயல்முறைகள் அல்லது கூட்டு நடத்தைகள் மூலம் புத்திசாலித்தனமாகச் செயல்படுகின்றன என்று கூறுகிறது. 

சமீபத்தில் Sally Adee என்ற எழுத்தாளர் ‘பொருளிலிருந்து மனம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது’ என்பதற்கு ஒரு புரட்சிகரமான புதிய முன்மொழிவை தனது கட்டுரையில் வைக்கிறார் (Noema  பிப்ரவரி 12, 2025).

A Radical New Proposal For How Mind Emerges From Matter

தச்சன் தேனீக்களின் தனிமையான இயல்பு ஒரு ஆழமான உண்மையை சுட்டிக்காட்டுகிறது.  அறிவு (intelligence) என்பது சிக்கலான சமூகங்களுக்கோ அல்லது மனித மூளைக்கோ மட்டுமல்ல, பொருளின் சிக்கலான பரஸ்பர செயல்பாட்டிலிருந்து உருவாகிறது. Adeeயின் கட்டுரை, தச்சன் தேனீ போன்ற உயிரினங்களின் இத்தகைய நோக்கமுள்ள நடத்தை, அறிவு பற்றிய நமது குறுகிய வரையறைகளை சவால் செய்கிறது.

விஞ்ஞானிகள், அறிவாற்றலை உயிரின் அடிப்படைப் பண்பாகப் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளனர், இது சிக்கலான நரம்பு மண்டலம் கொண்ட விலங்குகளுக்கு மட்டுமல்ல என்று Adee குறிப்பிடுகிறார். புத்திசாலித்தனம் என்பது மனிதர்களுக்கோ அல்லது மூளை உள்ள விலங்குகளுக்கோ மட்டுமானது அல்ல, மாறாக தாவரங்கள் முதல் பாக்டீரியா வரை அனைத்து உயிரினங்களின் அடிப்படை பண்பு. இது புத்திசாலித்தனத்தை சுவாசம் போன்ற ஒரு அடிப்படை உயிரியல் செயல்பாடாகக் கருதுகிறது, மேலும் இது உயிரின் வரலாற்றில் ஆரம்பத்திலேயே உருவானது என்கிறது.

தச்சன் தேனீயின் கவனமான கூடு கட்டுதல், சம இடைவெளியில் குழந்தை அறைகளை உருவாக்குதல், இதை எதிரொலிக்கிறது. இது சைலோவின் சிறிய உடலின் செல்களின் இயக்கத்திலிருந்து உருவான மனத்தின் மௌன சாட்சி. தச்சன் தேனீ, மற்ற தேனீக்களைப் போல் அல்லாமல், ஏராளமான தேன் மற்றும் மகரந்தம் வழங்கும் சில மலர்களையே இலக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. இது தற்செயலானது அல்ல. சில நேரங்களில் மகரந்தச் சேர்க்கையைத் தவிர்க்க “தேன் திருடுவதற்காக” துளைகளைக் கடிக்கவும் செய்கிறது. இந்த பிரச்சினை தீர்க்கும் திறன் (problem solving), Adeeயின் கட்டுரையில் பார்பரா மெக்ஃகிளின்டாக் விவரித்த “சிந்தனைமிக்க செயல்” செல்களில் உள்ளதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இதில் எளிய உயிரினங்கள் கூட இலக்கு நோக்கிய நடத்தையை வெளிப்படுத்துகின்றன. தச்சன் தேனீயின் தேர்வுகள் மற்றும் மலர் அடையாளங்களை நினைவில் வைத்திருக்கும் நினைவாற்றல், அவளது அணுகுமுறையையும் தகவமைக்கும் நெகிழ்வுத்தன்மையையும் குறிக்கின்றது.  இது அவளது சமூக உறவினர்களின் அறிவாற்றலுக்கு வேறுபட்டதல்ல, ஆனால் தனித்துவமானது.

