முந்தைய பகுதி
அத்தியாயம் 3
நடந்துக்கிட்டே பிரெட்டுல இருந்து ஒரு துண்டைப் பிய்ச்சு வாயில திணிச்சேன். ஸ்டார்ச் எச்சில்ல கலந்து, அந்தத் துண்டை நான் ஒரு பேஸ்ட்டா நசுக்கினேன். தொண்டைக்குப் பின்னாடி ஒரு விசித்திரமான உணர்வு. தசை இழுக்கிறதுக்கு முன்னாடி வர்ற ஒரு அரிப்பு மாதிரி, ஒரு உந்துதல் மாதிரி. அதுக்குப் பணிஞ்சு, முழுங்கினேன்.
பாதி பிரெட் இப்படியே காணாமப் போச்சு. ஆனா, வயிறு நிறைய நிறைய, வாய் இன்னும் மென்னுக்கிட்டே இருந்தாலும், வாயில இருந்த ருசி காலியாகிக்கிட்டே வந்துச்சு.
முதல் துண்டை வாயில போட்டப்போ, அது அட்டகாசமா இருந்துச்சு. சந்தோஷத்தோட ருசி. ஆனா இப்போ, சப்புன்னு ஒரு கூழ் மாதிரி இருக்கு. பிரெட்டைப் பார்த்தேன். நான் உணர்ந்த சந்தோஷத்துக்கு இது மட்டும் காரணமா இருக்க முடியாதுன்னு தோணுச்சு. உண்மையில, அது கிட்டத்தட்ட முழுக்க என் பசியால தான். இப்போ பசி கொஞ்சம் அடங்கினதும், அதுக்குத் திரும்ப ஒரு அர்த்தம் கொடுக்க வெண்ணெயோ ஜாமோ வேணும்னு ஏங்கறேன். இப்போ இன்னொரு துண்டு சாப்பிட்டா, அந்த உப்புச்சப்பில்லாத ஸ்டார்ச்சோட ருசி மட்டும் தான் தெரியும். என்ன எரிச்சல் வர வைக்கிற முன்னுக்குப் பின் முரண். இந்த விசித்திரமான சிஸ்டத்தை முறியடிக்க, மீதி பிரெட்டை திரும்பப் பசிக்கும்போது மட்டும் தான் சாப்பிடணும்னு முடிவு பண்ணேன். அந்த அட்டகாசத்தை திரும்ப ருசிக்கறதுக்காக.
நாள் முழு வீச்சுல ஆரம்பிச்சிருச்சு. சுத்தி இருந்த தெருக்கள்ல, அவசர வேலையா, வேலைக்கோ ஸ்கூலுக்கோ ஓடிக்கிட்டு இருக்கிற பிஸியான மனுஷங்க நிறைய ஆரம்பிச்சாங்க. நானும் இந்த நேரத்துக்கு ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டு இருந்திருக்கணும். ஆனா இனிமே திரும்பிப் போக முடியாது. சரி, போக முடியும் தான், ஆனா இப்போ திரும்பறது கோழைத்தனமாவும் முட்டாள்தனமாவும் தோணுச்சு. அடுத்து என்ன பண்றதுங்கறதை முழுக்க அந்த உணர்ச்சியை வச்சே முடிவு பண்ற நான் தான் எவ்ளோ பெரிய கோழை, எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்.
கொஞ்ச நேரத்துல, ஒரு சின்ன, கலங்கலான குளத்தைக் கடந்தேன். எண்ணிக்கையில்லாத, உருவமில்லாத மனுஷங்களையும் கட்டடங்களையும் கடந்த மாதிரியே இதையும் கடந்து போகப் பார்த்தேன். ஆனா அதை ஒரே ஒரு பார்வை பார்த்த அந்த நிமிஷத்துல, நான் மயங்கிப் போயிட்டேன் போல. கண்ணை எடுக்கவே முடியல. என் நடை தானா மெதுவாகி, நின்னு போச்சு.
