1. அ. முத்துலிங்கம்: ஒரு சர்வதேசத் தமிழ் ஆளுமை 

அ. முத்துலிங்கம் (A. Muttulingam) சமகாலத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் மிகவும் தனித்துவமான, நில எல்லைகளைக் கடந்த ஒரு ‘உலகப் பிரஜை’ (Global Citizen). ஈழத்தின் கொக்குவிலில் பிறந்து, பணி நிமித்தமாகவும் இடப்பெயர்வு நிமித்தமாகவும் ஆப்பிரிக்கா, ஐரோப்பா எனப் பல கண்டங்களில் வாழ்ந்து, தற்போது கனடாவைத் தனது வாழ்விடமாகக் கொண்டிருப்பவர். இவரது புனைவுலகம் என்பது வெறும் கதைகளின் தொகுப்பல்ல; அது ஒரு ‘மானுடவியல் வரைபடம்’.

1.1 நவீனத்துவத்தின் புதிய திசை

தமிழ் இலக்கியத்தில் ‘புலம்பெயர் இலக்கியம்’ என்பது பெரும்பாலும் இழப்புகளையும், ரத்தமும் கண்ணீருமான நினைவுகளையும் மட்டுமே சுமந்து வந்த வேளையில், முத்துலிங்கம் அதற்கொரு புதிய ‘நவீனத்துவ’ முகத்தைத் தந்தார். இவர் துயரத்தை ஒரு ‘தத்துவார்த்த விலகலுடன்’ (Philosophical Detachment) அணுகியவர். இவரது எழுத்துகளில் எங்கும் மெலோட்ராமா (Melodrama) கிடையாது; மாறாக, வாழ்வின் கொடூரங்களை எதிர்கொள்ள உதவும் ஒரு மெல்லிய ‘அங்கதம்’ (Satire) உண்டு.

1.2 மினிமலிசத்தின் சிற்பி

சர்வதேசத் தளத்தில் எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே, ரேமண்ட் கார்வர் போன்றோர் கையாண்ட ‘மினிமலிசம்’ (Minimalism) எனும் உத்தியைத் தமிழ் மொழிக்குள் வெற்றிகரமாகக் கொண்டு வந்தவர் முத்துலிங்கம். மிகக் குறைந்த சொற்களில், ஆகச்சிறந்த மௌனத்தை உருவாக்குவது இவரது கலை. “சொல்லப்படாதவைகளே ஒரு கதையின் பலம்” என்பதைத் தனது ‘ஐஸ்பெர்க் கோட்பாடு’ (Iceberg Theory) வழியே நிரூபித்தவர்.

1.3 உலகளாவிய களமும் ‘அந்நியன்’ குறித்த பார்வையும்

ஆப்பிரிக்காவின் வறண்ட நிலங்களையும், கனடாவின் உறைபனியையும், யாழ்ப்பாணத்தின் வேப்பமர நிழலையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் இணைக்கும் அபூர்வத் திறன் இவருக்கு உண்டு. பின்காலனிய மெய்யியலின் பின்னணியில், ‘அந்நியன்’ (The Other) என்று ஒதுக்கப்படும் மனிதர்களை ஒரு சக-மானுடப் பண்புடன் (Cross-cultural Empathy) சித்தரித்தவர். இவரது கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் நாடுகடத்தப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் உலகளாவிய நவீனத்துவத்தின் ஒரு அங்கமாகவே திகழ்கின்றனர்.

1.4 அங்கீகாரமும் தாக்கமும்

இவரது படைப்புகள் பல உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இலங்கை அரச சாகித்திய விருது, தமிழக அரசின் விருது, மற்றும் கனடாவின் மிக உயரிய இலக்கிய விருதுகள் எனப் பல அங்கீகாரங்களைப் பெற்றவர். எனினும், இவரது ஆகப்பெரிய அங்கீகாரம் என்பது, அடுத்த தலைமுறைத் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு இவர் கற்றுத்தந்த ‘செதுக்கப்பட்ட மொழிநடை’ (Sculpted Prose) மற்றும் ‘உலகளாவிய பார்வை’.

1.5 முடிவுரை

அ. முத்துலிங்கம் ஒரு கதைசொல்லி மட்டுமல்ல; அவர் ஒரு பண்பாட்டுப் பாலம். தமிழ் மொழியை அதன் பிராந்தியச் சுவர்களிலிருந்து விடுவித்து, உலக இலக்கியத்தின் மையப் புள்ளிக்கு இட்டுச் சென்றவர். இவரது எழுத்துக்கள் எக்காலத்திற்கும் பொருந்தும் ‘மௌனத்தின் ஆவணங்கள்’.

— ✧ —

2. அறிமுகம்: உலகளாவிய நாடோடியின் குரல்

இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஈழத்திலிருந்து தொடங்கிய பேரினவாத ஒடுக்குமுறையும் யுத்தமும், ஒரு பெரும் மக்கள் திரளை உலகெங்கும் சிதறடித்தது. இந்தத் துயரார்ந்த வரலாற்றின் சாட்சியாக எழுந்த ‘புலம்பெயர் இலக்கியம்’ பெரும்பாலும் கண்ணீராலும், இழப்பின் வலியாலும் எழுதப்பட்டது. ஆனால், அ. முத்துலிங்கம் இந்தத் தளத்தில் ஒரு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஆளுமை. அவர் புலம்பெயர் வாழ்வை ஒரு முடிவற்ற துயரமாகப் பார்க்காமல், ஒரு ‘உலகளாவிய பயணமாகவும்’ (Global Odyssey), மானுட விசித்திரங்களைக் கண்டடையும் ஒரு ‘தத்துவார்த்தத் தேடலாகவும்’ மாற்றினார்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் நிகழ்ந்த மிக முக்கியமான திருப்புமுனை ‘புலம்பெயர் இலக்கியத்தின்’ (Diasporic Literature) எழுச்சியாகும். ஈழத்துத் தமிழ் இனப்படுகொலையும், அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட பாரிய இடப்பெயர்வும் தமிழ் எழுத்துலகில் ஒரு புதிய வகை அழகியலை உருவாக்கியது. ஆரம்பக்காலப் படைப்புகள் பெரும்பாலும் இழப்பின் வலியையும், தாயகம் குறித்த ஏக்கத்தையும் (Nostalgia) மையமாகக் கொண்டிருந்த வேளையில், அ. முத்துலிங்கம் அந்தப் போக்கிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு ‘உலகளாவிய நவீனத்துவத்தை’ (Global Modernism) தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

