தன்னை மறந்து இசையில் மூழ்கியிருக்கும்பொழுது, மனம் மயக்கும் அசாத்திய மணமும் ஒளியும், அர்ச்சகர் கூட வந்திராத நேரத்தில் அவர் அருகே உட்கார்ந்துகொண்டு அவர் வாசிப்பை யாரோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் போன்ற உணர்வும் அவருக்கு பல முறை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவர் செய்த ரியாஸ் (சாதகம்) மட்டும் அல்லாது, அதைச் செய்த இடத்தின் விசேஷமும் சேர்ந்துதான் அவரை வாழ்வில் பெருமளவு உயர்த்தியதாக அவர் நம்பினார்.
சைக்கிள் ரிக்க்ஷாவின் இருக்கையைச் சரிகை கோர்த்த சிவப்பு வண்ணப் பட்டு சீலை மறைத்திருந்தது. வாயில் குதப்பிய மாவாச் சாறை அடிக்கடி தரையில் உமிழ்ந்தவாறு இருந்த ரிக்க்ஷா இழுப்பவன் திணறிக்கொண்டிருந்தான். வயிறு முதுகைத் தொட, விலா எலும்புகள் புடைத்து நிற்க, ரிக்க்ஷாவை நகர்த்தப் பெரும் பிரயத்தனம் செய்துகொண்டிருந்தான். ஆனால், சோடா “சில தெருக்கள், சில உலகங்கள்”
வாழ்ந்த இடம் என்பது சாதாரண வார்த்தை. அண்ணனின் அரியணையில் தான் அமரமாட்டேன் என சொல்லி அயோத்தி நகரில் கூட வாழாமல், ஊரின் ஒதுக்குப்புரத்தில் ஒரு துறவியைப்போல் அண்ணனின் வனவாசம் முடிந்து வரும்வரையில் அண்ணனின் பாதுகைகளையே அண்ணனாகவும் , அரசனாகவும் கருதி அதையே அரியணையில் ஏற்றி அண்ணன் திரும்பி வரும்வரையில் ஒரு காபந்து அரசை நடத்தி அண்ணனுக்காக காத்திருந்த இடம்.
அழகான கங்கையில் சூரிய உதயத்தை பார்த்தபடி முன்னோர்களை நினைத்து குளித்து வழிபட்டோம். அங்கிருந்து காஞ்சி சங்கர மடத்தில் தேநீர், பிஸ்கட் அளித்தனர் அங்கு வெங்கட்ரமண கனபாடிகளைப் பார்த்து பேசி அறிமுகம் செய்து கொண்டோம். பாரதி நான்கு வருடங்கள் மூன்று மாதங்கள் வாழ்ந்த சிவமடம் கிருஷ்ண சிவன்- குப்பம்மாள் இல்லம் சென்றோம். அங்கு விரைவில் ஒரு நூலகமும் பாரதி சிலையும் அமைவதற்காக கட்டிட வேலைகள் நடந்து வருகின்றன. கே. வி. கிருஷ்ணன் அவர்களின் மகன், மகள் ஆகியோரை பார்த்துப் பேசினேன். கோவில் அருகில் உள்ள பாரதி சிலையை தற்போது நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் பராமரித்து வருகிறார்கள்.
