அத்தியாயம் 1

“இந்தக் காயினைச் சுண்டப் போறேன். தலை விழுந்தா, நான் ஆப்பிரிக்காவுக்குப் போவேன்.”

நான் சொன்னது அந்த உறைய வைக்கிற ராத்திரிக்குள்ள எதிரொலிச்சுது. கூடவே என் மூச்சு குளிர்ல வெள்ளைப் புகையா மேல எழுந்துச்சு. மௌனம், பாவம், சாரி சொல்ற மாதிரி சின்னதா ஒரு தலையாட்டு ஆட்டிட்டு, மரியாதையா ஒதுங்கிப் போயிடுச்சு. என் வார்த்தைங்க மட்டும் இருட்டுல தனியா தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

“நியாயமே,” அப்படின்னாரு டிரெஞ்ச் கோட் போட்டிருந்த அந்த ஆளு. அவரு சங்கடமா கால மாத்தி மாத்தி வச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் வெக்கப்பட்டுக் கீழ பார்த்தாரு. அதுவரைக்கும் ரொம்ப அனுசரணையான ஹோஸ்ட்டா இருந்த மௌனத்துக்கிட்ட நாங்க கொஞ்சம் மரியாதை இல்லாம நடந்துக்கிறோம்னு அவருக்குத் தோணுச்சுன்னு நினைக்கிறேன்.

நான் ஒரு தனிமையான இரும்பு பெஞ்ச்ல உட்கார்ந்திருந்தேன். வயசாகி, யாரும் கண்டுக்காம விட்டதால அங்கங்க கொப்புளம் போட்ட மாதிரி பொரிஞ்சு போயிருந்துச்சு. காட்டுக்குள்ள போற, ஆளே இல்லாத ஒரு கல் பாவின ரோட்டு ஓரத்துல அது இருந்துச்சு. அந்த ரோடு என் பார்வையோட இடது ஓரத்துல இருந்து வலது ஓரம் வரைக்கும் நீண்டு, ரெண்டு பக்கமும் ராத்திரி இருட்டுக்குள்ள மறைஞ்சு போச்சு. சுத்தி எல்லாப் பக்கமும் மரங்க உயர்ந்து நின்னுச்சு. மேலயும் பக்கவாட்டுலயும் நீண்டு முறுக்கிக்கிட்டு, கிளைங்க எல்லாம் ஒண்ணோட ஒண்ணு சிக்கிப் பின்னிக் கிடந்துச்சு. அவ்ளோ நுணுக்கமா பின்னியிருந்ததால வானமே முழுசா மறைஞ்சு போச்சு.

நான் உட்கார்ந்த இடத்துல பெஞ்ச் கரடுமுரடா, கட்டியா இருந்துச்சு. ஆனா இந்த மாதிரி கவர்மெண்ட் பெஞ்ச் எல்லாம் வழவழப்பான மெட்டல்ல தானே செய்வாங்க. மேடு பள்ளம் எல்லாம் வச்சு மாஸ் புரொடக்ஷன் பண்ணி நாடு முழுக்க அனுப்பறதுன்னா ரொம்பச் செலவாகும். அப்போ, எதைப் பத்தியும் கவலையே படாத அந்த மெட்டல் மேல வச்சிருந்த என்னோட பின்பக்கம் தான் ஒழுங்கில்லாம இருந்திருக்கணும். அதனால தான் அவ்ளோ அசௌகரியமா இருந்துச்சு. குனிஞ்சு, முழங்கை ரெண்டையும் முட்டி மேல ஊனி, என் காலையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன். மூடின கைக்குள்ள ஒரே ஒரு நிக்கல்-பித்தளை காயின் பத்திரமா அடங்கியிருந்துச்சு. மேல ஒத்த ஸ்ட்ரீட்லைட் ஒண்ணு உயர்ந்து நின்னு, தரையில கதகதப்பான மஞ்சள் வெளிச்சத்தை ஒரு குளம் மாதிரி கொட்டியிருந்துச்சு. ஆனா அதைச் சுத்தி இருந்த காத்துல லேசா ஓசோன் வாடையும், பழைய, மறந்துபோன மழையோட வாடையும் அடிச்சுது. அந்த ஆளு பெஞ்ச் பக்கத்துல நின்னு என்னைக் குனிஞ்சு பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாரு. இயற்கைக்கு மாறான உயரம். வளர்றதை நிறுத்த மறந்துபோன ஒரு நிழல் மாதிரி. எங்க இருந்தோ திடீர்னு முளைச்ச மாதிரி இருந்தாரு. அவரு நடந்து வர்ற சத்தம் கேட்டதா ரொம்ப நேரம் யோசிச்சும் எனக்கு ஞாபகமே வரல. மேல இருந்த சோடியம் லைட்டோட கதகதப்பான கலர் இருந்தும், அவரோட டிரெஞ்ச் கோட் மேல வெளிச்சம் பட்டப்போ, அடிபட்டுக் கன்னிப்போன இடம் மாதிரி ஒரு விசித்திரமான ஊதா மினுமினுப்போட மின்னுச்சு. அவரோட நிழல் தப்பான பக்கம் விழுந்துச்சு. வெளிச்சத்தை விட்டு ஓடாம, வீம்பா வெளிச்சத்தை நோக்கியே நீண்டுச்சு. பயப்படணும்னு மறந்திருக்கும் போல. அது துணிச்சலோ, இல்ல தெரியாத்தனமோ, எதுவா இருந்தாலும், எனக்கு அது மேல பொறாமையா இருந்துச்சு.