மூங்கிலுக்குத் திரும்பும் சைலோ, மரத்தூளால் தனது குழாயைப் பிரித்து, ஒவ்வொரு அறையையும் தனது எதிர்கால சந்ததிக்கு சரியான தொட்டிலாக உருவாக்குகிறாள். அவளது வேலையின் துல்லியம், இடைவெளிகள் அளவிடப்பட்டவை போல் மிகவும் சமமாக இருக்கின்றன. இது Adee தரும் ஆதாரங்களைப்போல் முன்மொழியும் அறிவுத்திறனைக் குறிக்கிறது. உயிரின் செயல்முறைகளில் உள்ள பிரச்சினை தீர்க்கும் திறனின் பரவலான திறன். தச்சன் தேனீக்கு கூட்டின் கூட்டு ஞானம் தேவையில்லை; அவளது தனிமையான மனம், அவளது செல்களின் உயிர்மின்சாரம் மற்றும் வேதியியல் விளைவில் உருவானது, போதுமானதாக இருந்தது. மாலை மங்கும்போது, அவள் ஓய்வெடுக்கையில், அவளது மூங்கில் கூடு மங்கலான ஒளியில் மென்மையாக பிரகாசிக்கிறது. Adeeயின் கட்டுரை, வாழ்வியல் அறிவை (living intelligence) மனிதர்களால் முடிசூட்டப்பட்ட ஒரு படிநிலையாக கருதாமல், அனைத்து உயிரினங்களிலும் உள்ள ஒரு நிறமாலையாக மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு கேட்கிறது. தச்சன் தேனீ, தனது அமைதியான, நோக்கமுள்ள உழைப்பில், இந்த புரட்சிகரமான கருத்தை உருவகப்படுத்துகிறாள். அவளது தனிமையான மேதமை—செதுக்குதல், உணவு சேகரித்தல், தகவமைத்தல்—உயிரின் துடிப்பான பொருளிலிருந்து மனம் உருவாகிறது என்பதை முணுமுணுக்கிறது.

நாம் அன்றாடம் பார்க்கும் மரங்கள், செடிகள், மலர்கள், புல்—இவை வெறும் உயிரற்ற பொருட்கள் இல்லை. அவை உயிருடன் இருக்கின்றன, மேலும் அவற்றுக்கு ஒரு வகையான “புத்திசாலித்தனம்” இருக்கலாம் என்று இன்றைய அறிவியல் கூறுகிறது.

“தாவரங்களுக்கு உணர்வு உண்டா?” என்ற கேள்வியை நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நமது அறிவியலாளர் சர் ஜகதீஷ் சந்திர போஸ் (Sir J.C. Bose) எழுப்பினார். அவரது ஆராய்ச்சிகள் தாவரங்களைப் பற்றிய நமது பார்வையை மாற்றியமைத்தன. அவர் வானொலி அலைகள் மற்றும் மின்காந்த அலைகள் பற்றிய ஆய்வுகளுக்கு பெயர் பெற்றவர் என்றாலும், தாவரங்களின் உயிரியல் ஆய்வுகளில் அவரது பங்களிப்பு இன்றும் பேசப்படுகிறது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், மேற்கத்திய அறிவியலாளர்கள் தாவரங்களை உயிரற்றவை அல்லது எந்தவித உணர்வும் இல்லாதவை என்று கருதினர். ஆனால், போஸ் தனது புகழ்பெற்ற கருவியான கிரெஸ்கோகிராஃப் என்பதை உருவாக்கி. தாவரங்களின் மிக நுண்ணிய இயக்கங்களையும், மின்சார சமிக்ஞைகளையும் அளவிட்டார்.