அ. முத்துலிங்கத்தின் படைப்புகள் தமிழ் இலக்கியத்தை ஒரு குறுகிய பிராந்திய அடையாளத்திற்குள் சிறைப்படுத்தாமல், அதனை உலக இலக்கியத்தின் (World Literature) ஒரு அங்கமாக மாற்றின. இந்த ஆய்வு, முத்துலிங்கத்தின் எழுத்துலகை மூன்று (இடப்பெயர்வு, விசித்திரம் மற்றும் அங்கதம்) முக்கியத் தூண்களின் அடிப்படையில் பகுப்பாய்வு செய்ய முயல்கிறது.

— ✧ —

3. இடப்பெயர்வு – வேர்களற்ற காஸ்மோபாலிட்டன்/ ஒரு காஸ்மோபாலிட்டன் பார்வை

ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் ‘புலம்பெயர் இலக்கியம்’ என்பதை ஒரு கதறலாகவோ அல்லது வெறும் துயரமாகவோ மட்டும் பதிவு செய்யாமல், அதை ஒரு தரிசனமாகவும் (Vision), உலகளாவிய அனுபவமாகவும் (Global Experience) மாற்றியவர் அ. முத்துலிங்கம். தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் ‘புலம்பெயர் இலக்கியம்’ என்பது ஒரு வகைப்பாடாக (Genre) நிலைபெற்றுவிட்ட சூழலில், அ. முத்துலிங்கம் அதன் எல்லைகளைத் தகர்த்து அதனை ‘உலக இலக்கியத்தின்’ (World Literature) ஒரு பகுதியாக மாற்றியவர். பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் தாயகத்தின் இழப்பை ‘அழுகையாக’ மாற்றியபோது, முத்துலிங்கம் அந்த இழப்பை ஒரு ‘காஸ்மோபாலிட்டன்’ (Cosmopolitan) பார்வையில் அணுகி, மனித இருப்பின் விசித்திரங்களை உலகளாவிய களத்தில் முன்வைத்தார்.

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் இடப்பெயர்வு என்பது ஒரு புள்ளியிலிருந்து இன்னொரு புள்ளிக்குச் செல்லும் பயணம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு மனிதனின் அகவயமான எல்லைகள் விரிவடைவதைக் குறிக்கிறது. யாழ்ப்பாணத்தின் வத்தளம் மணல் வீதிகளில் தொடங்கிய அவரது கதைப்பரப்பு, ஆப்பிரிக்காவின் சூடான் காடுகள் வழியாக கனடாவின் பனிப்பொழிவு வரை விரிகிறது.

அவருடைய கதாபாத்திரங்கள் ஓரிடத்தில் தங்குவதில்லை. அவர்கள் ‘இருத்தலியல் நாடோடித்தனத்தில்’ (Existential Nomadism) இருப்பவர்கள். ‘அக்கா’ அல்லது ‘மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி’ போன்ற கதைகளில், பூர்வீக நிலத்தின் நினைவுகள் ஒரு பாரமாக இல்லாமல், புதிய நிலத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு ஒளியாக மாறுகின்றன. ஒரு நாட்டில் அகதியாகவும், இன்னொரு நாட்டில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அதிகாரியாகவும் அவர் காட்டும் அந்த ‘அடையாள மாற்றம்’ (Identity Shift), மானுட இருப்பு என்பது இடத்தைச் சார்ந்தது அல்ல, அது அனுபவத்தைச் சார்ந்தது என்பதை நிறுவுகிறது.

இடப்பெயர்வு என்பது முத்துலிங்கத்திற்கு வெறும் நிலம் பெயர்தல் அல்ல; அது ஒரு இருத்தலியல் விடுதலை (Existential Liberation). எட்வர்ட் செய்த் (Edward Said) குறிப்பிடும் ‘Contrapuntal Reading’ பாணியில், முத்துலிங்கம் தனது கதாபாத்திரங்களை ஒரே நேரத்தில் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நிலப்பரப்புகளில் வாழ வைக்கிறார். யாழ்ப்பாணத்தின் வேப்பமர நிழலும் கனடாவின் உறைபனியும் ஒரு புள்ளியில் சந்திக்கும் அந்த ‘மூன்றாம் வெளி’ (Third Space), மானுட அடையாளம் என்பது நிலையானதல்ல, அது ஒரு தொடர் நகர்வு என்பதை உணர்த்துகிறது.

முத்துலிங்கத்தின் படைப்புலகில் ‘இடப்பெயர்வு: ஒரு காஸ்மோபாலிட்டன் பார்வை’ (Displacement: A Cosmopolitan Perspective) என்பது மிகவும் ஆழமான ஒரு களம். முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் இடப்பெயர்வு என்பது வெறும் இழப்பு அல்லது புலம்பல் (Nostalgia) சார்ந்ததல்ல; அது ஒரு புதிய பண்பாட்டுத் திறப்பு.

