எண்ண ஆரம்பிக்க மறந்துட்டேன். சீக்கிரமே நான் எத்தனை அடி எடுத்து வச்சிருப்பேன்னு எண்ணவே முடியாம போச்சு. ஒவ்வொரு அடியும் அந்த ஆப்பிரிக்க பாலைவனக் கனவுக்கு ஒரு சின்னப் பங்களிப்பு தான். ஆனா இருட்டுல தடுக்கி விழுந்துடக் கூடாதுன்னு ஒவ்வொண்ணுக்கும் பயங்கர முயற்சி தேவைப்பட்டுச்சு. திரும்பத் திரும்ப, ஒரு காலை இன்னொரு காலுக்கு முன்னாடி தள்ளினேன். கண்ணுக்குத் தெரியற ஒரு தொடுவானம்ங்கற ஆறுதலான பிரமையைப் பறிச்சதும், என் உள்காது ஒரு கேவலமான, குமட்டல் வர வைக்கிற அடம் பிடிச்சுது.