அவர், தாவரங்கள் தொடுதல், ஒளி, ஒலி மற்றும் பிற தூண்டுதல்களுக்கு (stimuli) பதிலளிக்கின்றன என்பதை நிரூபித்தார். உதாரணமாக, தொட்டாற் சுருங்கி செடியின் இலைகள் தொடும்போது மூடிக்கொள்வதை அவர் மின்சார சமிக்ஞைகளுடன் தொடர்புபடுத்தி காட்டினார். இது தாவரங்களுக்கு ஒரு வகையான “நரம்பு மண்டலம்” இருப்பதாக அவர் வாதிட்டார். போஸின் ஆய்வுகள் அப்போது பலரால் புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை. சில மேற்கத்திய அறிவியலாளர்கள் அவரை “மாயவாதி” என்று விமர்சித்தனர். ஆனால், அவரது ஆய்வுகள் தாவரங்களை உயிரியல் மற்றும் இயற்பியல் கண்ணோட்டத்தில் புரிந்துகொள்ள ஒரு புதிய பாதையைத் திறந்தன. அவரது 1926ஆம் ஆண்டு புத்தகமான “The Nervous Mechanism of Plants” இந்த ஆய்வுகளைத் தொகுத்து வெளியிட்டது. தாவரங்கள் உணர்கின்றனவா?

போஸின் காலத்தில் தாவரங்களுக்கு உணர்வு (sentience) உள்ளதா என்ற கேள்வி புரட்சிகரமாக இருந்தது. அவர் தாவரங்களுக்கு ஒரு வகையான நினைவாற்றல் (memory) மற்றும் கற்றல் திறன் (learning) இருப்பதாகக் கூறினார். உதாரணமாக, அவர் தொட்டாற் சுருங்கி செடியைப் பயன்படுத்தி, தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியான தூண்டுதல்களுக்கு அது பழகி, பதிலளிப்பதை நிறுத்துவதைக் கண்டறிந்தார். இது ஒரு வகையான “கற்றல்” என்று அவர் வாதிட்டார். இன்று, இந்தக் கருத்து தாவர நரம்பியல் (Plant Neurobiology) என்ற துறையில் மேலும் ஆராயப்படுகிறது. தாவரங்கள் மனிதர்களைப் போல மூளை இல்லாவிட்டாலும், அவை சுற்றுச்சூழலில் இருந்து தகவல்களைப் புரிந்து கொண்டு, அதற்கு ஏற்ப செயல்படுகின்றன. உதாரணமாக, ஒரு செடி ஒளியை நோக்கி வளர்கிறது (phototropism), அல்லது வேர் மண்ணில் நீரைத் தேடி செல்கிறது (hydrotropism). இவை எளிய உயிரியல் செயல்பாடுகள் அல்ல; இவை தாவரங்களின் “முடிவெடுக்கும்” திறனைக் காட்டுகின்றன.

மலர்கள் பேசுமா…

தாவரங்களின் “பேச்சு” இன்றைய அறிவியல் போஸின் கருத்துகளை மேலும் விரிவாக்கியுள்ளது. ஜப்பானில் உள்ள Saitama பல்கலைக்கழகத்தில் Masatsugu Toyota தலைமையிலான ஆராய்ச்சியாளர்கள், தாவரங்கள் ஒருவருக்கொருவர் “பேசுவதை” வீடியோவில் பதிவு செய்துள்ளனர்.

பூச்சிகளால் தாக்கப்படும்போது, தாவரங்கள் Volatile Organic Compounds எனப்படும் வேதிப்பொருட்களை வெளியிடுகின்றன. இந்த வேதிப்பொருட்கள் அருகிலுள்ள தாவரங்களை எச்சரிக்கின்றன, இதனால் அவை தங்களைப் பாதுகாக்கும் வேதிப்பொருட்களை உருவாக்கத் தொடங்குகின்றன. உதாரணமாக, ஒரு செடியை ஒரு பூச்சி தாக்கினால், அது ஒரு வகையான “வாசனை” மூலக்கூறுகளை வெளியிடுகிறது. இந்த மூலக்கூறுகள் காற்றில் பயணித்து, அருகிலுள்ள செடிகளை எச்சரிக்கின்றன. இதனால், அந்த செடிகள் தங்களைத் தற்காத்துக்கொள்ள முன்கூட்டியே தயாராகின்றன. இது ஒரு வகையான “தொலைதூர தகவல் பரிமாற்றம்” என்று கருதப்படுகிறது.