அ) அகதி நிலையிலிருந்து ‘உலகக் குடிமகன்’ (Global Citizen) வரை

ஈழத்து இலக்கியத்தின் ஆரம்பகாலப் புலம்பெயர் கதைகள் பெரும்பாலும் சொந்த மண்ணின் இழப்பையும், அகதி முகாம்களின் துயரத்தையும் மட்டுமே பேசின. ஆனால், முத்துலிங்கம் அங்கிருந்து ஒரு படி மேலே சென்று, இடப்பெயர்வை ஒரு ‘உலகளாவிய நாடோடித்தனமாக’ (Global Nomadism) மாற்றினார்.

• அவருடைய கதை மாந்தர்கள் ஓரிடத்தில் வேரூன்ற மறுக்கிறார்கள். அல்லது, சூழல் அவர்களை வேரோடு பிடுங்கி எறியும் போது, அவர்கள் புதிய மண்ணில் ஒட்டாமல், அதே சமயம் பழைய மண்ணைத் தேடி அழாமல் ஒரு ‘பார்வையாளராக’ (Observer) மாறுகிறார்கள்.
• இது ஒரு தத்துவார்த்த நிலை. ஓரிடத்தைச் சாராத இந்தத் தன்மைதான் அவருக்கு உலகளாவிய பார்வையை (Cosmopolitan Vision) வழங்குகிறது.

ஆ) யாழ்ப்பாணம் முதல் கனடா வரை: ஒரு பண்பாட்டுப் பாலம்

அவரது கதைகளில் நிலக்காட்சிகள் (Landscapes) வெறும் பின்னணிகள் அல்ல; அவை ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் போலவே இயங்குகின்றன.

• மண் வாசனை: ‘அக்கா’ போன்ற ஆரம்பகாலக் கதைகளில் வெளிப்படும் யாழ்ப்பாணத்துச் சூழல், அதன் மனிதர்கள், பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவை ஒரு அடிப்படை அச்சாணியாக இருக்கின்றன.
• ஆப்பிரிக்கக் காடுகளும் ஐரோப்பிய நகரங்களும்: அவர் ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் பணியாற்றிய அனுபவத்தால், சூடான், சோமாலியா, பாகிஸ்தான் எனப் பல நாடுகளின் நிலப்பரப்பைத் தமிழ் வாசகனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.
• கனடாவின் பனி: இறுதியாக கனடாவின் உறைபனிக் குளிரையும், அங்கிருக்கும் புலம்பெயர் வாழ்வையும் விவரிக்கும் போது, பழைய நினைவுகளையும் (Memory) புதிய யதார்த்தத்தையும் (Reality) அவர் இணைக்கும் விதம் அற்புதமானது. உறைபனிப் பொழிவின் போது அவருக்கு யாழ்ப்பாணத்து மணல் வீதி நினைவுக்கு வருவது ஒரு ‘Cross-Cultural’ பாலமாகும்.

இ) அடையாள மாற்றம் (Identity Transformation)

“மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி” போன்ற கதைகளை எடுத்துக்கொண்டால், அதில் வரும் மனிதர்கள் ஒரு சூழலில் இருந்து இன்னொன்றுக்கு மாறும் போது, அவர்களின் அக உணர்வில் ஏற்படும் மாற்றங்களை ஆராயலாம்.

• மொழியற்ற நிலை: புதிய நாட்டில் மொழி தெரியாமல் தடுமாறும் ஒருவன், தனது மௌனத்தின் வழியாகவே அந்தச் சூழலைப் புரிந்து கொள்ள முயல்வது.
• அடையாளச் சிதைவு: ‘அடையாளம்’ என்பது நிலையானது அல்ல, அது இடத்திற்கு இடம் மாறக்கூடியது என்பதை முத்துலிங்கம் நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார். ஒரு நாட்டில் அதிகாரியாக இருந்தவர், இன்னொரு நாட்டில் சாதாரண வேலையில் இருக்கும் போது ஏற்படும் அந்த மனவோட்டம் மிக முக்கியமானது.

ஈ) ‘Universal Humanism’ (உலகளாவிய மானுடப் பண்பு)

இடப்பெயர்வின் உச்சகட்டமாக, அவர் எங்கு சென்றாலும் அங்குள்ள மனிதர்களிடம் ஒரு பொதுவான மானுடப் பண்பைக் கண்டடைகிறார்.

• சோமாலியாவில் இருக்கும் ஒரு தாய்க்கும், இலங்கையில் இருக்கும் ஒரு தாய்க்கும் இடையிலான அந்த உணர்வுப்பூர்வமான ஒற்றுமை.
• யுத்தம், பசி, இடப்பெயர்வு என்பவை உலகம் முழுவதும் ஒரே மாதிரியான வலியைத்தான் தருகின்றன என்பதை அவர் தனது ‘Global Nomadism’ வழியாக நிறுவுகிறார்.

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் ‘நிலம்’ என்பது வெறும் மண் அல்ல, அது ஒரு நினைவுகளின் தொகுப்பு. கஷ்லர் (Bachelard) போன்ற மெய்யியலாளர்கள் சொல்வது போல, ஒரு மனிதனின் ‘முதல் வீடு’ என்பது அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு மனவெளியாகத் தொடர்கிறது. முத்துலிங்கம், யாழ்ப்பாணத்தின் கிணற்றையும் வேப்பமரத்தையும் கனடாவின் குளிர்கால ஜன்னலுக்கு வெளியே தேடும் அந்த ‘வெற்றிடத்தை’ (Void) ஆய்வுக்கு உட்படுத்தலாம்.

