“வருமுன்னர்க் காவாதான் வாழ்க்கை எரிமுன்னர்
வைத்தூறு போலக் கெடும்”

என்று வருமுன் காப்பது பற்றி திருக்குறளிலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சங்க காலம் தொட்டு நீரின் தூய்மை பல நோய்ப் பரவல்களைத் தடுக்க வல்லதாகக் கருதப்பட்டது. எனவேதான், தனிமனிதத் தூய்மை என்பது பெரும்பாலும் நீரினாலேயே காக்கப்படுகிறது.  இக்கருத்தை வலியுறுத்தும் விதமாக,

“புறந்தூய்மை நீரால் அமையும்”

என்ற குறளின் கருத்தும் அமைந்துள்ளது.  இதனால் உடலைச் சுத்தம் செய்வதுடன், புறவெளியும் சுத்தத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு பெறப்படுகிறது.  

அந்த நாளில், வீட்டைச் தூய்மையாக வைத்துக்கொள்ள, வீட்டின் முன்பகுதியை சாணமிட்டுப் பெருக்கிச் சுத்தமாக வைத்திருந்தார்கள். சாணம் கிருமி நாசினியாக கருதப்பட்ட காலம். இதை, ““பைஞ் சேறு மெழுகிய படிவநல் நகர்” என்னும் வரிகள் எடுத்துரைக்கின்றன.

வீட்டில்  உள்ளவர்கள், நோய்வாய்ப்பட்டாலோ, ஊரில் நோய்க் குறி காணப் பட்டாலோ, நோய்த்தடுப்பு முறையாக மனையையும், சுற்றியுள்ள பகுதியையும் தூய்மைப்படுத்துவர்.  அதைப் போல மனைகளுக்குள் வெளிப்புறமிருந்து நோய்க் கிருமிகள் மனைக்குள் புகாமல் மனையைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு, மனையின் முகப்பில் வேம்பின் இலைகளைக் கொத்தாகச் செருகி வைக்கும் பழக்கம் இருந்திருக்கிறது என்பதை,

தீங்கனி இரவமோடு வேம்பு மனைச் செரீஇ என்ற புறநானூற்றுப் பாடல் வரிகள் கூறுகின்றன. 

இப்பழக்கம் இன்றும் கிராமப்புறங்களில் அம்மை நோய் கண்ட வீடுகளில் காணலாம்

மனித நாகரிகத்தின் மிகப்பெரிய அறிவியல் சாதனைகளில் ஒன்று தடுப்பூசி கண்டுபிடிப்பு ஆகும். நோய்களிலிருந்து மனிதகுலத்தைப் பாதுகாக்கும் இந்த மருத்துவ முன்னேற்றம் கோடிக்கணக்கான உயிர்களைக் காப்பாற்றியுள்ளது. இந்த வரலாற்றுச் சாதனை பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், எட்வர்ட் ஜென்னர் என்ற ஆங்கிலேய மருத்துவரால் நிகழ்த்தப்பட்டது. ஆனால் அதற்கு முந்தைய நூற்றாண்டுகளில் இருந்தே மனிதர்கள் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை உருவாக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு வந்தனர்.

வாக்சீன் கண்டுபிடிப்பின் பின்னணியில் பெரியம்மை நோய் முக்கிய பங்கு வகித்தது. இந்த நோய் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மனிதகுலத்தை வாட்டி வதைத்து வந்தது. எகிப்தின் மம்மிகளில் கூட பெரியம்மைத் தழும்புகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த நோய் உயிரிழப்புக்கு மட்டுமல்லாமல், தப்பிப் பிழைத்தவர்களின் முகத்தில் நிரந்தரத் தழும்புகளையும், சிலருக்கு குருட்டுத்தன்மையையும் ஏற்படுத்தியது.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் மட்டும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் நான்கு லட்சம் பேர் பெரியம்மையால் இறந்தனர். மூன்றில் ஒரு பங்கு குழந்தைகள்  இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டனர். அரச குடும்பங்களும் இந்த நோயின் பாதிப்புக்கு விதிவிலக்கல்ல. பல அரசர்களும் அரசிகளும் இந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரிழந்தனர்.

தடுப்பூசிகள் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, பெரியம்மையிலிருந்து பாதுகாப்பு அடைவதற்கான ஒரு முறை பல்வேறு கலாச்சாரங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. இது வேரியொலேஷன் (variolation)என்று அழைக்கப்பட்டது. சீனா, இந்தியா, ஆப்பிரிக்கா மற்றும் துருக்கி போன்ற நாடுகளில் இந்த முறை நூற்றாண்டுகளாக நடைமுறையில் இருந்தது.