மேலும், தாவரங்கள் ஒலியையும் உணரலாம் என்று சமீபத்திய ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. 2023ஆம் ஆண்டு ஒரு ஆய்வில், தாவரங்கள் ஒலி அதிர்வுகளுக்கு பதிலளிப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டது. இது போஸின் ஆரம்பகால கருத்துகளை உறுதிப்படுத்துகிறது. உதாரணமாக, ஒரு செடியைச் சுற்றி ஒலி அலைகள் உருவாக்கப்படும்போது, அது தனது வளர்ச்சி முறையை மாற்றியமைக்கலாம்.

தாவரங்களுக்கு நினைவாற்றல் உண்டா? நவீன ஆராய்ச்சி, தாவரங்களுக்கு ஒரு வகையான “நினைவாற்றல்” இருப்பதாகக் கூறுகிறது. உதாரணமாக, ஒரு செடி ஒரு குறிப்பிட்ட சுற்றுச்சூழல் நிலைமையை அனுபவித்தால், அது அந்த நிலைமையை “நினைவில்” வைத்து, பின்னர் அதற்கு ஏற்ப தனது நடத்தையை மாற்றியமைக்கலாம். இதை “எபிஜெனெடிக் மாற்றங்கள்” (epigenetic changes) என்று அறிவியலாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். மற்றொரு உதாரணம், வெனஸ் ஃபிளைட்ராப் (Venus Flytrap) செடி. இந்த செடி தனது இலைகளில் உள்ள முடிகளை ஒரு பூச்சி இரண்டு முறை தொடும்போது மட்டுமே மூடுகிறது. இது ஒரு வகையான “எண்ணும்” திறனைக் காட்டுகிறது. இதற்கு ஒரு எளிய மின்சார சமிக்ஞை மற்றும் நினைவாற்றல் தேவைப்படுகிறது.தாவரங்களின் “மூளை” எங்கே? தாவரங்களுக்கு மூளை இல்லை என்றாலும், அவை மின்சார மற்றும் வேதியியல் சமிக்ஞைகளைப் பயன்படுத்தி தகவல்களைப் பரிமாறுகின்றன. உதாரணமாக, தாவரங்களின் உயிரணுக்களில் கால்சியம் அலைகள் (calcium waves) உருவாகி, ஒரு பகுதியில் இருந்து மற்றொரு பகுதிக்கு தகவல்களை அனுப்புகின்றன. இது மனிதர்களின் நரம்பு மண்டலத்துக்கு ஒப்பானது, ஆனால் வேறுபட்ட முறையில் இயங்குகிறது. சில ஆராய்ச்சியாளர்கள், தாவரங்களின் வேர்கள் ஒரு வகையான “மூளை” போல செயல்படலாம் என்று கூறுகின்றனர். வேர்கள் மண்ணில் உள்ள ஈரப்பதம், ஊட்டச்சத்துக்கள் மற்றும் பிற தாவரங்களின் இருப்பை உணர்ந்து, அதற்கு ஏற்ப வளர்ச்சியை மாற்றியமைக்கின்றன. இது ஒரு “நிலத்தடி மூளை நெட்வொர்க்” (underground brain network) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

போஸின் ஆய்வுகள் இன்று தாவர நரம்பியல் துறையில் முக்கியமானவையாக உள்ளன. அவரது கருத்துகள், தாவரங்கள் உயிரியல் மற்றும் இயற்பியல் இடைவெளியை இணைப்பவை என்று கருதப்படுகின்றன. 2023ஆம் ஆண்டு ஆய்வில், தாவரங்கள் ஒலியை உணர்ந்து பதிலளிப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டது, இது போஸின் ஆரம்பகால கருத்துகளை உறுதிப்படுத்துகிறது. மேலும், 2024ஆம் ஆண்டு, பாப்லர் மரங்களில் ஒரு புதிய மரபணு கண்டறியப்பட்டது, இது ஒளிச்சேர்க்கையை (photosynthesis) மேம்படுத்தி, மரங்களின் உயரத்தை அதிகரிக்கிறது. இந்த ஆய்வு, தாவரங்களின் உயிரியல் செயல்பாடுகளை மேம்படுத்துவதற்கு மரபணு ஆராய்ச்சியின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. விவாதங்கள் மற்றும் விமர்சனங்கள் தாவரங்களுக்கு உணர்வு உள்ளதா என்ற கேள்வி இன்றும் விவாதத்துக்கு உட்பட்டது. சில அறிவியலாளர்கள், தாவரங்களின் பதில்கள் வெறும் உயிரியல் செயல்பாடுகள் என்று வாதிடுகின்றனர். உதாரணமாக, 2018ஆம் ஆண்டு ஒரு ஆய்வு, தாவரங்கள் உணர்வு (consciousness) கொண்டவை என்ற கருத்துக்கு ஆதாரம் இல்லை என்று கூறியது. ஆனால், போஸின் ஆய்வுகளை ஆதரிக்கும் அறிவியலாளர்கள், தாவரங்களின் சிக்கலான பதில்கள் ஒரு வகையான “புத்திசாலித்தனத்தை” காட்டுவதாக வாதிடுகின்றனர்.