காயினை என் கட்டை விரல் மேல தள்ளாடற மாதிரி வச்சு, ஆள்காட்டி விரலால ஸ்டெடியா பிடிக்கப் பார்த்துக்கிட்டே, பெருசா ஒரு மூச்சை இழுத்து அடக்கிக்கிட்டேன். எனக்கு காயின் சுண்டவே சரியா வராது. எப்பவுமே தப்பான பக்கம் சுண்டி, காயின் எங்கயாவது விசித்திரமான திசையில பறந்து போயிடும், அப்புறம் கிடைக்கவே கிடைக்காது. சில பேர் எப்படி இதை அவ்ளோ பர்ஃபெக்ட்டா பண்றாங்கன்னு எனக்கு இப்பவும் புரியல. அவங்களுக்கு காயின் எங்க போய் விழும்ங்கற கேள்வியே இருக்காது. கையைத் திறக்கும்போது அதோட முகத்துல என்ன தலையெழுத்து இருக்குங்கறது மட்டும் தான் கேள்வி. ஆனாலும், இந்தத் தடவை என் வழக்கமான சொதப்பல் மாதிரி இருக்காதுன்னு ஏதோ ஒண்ணு எனக்குச் சொல்லுச்சு.

காயினோட அடிப்பக்கம், ஓரத்துக்குப் பக்கத்துல, கட்டை விரலை டக்குன்னு அடிச்சுச் சுண்டினேன். அது காத்துல மேல பறந்து, தலைகீழா சுத்திச் சுத்தி, கீச்சுன்னு ஒரு சத்தத்தோட தன்னோட மகிமையை அலறிச்சு. அது என்ன தீர்ப்பு சொல்லப் போகுதுன்னு கண்ணால பின்தொடர்ந்து அதிசயப்படுங்கன்னு கெஞ்சிச்சு. என்ன ஒரு தற்பெருமை புடிச்ச காயின். அப்புறம் தன்னையும் தன் பெருமையையும் தீர்த்துக்கிட்டு, தூக்கக் கலக்கத்துல கீழ விழ ஆரம்பிச்சுது. நான் பிடிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா இருட்டுல அது கையில இருந்து வழுக்கித் தரையில விழுந்து, கல்லு மேல கிணுகிணுன்னு சத்தம் போட்டு, என் சொதப்பலைப் பார்த்துச் சிரிச்சுது. இந்தத் தடவை விதியும் தலையெழுத்தும் அழகா ஒரு ஷோ காட்டும்னு சொன்ன அந்த “ஏதோ ஒண்ணு” ஒரு பொய்யன், ஏமாத்துக்காரன்.

முட்டி போட்டு உட்கார்ந்து, காயின் எங்க உருண்டு போயிருக்கும்னு சுத்திப் பார்த்து, பெஞ்ச் அடியில எட்டிப் பார்த்துக்கிட்டே, கொஞ்சம் தலையைச் சாய்ச்சு பக்கத்துல மிதந்துக்கிட்டு இருந்த டிரெஞ்ச் கோட்டைக் கேட்டேன்:

“இது கரெக்டா? மனுஷங்க இப்படித் தான் என்ன பண்றதுன்னு முடிவு பண்ணுவாங்களா? இல்ல, இவ்ளோ பெரிய விஷயத்துக்கு இது கொஞ்சம் அன்ஆர்த்தடாக்ஸா இருக்கே. ஆப்பிரிக்கா ரொம்பப் பெரிய கண்டம். விசித்திரமான மிருகங்க, விசித்திரமான மனுஷங்க, விசித்திரமான சிஸ்டம்ஸ்…”

நான் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த பெஞ்சோட அந்தப் பக்கம், மரங்களுக்குள்ள கொஞ்ச தூரத்துல, ஒரு மரத்தோட அடியில, வெளிய நீட்டிக்கிட்டு இருந்த அதோட பட்டை வேர்கள் சிக்கிக் கிடந்த மண்ணுல, ஏதோ மின்னின மாதிரி இருந்துச்சு. அது என்னன்னு சரியா தெரியல, ஆனா அது காயின் தான்னு ஏதோ ஒண்ணு சொல்லுச்சு. ஆனா அந்த “ஏதோ ஒண்ணு”க்குப் பொய் சொல்ற வியாதி இருக்குன்னு ஏற்கனவே நிரூபணமாயிடுச்சே, அதனால இந்தத் தடவை அதை நம்பறதுல எனக்கு சந்தேகமா இருந்துச்சு. இருந்தாலும், வேற க்ளூ எதுவும் இல்லாததால, எழுந்து, அந்தச் சின்ன மின்னலுக்குப் போக பெஞ்சைச் சுத்தி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

“ஆம்,” என்று அந்த ஆளு என் கேள்விக்குப் பதில் சொன்னாரு. “வழிகள் வெவ்வேறாயினும், இறுதியில் யாவும் ஒன்றே.”

பெஞ்சைச் சுத்திப் போகும்போது அவரைத் தாண்டிப் போனேன். அவரு என் மேல குனிஞ்சு நின்னாரு. அவரோட அகலமான தொப்பிக்குக் கீழ என்னால பார்க்க முடிஞ்சுது, ஆனாலும் அவரோட கண்ணு இருட்டுக்குள்ளயே மூடியிருந்துச்சு. அப்போ தான் தோணுச்சு, நான் அவரோட கண்ணை ஒரு தடவை கூட பார்த்ததே இல்லன்னு. ஒரு மெழுகுவர்த்தியை அவரு மூஞ்சிக்கு நேரா பிடிச்சா என்ன ஆகும்? கண்ணு தெரியுமா, இல்ல பிடிவாதமா ஒளிஞ்சுக்கிட்டே இருக்குமா? அவருக்குக் கண்ணே இருக்கா? ஒருவேளை ஒத்தைக் கண்ணு சைக்ளோப்ஸா இருப்பாரோ. இல்ல ஆயிரக்கணக்குல இருந்து, மூஞ்சி முழுக்கக் கருப்பு மணல் ஒட்டின மாதிரி இருக்குமோ.

