குழந்தை பிறந்த உடன், முதலில் அதன் தொடர்பு அன்னையுடன் தான் ஏற்படுகிறது. பேசுவது எந்த மொழியானாலும் அது அம்மாவின் மொழி. அதனாலேயோ என்னவோ கற்பிப்பதிலும் கலாசாரத்தைக் காப்பதிலும் பெண்களுக்கு முதல் இடம் இன்றும் இருக்கிறது. 

ஆராரோ ஆரிரரோ
ஆராரோ ஆரிரரோ!
மணவழகா கண்வளராய்
மரகதமே கண்வளராய்!
மாமன் அடித்தானோ?
மல்லிகைப்பூச் செண்டாலே!
அத்தை அடித்தாளோ?
அலரிப்பூச் செண்டாலே!
பாட்டி அடித்தாளோ?
பால்வடியும் சங்காலே!
அழுத அழுகையினை
ஆராய்ந்து தீர்ப்பாரார்?
தொட்டில் இட்டுக் கண்வளராய்
தோகைமயில் கண்வளராய்!
ஆராரோ ஆரிரரோ
ஆராரோ ஆரிரரோ!

இந்தப் பாடலைக் கேட்காதவரும் உண்டோ? 

மரணமோ அல்லது ஜனனமோ வாய் வழிவந்த பாடல்கள் இன்றும் பெண்களால் பாடப்படுகின்றன. தாலாட்டு, ஒப்பாரி எனப் பல வடிவங்களில். உள்ளம் உருகுதையா போன்ற பக்திப் பாடல்களையே யார் எழுதினார்கள் எனக் கண்டுபிடிக்க பல காலம் ஆன கதைகள் உண்டு. மீராவின் பகன்களும் ஆண்டாளின் திருப்பாவையும் ஒளைவயாரின் ஆத்திசூடியும் இன்றும் படிக்கப்படுகின்றன, பாடப்படுகின்றன. 

இந்தியாவில் மட்டும் இல்லை, உலகெங்கும் கூட. 

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. ஜப்பானின் அரண்மனை.

ஒரு பெண் சீன மொழி நூல்களை எளிதாக வாசிக்கிறாள். அவள் சகோதரனை விட வேகமாகக் கற்றுக்கொள்கிறாள். “இவள் ஆணாகப் பிறந்திருக்கக் கூடாதா?” என்று தந்தை பெருமூச்சு விடுகிறார்.

அரண்மனைக்கு வந்ததும் அவள் ஒரு முடிவு எடுக்கிறாள். தனக்குச் சீன எழுத்துகள் தெரியாது என்று நடிக்கிறாள். மிக எளிய எழுத்தைக்கூட வாசிக்கத் தெரியாதது போலக் காட்டிக்கொள்கிறாள். ஏனென்றால் அந்தக் காலத்தில் சீன மொழி ஆண்களின் அறிவு. அதைப் பெண் வெளிப்படுத்தினால் அவமானம்.

ஆனால் அவள் எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை. “பெண்களின் எழுத்து” என்று வடிவத்தில் எழுதினாள். அந்த வடிவத்திலேயே ஒரு நெடுங்கதையைப் படைத்தாள்.

அவள் பெயர் முராசாகி ஷிகிபு. அவள் எழுதியது கெஞ்சியின் கதை. உலகின் முதல் நாவல்களில் ஒன்று என்று இன்று அது போற்றப்படுகிறது.

வேடிக்கை என்ன தெரியுமா? அதே காலத்தில் ஆண்கள் “உயர்ந்த” சீன மொழியில் எழுதிய ஆவணங்களை இன்று அறிஞர்கள் மட்டுமே படிக்கிறார்கள். ஆனால் ஒதுக்கப்பட்ட எழுத்தில் ஒரு பெண் எழுதிய கதையை உலகமே படிக்கிறது.

அவளுடைய உண்மையான பெயர் கூட நமக்குத் தெரியாது. “முராசாகி” என்பது ஒரு புனைப்பெயர். வரலாறு அவளுடைய பெயரை மறந்தது. அவளுடைய எழுத்தை மறக்க முடியவில்லை.

உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் கல்வி ஆண்களுக்கானதாக இருந்தது. மத நூல்கள் ஆண்களின் கையில் இருந்தன. அரசு மொழி ஆண்களின் மொழியாக இருந்தது. வரலாற்றை எழுதும் பேனாவும் அவர்களிடமே இருந்தது.