அழுக்கா, தேங்கிப்போய், அமைதியா, பாசியால செம்மண் கலர்ல இருந்த அந்தத் தண்ணி, படங்கள்லயும் புத்தகங்கள்லயும் தண்ணி இப்படித் தான் இருக்கணும்னு நம்ப வச்ச நீலக் கலர்ல இல்லாம, பச்சையா இருந்துச்சு. உண்மையில, தண்ணி நீலமே இல்ல. நீலமா இருந்தா, பொதுவா அதுல கலக்கக் கூடாத ஏதோ கலந்திருக்குன்னு அர்த்தம். அப்போ ஏன் எனக்கு மாத்தி சொல்லிக் கொடுக்கணும்? அவங்க நான் அதைக் குடிக்கணும்னு நினைச்சாங்களா, இல்ல சும்மா என்னைக் குழப்பணும்னு நினைச்சாங்களா, இல்ல நான் ஏதோ மிஸ் பண்றேனா. கடைசியது தான்னு முடிவு பண்ணேன். ஆனா முதல்லது உண்மையா இருந்தாலும் ஒருத்தன் இதையே தான் முடிவு பண்ணுவான்னும் நோட் பண்ணிக்கிட்டேன்.
தண்ணிக்குக் கொஞ்சம் கீழ, மீனுங்களோட நிழல் உருவங்கள் ஷேப் ஷேப்பா நீந்தறதைக் கவனிச்சேன். முக்கோணமா, சதுரமா, வட்டமா. வானத்துக்கு ஜியாமெட்ரி பாடம் எடுக்கற மாதிரி. அவங்க தங்களோட க்ளாஸ்ல முழுசா மூழ்கிப் போயிருந்த மாதிரி இருந்துச்சு. அவங்களைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கும்போது, எனக்கு ஒண்ணு தோணுச்சு.
நான் பார்த்ததால மட்டும் தான் அந்த மீனுங்க ஏதோ ஒண்ணா ஆச்சு. யோசிக்கத் தகுந்ததா ஆச்சு. என் கண்ணு அதுங்களைத் தாண்டிப் போயிருந்தா, அதுங்க ஒண்ணுமில்லாமலே இருந்திருக்கும். அது என்னைப் பயமுறுத்திச்சு. நான் எந்தப் பொருளுக்குக் கொடுக்கற முக்கியத்துவமும் இவ்ளோ தன்னிச்சையா இருக்க முடியும்ங்கறது. டிரெஞ்ச் கோட் ஆளு சொன்னது சரி தான்ங்கறது. ஒண்ணை அழகா பார்த்துட்டு, அப்புறம் திடீர்னு அது அசிங்கமாவோ போரடிக்கிறதாவோ ஆயிடலாம், ஏன்னு என்னால புரிஞ்சுக்கவே முடியாதுங்கறது.
அப்போ, மீனுங்கள்ல ஒண்ணு மேல நீந்தி வந்து, என்கிட்ட பேசிச்சு.
“அந்த ரொட்டியில கொஞ்சம் எங்களுக்குத் தரக்கூடாதா?” அப்படின்னு கேட்டுச்சு அந்த மீன்.
நடையை நிறுத்தி, அந்தச் சின்ன மீனோட கோரிக்கையை யோசிச்சேன்.
மீனுங்க ரொம்பச் சின்னது. எவ்ளோ பிரெட் கொடுத்தாலும், அது எனக்கு விட அதுங்களுக்கு இன்னும் அதிகமா, இன்னும் ரொம்ப நேரத்துக்கு வயிறு நிறைக்கும். ஆனா, பிரெட்டோட முதல் பாதியைச் சாப்பிட்டு ரொம்ப நேரம் ஆயிடுச்சு. நேத்துல இருந்து நடந்துக்கிட்டே இருந்ததால எனக்குத் திரும்ப பயங்கரமா பசிக்க ஆரம்பிச்சுது.