மரியாதையா நின்னு, அவரு தொடரட்டும்னு காத்திருந்தேன். அவரு சின்னதா ஒரு மூச்சை உள்ள இழுத்துட்டு, சரின்னு தொடர்ந்தாரு.

“உனக்கு ஒரு சிறு கதை உரைப்பேன்,” என்றாரு.

“முன்னொரு காலத்தில், நீ இப்போது குறிப்பிட்ட அதே ஆப்பிரிக்காவின் பாலைவனத்தில் யான் இருந்தேன். ஆங்கு, நீர்வேட்கையால் உயிர் துறக்கும் நிலையில் இருந்த இரு ஆடவரைத் தற்செயலாகக் கண்டேன். ஒருவன் நெடியோன்; மற்றவன் குறியோன். அதாவது, ஒருவன் உயரமானவன், மற்றவன் மிகவும் குள்ளமானவன். பாலைவனத்தின் கொடிய வெப்பத்தில் ஒருவனை மேலும் ஒருநாள் வாழவைக்கப் போதுமான நீர் கொண்ட ஒரே ஒரு குடுவை மட்டுமே என்னிடம் இருந்தது. எனக்கு அது தேவைப்படாததால், இருவரில் ஒருவனுக்குக் கண்மூடித்தனமாக அதனைத் தந்தேன். இவ்வாறு தன்னிச்சையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன் குள்ளமானவனே. யான் அதனை அவனிடம் நீட்டியபோது, அவன் சிறிதும் தயங்காமல், ஒரு மிடறும் பருகாமல், அந்நீரை உயரமானவனிடம் கொடுத்தான். அவனுக்குத் தன் தாகத்தைவிட உயரமானவனின் உய்வே பெரிதாக இருந்தது. உயரமானவனுக்கோ அத்தகைய எண்ணம் ஏதும் இல்லை; ஐந்து பெருமிடறுகளில் நீர் முழுவதையும் பருகித் தீர்த்தான். அவனுக்கு, தோழமையைவிட உயிர்பிழைத்தலே முக்கியம் போலும்.”

அந்த ஆளு பெரிய ஞானி மாதிரி தலையாட்டினாரு. அவரோட தொப்பியோட மெல்லிய ஓரங்க ஆடுச்சு. கதை முடிஞ்சிருச்சுன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டு, நன்றியா கொஞ்சம் தலை குனிஞ்சுட்டு, காயின் என்னை எதிர்பார்த்துக்கிட்டுக் கிடக்கும்னு நான் நினைச்ச மரங்க பக்கம் நடந்தேன். விசித்திரம் தான். அவரு கதைக்கு முன்னாடி, மண்ணுல மின்னின அந்தச் சின்ன மின்னல் நிஜமாவே என் காயின் தானான்னு எனக்கு ஆழமான சந்தேகம் இருந்துச்சு. ஆனா இப்போ அந்தச் சந்தேகம் மனசுல இருந்து கிட்டத்தட்ட முழுசா போயிடுச்சு.

“அவங்க ரெண்டு பேரும் பாலைவனத்துல இருந்து வெளிய வந்தாங்களா?” போற போக்குல கேட்டேன்.

“இருவரில் எவனும் கதிரவன் மீண்டும் தொடுவானின் மேல் எழுவதைக் கண்டிலன். அதாவது, காணவில்லை,” என்று அந்த ஆளு சாதாரணமா சொன்னாரு. “ஆதலின், முக்கியத்துவத்திற்கு யாதொரு முக்கியத்துவமும் இல்லை. யான் சொல்வது உனக்கு விளங்குகிறதா? எனினும், எனக்கொரு ஐயம். எத்தனையோ இடங்கள் இருக்க, ஏன் ஆப்பிரிக்காவைத் தேர்ந்தாய்?”

நான் மரங்களோட ஓரத்துக்கு வந்து சேர்ந்தேன். கீழ பார்த்தா, அது நிஜமாவே என் காயின் தான். அந்த “ஏதோ ஒண்ணை” கொஞ்சம் நம்பலாம் போல. முன்னாடி அது சும்மா தப்பா நினைச்சிருக்கலாம், இல்ல காயினே அதை ஏமாத்தியிருக்கலாம். அப்படின்னா, நான் அதை நம்பாதது அதை ரொம்பக் காயப்படுத்தியிருக்கும். கொஞ்சம் குற்ற உணர்ச்சியா இருந்துச்சு.

ஆனா, காயினுக்கு இவ்ளோ பக்கத்துல இருந்தும், அது எந்தப் பக்கம் மேல பார்த்துக் கிடக்குன்னு பார்க்க என் மனசு வரல. அதுக்குப் பதிலா கண்ணை மூடிக்கிட்டுக் குனிஞ்சு, அந்த மெட்டல் வட்டத்தைக் குருட்டுத்தனமா தடவித் தேடினேன். பிராண்டின என் விரலுங்க அதுல இடிச்சுது. விரலை அதைச் சுத்தி மடக்கி, கையை இறுக்கி மூடினேன். அச்சடிச்ச மெட்டலோட கனமான, சில்லுன்னு இருந்த அடர்த்தி வேர்த்த உள்ளங்கையில அழுத்தமா பதிஞ்சுது. நான் எழுந்திருக்கும்போது, எங்க தலைக்கு மேல, ஸ்ட்ரீட்லைட் பல்பு மினுக்கத் தொடங்குச்சு. அதோட வெளிச்சம் திக்கித் திணறி, ரீங்காரம் பண்ணிக்கிட்டு, ஆவலா காது கொடுத்துக் கேட்டுச்சு.

