மூன்றாவது கண் – பரிமாணம் 0

(தெரியாத பிணைப்பு ஒன்று, உயிரின் மறைக்கோணம்)

என் நிழலுக்கு நிழலாக
நீயிருப்பது
புதர் அடர்ந்த துருவக் காட்டின்
ஒரு மூடிய வாசல் போல,
திறப்பதற்குத் தயங்கும்
மறைமுகக் கண்ணாடி.

நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு விஷயமும்
பகிர்ந்துவைத்த கனவுகளின் பின்விளைவு —
அல்லது ஒரு வேளையில்
நாம் எப்போதும் மறந்துவிட்ட
பழைய ஜெபமொழிகள்.

மூன்றாவது கண் –
பார்ப்பதல்ல,
படிப்பதற்கானது:
துன்பத்தின் மெழுகு எழுத்துகள்,
அழிந்து போன புனித நகரத்தின்
மௌனச் சுவரில் எழுதப்பட்டவை.

உடல் நம்மை தடுத்து நிறுத்தும்,
ஆனால் அந்த அடர்ந்த நீலத்தில்
நம் உணர்வுகள்
ஒரு காற்றில்லா கணம் போல
பூத்துக் கிடக்கின்றன.

அந்தக் கணம்,
வெளிச்சம் கொள்ளும் முன் பிறக்கும்
கருந்துளைத் தவத்தின்
மௌனத்துடன் கூடிய இசை.

“இது ஒரு தொடக்கம் மட்டும்,
முழுக்க படிக்க நீயே இருக்க வேண்டும்,

உன் மூன்றாவது கணால்”

மூன்றாவது கண் – பரிமாணம் 1

(அமைதி அல்ல, அதற்குள் ஒளிந்த சத்தம் )

மௌனத்தைப் பூமி மீது தூக்கி வைத்தபின்,
நாம் யார்?
பரிமாணங்களின் விளிம்பில்
தொலைந்து போன வார்த்தைகளின் ஓசைதான்
நம் அடையாளம்.

கண்ணீரை வர்ணமாக மாற்றும் வரைபடங்கள்
எழுதப்பட்டன,
காலத்தின் அரைக்கதவுகளின் மீது —
நாங்கள் திறக்காத அறைகளில்
மறைந்திருந்த ஒவ்வொரு பருவமும்
ஒரு ஞாபகமல்ல,
ஒரு சாஹித்ய சித்தரிப்பு.

தூக்கத்திற்குள் நாம் ஏறிவிட்டோம்,
மெல்லிய கனவுப் படுகையில்
விழித்ததும் தெரியாத
ஒரு வெளிச்சம் எழுந்தது.

அதைத் தொட முடியவில்லை,
அதைப் பேச முடியவில்லை,
அதை நமக்குள் வளர்த்துக்கொள்ள
மட்டும் முடிந்தது.

மூன்றாவது கண் –
இப்போது அழுத்தம் தருகிறது,
ஒரு வலி அல்ல,
ஒரு சாத்தியம்.

நாம் யாரோடோ பேசுகிறோம் –
அவர்கள் இருக்கிறார்களா?
அல்லது நாம் எதிர்பார்க்கும் பதில்
ஓர் அகண்ட அலை மட்டுமா?

“இது இரண்டாவது அடுக்காகட்டும் –
பரிமாணம் திறந்துகொண்டும்,
மறைவுகளாகிவிட்ட சத்தியங்களை
மீண்டும் எழுதலாம்.”

மூன்றாவது கண் – பரிமாணம் 2

(புதிய உருவம், அறியாத மொழியில்)

நாம் பிறந்ததில்லை —
மாறாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும்
முழுகி, வெறும் அதிர்வுகளாய் இருந்தோம்.
ஒலி என்பதோ
நமது முதல் உருவம்.

ஒரு கையில் சூரிய ஒளி,
மற்றொரு கையில் புலம்பல்,
இடையே ஒரு மடியில் விரியும்
மூச்சுகளின் தரிசனம்.
இது தான் நம்முடைய
சாஹித்ய மரபு.

மண்வாசனை யதார்த்தம் அல்ல,
அது ஒரு நினைவு வீழ்ச்சி,
அதில் ஒரு பாட்டி எந்நேரமும்
நம் பெயரை மறக்காமல் அழைத்துக் கொண்டிருப்பாள்.
நாம் அவளுக்கு பதிலளிக்காத சாயங்காலம்
தான் இக்கவிதையின் மூச்சு.

முடியாத சொற்கள் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும்
கிழிந்த மரக்கிளைகள்,
அவை நம் பக்கங்களில்
உருக்கும் வடிவங்கள்.

நாம் கவிதையா?
அல்லது கவிதை நாமா?

இப்போது,
நம் மூச்சுகள் காற்றில் கிடைக்கின்றன,
ஆனாலும், அந்தக் காற்று எதற்கும் பதிலளிக்கவில்லை.

இது நம் புதிய உருவம்:
விரல்கள் இல்லாத கை,
மொழியில்லாத நாவு,
ஆனாலும் எழுதத் தெரிந்த கண்ணீர்.