ஓ பிரதர், வேர் ஆர்ட் தௌ? திரைப்படத்தில், கோயன் சகோதரர்கள் ஒரு விசித்திரமான, இன்னிசை ததும்பும் பயணத்தைத் தொடங்கினர்; ஹோமரின் ஆதிகாவியமான ஒடிஸி யை, பெரும் பொருளாதாரப் பெருமந்தம் சூழ்ந்திருந்த அமெரிக்கத் தென்புலத்தின் செம்மண் பூமிக்கு, குறிப்பாக 1937 ஆம் ஆண்டு கிராமப்புற மிசிசிப்பிக்கு மீள்வடிவமைத்தனர். தங்கள் அடிக்கடி விளையாட்டுத்தனமான மற்றும் நழுவிச் செல்லும் பொது ஆளுமைக்கு உண்மையாக, கோயன்கள் ஹோமரின் படைப்பை உண்மையில் படிக்கவில்லை என்று நகைச்சுவையாகக் கூறினர்; இது பல அறிஞர்கள் மற்றும் விமர்சகர்கள் அதன் மூலப்பொருளுடன் படத்தின் சிக்கலான ஈடுபாட்டைக் கருத்தில் கொண்டு நேர்மையற்றதாகக் கருதும் ஒரு கூற்று. இந்த வெளிப்படுத்தப்பட்ட அறியாமை, உண்மையானதாக இருந்தாலும் அல்லது ஒரு குணாதிசயமான கோயன்-பாணி தவறான வழிநடத்தலாக இருந்தாலும், கிளாசிக்கல் கதையை ஒரு தனித்துவமான அமெரிக்கக் கலவையாக வனைய அவர்களுக்கு அதிக படைப்பு சுதந்திரத்தை வழங்கியது என்று வாதிடலாம்.

இத்திரைப்படம் மூன்று தப்பித்த கைதிகளின் சாகசங்களைப் பின்தொடர்கிறது: தேனொழுகப் பேசும் நாவன்மையும், கேசப் பசையின் மீது தீராக் காதலும் கொண்ட யுலிஸஸ் எவரெட் மெக்கில் (ஜார்ஜ் க்ளூனி); நேர்மையும், எளிதில் திசைதிருப்பப்படும் மென்பேதைமையும் கொண்ட டெல்மர் ஓ’டோனல் (டிம் பிளேக் நெல்சன்); மற்றும் நிரந்தரமாக மன உளைச்சலின் பிடியில் சிக்கிய பீட் ஹோக்வாலோப் (ஜான் டர்டர்ரோ). சுய பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட தலைவரான மெக்கில், புதைக்கப்பட்ட புதையல் மறைந்திருக்கும் பள்ளத்தாக்கு ஒரு ஏரியை உருவாக்க வெள்ளத்தில் மூழ்குவதற்கு முன்பு அதை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு தேடலில் இருப்பதாக தனது தோழர்களை நம்ப வைக்கிறார். அவர்களின் தொடர்ச்சியான பயணம் ஒடிஸி யின் உருவங்களையும் நிகழ்வுகளையும் நேரடியாகவோ அல்லது உருவகமாகவோ பிரதிபலிக்கும் தொடர்ச்சியான கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் சந்திப்புகளால் நிரம்பியுள்ளது: ஒரு குருட்டு ரயில்வே தீர்க்கதரிசி (டைரேசியஸ்), ஒருகண் பைபிள் விற்பனையாளர் பிக் டான் டீக் (சைக்ளோப்ஸ் பாலிஃபீமஸ்), ஆற்றங்கரையில் கவர்ச்சி வலைவீசும் சலவை செய்யும் பெண்கள் (சைரன்கள்), மெக்கிலின் பிரிந்த மனைவி பென்னி (பெனெலோபி), மற்றும் இடைவிடாத ஷெரிப் கூலி (போஸிடான் மற்றும் ஒருவேளை ஹேட்ஸ் போன்ற எதிரிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு கூட்டு உருவம்).