“தெரியல,” சொன்னேன். “என் என்சைக்ளோபீடியால படிச்சேன். அது இங்க இருந்து ரொம்ப தூரத்துல இருக்குன்னு தெரிஞ்சுது. எல்லாமே வித்தியாசமா இருக்கிற அளவுக்கு, யாருக்குமே என்னைத் தெரியாத அளவுக்கு தூரம்.”

“எனின், தருக்கம் ஏதுமின்றி ஆப்பிரிக்காவிற்கு முக்கியத்துவம் அளித்தாய். அதன் பொருள் என்னவென்று அறிவாய் அல்லவா?”

“என்ன?”

“இம்முடிவு உன்னுடையது. உன்னுடையது மட்டுமே.”

பெருசா ஒரு மூச்சை இழுத்து, விரல்களைத் திறந்தேன்.

பலமான காத்து ஊதி அணைச்ச மாதிரி, ஸ்ட்ரீட்லைட் முழுசா அணைஞ்சு போச்சு. அதோட மினுக்கம் நின்னு போச்சு.

இந்த முடிவு என்னுடையதுன்னா…

அப்போ நான் யாரு?

மை மாதிரி இருட்டுக்குள்ள, காயின் என்னைப் பார்த்துக் கண்ணடிச்சுது.

அத்தியாயம் 2

இருட்டா இருந்தாலும், டிரெஞ்ச் கோட் ஆளு அந்தத் தனிமையான பெஞ்ச்கிட்ட எனக்கு விடை கொடுத்துட்டு எங்கயோ கிளம்பிப் போனாரு. இருட்டுல அவரு நிஜமாவே போனாரான்னு என்னால பார்க்க முடியல. நடக்கற சத்தமும் கேட்கல. ஆனா திடீர்னு நான் அங்க தனியா இருக்கிற மாதிரி தோணுச்சு. அவரு எப்பவுமே ஏதோ அவசர வேலையா போயிட்டு இருக்கிற மாதிரி இருப்பாரு. ஆனா பார்க்கும்போதெல்லாம் விஷ் பண்ணி, பேசாம போகவே மாட்டாரு. பார்க்கப் பயங்கரமா இருந்தாலும், உண்மையில அவரு ஒரு நல்ல மனுஷன் தான்.

எழுந்து, அந்த பெஞ்ச்ல இருந்து இடது பக்கம் போற ரோட்டைப் பார்த்துத் தான் நிக்கிறேன்னு நான் நம்பற வரைக்கும், கண்ணு தெரியாம என்னால முடிஞ்ச அளவு காலைத் தேய்ச்சுத் தேய்ச்சுத் திரும்பினேன். அப்புறம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன். அந்த மை மாதிரி கருப்புக்குள்ள, முழுக் குருடனா தடுமாறிக்கிட்டு.

நல்லவேளை, கல் ரோட்டோட இடது பக்கம், மண்ணோட சேர்ற இடத்துல ஒரு விசித்திரமான பள்ளம் இருந்துச்சு. அதனால நான் சரியான திசையில தான் போறேன், பாதை மாறி மரத்துல போய் இடிக்கப் போறதில்லன்னு நிம்மதியா இருந்துச்சு. வலது பக்கமும் இப்படி இருக்கும்னு நினைச்சேன். ஆனா அப்படி எதையும் பார்த்த ஞாபகம் இல்ல. அந்தக் கருணையுள்ள இடது பக்கப் பள்ளத்தோட சப்போர்ட் இல்லாம, வலது பக்கம்ங்கற தெரியாத கடலுக்குள்ள போய் செக் பண்ணிப் பார்க்க எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருந்துச்சு.

ஒவ்வொரு தடவையும் என் காலை அந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத காத்துக்குக் கொடுக்கும்போது, இருட்டு ஒரு பேராசையான, கொட்டாவி விடற மௌனத்தோட அதை வாங்கிக்கிச்சு. என் காலை ஏதோ விசித்திரமான அந்தரத்துல பணயக் கைதியா பிடிச்சு வச்சுக்கிச்சு. ஒரு சாதாரண அடி எடுத்து வைக்கிறது, மெதுவான, வேதனையான, பதட்டம் நிறைஞ்ச ஒரு யுகமா நீண்டுச்சு. நான் அப்படியே அந்தரத்துல தொங்கிக்கிட்டு இருக்கும்போது, என் தசையெல்லாம் பயத்துல சுருண்டுச்சு. கெட்டியான தரைக்காகக் காத்திருந்தேன். அது எப்பவுமே ஒரு செகண்ட் கோழைத்தனமா லேட்டா தான் வந்துச்சு. என் நம்பிக்கையைக் கேலி பண்றதுக்காகவே தரை கொஞ்சம் கீழ இறங்கிப் போற மாதிரி.