தாவரங்கள் வெறும் அலங்காரப் பொருட்கள் அல்ல; அவை நமது சுற்றுச்சூழலின் முக்கிய அங்கம். அவை நம்மைப் போலவே சுற்றுச்சூழலுடன் தொடர்பு கொள்கின்றன, தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன, மற்றும் தங்களைத் தற்காத்துக்கொள்கின்றன. ஜே.சி. போஸ் இந்த உண்மையை நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உலகுக்கு உணர்த்தினார். இன்று, அவரது பாரம்பரியம் நவீன அறிவியலில் தொடர்கிறது. நாம் ஒரு மரத்தைப் பார்க்கும்போது, அது வெறும் மரம் இல்லை—அது ஒரு உயிருள்ள, உணரும், புத்திசாலித்தனமான படைப்பு. இந்த அறிவு நம்மை இயற்கையுடன் மேலும் இணைக்க உதவுகிறது. அடுத்த முறை ஒரு செடியைத் தொடும்போது, அது உங்களுக்கு “பதில்” சொல்லலாம் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்! மலர்கள் பேசுமா, பேசினால் ஓயுமா?

ஜகதீஷ் சந்திர போஸின் ஆய்வுகள் தாவரங்களைப் பற்றிய நமது புரிதலை மாற்றியமைத்தன. அவரது கிரெஸ்கோகிராஃப் முதல் இன்றைய மரபணு ஆராய்ச்சி வரை, தாவரங்களின் புத்திசாலித்தனம் பற்றிய ஆய்வு தொடர்கிறது. தாவரங்கள் நம்மைப் போல உணரவோ, சிந்திக்கவோ இல்லை என்றாலும், அவை நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் சுற்றுச்சூழலுடன் தொடர்பு கொள்கின்றன. இந்த அற்புதமான உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள, நாம் இயற்கையை மதிக்க வேண்டும், பாதுகாக்க வேண்டும்.

மனித மூளை மட்டுமே நுண்ணறிவின் இருப்பிடம் என்ற கருத்தை நாம் விட்டுவிட்டால், உயிரியலில் வேறு எங்கும் நுண்ணறிவு வெளிப்படும் வழிகளைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கலாம்.

இதை உயிரியல் அறிவாற்றல் அல்லது உயிரியல் நுண்ணறிவு என்று அழைக்கவும் – இது தனிநபர்களை விட தனிநபர்களுக்கிடையேயான உறவுகளில் வெளிப்படுவதாகத் தெரிகிறது. “அறிவாற்றல் என்பது உயிரினத்திற்கும் அதன் சூழலுக்கும் இடையிலான ஒரு தொடர்புடைய சொத்து,” என்று கால்வோ கூறுகிறார். “இது உங்கள் தலையிலோ அல்லது உங்கள் இதயத்திலோ அமர்ந்திருக்கும் ஒன்று அல்ல. அது உயிரினத்திற்குள் இல்லை. உயிரினங்கள் ஒரு வெற்றிடத்தில் இல்லை – அவை எப்போதும் ஒரு சூழலில் இருந்துகொண்டு, ஒன்றோடொன்று செயல்படும்.”

****