கோயன்களின் ஹோமரின் ஒடிஸி யை மாற்றியமைப்பதில் விளையாட்டுத்தனமான, கிட்டத்தட்ட அலட்சியமான அணுகுமுறை, தழுவலின் தன்மை மற்றும் கிளாசிக் நூல்களின் கலாச்சார எடை குறித்த ஒரு பின்நவீனத்துவ வர்ணனையாக செயல்படுகிறது. காவியத்தை அமெரிக்க தெற்கிற்கு மாற்றி, பிராந்திய நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் இசையுடன் அதை உட்செலுத்துவதன் மூலம், அவர்கள் ஒரே நேரத்தில் அசலை மதிக்கிறார்கள் மற்றும் மர்மத்தை நீக்குகிறார்கள்; காவியப் பயணங்களும் கதாபாத்திரங்களும் புதிய கலாச்சார சூழல்களில் நிரந்தரமாக மறுவடிவமைக்கப்படுகின்றன, பெரும்பாலும் ஓரளவு அபத்தம் மற்றும் முரண்பாட்டுடன். அவர்களின் அறியாமை கூற்று, அடிமைத்தனமாக அடிபணியாமல் மூலப்பொருளுடன் விளையாட அவர்களுக்கு சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது. “தவறாகப் படித்தல்” அல்லது “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வாசிப்பு” எனும் செயல்பாடு தானாகவே ஒரு படைப்புச் செயலாக மாறுகிறது; பண்டைய கதைகள் எவ்வாறு தொடர்ந்து வடிகட்டப்படுகின்றன, மறுவிளக்கம் செய்யப்படுகின்றன, மேலும் புதிய காலங்களிலும் இடங்களிலும் பொருத்தமானதாக (அல்லது நகைச்சுவையாக/பொருத்தமற்றதாக) மாற்றப்படுகின்றன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இவ்வாறு படம் கலாச்சாரம் அதன் அடித்தளக் கட்டுக்கதைகளை எவ்வாறு தனதாக்கிக்கொள்கிறது மற்றும் மீளுருவாக்கம் செய்கிறது என்பதற்கான ஒரு வர்ணனையாக மாறுகிறது.

இத்திரைப்படம் சாகசம், நகைச்சுவை (வலுவான ஸ்க்ரூபால் கூறுகளுடன்), மற்றும் இசை ஆகியவற்றை ஒத்திசையும் முழுமையாகக் கலந்து, அத்தகைய வகைமாதிரிகளின் துடிப்பான திரைச்சீலையின் மீது தனது கதையாடலை நெய்கிறது. அந்த அற்புத திரைச்சீலை தெற்கு கோதிக் மற்றும் அமெரிக்க நாட்டுப்புற மரபுகளின் கூறுகளையும் உள்ளடக்கியது. மேலதிகமா க, படத்தின் அடையாளம் மற்றும் தாக்கத்திற்கு மையமானது டி-போன் பர்னெட்டால் தயாரிக்கப்பட்ட அதன் புகழ்பெற்ற ஒலிப்பதிவு. ப்ளூகிராஸ், கன்ட்ரி, கோஸ்பல், நாட்டுப்புற மற்றும் ப்ளூஸ் இசையின் செழுமையான வரிசையைக் கொண்ட ஒலிப்பதிவு. அது வெறும் துணை அடுக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு ஒருங்கிணைந்த கதை மற்றும் கருப்பொருள் மையக்கூறு ஆகும்.

மூவரால் (“தி சோகி பாட்டம் பாய்ஸ்” என்று அழைக்கப்படுபவர்கள்) “மேன் ஆஃப் கான்ஸ்டன்ட் சோரோ” என்ற பாடலின் திடீர் பதிவு ஒரு எதிர்பாராத வானொலி வெற்றியாக மாறுகிறது, இது அவர்களின் பயணம் மற்றும் அதிர்ஷ்டத்தை ஆழமாக பாதிக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ரோஜர் டீக்கின்ஸ், படத்திற்கு அதன் தனித்துவமான செபியா-டோன்ட், நிறங்களை வடிகட்டிய தோற்றத்தைக் கொடுக்க டிஜிட்டல் வண்ணத் திருத்தத்தின் விரிவான பயன்பாட்டிற்கு முன்னோடியாக இருந்தார்; இது ஒரு புழுதி படிந்த, பொன்னிற ஒளியில் குளித்த, பெரும் மந்தனத்தின் சோகம் படர்ந்த தென்னகத்தை கண்முன் விரிக்க, “பழைய கையால் வண்ணம் தீட்டப்பட்ட புகைப்படங்களின்” அழகியலை திரையில் கொண்டு வந்து, பார்வையாளர்களுக்கு ஒரு அழுத்தமான காட்சி அனுபவத்தை அளித்தது. இந்த முன்னோடி முயற்சி, திரைப்படத்தின் காட்சி மொழிக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அளித்தது.

ஓ பிரதர், வேர் ஆர்ட் தௌ? பல ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட கருப்பொருள்களை ஆராய்கிறது. இது கிரேக்க புராணங்களை அமெரிக்க தெற்கு நாட்டுப்புறக் கதைகளின் செழுமையான திரைச்சீலையுடன் திறமையாகக் கலக்கிறது; கிறிஸ்தவ குறியீட்டியல் (டெல்மரின் தீவிர ஞானஸ்நானம், பிசாசு பற்றிய குறிப்புகள்) மற்றும் பிராந்திய ஜனரஞ்சக கதைகளை உள்ளடக்கியது. படம் கலாச்சார நம்பகத்தன்மை என்ற கருத்தையும் கையாளுகிறது, குறிப்பாக “பழங்கால” தெற்கு இசையின் சித்தரிப்பில். இந்த இசை பாரம்பரியம் ஒரு நிலையான, தூய பாரம்பரியம் அல்ல, மாறாக பல்வேறு கலாச்சார நீரோடைகளின் வளரும் மற்றும் மத்தியஸ்தம் செய்யப்பட்ட கலவையாகும் என்று அது அறிவுறுத்துகிறது; இது ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க மற்றும் வெள்ளை தெற்கு இசை வடிவங்களுக்கு இடையிலான முக்கிய தொடர்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதன் 1930 களின் பின்னணியில், படம் இனம் (கு க்ளக்ஸ் கிளான் பேரணி, அங்கு சோகி பாட்டம் பாய்ஸ் தங்கள் கறுப்பின கிதார் கலைஞர் தோழரான டாமி ஜான்சனைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்), வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் பெரும் மந்தநிலை கால தெற்கில் மத ஆர்வத்தின் பரவலான செல்வாக்கு போன்ற பிரச்சினைகளைச் சுட்டுகிறது. உருமாற்றம் மற்றும் மீட்சியும் கருப்பொருளாக முக்கியமானவை, ஏனெனில் கதாபாத்திரங்கள் பல்வேறு குறியீட்டு மாற்றங்களுக்கு உட்படுகின்றன மற்றும் தங்கள் கடந்தகால மீறல்களுக்கு பிராயச்சித்தம் தேடுகின்றன.