எண்ண ஆரம்பிக்க மறந்துட்டேன். சீக்கிரமே நான் எத்தனை அடி எடுத்து வச்சிருப்பேன்னு எண்ணவே முடியாம போச்சு. ஒவ்வொரு அடியும் அந்த ஆப்பிரிக்க பாலைவனக் கனவுக்கு ஒரு சின்னப் பங்களிப்பு தான். ஆனா இருட்டுல தடுக்கி விழுந்துடக் கூடாதுன்னு ஒவ்வொண்ணுக்கும் பயங்கர முயற்சி தேவைப்பட்டுச்சு. திரும்பத் திரும்ப, ஒரு காலை இன்னொரு காலுக்கு முன்னாடி தள்ளினேன். கண்ணுக்குத் தெரியற ஒரு தொடுவானம்ங்கற ஆறுதலான பிரமையைப் பறிச்சதும், என் உள்காது ஒரு கேவலமான, குமட்டல் வர வைக்கிற அடம் பிடிச்சுது. என்னை ஒரு அமைதியான வெர்டிகோவுக்குள்ள தள்ளிவிட்டுச்சு. அந்தக் காலியான ராத்திரியில நான் மூழ்கிப் போனேன். நான் இன்னும் நேரா தான் நிக்கிறேன்னு பதறிப்போன என் மண்டைக்குப் புரிய வைக்க, புவியீர்ப்போட அடக்குமுறையான கீழ்நோக்கிய இழுப்பை மட்டுமே நம்பியிருக்க வேண்டிய, களைப்பான வேலை எனக்கு.

அது எனக்கு ரொம்ப அபத்தமா பட்டுச்சு. கண்டிப்பா, அது புவியீர்ப்பால தான் முடிவாகுது. எப்பவுமே அப்படித் தான். ஆனாலும், இவ்ளோ நாளா, தரை எங்க இருக்குன்னு சொல்றதுக்கு, என் கை கால்ல இயல்பா இருக்கிற அந்தக் கீழ்நோக்கிய இழுப்பை நம்பாம, என் கண்ணை நம்பித் தான் நான் தெரியாமலேயே வாழ்ந்துக்கிட்டு இருந்திருக்கேன் போல.

அதே மாதிரி, பார்வையும், சுத்தி இருக்கிறதை அளக்கற திறமையும் இல்லாம போனதும், என் நேர உணர்வும் கோணலாயிடுச்சு. ஒன்றரை ஆயுசுக்கு நடந்துக்கிட்டே இருக்கிற மாதிரி தோணுச்சு.

என் மொத்த யதார்த்தத்தையும் நங்கூரம் போட்டு நிறுத்த, ஒரே ஒரு புலனை நான் எவ்ளோ ஆபத்தான அளவுக்கு நம்பியிருக்கேன்னு புரிஞ்சதும், திடீர்னு குமட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு. அது ஒரு பயங்கரமான விஷயம். கையில பிடிச்சிருக்கோம்னே தெரியாத ஒரு ஊன்றுகோல் மேல இவ்ளோ பாரமா சாஞ்சிருக்கிறது. அடிக்ஷனோட உண்மையான இயல்பு இது தானோ என்னவோ. மனுஷங்க எப்படி சிகரெட்டுக்கும் சாராயத்துக்கும் இரையாகிறாங்கன்னு. விட்டுட முயற்சி பண்ணும்போது தான், தன் சதையும் உடம்புல இருக்கிற உறுப்பெல்லாம் கலகம் பண்றதைப் பார்த்து, தான் எவ்ளோ அடிமையா இருக்கோம்னு அவங்களுக்குப் புரியும். ஆனா எனக்கு உண்மையான அடிக்ஷன் பத்தி ஒண்ணும் தெரியாது. மறுவாழ்வோட போராடற அடிமைகளோட அனுபவக் குறிப்புகளைப் படிச்சிருக்கேன், அவ்ளோ தான். அப்புறம் இந்த மாதிரி சமாச்சாரம் பக்கமே போகக் கூடாதுன்னு அம்மா அப்பாவும் டீச்சர்ஸும் கண்டிப்பா எச்சரிச்சதைக் கேட்டிருக்கேன்.

என் கை காலோட ஒவ்வொரு அசைவையும் பார்த்துப் பார்த்து, விடாம கவனமா இருந்தும், என் ஷூ நுனி அடிக்கடி ஒழுங்கில்லாத கல்லுங்கள்ல மாட்டிக்கிச்சு. நான் அந்த ராத்திரியூடா குருட்டுத்தனமா தடுமாறிக்கிட்டே போனேன்.

ஏதோ ஒரு க்ளாக்வொர்க் மெஷின் மாதிரி, சொதப்பலா, நெட்டையா, விடாம ஒரு காலை இன்னொரு காலுக்கு முன்னாடி திணிச்சுக்கிட்டே இருந்தேன். திரும்பத் திரும்ப. இதுக்கு ஒரு வார்த்தை இருக்குல்ல, அப்படின்னு மங்கலா யோசிச்சேன். லத்தீன்ல இருந்து வந்தது: ad infinitum. முடிவில்லாம, இன்ஃபினிட்டி வரைக்கும் ஒண்ணை திரும்பத் திரும்பப் பண்றது. இதுல இருந்து இன்னொரு வார்த்தையும் வந்துச்சு: ad nauseam. இது கொஞ்சம் கவித்துவமான, ரொம்ப நாடகத்தனமான வெர்ஷன். முடிவில்லாத தடவை பண்றவன் — அப்போ அவனை இட்டரேட்டர்னு சொல்லலாமா? இல்ல, அது சுத்தமா சரியில்லன்னு தோணுது — தன்னோட சிசிஃபஸ் தண்டனை மாதிரியான வேலையில வெறுத்துப் போயிட்டான்னு அர்த்தம். ஆனா நான் ad nauseam கஷ்டப்படறேன்னு சொல்றது பொய் மாதிரி இருந்துச்சு. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி தான் வெர்டிகோவோட அசிங்கமான, உடம்பு சம்பந்தப்பட்ட குமட்டலை அனுபவிச்சேன். ஆனா இருத்தலியல் குமட்டல் மாதிரி அவ்ளோ அழகான, கவித்துவமான உணர்ச்சியெல்லாம் எனக்கு இல்ல. என்ன ஒரு ஃபேன்ஸியான கான்செப்ட். அந்த மாதிரி தத்துவ ஆடம்பரத்தை எனக்கு நானே அனுமதிச்சா, அது அந்த ஆப்பிரிக்கக் கனவு மேல, தூரத்துல உயர்ந்து நிக்கிற, நான் கண்டிப்பா தவழ்ந்து போய்க்கிட்டு இருக்கிற அந்தக் கண்டம் மேல துப்பற மாதிரி. ஆப்பிரிக்காவுக்கு என்கிட்ட இருந்து அதைவிட நல்லது கிடைக்கணும்.