பெண்களுக்குக் கதவுகள் மூடப்பட்டன. ஆனால் அவர்கள் அமைதியாக இருக்கவில்லை. சாளரங்களைத் திறந்தார்கள்.

சீனாவின் ஹூனான் மாகாணத்தில் ஒரு கிராமம் இருக்கிறது. அங்கே பெண்கள் தங்களுக்கென்றே ஒரு ரகசிய எழுத்தை உருவாக்கினார்கள். அதன் பெயர் நுஷூ, அதாவது “பெண் எழுத்து”. ஆண்களுக்கு அது புரியாது. அந்த எழுத்தில் தோழிகளுக்குக் கடிதம் எழுதினார்கள். திருமணமாகிப் பிரியும் மகளுக்குப் பாடல் எழுதினார்கள். துயரங்களைத் துணியில் தைத்தார்கள். அந்த எழுத்தைச் சரளமாக எழுதத் தெரிந்த கடைசிப் பெண் 2004-இல் மறைந்தார்.

இந்தியாவுக்கு வருவோம். புத்தரின் காலத்தில் துறவு பூண்ட பெண்கள் பாடல்கள் பாடினார்கள். அவை தேரிகாதை என்று தொகுக்கப்பட்டன. உலகின் மிகப் பழைய பெண் கவிதைத் தொகுப்புகளில் அதுவும் ஒன்று. கணவனின் அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் சமையலறையின் சுமையிலிருந்தும் விடுதலை பெற்ற மகிழ்ச்சியை அவர்கள் பாடினார்கள்.

பக்தி இயக்கக் காலம் வந்தது. கர்நாடகத்தில் அக்கா மகாதேவி தன் இறைவனை நோக்கிக் கன்னடத்தில் பாடினாள். காஷ்மீரில் லல் தேத் காஷ்மீரி மொழியில் பாடினாள். ராஜஸ்தானில் மீரா அரண்மனையைத் துறந்து தெருக்களில் பாடினாள். சமஸ்கிருதம் அவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டது. அவர்கள் மக்களின் மொழியில் பாடினார்கள். மக்கள் அவர்களைத் தலையில் தூக்கிக் கொண்டாடினார்கள்.

ஐரோப்பாவில் லத்தீன் மொழி தேவாலயத்தின் மொழியாக இருந்தது. இங்கிலாந்தின் நார்விச் நகரில் ஒரு தனிமைத் துறவி, ஜூலியன், ஆங்கிலத்தில் தன் ஆன்மீக அனுபவங்களை எழுதினாள். ஆங்கிலத்தில் ஒரு பெண் எழுதியதாக நமக்குத் தெரிந்த மிகப் பழைய நூல் அதுதான். மெக்சிகோவில் சோர் ஹுவானா என்ற கன்னியாஸ்திரி, பெண்கள் கல்வி கற்கும் உரிமைக்காகப் பேனாவை வாளாக்கினாள்.

எல்லாப் பெண்களுக்கும் எழுத்து வடிவம் கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் வேறு வழிகளில் நினைவுகளைக் காத்தார்கள்.

தாலாட்டுகள். ஒப்பாரிகள். கும்மிப் பாட்டுகள். கோலங்கள். சமையல் குறிப்புகள். குடும்பக் கதைகள்.

ஒரு கிராமத்தில் யார் இறந்தார், எப்படி வாழ்ந்தார், என்ன கஷ்டப்பட்டார் என்பதை ஒப்பாரி சொன்னது. எந்த அரசுப் பதிவேட்டிலும் அது இல்லை. ஒரு குடும்பம் எங்கிருந்து வந்தது என்பதைப் பாட்டியின் கதை சொன்னது. எந்தக் கல்வெட்டிலும் அது இல்லை.

ஆப்பிரிக்காவில் கதைசொல்லிப் பெண்கள் இனத்தின் வரலாற்றைப் பாடலாக்கிப் பாதுகாத்தார்கள். ஸ்பெயினிலிருந்து விரட்டப்பட்ட யூதக் குடும்பங்களின் பழம்பாடல்களை ஐந்நூறு ஆண்டுகளாகத் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பெண்களே பாடிக் காத்தார்கள்.

ஆண்கள் போர்களையும் மன்னர்களையும் எழுதினார்கள். பெண்கள் மனிதர்களையும் உணர்வுகளையும் காத்தார்கள்.

உலகம் முழுவதும் இந்தப் பெண்களின் கதைகளைப் பார்க்கும்போது ஒரு வடிவம் தெரிகிறது.