என்னைச் சுத்தி இருந்த மனுஷங்க என்னைச் சுத்திக்கிட்டே நடந்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அதே மாதிரி குளத்துல இருந்த மீனுங்களும், என் கண்ணுல படறதுக்காகத் தண்ணிக்கு மேல தலையை நீட்டியிருந்த அந்த மீனைச் சுத்திச் சுத்தி வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. மீனுங்களுக்கு மூச்சு விடத் தண்ணி வேணும். என்கிட்ட பிரெட் கேட்கறதுக்காக, அது தன்னையே மூச்சுத் திணற வச்சுக்கிட்டு இருந்திருக்கணும். எங்க பேச்சுக்காக, மரியாதையா நேருக்கு நேர் முகம் பார்த்துப் பேசணும்னு, தன்னோட மீன் மூச்சு இல்லாமலே அங்க நின்னுச்சு. என்ன ஒரு மரியாதையான குட்டி மீன். அதுக்கு இந்த பிரெட் நிஜமாவே ரொம்ப வேணும் போல. ஆனாலும் எனக்குக் குழப்பமா இருந்துச்சு.
“ஏன்?” தண்ணிப் பக்கம் குனிஞ்சு கேட்டேன். “நான் ஏன் அப்படிப் பண்ணணும்? இதுக்காக நான் கொடுத்த மெட்டலோட மதிப்புக்கு கவர்மெண்ட் எனக்கு ப்ராமிஸ் பண்ணிச்சு. ஆனா நான் உனக்கு எதுவுமே ப்ராமிஸ் பண்ணலயே.”
“எங்களுக்குப் பசிக்குது,” அப்படின்னுச்சு அந்த மீன்.
அப்புறம் அது சும்மா காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. வாயைத் திறந்து மூடிக்கிட்டு, வேற எதுவும் சொல்லாம. இதுக்கு மேல ஏதாவது தேவைப்படலாம்னு அதுக்குத் தோணவே இல்ல. தன்னோட மொத்த வாதத்தையும் ரெண்டே வார்த்தையில சொல்லிட்டு, விஷயம் முழுசா விவாதிக்கப்பட்டாச்சுன்னு நினைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
மீனைக் கண்டுக்காம போகப் பார்த்தப்போ, எனக்கு ஒண்ணு ஞாபகம் வந்துச்சு. எங்கயோ — ஞாபகம் இல்ல, ஒரு டீச்சர்கிட்ட இருந்தோ, ஒரு புத்தகத்துல இருந்தோ, இல்ல எப்பவும் எனக்கு ஏதாவது சொல்லிக்கிட்டே இருக்கிற அந்த மனுஷங்கள்ல யாராவது ஒருத்தர்கிட்ட இருந்தோ — கேள்விப்பட்டிருக்கேன். நம்மகிட்ட இருக்கிறதை நம்மை விடக் கம்மியா வச்சிருக்கிறவங்களுக்குக் கொடுத்தா, நம்மைப் பத்தியே நமக்கு நல்லா ஃபீல் ஆகும்னு. இரக்கம், அதைச் செய்யறவனுக்கு ஒரு சின்ன, நம்பகமான சம்பளம் கொடுக்கும்னு.
“வாவ்,” அதோட அர்த்தத்தை நினைச்சு அசந்து போய் முணுமுணுத்தேன். “சூப்பரே.”
ஒருத்தனுக்கு வயிறு நிறைஞ்சு பிரெட் கூழா மாறினதுக்கு அப்புறமும் கூட, மத்தவங்க வயிறை நிறைச்சு சந்தோஷத்தை வாங்கலாம்ங்கறது. உலகத்துல பசியான வயிறுங்க இருக்கிற வரைக்கும், நீ சந்தோஷமா இருக்கலாம்ங்கறது.
“சரி, இந்தா,” அப்படின்னு, ஒரு துண்டு பிரெட் ஓரத்தை அந்தப் பாகு மாதிரியான தண்ணியில போட்டேன்.
ஜியாமெட்ரி ஷேப்புங்க எல்லாம் கலைஞ்சு அதை நோக்கி ஒண்ணு கூடும்போது, பிரெட் ஓரங்கள்ல இருந்து கரையறதைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன். சொன்ன அந்த உணர்வு வரும்னு காத்திருந்தேன். காத்துக்கிட்டே இருந்தேன். கடைசியா, இன்னும் கொஞ்சம் காத்திருந்தாலும் எதுவும் நடக்காதுன்னு தோணுச்சு. வேலை செய்யல போல. அந்தத் துண்டை நானே வச்சிருந்தா இருந்திருக்கிறதை விட இன்னும் அதிகமா பசிச்சுது, அவ்ளோ தான்.