கடைசியா, தூரத்துல ஒரு வெளிறிப்போன, நோய் பிடிச்ச மாதிரியான வெளிச்சம் பூத்துச்சு. அதை அப்படியே ஏத்துக்கிட்டிருந்தா நடக்கறது ஈஸியா இருந்திருக்கும். ஆனா கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன். என் பார்வையை, அது எதுக்காக உண்டாக்கப்படலையோ அதுக்கு யூஸ் பண்றது அருவருப்பா இருந்துச்சு. இந்த உலகத்துல நடமாடறதுக்குன்னே ஸ்பெஷலா டிசைன் பண்ணப்பட்ட, இன்னும் ஆழமான, இன்னும் பழைய புலன்களை அது ஓவர்ரைட் பண்ண விடறது. என்னை நானே ஏமாத்திக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா கொஞ்ச நேரத்துலயே, சுலபமா இருக்கணும்ங்கற ஆசையும், அந்த வெளிச்சம் எதைச் சொல்லுதோங்கற விடாத பயமும் சேர்ந்து என் கண்ணைத் திறக்க வச்சுடுச்சு. கண் சிமிட்டினேன். புது வெளிச்சத்துல கண்மணி எரிஞ்சுது. அது மங்கலா இருந்தாலும், சில நிமிஷம் முன்னாடி இருந்த முழு வெறுமையோட ஒப்பிடும்போது கண்ணைக் கூச வச்சுது.

மூச்சு முட்ட வைக்கிற காடு, தூங்கிக்கிட்டு இருந்த ஒரு ஊரோட கூர்மையான, விறைப்பான ஜியாமெட்ரிக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வழிவிட ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு பாலத்தைக் கடந்தேன். எனக்கு அது காட்டுக்கும் கிராமத்துக்கும் நடுவுல ஒரு லாஜிக்கான பார்டரா கன்வீனியன்ட்டா அமைஞ்சுது. ஏன்னா அந்தப் பக்கம் கட்டடங்களும் கிளை பிரியற தெருக்களும் சீரியஸா முளைக்க ஆரம்பிச்சுது. மேல, மரங்களோட கூரை இப்போ மெலிஞ்சதால, வானம் ஒரு சோகமான கருப்பு விரிவா தெரிஞ்சுது. நிலாவே இல்ல. அந்த நட்பான உருண்டை ஒரு மேகத்துக்குப் பின்னாடி ஒளிஞ்சிருந்தா, அதோட வெளிச்சம் கொஞ்சமாவது கசிஞ்சு வந்திருக்கும். அதனால இன்னைக்கு ராத்திரி அது சும்மா வரலன்னு முடிவு பண்ணேன். மனுஷங்க அடிக்கடி ‘அமாவாசை’ன்னு பேசுவாங்க. அதோட சுழற்சியைக் கணிக்க முறைகளும் கணக்குகளும் வச்சிருக்கோம்னு பெருமையடிச்சுக்குவாங்க. ஆனா எனக்கு அது புரிஞ்சதே இல்ல. அவங்க சும்மா குத்துமதிப்பா சொல்றாங்க, நிலா தான் வேடிக்கையா அவங்களுக்கு ஒவ்வொரு தடவையும் ஒத்து ஊதுதுன்னு எனக்கு எப்பவுமே தோணும்.

கண் கூசாம சுத்திப் பார்க்க முடியற அளவுக்கு என் கண்ணு பழகினதும், அந்த வெளிச்சம் சந்திப்புகள்ல இருந்த ஸ்ட்ரீட்லைட்டுங்கள்ல இருந்தும், அங்கங்க ஒரு சில ஜன்னல்ல இருந்தும் வருதுன்னு தெரிஞ்சுது. சீக்கிரம் எழுந்த யாரோ ஒருத்தர் மெழுகுவர்த்தி ஏத்தியிருப்பாங்க. வேலைக்காகவோ, இல்ல பாத்ரூம் போறதுக்காகவோ இருக்கும்.

வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போற தெருக்கள்ல நடக்க நடக்க, கல் வீடுங்க ஒண்ணுக்கொண்ணு நெருங்கிக்கிட்டே வந்துச்சு. அப்புறம் சுவருக்கும் சுவருக்கும் நடுவுல இடைவெளியே இல்லாம தோளோட தோள் இடிச்சுக்கிட்டு, நாலு பக்கமும் என்னைச் சூழ்ந்து நின்னுச்சு. இருந்தாலும், இந்த செயற்கைக் கட்டடங்களோட தெளிவான, வேணும்னே அமைச்ச ஜியாமெட்ரி என் மனசுக்கு இதமான மருந்தா இருந்துச்சு. காட்டோட தெளிவில்லாத, பயமுறுத்தற இயற்கை வடிவங்கள்ல இருந்து ஒரு நல்ல விடுதலை.