முதலாவது, தங்களுக்கான இலக்கியத்தை உருவாக்கினார்கள். அதிகாரபூர்வ இலக்கியம் அவர்களை உள்ளே விடவில்லை. அதனால் புதிய வடிவங்களைக் கண்டுபிடித்தார்கள். நாட்குறிப்புகள், கடிதங்கள், பக்திப் பாடல்கள், நெடுங்கதைகள் என வளர்ந்தன.

இரண்டாவது, மொழியையே மாற்றினார்கள். “தாழ்ந்தது” என்று சொல்லப்பட்ட மொழியை உயர்த்தினார்கள். பேச்சு மொழியை இலக்கிய மொழியாக்கினார்கள். பல மொழிகளின் இலக்கிய வரலாறே பெண்களின் கையால் தொடங்கியது.

மூன்றாவது, மறக்கப்பட இருந்ததைக் காத்தார்கள். அதிகாரம் பதிவு செய்யாத வாழ்க்கையை அவர்கள் பதிவு செய்தார்கள். சாதாரண மனிதர்களின் சிரிப்பும் கண்ணீரும் அவர்களால்தான் நமக்கு வந்து சேர்ந்தது.

வரலாறு என்பது நடந்தது மட்டுமல்ல. யார் எழுதினார்கள் என்பதும்தான்.

பேனா ஒருவர் கையில் மட்டும் இருந்தால் பாதி உலகம் காணாமல் போகிறது. இந்தப் பெண்கள் அந்தக் காணாமல் போன பாதியை நமக்குத் திருப்பித் தந்தார்கள்.

இரண்டாவது பாடம் இன்னும் ஆழமானது. ஒதுக்கப்படுவது முடிவு அல்ல. சில சமயம் அதுவே தொடக்கம். கதவு மூடப்பட்டதால்தான் முராசாகி புதிய பாதையில் நடந்தாள். சமஸ்கிருதம் மறுக்கப்பட்டதால்தான் அக்கா மகாதேவியின் கன்னடம் மலர்ந்தது.

மூன்றாவது, இது முடிந்துபோன கதை அல்ல. இன்றும் உலகில் கோடிக்கணக்கான பெண்களுக்குக் கல்வி மறுக்கப்படுகிறது. இன்றும் பல பெண்கள் தங்கள் தாய்மொழியில், சமூக ஊடகங்களில், சிறு பத்திரிகைகளில் தங்கள் குரலைப் பதிவு செய்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் இந்த நீண்ட வரிசையின் தொடர்ச்சி.

இந்தக் கதை தூரத்து நாடுகளுக்கு மட்டும் சொந்தமானது அல்ல.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சங்கத் தமிழில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட பெண் புலவர்கள் பாடினார்கள். ஔவையார் மன்னர்களுக்கு அறிவுரை சொன்னாள். காரைக்கால் அம்மையார் தன் அழகைத் துறந்து பேயுருவம் வேண்டிப் பாடினாள். ஆண்டாள் தன் இறைவனையே மணாளனாக வரித்துப் பாடினாள்.

உலகப் பெண்களின் வரிசையில் நம் தமிழ்ப் பெண்களுக்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு. அதை உலகம் இன்னும் முழுமையாக அறியவில்லை. நாமும் முழுமையாக அறியவில்லை.

முதலில் உலகம். ஜப்பானின் அரண்மனையிலிருந்து சீனாவின் கிராமங்கள் வரை, ஐரோப்பாவின் மடங்களிலிருந்து லத்தீன் அமெரிக்காவின் கன்னிமாடங்கள் வரை பார்ப்போம்.

அடுத்து இந்தியா. புத்தத் துறவிகள் முதல் பக்திப் பாடகிகள் வரை, சமூகச் சீர்திருத்தப் பெண் எழுத்தாளர்கள் வரை பார்ப்போம்.

இறுதியில் தமிழ்நாடு. சங்கப் புலவர்கள் முதல் இன்றைய எழுத்தாளர்கள் வரை பார்ப்போம்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு பெண்ணின், அல்லது ஒரு பெண் இயக்கத்தின் கதை. ஒவ்வொரு கதையும் ஒரே கேள்விக்குப் பதில் சொல்கிறது: கதவுகள் மூடப்பட்டபோது, அவர்கள் எப்படி சாளரங்களைத் திறந்தார்கள்?

வாருங்கள், அந்த ஜன்னல்கள் வழியாகவே பார்ப்போம்.