இந்த முறையில், பெரியம்மை நோயாளியின் புண்ணிலிருந்து சிறிதளவு திரவத்தை எடுத்து, ஆரோக்கியமான நபரின் தோலில் சிறு கீறல் செய்து உட்புகுத்துவார்கள். இதனால் லேசான பெரியம்மை ஏற்பட்டு, அந்த நபருக்கு எதிர்காலத்தில் கடுமையான பெரியம்மை ஏற்படாமல் தடுக்கப்படும். ஆனால் இந்த முறை ஆபத்தானதாக இருந்தது. சில நேரங்களில் லேசான நோயாக இல்லாமல் கடுமையான பெரியம்மையாக மாறி நோயாளிகள் இறக்க நேர்ந்தது.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், லேடி மேரி வோர்ட்லி மான்டேகு என்ற ஆங்கிலேய பிரபு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்மணி துருக்கியில் இந்த முறையைப் பின்பற்றினார். அவர் தனது குழந்தைகளுக்கு இந்த முறையைப் பயன்படுத்தினார். பின்னர் இங்கிலாந்தில் இதைப் பரப்பினார். ஆனாலும் இந்த முறை பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை, ஏனெனில் அதன் ஆபத்துகள் அதிகமாக இருந்தன.

எட்வர்ட் ஜென்னர் 1749 ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தின் பெர்க்லியில் பிறந்தார். அவர் ஒரு கிராமப்புற மருத்துவராக பணியாற்றினார். அவருக்கு இயற்கை மற்றும் அறிவியல் மீது ஆழ்ந்த ஆர்வம் இருந்தது. அவர் தனது பகுதியில் வாழும் பால் கறக்கும் பெண்களிடம் ஒரு சுவாரஸ்யமான பழக்கத்தைக் கவனித்தார்.

கிராமப்புறங்களில் பசுக்களைக் கையாளும் பெண்கள் பெரும்பாலும் பசுப்பெரியம்மை என்ற லேசான நோயால் பாதிக்கப்படுவார்கள். இது பசுக்களிலிருந்து மனிதர்களுக்கு பரவும் ஒரு நோயாகும். இந்தப் பெண்கள் பெரும்பாலும் பெரியம்மை நோயால் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதை ஜென்னர் கவனித்தார். அவர்கள் “நாங்கள் பசுப்பெரியம்மை பெற்றுவிட்டோம், எனவே பெரியம்மை நமக்கு வராது” என்று சொல்வது வழக்கம்.

இந்த நாட்டுப்புற நம்பிக்கையை ஜென்னர் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டார். அவர் இதை அறிவியல்பூர்வமாக சோதிக்க நினைத்தார். பல ஆண்டுகள் கவனிப்புக்குப் பின்னர், 1796 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 14 ஆம் தேதி, வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு சோதனையை மேற்கொண்டார்.

ஜென்னர் சாரா நெல்ம்ஸ் என்ற பால் கறக்கும் பெண்ணிடமிருந்து பசுப்பெரியம்மை திரவத்தை சேகரித்தார். பின்னர், தனது தோட்டக்காரனின் எட்டு வயது மகனான  ஜேம்ஸ் ஃபிப்ஸ் என்ற சிறுவனின் கையில் இரண்டு சிறிய கீறல்களை ஏற்படுத்தி, அதில் அந்தத் திரவத்தைச் செலுத்தினார். 

சிறுவனுக்கு லேசான காய்ச்சல் மற்றும் அசௌகரியம் ஏற்பட்டது, ஆனால் விரைவில் குணமடைந்தான். இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்னர், ஜென்னர் அடுத்தக் கட்ட நிகழ்வை நடத்தினார். அவர் சிறுவனுக்கு உண்மையான பெரியம்மை வைரஸைச் செலுத்தினார். இது இன்றைய நெறிமுறைகளின்படி மிகவும் ஆபத்தான செயலாகும், ஆனால் அந்தக் காலத்தில் இது முக்கியமான அறிவியல் சோதனையாகக் கருதப்பட்டது.

ஆச்சரியமாக, சிறுவனுக்கு பெரியம்மை ஏற்படவில்லை. பசுப்பெரியம்மை அவனுக்கு பெரியம்மைக்கு எதிரான எதிர்ப்பு சக்தியை அளித்திருந்தது. ஜென்னரின் கோட்பாடு சரியென நிரூபணமானது. இந்த முறை வரியோலேஷனை விட மிகவும் பாதுகாப்பானது, ஏனெனில் இதில் உண்மையான பெரியம்மை வைரஸ் பயன்படுத்தப்படவில்லை.

ஜென்னர் தனது கண்டுபிடிப்பை “வாக்சினேஷன்” என்று அழைத்தார். இந்த சொல் லத்தீன் மொழியின் “வாக்கா” என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது, அதன் பொருள் பசு. பசுப்பெரியம்மை லத்தீனில் “வாக்சினியா” என்று அழைக்கப்பட்டது. இவ்வாறு பசுவிலிருந்து பெறப்பட்ட பாதுகாப்பு முறை “வாக்சினேஷன்” என்று அழைக்கப்பட்டது.