கடைசியா, மார்க்கெட் சதுக்கம் மாதிரி இருந்த ஒரு இடத்துக்கு அலைஞ்சு வந்து சேர்ந்தேன். ஆனா ஒரு ஈ காக்கா கூட இருக்க முடியாத அளவுக்கு ரொம்ப சீக்கிரமான நேரம்.

அவ்ளோ நேரம், அவ்ளோ சொதப்பலா நடந்ததால என் காலெல்லாம் கன்னிப்போய் வலிச்சுது. அதனால ரெஸ்ட் எடுக்க முடிவு பண்ணேன். வலி திடீர்னு என்னை நிக்கச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்திச்சு. அவ்ளோ நியாயமான வேண்டுகோளுக்கு ஒத்துக்காம இருந்தா ரொம்பக் கொடுமையா இருக்கும். அதோட, நான் ரொம்ப டயர்டாவும் இருந்தேன்.

மெட்டல் ஷட்டரை இறுக்கமா இழுத்து மூடியிருந்த ஒரு கடையைக் கண்டுபிடிச்சு, அதோட சில்லுன்னு இருந்த செங்கல் சுவர் மேல சரிஞ்சு உட்கார்ந்தேன். தூக்கிப் போட்ட ரேப்பர்கள், காய்ஞ்ச இலைங்க, காலைக் குளிர்க் காத்துல டான்ஸ் ஆடின தூசிக்கு நடுவுல பிளாட்பார்ம்ல உட்கார்ந்து, உலகம் தானா முழிச்சுக்கிற வரைக்கும் காத்திருந்தேன்.

ரொம்ப நேரம் அங்கயே இருந்தேன்.

கடைசியா, தூரத்துல இருந்த தொடுவானத்துக்கு மேல சூரியன் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பிச்சுது. அங்க உட்கார்ந்து அதோட கதிருங்க டான்ஸ் ஆடறதைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கும்போது, எனக்குத் தெளிவா ஒரு பசி வலி வந்துச்சு.

அந்தப் பசி என்னை எழுந்திருக்க வச்சுது. பேண்ட்ல இருந்த மண்ணையும் அழுக்கையும் தட்டிவிட்டு, ஈஸ்ட்டும் சர்க்கரையும் கதகதப்பா வாசனை அடிச்ச ஒரு கட்டடத்தோட கதவுக்குப் போனேன். அங்க ஒருத்தர் அப்போ தான் “CLOSED”ன்னு எழுதியிருந்த ஒரு போர்டைத் திருப்பி, அந்தப் பக்கம் தெரியாம, கடை இப்போ “OPEN”ன்னு அறிவிக்கிற மாதிரி வச்சாரு. வெளிய இருந்த போர்டு ரொம்ப உதவியா அறிவிச்ச மாதிரி, அது ஒரு பேக்கரி.

உள்ள, ஒருத்தர் ஒரு கண்ணாடி கவுண்ட்டருக்குப் பின்னாடி நின்னு, சுடச்சுட செஞ்ச பிரெட், பேஸ்ட்ரிங்களோட டிஸ்ப்ளேயை ஆட்சி பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு. அன்னைக்கு வியாபாரத்துக்காக இருட்டு நேரத்துலயே செஞ்சதா இருக்கும்.

என் காயினைக் கண்ணாடி மேல வச்சேன். முடிவு பண்ணியாச்சு, அதனால அந்த மெட்டலுக்கு இனிமே எனக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்ல. கவுண்ட்டர்ல இருந்தவரு அதை ஒரு பார்வை பார்த்து, டிராயருக்குள்ள தள்ளிட்டு, அதுக்குப் பதிலா ஒரு சின்ன பன்னை என் கையில கொடுத்தாரு. கையில இருந்த பிரெட்டோட மெத்துன்னு, பஞ்சு மாதிரி அமுங்கற தன்மை, இப்போ தான் நான் கொடுத்துட்ட அச்சடிச்ச மெட்டலோட கனமான, சில்லுன்னு இருந்த அடர்த்திக்கு அதிர்ச்சியான எதிர்மாறா இருந்துச்சு. பேக்கரைப் பார்த்தேன். அவரோட கண்ணு சுத்தமா காலியா இருந்துச்சு. ஆழ்கடல் மீன் மாதிரி கண்ணாடியா, இமைக்காம. அவருக்கு, இது பளபளன்னு ஒரு வட்டத்தைக் கொடுத்துட்டு சுட்ட ஒரு உருண்டையை வாங்கறது, அவ்ளோ தான். பிரெட் தான் மேஜிக், காயின் வெறும் செத்த, சில்லுன்னு இருக்கிற மெட்டல்ங்கறது அவருக்குத் தெரியற மாதிரியும் இல்ல, கவலைப்படற மாதிரியும் இல்ல.

திடீர்னு எனக்குத் தோணுச்சு. ஆப்பிரிக்காவுக்கு எப்படிப் போறதுன்னு எனக்கு உண்மையில தெரியாத மாதிரியே, இந்தப் பரிமாற்றத்தோட ரூல்ஸும் எனக்கு உண்மையில புரியல.