மத்த மீனுங்க மேல வரவே இல்ல. தண்ணிப் பரப்பை ஒரு தடவை கூட உடைக்காம பிரெட்டை எடுத்துக்கிட்டு, திரும்பத் தங்களோட க்ளாஸுக்குப் போயிடுச்சுங்க. அப்போ புரிஞ்சுது. தங்களுக்கு ஏதோ கொடுக்கப்பட்டிருக்குன்னு அதுங்களுக்குத் தெரியாது. ஏதோ ஒண்ணு வந்து சேர்ந்திருக்குன்னு மட்டும் தான் தெரியும். எனக்கு வர வேண்டிய சம்பளம் எதுவா இருந்தாலும், அதைக் கொடுக்கற நிலைமையில அந்த அடியில யாருமே இல்ல.
என் வயிறு சுருக்குன்னு, காலியா ஒரு இழுப்பு இழுத்துச்சு.
இரக்கம் எனக்கு வேலை செய்யல. திடீர்னு ஒரு வெக்கம் முகத்துல ஏறிச்சு. நான் ஏன் அப்படிப் பண்ணேன்னு அந்த மீனுக்குத் தெரிஞ்சிருக்குமேன்னு இல்ல — அதுக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்லங்கறதுக்காக. அது ஒரு சிம்பிளான கேள்வி கேட்டுச்சு. நான் சத்தமில்லாம அது மேல ஒரு எக்ஸ்பெரிமென்ட் பண்ணேன். சூரியன் என்ன பண்ணும்னு பார்க்கறதுக்காக ஒரு பையன் எறும்பு மேல லென்ஸைப் பிடிக்கிற மாதிரி. ஒருவேளை மத்தவங்களுக்கும் இது வேலை செய்யாதோ என்னவோ. நான் இதை எதிர்பார்த்திருக்கணும். நாலு பிரெட் துண்டைக் கொடுத்து சந்தோஷத்தை வாங்கறது இவ்ளோ ஈஸின்னா, எல்லா ஊர்லயும் குளத்துக்கு முன்னாடி மனுஷங்க க்யூல நின்னுக்கிட்டு இருப்பாங்க.
பாலைவனத்துல இருந்த குள்ளமான ஆளு தன்னோட முழுக் குடுவையையும் கொடுத்துட்டு, திரும்ப சூரியன் உதிக்கிறதைப் பார்க்க உயிரோட இல்ல. அதைக் கொடுக்கும்போதே, தான் பார்க்கப் போறதில்லன்னு அவருக்குத் தெரிஞ்சிருக்குமா? தெரிஞ்சிருந்தா, அவரோட கை மாறியிருக்குமா? ஒருவேளை அவருக்குச் சம்பளம் வந்து சேர்ந்திருக்குமோ என்னவோ. ஒருவேளை அந்தத் தண்ணியே ஆரம்பத்துல இருந்து அதுக்காகத் தானோ, உயரமான ஆளு வெறும் அந்த டீலோட மெஷினரி மட்டும் தானோ. அதை இப்போ அவர்கிட்ட கேட்க முடியாது, கண்டிப்பா. அவரு இன்னும் அந்தக் குகையில உட்கார்ந்திருந்தா தவிர.
ஆனாலும், அந்த மீன் தனக்காக மட்டும் சாப்பாடு கேட்கல, மத்த மீனுங்களுக்காகவும் கேட்டுச்சுங்கறதும் உண்மை தான். அது “எனக்கு”ன்னு சொல்லல, “எங்களுக்கு”ன்னு சொல்லுச்சு. தான் ஒரு கூட்டத்தோட பகுதின்னு நினைக்கிறது எவ்ளோ நல்லா இருக்கும். அதுவும், அந்தக் கூட்டத்துக்கே தெரியாம, அவங்களுக்காக அடியில இருந்து அப்படிப் பண்றது இன்னும் எவ்ளோ நல்லா இருக்கும்.
இன்னும் பசி அதிகமாகிக்கிட்டே போனாலும், மீதி பிரெட்டையும் குளத்துல தூக்கிப் போட்டேன்.