1798 ஆம் ஆண்டில், ஜென்னர் தனது கண்டுபிடிப்பை விளக்கும் ஒரு நூலை வெளியிட்டார். இதில் அவர் 23 பேர் மீது செய்த சோதனைகளின் விவரங்களை விவரித்தார். ஆரம்பத்தில் மருத்துவ சமூகம் இதைச் சந்தேகத்துடன் பார்த்தது. சிலர் இதைக் கேலி செய்தனர். கார்ட்டூன்கள் வரையப்பட்டன, அவற்றில் வாக்சின் எடுத்தவர்களுக்குப் பசுக்களைப் போன்ற உடல் பாகங்கள் வளர்வதாகக் காட்டப்பட்டது.

ஆரம்பக் காலத்தில் எதிர்ப்புகள் இருந்தபோதிலும், வாக்சினேஷனின் நன்மைகள் விரைவில் வெளிப்படத் தொடங்கின. பெரியம்மையால் இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்தது. விரைவில் இந்த முறை ஐரோப்பா முழுவதும் பரவத் தொடங்கியது. பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் இந்த முறையை ஊக்குவித்தது.

நெப்போலியன் தனது இராணுவத்தின் அனைத்து வீரர்களுக்கும் வாக்சினேஷன் செய்ய உத்தரவிட்டார். அவர் ஜென்னரை “மனிதகுலத்தின் நன்மைக்காக பணியாற்றும் மிகப்பெரிய விஞ்ஞானி” என்று பாராட்டினார். போர் நடந்து கொண்டிருந்த போதிலும், ஜென்னரின் கோரிக்கைகளை நெப்போலியன் நிறைவேற்றினார், இது அறிவியலுக்கு அவர் அளித்த மரியாதையைக் காட்டுகிறது.

அமெரிக்காவில், ஜென்னரின் நண்பரான ஜான் கிளிஞ்ச் வாக்சினேஷனை அறிமுகப்படுத்தினார். ஜனாதிபதி தாமஸ் ஜெபர்சன் தனக்கும் தனது குடும்பத்தாருக்கும் தடுப்பூசி அளிக்கச் சொன்னார். அவர் ஜென்னருக்கு கடிதம் எழுதி, “நீங்கள் மனிதகுலம் நன்மை அடையும் பொருட்டு இதுவரை வந்த துன்பங்களை நீக்கிவிட்டீர்கள். எதிர்காலச் சந்ததியினர் இந்த நோய் பற்றி கேள்விப்பட்டு அறிவார்கள், ஆனால் அந்த நோய் இனி இருக்காது” என்று எழுதினார்.

வாக்சினேஷன் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், பல சவால்களை எதிர்கொண்டது. மதத் தலைவர்களில் சிலர் இதைக் கடவுளின் சித்தத்திற்கு எதிரானது என்று விமர்சித்தனர். அவர்கள் நோய்களைக் கடவுள் தரும் தண்டனையாகக் கருதினர், எனவே அதிலிருந்து தப்பிக்க முயல்வது பாவம் என்று கூறினர்.

தடுப்பூசி எடுத்தவர்களில் சிலருக்கு மற்ற நோய்களும் பரவின. இது முறையற்ற சுகாதாரத்தால் ஏற்பட்டது, ஆனால் இது வாக்சினேஷன் மீதான பயத்தை அதிகரித்தது. சிலர் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி கொடுக்க மறுத்தனர். இங்கிலாந்தில் 1853 ஆம் ஆண்டில் கட்டாய வாக்சினேஷன் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது, இது பெற்றோர்களை தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தடுப்பூசி கொடுக்கக் கட்டாயப்படுத்தியது.

ஆரம்பத்தில் தடுப்பூசி எடுப்பதற்கு மனித முறை பயன்படுத்தப்பட்டது. அதாவது, சமீபத்தில் தடுப்பூசி எடுத்தவரின் புண்ணிலிருந்து திரவத்தை எடுத்து அடுத்தவருக்குச் செலுத்துவார்கள். இது மற்ற நோய்களின் பரவலை ஏற்படுத்தியது. பின்னர் கால்நடைகளின் பசுப்பெரியம்மையிலிருந்து நேரடியாக தடுப்பூசி தயாரிக்கும் முறை உருவானது, இது பாதுகாப்பானதாக இருந்தது.