புலம்பெயர்ந்தவர்கள் எப்போதும் ஒரு ‘இடைவெளி’ (In-betweenness) உணர்விலேயே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பழைய தேசத்தைச் சார்ந்தவர்களும் அல்ல, புதிய தேசத்தோடு முழுமையாக இணைந்தவர்களும் அல்ல. இந்த ‘மூன்றாம் உலகப் பெருவெளி’ (Third Space) பற்றி எட்வர்ட் செய்த் (Edward Said) குறிப்பிடும் ‘Contrapuntal Reading’ (மாற்றுமுறை வாசிப்பு) பாணியை முத்துலிங்கத்தின் கதைகளோடு பொருத்தலாம்.

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் இடப்பெயர்வு என்பது வெறும் புவியியல் மாற்றம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு தத்துவார்த்த இடமாற்றமாகும். அவரது புகழ்பெற்ற ‘அக்கா’ கதையில், யாழ்ப்பாணத்தின் வேப்பமர நிழலும், அந்த நிலத்தின் உறவுகளும் ஒரு தொடக்கப்புள்ளியாக இருக்கின்றன. ஆனால், அவர் கனடாவின் பனிப்பொழிவிற்கு நகரும்போது, அந்த வேப்பமரம் ஒரு குறியீடாக (Symbol) மாறி, உலகெங்கும் உள்ள ‘நிழலைத்’ தேடும் ஒரு பயணமாக விரிகிறது. அதாவது வேர்களைத் தேடலாகிறது.

‘மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி’ கதையில் வரும் அப்புக்குட்டி பாத்திரம் இதற்குச் சான்று. ஒருவன் ஒரு புதிய தேசத்திற்குச் செல்லும்போது தனது அடையாளத்தைச் சிதைத்துக்கொள்ளாமல், அந்தத் தேசத்தின் தொழில்நுட்பத்தையும் வாழ்வியலையும் தனது ‘யாழ்ப்பாணத்து தர்க்கத்தோடு’ (Jaffna Logic) பொருத்திப் பார்ப்பது, முத்துலிங்கம் முன்வைக்கும் ‘இருத்தலியல் தகவமைப்பு’ (Existential Adaptation) ஆகும்.

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் இடப்பெயர்வு என்பது வெறும் அகதி வாழ்வு மட்டுமல்ல. அது ஒரு கண்டத்திலிருந்து இன்னொரு கண்டத்திற்கு நகரும் உலகளாவிய நாடோடித்தனம் (Global Nomadism). யாழ்ப்பாணத்து மண் வாசனைக்கும், ஆப்பிரிக்கக் காடுகளுக்கும், கனடாவின் பனிப்பொழிவுக்கும் இடையே அவர் பாலமிடும் விதம் நுண்ணயமானது. “அக்கா”, “மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி” முதல் அண்மைக்கால கதைகள் வரை இடமாற்றம் ஒரு மனிதனின் அடையாளத்தை மாற்றியமைக்கிறது என்பதை துல்லியமாக படம்பிடிக்கிறது.

— ✧ —

இடப்பெயர்வு: ‘காஸ்மோபாலிட்டன்’ பார்வைக்கான ஆதாரங்கள்

• “மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி”: இந்தக் கதையில் வரும் ‘அப்புக்குட்டி’ பாத்திரம் மிகச்சிறந்த உதாரணம். இலங்கையில் ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளியாக இருந்தவர், தனது மகனிடம் கனடாவில் இருக்கும்போது, அங்குள்ள ரயில்களைப் பற்றியும் தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றியும் பேசும் விதம் – அவர் உடல் ஒரு நாட்டில் இருந்தாலும் மனம் உலகளாவிய ஒரு ‘இயந்திர நேர்த்தியை’ வியப்பதைக் காட்டுகிறது.

ஆய்வுப் புள்ளி: ஒரு எளிய மனிதன் எப்படி இடப்பெயர்வு ஊடாகத் தன்னை ஒரு ‘உலகப் பிரஜையாக’ மாற்றிக்கொள்கிறான் என்பதை இது விளக்குகிறது. 

• “அக்கா”: இக்கதையில் வரும் வேப்பமரம் மற்றும் அதன் நிழல் சார்ந்த நினைவுகள். பிற்காலத்தில் அவர் புலம்பெயர்ந்து சென்ற நாடுகளில் ஒரு நிழலைக் காணும்போதெல்லாம் தன் அக்காவுடனும், பிறந்த மண்ணுடனும் அதைத் தொடர்புபடுத்துவார்.

ஆய்வுப் புள்ளி: ‘நிலம் சார்ந்த நினைவாற்றல்’ (Topophilic Memory) எப்படி ஒரு மனிதனைத் தொடர்ந்து துரத்துகிறது என்பதற்கு இது சான்றாகும்.

“இடப்பெயர்வு என்பது ஒரு மனிதனைச் சிறுமைப்படுத்துவதில்லை; மாறாக, அவனது எல்லையை விரிவுபடுத்துகிறது” என்ற உண்மையை முத்துலிங்கத்தின் மொத்தப் படைப்புலகமும் பறைசாற்றுகின்றது. ஒரு ஈழத்துத் தமிழனின் குரல் உலகளாவிய மானுடத்தின் குரலாக (Universal Voice) ஓங்கி ஒலிக்கிறது. 

அ. முத்துலிங்கம் அவர்களின் புலம்பெயர் எழுத்தை வெறுமனே ஒரு ‘கதைசொல்லியாக’ மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு ‘மெய்யியலாளராக’ (Philosopher) அணுக மூன்று முக்கிய துணைக் கருத்துகளை (Sub-themes) இங்கு நாம் இணைத்துப் பார்க்கலாம்.  

i. காலமும் நினைவாற்றலும்: ஒரு நேர்க்கோடற்ற பயணம்   (Time and Memory)

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் காலம் என்பது நேர்க்கோட்டில் (Linear) பயணிப்பதில்லை.