மீனுங்களுக்கு முதுகைக் காட்டித் திரும்பும்போது, என்னைக் கூப்பிட்டு, முடிஞ்ச அளவு என்கிட்ட பேச முயற்சி பண்ண அந்தக் குட்டி மீனுக்குக் கொஞ்சம் நன்றியா இருந்துச்சு. அதோட முயற்சி வீணாகலன்னு கொஞ்சம் சந்தோஷமாவும் இருந்துச்சு. ஒருவேளை கடைசியில நான் சரியா தான் பண்ணியிருக்கேனோ.
அத்தியாயம் 4
“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ.”
நிறைய அடி எடுத்து வச்சதுக்கு அப்புறம், கடைசியா ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். என் கால்களோட ஒவ்வொரு மாத்தலும், ஒண்ணுக்கு முன்னாடி இன்னொண்ணை வைக்கிறது, தனித்தனியா பார்த்தா கணக்கிலேயே எடுக்க முடியாத மதிப்பு தான். ஆனாலும் எல்லாம் சேர்ந்து இவ்ளோ பெரிய தூரத்தைக் கடக்க வச்சிருக்கு. எனக்கு இது தெரியும். ரொம்ப நாளா இந்த ஐடியா தெரியும். ஆனா அதை ஒத்துக்கிறது எனக்குப் பயங்கர வலியைக் கொடுத்துச்சு. உண்மையா உட்கார்ந்து, ஒரு மொத்தம் அதோட தனித்தனி பகுதிகள்ல இருந்து எப்படி இவ்ளோ வித்தியாசமான குணங்களை எடுத்துக்குதுன்னு, அதுவும் சுலபமா அளக்கவோ ஒத்துக்கவோ முடியாத வழிகள்ல, புரிஞ்சுக்கறது. அதனால, நான் அதைப் பண்ணல.
அதுக்குப் பதிலா, ஸ்டேஷனைச் சுத்தி வந்து போயிக்கிட்டு இருந்த விதவிதமான மனுஷங்களை வேடிக்கை பார்த்து, என் யோசனைங்கள்ல இருந்து என்னையே திசை திருப்பிக்கிட்டேன். ஸ்டேஷனுக்கு வெளிய ஒரு பெஞ்ச்ல உட்கார்ந்து, ஏதோ ஒரு பெரிய நாடகத்தை ரகசியமா பார்க்கிற மாதிரி அவங்களைக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். ஆனா இந்த நாடகத்துல நடிக்கிறவங்களும், வேணும்னா உட்கார்ந்து ஆடியன்ஸா ஆயிடலாம்னு நினைக்கிறேன். உண்மையில, இந்தக் காட்சியோட வேற ஏதாவது ஒரு மூலையில ஒளிஞ்சுக்கிட்டு, சிலர் நான் பண்றதையே பண்ணிக்கிட்டு இருப்பாங்க.
உலகத்தையே மறந்து, ஒரு மயக்கத்துல அப்படி உட்கார்ந்திருக்கும்போது, திடீர்னு என் மூஞ்சிக்கு முன்னாடி ஒரு கை ஆடுச்சு. என் கவனத்தை இழுத்த அந்த ஆளை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். அவரு பக்காவான ஒரு சராசரி மனுஷன் மாதிரி இருந்தாரு. ரொம்பப் பக்காவா. சமூகத்தோட இவ்ளோ கச்சிதமா பொருந்திப் போகிற அவரோட திறமையைப் பார்த்து நான் பிரமிச்சுப் போற அளவுக்கு. எனக்கு அவ்ளோ கஷ்டமா இருக்கிறதை இவரு பண்ணிக் காட்டியிருக்காரு. ஏத்துக்கொள்ளக் கூடிய அம்சங்களை மட்டுமே வச்சிருக்கிற ஒரு கேட்லாக்ல இருந்து அசெம்பிள் பண்ணின மாதிரி — ஒரு பீஜ் கோட்டு, சிம்பிளான ஷூ, ஆத்மாவோ, தனியா அடையாளம் காட்டற எந்தப் பாரமோ இல்லாத ஒரு மூஞ்சி. ஸ்டேஷனுக்கு வெளிய இருந்த கடிகாரம் நகரலன்னு அவரு கவனிச்சிருக்காரு போல. அந்தக் கடிகாரம் ஒரு மெஷின் மாதிரி இல்லாம, செத்துக்கிட்டு இருக்கிற ஏதோ ஒரு உயிருள்ள பொருள் மாதிரி இருந்துச்சு. அதோட துருப்பிடிச்ச முள்ளுங்க கீழ தொங்கி, கருகிப்போன ஒரு பூவோட செத்த இதழ்கள் மாதிரி வாடியிருந்துச்சு. அது ரிப்பேர்னு முடிவுக்கு வந்த மாதிரி, அவரு கரகரப்பான ஒரு உறுமலோட என்கிட்ட கேட்டாரு: “டைம் என்னன்னு தெரியுமா? ட்ரெயின் புடிக்கணும்.”