எட்வர்ட் ஜென்னரின் பங்களிப்பு ஒரு நோய்க்கான சிகிச்சையைக் கண்டுபிடித்ததோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அவர் நோய்த் தடுப்பு என்ற முற்றிலும் புதிய அணுகுமுறையை உருவாக்கினார். அவரது முறை பிற்காலத்தில் லூயி பாஸ்டர் போன்ற விஞ்ஞானிகளுக்கு வழி காட்டியது. பாஸ்டர் ரேபீஸ் மற்றும் ஆந்த்ராக்ஸ் போன்ற நோய்களுக்குத் தடுப்பூசி உருவாக்கினார்.

ஜென்னர் தனது கண்டுபிடிப்புக்கான காப்புரிமையைப் பெறவில்லை. அவர் இது மனிதகுலத்திற்கான பரிசு என்று கூறினார். அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் வாக்சினேஷனைப் பரப்புவதற்காக பணியாற்றினார். பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் அவருக்குப் பண விருதுகள் அளித்தது. பல நாடுகளின் அரசர்கள் மற்றும் அரசாங்கங்கள் அவரைக் கௌரவித்தன.

1823 ஆம் ஆண்டு ஜென்னர் இறந்தார். அவரது மரணத்தின் போது, லட்சக்கணக்கான மக்கள் அவரது கண்டுபிடிப்பின் நன்மையை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவரது பெயர் உலகம் முழுவதும் போற்றப்பட்டது. வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் அபேயில் அவருக்கு ஒரு நினைவு பலகை அமைக்கப்பட்டது.

ஜென்னரின் கண்டுபிடிப்பு இறுதியில் பெரியம்மையின் ஒழிப்புக்கு வழி வகுத்தது. பத்தொன்பதாம் மற்றும் இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் வாக்சினேஷன் திட்டங்கள் உலகம் முழுவதும் விரிவடைந்தன. 1959 ஆம் ஆண்டில் உலகச் சுகாதார அமைப்பு பெரியம்மையை உலகளவில் ஒழிக்கும் திட்டத்தைத் தொடங்கியது.

இந்தத் திட்டம் மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது. தொலைதூர கிராமங்களில் உள்ள மக்களையும் அடைய வேண்டியிருந்தது. போர் நடக்கும் பகுதிகளிலும் வாக்சினேஷன் நடத்தப்பட்டது. மில்லியன் கணக்கான சுகாதாரப் பணியாளர்கள் இந்த திட்டத்தில் பங்கேற்றனர். வாக்சினை குளிர்சாதன வசதிகள் இல்லாமல் பாதுகாக்கும் புதிய முறைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

1977 ஆம் ஆண்டில் சோமாலியாவில் கடைசி பெரியம்மை நோயாளி அடையாளம் காணப்பட்டார். அவர் அலி மாவ் மாலின் என்ற சமையல்காரர்.. 1980 ஆம் ஆண்டு மே 8 ஆம் தேதி, உலகச் சுகாதார அமைப்பு பெரியம்மை உலகளவில் ஒழிக்கப்பட்டதாக அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தது.

முதல் முறையாக, ஒரு தொற்று நோய் முழுமையாக ஒழிக்கப்பட்டதென வரலாறு பதிவு செய்தது. இது ஜென்னரின் கண்டுபிடிப்பின் வெற்றியின் உச்சக் கட்டமாக இருந்தது. அவரது எளிய ஆனால் புரட்சிகரமான கண்டுபிடிப்பு கோடிக்கணக்கான உயிர்களை காப்பாற்றியது.

இன்று நாம் தடுப்பூசிகளைச் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறோம். குழந்தைகள் தடுப்பூசிகளை வயதுக்கேற்ப வழக்கமாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் இந்த எளிமையான செயலின் பின்னணியில் நூற்றாண்டுகால அறிவியல் முன்னேற்றமும், எண்ணற்ற விஞ்ஞானிகளின் பங்களிப்பும் உள்ளன. இவை அனைத்தும் 1796 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் ஒரு சிறுவனுக்கு வாக்சின் போட்ட ஜென்னரின் தைரியமான செயலில் தொடங்கின.

ஜென்னரின் மரபு இன்றும் தொடர்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு குழந்தை தடுப்பூசி எடுத்துக்கொள்ளும் போது, நாம் அவரது தொலைநோக்கு பார்வைக்கும், மனிதகுலத்தின் நலனுக்கான அவரது அர்ப்பணிப்புக்கும் அஞ்சலி செலுத்துகிறோம். உலகம் தற்போது புதிய தொற்று நோய்களை எதிர் கொண்டிருந்தாலும், தடுப்பூசிக்கு பின்னாலான அறிவியல் நமக்கு நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. இது அனைத்தும் ஒரு கிராமப்புற மருத்துவரின் கூர்ந்த கவனிப்பிலும், விடாமுயற்சியிலும், அறிவியல் முறையின் மீதான நம்பிக்கையிலும் தொடங்கியது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.