தன்னை மறந்து இசையில் மூழ்கியிருக்கும்பொழுது, மனம் மயக்கும் அசாத்திய மணமும் ஒளியும், அர்ச்சகர் கூட வந்திராத நேரத்தில் அவர் அருகே உட்கார்ந்துகொண்டு அவர் வாசிப்பை யாரோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் போன்ற உணர்வும் அவருக்கு பல முறை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவர் செய்த ரியாஸ் (சாதகம்) மட்டும் அல்லாது, அதைச் செய்த இடத்தின் விசேஷமும் சேர்ந்துதான் அவரை வாழ்வில் பெருமளவு உயர்த்தியதாக அவர் நம்பினார்.
பிஸ்மில்லா கான் தனது வாரணாசி வேர்களுடன் ஆழமான பிணைப்பை வைத்திருந்தார். அமெரிக்காவில் குடியேறுவதற்கான வாய்ப்புகள் உட்பட, வெளிநாடுகளில் தங்குவதற்கான பல அழைப்புகள் அவருக்குக் கிடைத்தன. ஆனால், அவர் எல்லாவற்றையும் மறுத்து, “கங்கை அமெரிக்காவில் பாய முடியுமா?” என்று கேட்டுப் பதிலளித்தார். இந்த வார்த்தைகள் அவரது பிறந்த இடம் மற்றும் புனித நகரமான வாரணாசியின் கலாச்சார பாரம்பரியத்திற்கான அவரின் நிலையான பக்தியை வெளிப்படுத்தின. எவ்வளவு உயர்ந்த புகழைப் பெற்றாலும், அவரது இசையின் ஆழமும், மனதின் நிலைத்தன்மையும் வாரணாசியோடு இணைந்தே இருந்தன.