• துணைக்கருத்து: புலம்பெயர்ந்த ஒருவனின் மனதில் நிகழ்காலத்தின் பனிப்பொழிவும், கடந்தகாலத்தின் மணல் வீதியும் ஒரே கணத்தில் நிகழ்கின்றன.
• ஆதாரக் கதை: ‘பதினைந்து வருடங்கள்’ போன்ற கதைகளில் காலத்தின் ஓட்டத்தை அவர் கையாளும் விதம் மிக முக்கியமானது.
• ஆய்வுப் புள்ளி: மெலனி க்ளைன் (Melanie Klein) அல்லது பிரௌஸ்ட் (Proust) போன்றவர்கள் குறிப்பிடும் ‘நினைவுகளின் மீள் உருவாக்கம்’ (Reconstruction of memory) முத்துலிங்கத்தின் படைப்புகளில் ஒரு ‘புனைவு உத்தியாக’ மாறுகிறது.

ii. ‘பெண்’ மற்றும் ‘தாய்’ என்ற இருத்தலியல் குறியீடு

முத்துலிங்கத்தின் படைப்புலகில் பெண்களும், குறிப்பாக ‘அம்மா’ அல்லது ‘அக்கா’ என்ற பாத்திரங்களும் வெறும் உறவுகள் மட்டுமல்ல; அவர்கள் ஒரு பண்பாட்டு நிலத்தின் (Cultural Terrain) பாதுகாவலர்கள்.

• துணைக்கருத்து: இடப்பெயர்வின் போது ஆண்கள் பெரும்பாலும் புறவெளியில் (External world) போராடுகிறார்கள், ஆனால் பெண்கள் அகவெளியில் (Internal world) விழுமியங்களைக் காக்கிறார்கள்.
• ஆதாரக் கதை: ‘அம்மா’ அல்லது ‘அக்கா’ தொகுப்புகளில் வரும் கதைகள்.
• ஆய்வுப் புள்ளி: நிலம் நீங்கிய பின்னும் ஒரு மனிதன் தனது அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள ‘பெண்மை’ (Feminine principle)  ஒரு பாலமாக இருக்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.

பொருட்கள் பேசும் வரலாறு (The Material Culture of Displacement)

முத்துலிங்கம் கதைகளில் மனிதர்களைப் போலவே அவர்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்களும் (Objects) கதை சொல்லும்.

• துணைக்கருத்து: ஒரு பழைய கடிகாரம், ஒரு வினோதமான பழம், அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட ஆடை – இவை வெறும் ஜடப்பொருட்கள் அல்ல; இவை ஒரு நிலத்தின் வரலாற்றைத் தாங்கி நிற்பவை.
• ஆதாரக் கதை: ‘மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி’யில் வரும் அந்த ரயில் அல்லது வேறு கதைகளில் வரும் அபூர்வமான பொருட்கள்.
• ஆய்வுப் புள்ளி: இடப்பெயர்வு சூழலில் பொருட்கள் எவ்வாறு ஒருவனின் அடையாளத்தின் மிச்சங்களாக (Remnants of Identity) மாறுகின்றன என்பதை மானுடவியல் நோக்கில் (Anthropological view) துல்லியமாக்குகின்றது.

முத்துலிங்கம் இடப்பெயர்வை வெறும் மனிதர்களின் நகர்வாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அவர் காலத்தையும், பொருட்களையும் கூட இடப்பெயர்வுக்கு உள்ளாக்குகிறார். ஒரு நாட்டில் தூக்கி எறியப்பட்ட பொருள் இன்னொரு நாட்டில் பொக்கிஷமாக மாறுவதும், ஒரு காலத்தில் துயரமாக இருந்த நினைவு இன்னொரு காலத்தில் அங்கதமாக உருமாறுவதும் முத்துலிங்கத்தின் ‘கால-வெளி’ (Space-Time) மெய்யியலின் (தத்துவத்தின்) வெளிப்பாடாகும்.

— ✧ —

இடப்பெயர்வு மற்றும் நவீனத்துவத்தின் ஊடாட்டம்

அ. முத்துலிங்கத்தின் ‘மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி’ சிறுகதையை பின்காலனிய (Post-colonial) மற்றும் இருத்தலியல் (Existential) கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் விரிவாக  பகுப்பாய்வு  செய்யலாம். நிலம் நீங்கிய ஒருவனின் அகவயமான மாற்றங்கள் எவ்வாறு நவீனத் தொழில்நுட்பத் தளத்தோடு (ரயில்) பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், ‘வீடு’ (Home) என்ற கருத்தாக்கம் எவ்வாறு ஒரு நகரும் வெளிக்குள் (Space) சுருக்கப்படுகிறது என்பதையும் அவதானிக்கலாம்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் புலம்பெயர் இலக்கியப் பரப்பில் ‘மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி’ ஒரு மைல்கல். இக்கதை வெறும் இடப்பெயர்வைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது ஒரு மனிதன் தனது வேர்களிலிருந்து பிடுங்கி எறியப்பட்ட பின், புதியதொரு நிலத்தின் இயந்திரத்தனமான நவீனத்துவத்துடன் (Mechanical Modernity) தன்னை எவ்வாறு பொருத்திக் கொள்கிறான் என்பதைப் பேசுகிறது. இங்கு ‘ரயில்’ என்பது வெறும் போக்குவரத்துச் சாதனம் மட்டுமல்ல, அது காலத்தையும் நிலத்தையும் இணைக்கும் ஒரு தத்துவார்த்தப் பாலமாகும்.

இங்கு ஹோமி பாபா (Homi Bhabha) முன்வைத்த ‘மூன்றாம் வெளி’ (Third Space) மற்றும் ‘கலப்பினத் தன்மை’ (Hybridity) ஆகிய கோட்பாடுகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. புலம்பெயர்ந்த அப்புக்குட்டி என்ற கதாபாத்திரம், தனது பூர்வீக நினைவுகளுக்கும் (யாழ்ப்பாணம்) புதிய சூழலுக்கும் (கனடா) இடையே ஒரு ‘இடைவெளி’யை உருவாக்குகிறார்.