டைம். அது என்ன? எல்லாரும் பேரம் பேசற, கண்ணுக்குத் தெரியாத, யாருமே கேள்வி கேட்காத ஒரு கரன்சி. ஆனா அதோட மதிப்பு புரியாத ஒரே ஆளு நான் தான் போல. என்னால அதைத் தொட முடியாது, உணர முடியாது. அதைப் புரிஞ்சுக்க இதெல்லாம் பண்ண முடியணும்னு எனக்கு ஏன் தோணுது? வலி, பசி, சோகம் — இதெல்லாம் நான் உணர்ந்திருக்கேன், அதனால புரியுது. ஆனா இந்த “டைம்”ங்கற விஷயம்… அது கடந்து போறதை மட்டும் தான் உணர முடியுது. அதை உணர முடியல.
இல்ல ஒருவேளை நான் ஒரு முட்டாளா இருக்கேனோ. தண்ணி ஓடறது தான் ஆறுங்கற மாதிரி, அந்தக் கடந்து போறது தான் டைமோ. ஆனா அப்படின்னா, ஆத்துல தண்ணி ஓடற மாதிரி, டைம்ல எது ஓடுது?

தலை வலிச்சுது. அந்த ஆளு இன்னும் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
“டைம்”னா என்னன்னு எனக்குத் தெரியல. ஆனா மனுஷங்க சொல்லிக் கொடுத்ததை வச்சு, அவருக்கு என் வாட்ச்ல இருக்கிற குறிகள் மட்டும் தான் தெரியணும்னு நினைச்சேன். “சின்ன முள்ளு பத்தைக் காட்டுது, பெரிய முள்ளு மூணைக் காட்டுது,” அவர்கிட்ட சொன்னேன். “அப்படின்னா பத்தேகால், என் மேத்ஸ் க்ளாஸ் படி.”
நான் சொல்லும்போதே, கல்லுங்க மேல லேம்ப் போஸ்ட்டுங்களோட நிழல் வேகமா நீள்றதைப் பார்த்தேன். காலையோட நீலம் கசிஞ்சு ஒரு கடுமையான, உயிரில்லாத மஞ்சளா மாறும்போது, ஊரோட கலர்ஸ் ஸ்பெக்ட்ரம்ல கொஞ்சம் நகர்ந்துச்சு. அந்த ஆளு தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டு நடந்து போகும்போது, அவர்கிட்ட இருந்து அவரோட ‘நம்பிக்கை’ வெளிப்படறதைப் பார்க்க முடிஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு — அவரோட தோள்ல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்த, தொட்டுப் பார்க்க முடியற மாதிரியான, கதகதப்பான, தங்க நிற வெளிச்சம். பிஸியான தெருவைச் சுத்திப் பார்த்தப்போ, எல்லார்கிட்டயும் இந்த ஒளி இருந்துச்சு. அவங்க எல்லாரும் தங்களோட மணிக்கட்டுல இருக்கிற நம்பருங்களை நம்பினாங்க. சூரியனோட வளைவைத் தன்னிச்சையா பிரிச்ச துண்டுங்களை. ஆனா என் கையைப் பார்த்தப்போ, வெளுத்துப்போன தோல் மட்டும் தான் தெரிஞ்சுது. எனக்குள்ள இருந்து எந்தக் கதகதப்பான வெளிச்சமும் வரல.