காயினோட மெட்டல் வளையாதது. நாக்குல வச்சா ரத்த டேஸ்ட் அடிக்கும். எந்தச் சத்தும் கிடையாது. ஆனா பிரெட் மெத்துன்னு இருக்கு. வயித்து வலியை விரட்டற சக்தி அதுக்கு இருக்கு. அப்போ, அவரு ஏன் இந்த டீலுக்கு ஒத்துக்கணும்? ஸ்கூல்ல, காயின் மதிப்பைக் குறிக்குது, அது கவர்மெண்ட் கேரண்ட்டி கொடுத்த ஒரு உறுதியான வாக்குறுதின்னு சொல்லிக் கொடுத்தாங்க. ஆனா கவர்மெண்ட்ங்கறது வெறும் மத்த மனுஷங்களோட ஒரு கூட்டம் தான்னா, காயினுக்கு சக்தி இருக்கிறது எல்லாரும் பகிர்ந்துக்கிற, யாரும் வாய்விட்டுச் சொல்லாத ஒரு பிரமையால மட்டும் தான்னா… இந்த மொத்த சிஸ்டமும், ஒரு ஹால்ல விரிச்சிருக்கிற கம்பளம் மேல முழுசா நிக்கிற ஒரு பெரிய கல் பங்களா மாதிரி ஆட்டம் கண்டுக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி தோணுச்சு. யாராவது அந்த நைஞ்சு போன ஓரத்தைப் பிடிச்சு இழுக்கணும்னு முடிவு பண்ற நிமிஷத்துல மொத்தமா சரிஞ்சிடும்.

ஆனாலும், பேக்கர் அதைப் பத்திக் கவலைப்படற மாதிரியே இல்ல.

காலையில இருந்து அவரு மத்தவங்களோடயும் இதே சடங்கைப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு. வேற யாரும் கவலைப்படற மாதிரியும் இல்ல. ஒருவேளை நான் தான் இதைப் புரிஞ்சுக்க முடியாத அளவுக்கு மந்தமா இருக்கேனோ என்னவோ. கவர்மெண்ட்டோட பிரம்மாண்டமான சைஸும், மனுஷகுலத்தோட நசுக்கற மொத்தமும், அந்தச் சின்ன மெட்டல் வட்டத்துக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு கனத்தைக் கொடுக்குதோ என்னவோ. ஆனா அது நான் புரிஞ்சுக்க முடியாத அளவுக்கு ரொம்பப் பெருசு. என் முன்னாடி இருந்த ஒத்த மனுஷனே என் பார்வை முழுசையும் நிரப்பிட்டாரு. மனுஷகுலத்தோட மொத்தக் கனம்ங்கறது நான் யோசிக்க முடியாத அளவுக்கு ரொம்பப் பெரிய கான்செப்ட்.

நல்லவேளை, ஆப்பிரிக்க பாலைவனங்கள்ல அதிகம் பேர் இல்ல. இதைப் பத்தியெல்லாம் யோசிக்கவோ கவலைப்படவோ தேவையில்ல. அங்க இன்னும் இருக்கிற அந்த ரெண்டு பேரைப் பத்தி மட்டும் யோசிச்சா போதும். ஏதோ காரணத்துக்காக, இனிமே சூரியனைப் பார்க்க முடியாத அந்த ரெண்டு பேர். ஒருவேளை அவங்க ஏதாவது குகையில ஒளிஞ்சிருப்பாங்களோ.

பசி தான் என்னை இந்தக் கடைக்குள்ள தள்ளிச்சு. அது இல்லன்னா, நான் இந்த வாசப்படியைத் தாண்டியிருக்கவே மாட்டேன். ஆனா தாகம் ஏன் உயரமான ஆளைத் தள்ளிச்சு, குள்ளமான ஆளைத் தள்ளல? அப்போ பசியும் தாகமும் கடைசியில ஒரு பொருட்டே இல்லையா? இல்ல அது வெறும் ஒரு சாய்ஸா?

ஒருநாள் அவங்க ரெண்டு பேரையும் சந்திக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். குள்ளமான ஆளு ஏன் தன் தண்ணியை உயரமான ஆளுக்குக் கொடுத்தாருன்னும், உயரமான ஆளு ஏன் அதை வாங்கிக்கிட்டாருன்னும் கேட்கணும்.

ஆனாலும், ஒரு அமைதியான திகிலோட எனக்கு உறைச்சுது: என் பசி அடங்கறது முழுக்க முழுக்க என் முன்னாடி நிக்கிற இந்த விசித்திரமான ஆளோட, இந்த பேக்கரோட கருணையில தான் இருக்கு. வயல்ல எப்படி உழைக்கிறது, கோதுமையை எப்படி மாவா அரைக்கிறது, பிரெட்டை எப்படிச் சுடறதுன்னு எனக்குக் கொஞ்சம் கூடத் தெரியாது. முன்னபின்ன தெரியாதவங்களோட உழைப்போட நான் முழுசா, எந்த உதவியும் இல்லாம கட்டிப் போடப்பட்டிருக்கேன். ஒருநாள் அவங்க எல்லாரும் சும்மா நிறுத்திடலாம்னு முடிவு பண்ணா, நான் சத்தமில்லாம பட்டினியில செத்துப் போவேன். அதைத் தடுக்க என்னால எதுவுமே பண்ண முடியாது.

பிரெட்டை வாங்கிக்கிட்டேன். நான் ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டேன், யாரும் சொல்லாத ஏதோ ஒரு ரூலை மீறிட்டேன்னு பேக்கர் கத்துவாருன்னு பாதி எதிர்பார்த்துக்கிட்டு. ஆனா அவரு என்னைத் தாண்டி, அப்போ தான் கதவு மணியோட சத்தத்தோட உள்ள வந்த அடுத்த கஸ்டமரைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

என் பதட்டத்துல, அந்தக் கதவுல ஒரு மணி இருக்குன்னு கூட நான் கவனிக்கல.

(தொடரும்)