இக்கதையில் அப்புக்குட்டி கனடிய ரயில்களின் வேகம் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றி வியந்து பேசுகிறார். இது மார்க்சிய (Marxist) பார்வையில் ‘இயந்திரமயமாதலினால் ஏற்படும் அந்நியமாதல்’ (Alienation) என்று தோன்றினாலும், முத்துலிங்கம் அதனை ஒரு நேர்மறையான ‘காஸ்மோபாலிட்டன்’ பார்வையாக மாற்றுகிறார்.

• பகுப்பாய்வு: அப்புக்குட்டி ரயிலைப் பற்றிப் பேசுவது உண்மையில் தனது இழந்த அதிகாரத்தை அல்லது கௌரவத்தை மீட்டெடுக்கும் ஒரு முயற்சியாகும். பூர்வீக நிலத்தில் இழந்த ‘மகாராஜா’ என்ற பிம்பத்தை அவர் நவீனத் தொழில்நுட்பத்தின் வியப்பின் வழியே தேடுகிறார்.

எட்வர்ட் செய்த் (Edward Said) குறிப்பிடுவது போல, நாடுகடத்தப்பட்ட நிலை என்பது ஒரு ‘தீராத காயம்’. அப்புக்குட்டியின் உரையாடல்களில் வெளிப்படும் மிகையான தகவல்கள் (Data and Statistics) உண்மையில் அவரது பாதுகாப்பற்ற உணர்வின் (Insecurity) வெளிப்பாடே.

• அதிநவீன பார்வை: இங்கு ‘தகவல்’ என்பது ஒரு கேடயமாகச் செயல்படுகிறது. ஒரு புதிய நிலத்தின் நுட்பங்களை அறிந்து கொள்வதன் மூலம், அந்த நிலத்தின் மீது ஒரு தற்காலிக ஆதிக்கத்தைச் செலுத்த அவர் விழைகிறார்.

இக்கதையின் தலைப்பில் உள்ள ‘வண்டி’ என்பது ஓரிடத்தில் நிற்பதில்லை.

• கோட்பாடு: இது பாக்டின் (Bakhtin) குறிப்பிடும் ‘குரோனோடோப்’ (Chronotope) அல்லது ‘கால-வெளி’ ஒருங்கிணைப்புக்குச் சான்றாகும். அப்புக்குட்டி ரயிலில் பயணிக்கும்போது அவர் ஒரு நிலத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்குச் செல்லவில்லை; மாறாக அவர் ஒரு ‘நிலமற்ற’ (Territory-less) வெளியில் சஞ்சரிக்கிறார். இந்த இடப்பெயர்வு அவருக்கு ஒரு விசித்திரமான விடுதலையைத் தருகிறது.

‘மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி’ கதையானது, புலம்பெயர் வாழ்வை ஒரு கண்ணீர்க் கதையாகச் சொல்லாமல், அதனை ஒரு ‘நவீனத்துவத் தேடலாக’ மாற்றுகிறது. அப்புக்குட்டி தனது கடந்த காலத்தின் எச்சங்களை ரயிலின் சக்கரங்களில் பிணைத்து, வருங்காலத்தை நோக்கிச் செல்கிறார். முத்துலிங்கம் இக்கதையின் மூலம் நிரூபிப்பது என்னவென்றால்: “இடப்பெயர்வு என்பது வேர்களை இழப்பதல்ல; மாறாகப் புதிய நிலத்தில் புதிய வேர்களை இயந்திரங்களின் துணையோடு பாய்ச்சுவதாகும்.”

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் நினைவுகள் என்பது வெறும் கடந்த காலம் அல்ல; அவை ஒரு இடப்பரப்பிலிருந்து இன்னொரு இடப்பரப்பிற்கு கடத்தப்படும் ‘பொருட்கள்’ போன்றவை. யாழ்ப்பாணத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட தெருவோ அல்லது மரமோ, கனடாவின் ஒரு நவீன அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கப்படும்போது, அந்த நினைவிடம் எவ்வாறு ஒரு ‘தற்காலிகக் குடியிருப்பகமாக’ (Temporary Habitation) மாறுகிறது. காஸ்டன் பாஷ்லார்ட் (Gaston Bachelard) அவர்களின் ‘Poetics of Space’ கோட்பாட்டை இங்கு இணைக்கலாம். ஒரு மனிதன் தனது வீட்டை விட்டு வெளியேறிய பின், அவனது ‘வீடு’ என்பது அவனது நினைவுகளில் எப்படி ஒரு கனவுப் வெளியாக (Oneiric space) மாறுகிறது. 

புலம்பெயர்ந்த நாட்டில் ஒருவன் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய சவால் மொழியல்ல; தனது சொந்த மொழியைப் புதிய சூழலில் கையாளும் விதம். முத்துலிங்கம் கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் ஆங்கிலம் அல்லது பிற மொழிகளைப் பேசும்போது கூட, அவர்களின் சிந்தனை முறை ‘தமிழ் தர்க்கத்தையே’ (Tamil Logic) கொண்டிருக்கும். இதனை ‘Translational Identity’ (மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அடையாளம்) என்று அழைக்கலாம். தனது வேர் மொழியின் அழகியலை (Aesthetics) அந்நிய தேசத்துத் தரவுகளுடன் இணைக்கும் முத்துலிங்கத்தின் ‘மொழி-வித்தை’ ஆகும்.

இடப்பெயர்வு என்பது ஒரு மனிதனை ‘அநாதையாக’ மாற்றுகிறதா அல்லது ‘விடுதலையடைந்தவனாக’ மாற்றுகிறதா?

முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் வரும் மனிதர்கள் ஒரு தேசத்திற்குச் சொந்தமானவர்களாக இருப்பதைக் காட்டிலும், ஒரு ‘பயணத்திற்கு’ சொந்தமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஜார்ஜ் லூகாஸ் (Georg Lukács) குறிப்பிடும் ‘Transcendental Homelessness’ (மேல்நிலையான வீடற்ற நிலை) என்ற கருத்தாக்கத்தை இங்கு பொருத்தலாம். அதாவது, நவீன மனிதன் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட தத்துவத்திலோ அல்லது நிலத்திலோ ஒட்டாமல், ஒரு தொடர் தேடலில் இருப்பதைப் பற்றி முத்துலிங்கம் அழகாக விவரிக்கிறார். 

நிலம் மாறும் போது ஒரு மனிதனின் உடல் எவ்வாறு அந்த மாற்றத்தை எதிர்கொள்கிறது?

உறைபனிக்கு ஏற்றவாறு உடலைத் தகவமைத்தல், உணவின் சுவை மாற்றம், புதிய காலநிலையின் வாசனை – இவை எவ்வாறு முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் நுட்பமாகப் பதிவாகியுள்ளன. மெர்லோ-பாண்டி (Merleau-Ponty) அவர்களின் ‘Phenomenology of Perception’ (புலனறிவுத் தோற்றப்பாட்டியல்) அடிப்படையில், இடப்பெயர்வு என்பது வெறும் மனதின் மாற்றம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு ‘உடல் சார்ந்த அனுபவம்’ (Bodily Experience) என்பதையும் இதில் சேர்க்கலாம்.

நினைவுகளின் இடவியலை (Topology of Memory) விளக்குவதற்கு “பதினைந்து வருடங்கள்” சிறுகதை ஒரு மிகச்சிறந்த தெரிவு. இந்தக் கதையில் காலம் என்பது ஒரு நேர்க்கோடாக இல்லாமல், இடவெளியோடு பிணைந்து ஒரு சுழல் வடிவில் இயங்குகிறது.

“பதினைந்து வருடங்கள்” கதையில் முத்துலிங்கம், காலத்தை வெறும் எண்களாகப் பார்க்காமல், அதனை ஒரு ‘நிலப்பரப்பாக’ (Landscape) மாற்றுகிறார். 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் இரு மனிதர்களுக்கு இடையே ஓடும் உரையாடல், ஒரு கால இயந்திரத்தைப் போல அவர்களைப் பழைய நிலத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

காஸ்டன் பாஷ்லார்ட் (Gaston Bachelard) தனது ‘Poetics of Space’ நூலில், “நினைவு என்பது காலத்திற்குரியது அல்ல, அது இடத்திற்குரியது” என்பார். இக்கதையில் பாத்திரங்கள் சந்திக்கும் நிகழ்கால வெளி (கனடா அல்லது அந்நிய தேசம்) என்பது ஒரு வெற்றுத் திரை போன்றது. அவர்கள் பேசத் தொடங்கும்போது, அந்தத் திரையில் 15 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய யாழ்ப்பாணத்தின் தெருக்களும், மனிதர்களும் உயிர் பெறுகிறார்கள். இங்கு ‘இடம்’ என்பது நினைவுகளின் ஒரு தற்காலிகத் தங்குமிடமாக (Stationary vessel of memories) மாறுகிறது. 15 வருட இடைவெளி என்பது ஒரு தூரம் அல்ல, அது ஒரு ‘மறக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பு’.

புலம்பெயர்ந்த ஒருவனுக்கு நினைவுகள் என்பது எப்போதும் துல்லியமானவை அல்ல. இக்கதையில் இருவர் சந்திக்கும்போது, ஒருவருக்கு நினைவிருக்கும் விஷயம் இன்னொருவருக்கு விசித்திரமாகத் தெரிகிறது. நினைவுகள் இங்கே சிதைவுற்ற நிலையில் (Fragmented state) உள்ளன. இதனை ‘Palimpsest’ (ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக எழுதப்பட்ட பழைய சுவடி) என்ற கருத்தாக்கத்தோடு ஒப்பிடலாம். பழைய நினைவுகளின் மீது புதிய தேசத்தின் அனுபவங்கள் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அடியில் இருக்கும் பழைய வரிகள் அவ்வப்போது எட்டிப் பார்க்கின்றன.

15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சந்திக்கும்போது ஏற்படும் அந்த ‘அந்நியப்படுதல்’ உணர்வு மிக முக்கியமானது. பழைய நண்பனைப் பார்க்கும்போது, நாம் காண்பது அந்த நண்பனை அல்ல; மாறாக 15 ஆண்டுகளுக்கு முன் நம் மனதில் பதிந்திருந்த அந்தப் பிம்பத்தைத் தேடுகிறோம். அந்தப் பிம்பம் சிதைந்து, ஒரு புதிய அந்நிய மனிதன் முன்னே நிற்கும்போது ஏற்படும் அதிர்ச்சி, இடப்பெயர்வின் ஆகப்பெரிய துயரம். முத்துலிங்கம் இங்கே நிரூபிப்பது என்னவென்றால் – “மனிதர்கள் மாறுவதில்லை, ஆனால் நாம் அவர்களைப் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும் ‘நினைவு வெளி’ (Memory Space) காலாவதியாகிவிடுகிறது.”