அப்போ யோசிச்சேன், நான் நிஜமாவே உடைஞ்சு போயிருக்கேனா, இல்ல அவரு பிரதிநிதியா இருக்கிற அந்த மிகப்பெரிய பெரும்பான்மையோட என்னை அளந்து பார்க்கிற தப்பை மட்டும் தான் பண்றேனா. அவரோட ‘பக்காவான சராசரி’ குணம் ஒரு நோய் பிடிச்ச கூட்டத்தோட அறிகுறி மட்டும் தான், என்னோட தனிமை ஏதோ ஒரு உயர்ந்த அறிவோட ஆதாரம்னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கப் பார்த்தேன்.
ஆனா அங்க தனியா உட்கார்ந்திருக்கும்போது, அந்த நினைப்பு பயங்கரமா வெறுமையா இருந்துச்சு.
நான் என்னோட சாதாரணத்தனத்தை நியாயப்படுத்த, ஏகப்பட்ட அறிவு எனர்ஜியைச் செலவு பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன், அவ்ளோ தான். சும்மா அமைதியா உட்கார்ந்து ஒண்ணுமே பண்ணாம இருக்கிறதைப் பத்தி ரொம்ப மோசமா ஃபீல் பண்ணக் கூடாதுங்கறதுக்காகவே, வெற்றிங்கற மனுஷ கான்செப்ட் முழுசையும் அக்குவேறா ஆணிவேறா பிரிச்சுப் போடறதுக்கு, ஒரு ரொம்ப ஸ்பெஷலான, பரிதாபமான வகை தற்பெருமை வேணும்.
திரும்ப என் வாட்ச்சைப் பார்த்தேன். அதோட முள்ளுங்க இன்னும் அழகா, விடாப்பிடியா டிக் டிக்குன்னு நகர்ந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
என் வாட்ச்ல இருக்கிற குறிகளைப் பத்தி எனக்குச் சொல்லப்பட்டதை வச்சுப் பார்த்தா, சின்ன முள்ளு பன்னெண்டுக்குப் போக இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கு. அப்போ எனக்குத் திரும்பப் பசிக்கும். என் உடம்பும் இந்த வாட்ச் சொல்றதைக் கேட்குதா, இல்ல இதெல்லாம் வெறும் ஒரு ரெகுலரான கோயின்சிடென்ஸா? இந்தக் கோயின்சிடென்ஸோட ஒழுங்கு மேல எல்லாரும் ஏகப்பட்டதை பெட் கட்டின மாதிரி இருந்துச்சு. எவ்ளோன்னா, சாப்பிட உட்கார வேண்டிய நேரங்களை வாட்ச்ல குறிச்சு வச்சிருக்கோம். எப்போ இருட்டுது, அதனால எப்போ தூங்கணும்னு தெரிஞ்சுக்கவும்.
எல்லாமே ரொம்ப விசித்திரமா இருந்துச்சு. இந்த மனுஷங்க எல்லாரும் தங்களோட வாட்ச் மேல வச்சிருக்கிற அதே நம்பிக்கையை என்னால தயாரிக்கவே முடியல. வாட்ச் சரியா இருக்கிறதைப் போதுமான தடவை பார்த்தா, இந்த ரெகுலரான கோயின்சிடென்ஸ் என் பசியோடயும் களைப்போடயும் போதுமான தடவை ஒத்துப்போறதைப் பார்த்தா, ஒருநாள் நானும் நம்ப ஆரம்பிச்சிடுவேனோ என்னவோ. டிக் டிக்குன்னு அடிக்கிற ஒரு மெஷின்கிட்ட தன்னையே முழுசா ஒப்படைக்கிறது எவ்ளோ விசித்திரமான, ஆறுதலான ஒரு பிரமையா இருக்கும். ஒருநாள் நானும் என் மணிக்கட்டுல இருக்கிற நம்பர் வட்டத்தைப் பார்த்து, அந்தக் கதகதப்பான, தங்க நிற உறுதியை உணரக் கத்துக்குவேன்னு ஆசைப்பட்டேன்.
(தொடரும்)
Discover more from சொல்வனம் | இதழ் 379 | 22 நவ 2026
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
