உதாரணத்திற்கு, ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு நடக்கும் சூழலில் ஒருவன் தன் செருப்பைத் தேடுவது போன்ற மிகச்சிறிய, ஆனால் அந்தச் சூழலில் அபத்தமான ஒரு செயலை அவர் விவரிப்பார். குடிவரவுத் துறையில் நடக்கும் உரையாடல்களை சுட்டலாம். இது ஒரு ‘Ethnographic study’ (இனவரைவியல் ஆய்வு) போலவும் அணுகலாம். ஒரு எழுத்தாளன் எப்படி ஒரு மானுடவியலாளராக மாறி அந்நியச் சமூகத்தைப் பார்க்கிறான் என்பதை விளக்குகிறது.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஈழத்திலிருந்து தொடங்கிய பேரினவாத ஒடுக்குமுறையும் யுத்தமும், ஒரு பெரும் மக்கள் திரளை உலகெங்கும் சிதறடித்தது. இந்தத் துயரார்ந்த வரலாற்றின் சாட்சியாக எழுந்த ‘புலம்பெயர் இலக்கியம்’ பெரும்பாலும் கண்ணீராலும், இழப்பின் வலியாலும் எழுதப்பட்டது. ஆனால், அ. முத்துலிங்கம் இந்தத் தளத்தில் ஒரு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஆளுமை. அவர் புலம்பெயர் வாழ்வை ஒரு முடிவற்ற துயரமாகப் பார்க்காமல், ஒரு ‘உலகளாவிய பயணமாகவும்’ (Global Odyssey), மானுட விசித்திரங்களைக் கண்டடையும் ஒரு ‘தத்துவார்த்தத் தேடலாகவும்’ மாற்றினார்.
கண்ணீரை வர்ணமாக மாற்றும் வரைபடங்கள்
எழுதப்பட்டன,
காலத்தின் அரைக்கதவுகளின் மீது —
நாங்கள் திறக்காத அறைகளில்
மறைந்திருந்த ஒவ்வொரு பருவமும்
ஒரு ஞாபகமல்ல,
ஒரு சாஹித்ய சித்தரிப்பு.