“அ. முத்துலிங்கத்தின் ‘பதினைந்து வருடங்கள்’ சிறுகதையில், நினைவுகள் என்பது ஒரு நேர்க்கோட்டுப் பயணமல்ல. அது ஒரு ‘இடவியல் சார்ந்த சுழற்சி’. 15 வருட இடைவெளிக்குப் பின் சந்திக்கும் பாத்திரங்கள், ஒருவருக்கொருவர் அந்நியர்களாகத் தெரிவது அவர்கள் வளர்ந்ததனால் அல்ல; மாறாக அவர்கள் ஒரு காலத்தில் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த ‘நிலப்பரப்பு’ இப்போது மறைந்துவிட்டதனால். நினைவுகள் இங்கே ஒரு பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தைப் போலச் செயல்படுகின்றன, ஆனால் அந்தப் பெட்டகத்தைத் திறக்கும்போது உள்ளே இருக்கும் பொருட்கள் சிதைந்து போயிருப்பதை முத்துலிங்கம் ஒரு நுட்பமான வேதனையுடன் பதிவு செய்கிறார்.”

தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் ‘புலம்பெயர் இலக்கியம்’ என்பது ஒரு வகைப்பாடாக (Genre) நிலைபெற்றுவிட்ட சூழலில், அ. முத்துலிங்கம் அதன் எல்லைகளைத் தகர்த்து அதனை ‘உலக இலக்கியத்தின்’ (World Literature) ஒரு பகுதியாக மாற்றியவர். பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் தாயகத்தின் இழப்பை வெறும் அழுகையாகவும், கசப்பாகவும் மாற்றியபோது, முத்துலிங்கம் அந்த இழப்பை ஒரு ‘காஸ்மோபாலிட்டன்’ (Cosmopolitan) பார்வையில் அணுகி, மனித இருப்பின் விசித்திரங்களை உலகளாவிய களத்தில் முன்வைத்தார்.

நினைவு என்பது காலத்தைச் சார்ந்தது அல்ல; அது இடத்தைச் சார்ந்தது. முத்துலிங்கத்தின் ‘பதினைந்து வருடங்கள்’ கதையில், காலம் என்பது ஒரு நேர்க்கோடாக இல்லாமல், இடவெளியோடு பிணைந்து ஒரு சுழல் வடிவில் இயங்குகிறது. காஸ்டன் பாஷ்லார்ட் (Gaston Bachelard) தனது ‘Poetics of Space’ நூலில் குறிப்பிடுவது போல, ஒரு மனிதன் தனது வீட்டை விட்டு வெளியேறிய பின், அவனது ‘வீடு’ என்பது அவனது நினைவுகளில் ஒரு கனவுப் வெளியாக (Oneiric space) மாறுகிறது. 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் இரு மனிதர்கள், நிகழ்காலத்தின் அந்நிய தேசத்தில் நின்றுகொண்டு, மறைந்துபோன ஒரு நிலப்பரப்பை (யாழ்ப்பாணம்) தங்களின் உரையாடல் வழியே மீள்-கட்டமைப்பு செய்கிறார்கள்.

இங்கு நினைவுகள் ஒரு பழைய சுவடியைப் (Palimpsest) போன்றவை. பழைய நினைவுகளின் மீது புதிய தேசத்தின் அனுபவங்கள் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அடியில் இருக்கும் பழைய வரிகள் அவ்வப்போது எட்டிப் பார்க்கின்றன. 15 வருட இடைவெளி என்பது ஒரு தூரம் அல்ல, அது ஒரு ‘மறக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பு’.

புலம்பெயர்ந்த நாட்டில் ஒருவன் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய சவால் மொழியல்ல; தனது சொந்த மொழியைப் புதிய சூழலில் கையாளும் விதம். முத்துலிங்கத்தின் கதாபாத்திரங்கள் அந்நிய மொழிகளைப் பேசும்போதும் கூட, அவர்களின் சிந்தனை முறை ‘தமிழ் தர்க்கத்தையே’ (Tamil Logic) கொண்டிருக்கும். இதனை ‘Translational Identity’ (மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அடையாளம்) என்று அழைக்கலாம். தனது வேர் மொழியின் அழகியலை அந்நிய தேசத்துத் தரவுகளுடன் இணைக்கும் ‘மொழி-வித்தை’ முத்துலிங்கத்தின் தனிச்சிறப்பு.

ஜார்ஜ் லூகாஸ் (Georg Lukács) குறிப்பிடும் ‘Transcendental Homelessness’ (மேல்நிலையான வீடற்ற நிலை) என்ற கருத்தாக்கம் முத்துலிங்கத்தின் பாத்திரங்களுக்குப் பொருந்தும். இவர்கள் ஒரு தேசத்திற்குச் சொந்தமானவர்களாக இருப்பதைக் காட்டிலும், ஒரு ‘பயணத்திற்குச்’ சொந்தமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். வி.எஸ். நைபால் (V.S. Naipaul) மற்றும் ‘நாடற்ற நிலை’: நைபாலைப் போலவே முத்துலிங்கமும் புலம்பெயர் வாழ்வின் வேதனைகளையும், காலனித்துவத்திற்குப் பிந்தைய மனிதனின் அடையாளச் சிக்கலையும் பேசுகிறார். ஆனால், நைபாலிடம் காணப்படும் கசப்புணர்வு (Cynicism) முத்துலிங்கத்திடம் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, துயரத்தை ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் எதிர்கொள்ளும் ‘மனிதாபிமான அங்கதத்தை’ முத்துலிங்கம் முன்வைக்கிறார்.

முத்துலிங்கத்தின் எழுத்து நடை மினிமலிசத்தின் உச்சம். தேவையற்ற உணர்ச்சிப் பெருக்கைத் தவிர்த்து, மிக நேரடியான வாக்கியங்களின் மூலம் ஒரு சர்வதேசப் பார்வையை அவர் உருவாக்குகிறார். இடப்பெயர்வு என்பது ஒரு மனிதனைச் சிறுமைப்படுத்துவதில்லை; மாறாக, அவனது எல்லையை விரிவுபடுத்துகிறது.

(அடுத்த இதழில் ஆய்வும் அறிதலும் தொடரும்)