படத்தின் ஒலிப்பதிவு அபரிமிதமான வெற்றியைப் பெற்றது; பல கிராமி விருதுகளை (ஆண்டின் சிறந்த ஆல்பம் உட்பட) வென்றது மற்றும் லட்சக் கணக்கான பிரதிகள் விற்றது, இது பாரம்பரிய அமெரிக்க இசையின் ஆர்வத்துக்கு புத்துயிர் அளித்தது. படம் பொதுவாக நேர்மறையான விமர்சனங்களைப் பெற்றது; விமர்சகர்கள் அதன் நகைச்சுவை, புதுமையான இசை ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க காட்சி பாணியைப் பாராட்டினர்.

மன்னிக்காத எல்லை: நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென் (2007) இல் விதி, வன்முறை மற்றும் தார்மீக விரக்தியின் பனிப்படலம்

நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென் திரைப்படத்தின் மூலம், கோயன் சகோதரர்கள் கார்மாக் மெக்கார்த்தியின் 2005 ஆம் ஆண்டு புதினத்தின் எலும்பை உறையவைக்கும் கடுமையையும், உள்ளுறைந்திருக்கும் பனிக்கூர்மையையும் திரையில் வடித்தனர்; இது விதி, வன்முறை மற்றும் மனித இயல்பின் இருண்ட ஆழங்கள் குறித்த அவர்களின் அக்கறைகளுடன் ஆழமாக எதிரொலித்தது. அவர்கள் மெக்கார்த்தியின் உரைநடையில் “மிகவும் சுவாரஸ்யமான எதிரொலிகளைக்” கண்டனர், மற்றும் மூலப்பொருளின் இருண்ட தொனி மற்றும் அரிதான கதைக்கு குறிப்பிடத்தக்க நம்பகத்தன்மையுடன் தங்கள் முதல் முழு தழுவலை மேற்கொண்டனர்.

1980 ஆம் ஆண்டு மேற்கு டெக்சாஸின் பாழடைந்த நிலப்பரப்பில் அமைக்கப்பட்ட கதை, வியட்நாம் வீரரான லெவெலின் மோஸ் (ஜோஷ் ப்ரோலின்) ஒரு போதைப்பொருள் ஒப்பந்தத்தின் இரத்தக்களரியான பின்விளைவுகளை – பேரழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் தவறாகப் போன ஒரு நிகழ்வை – கண்டறியும்போது உருக்கொள்கிறது. இரண்டு மில்லியன் டாலர்கள் அடங்கிய ஒரு பெட்டியை எடுக்க அவர் அத்தருணத்தில் முடிவெடுக்கிறார். இது அவரை தனது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளுடன் இடைவிடாத பூனை மற்றும் எலி துரத்தலுக்குள் தள்ளுகிறது. மோஸின் தேர்வு தார்மீக தெளிவின்மையுடன் சித்தரிக்கப்படுகிறது; இது தூய பேராசையை விட அசாதாரணமான, கவர்ச்சியான சூழ்நிலைக்கு ஒரு குறைபாடுள்ள மனிதனின் எதிர்வினையாகும்.

அவரைப் பின்தொடரும் முதன்மையானவர் அன்டன் சிகுர் (ஜேவியர் பார்டெம், அகாடமி விருது வென்ற நடிப்பில்), நவீனத் திரையுலகின் இருண்ட கனவுகளை விதைக்கும், புதிர்களால் பின்னப்பட்ட வில்லனவதாரங்களில் முதன்மையான ஒருவனாகத் திகழ்கிறார். சிகுர் ஒரு சமூக விரோத கொலைகாரன், வெளித்தோற்றத்தில் தடுக்க முடியாத இயற்கையின் ஆற்றலாக இருக்கும் அவர் தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத மற்றும் திரிந்த நெறிமுறைகளின்படி செயல்படுகிறார். அவர் பெருவாரியாக தன்னால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தலைவிதியை ஒரு நாணயத்தை சுண்டுவதன் மூலம் தீர்மானிக்கிறார்; இது ஒரு உறைந்த தன்னிச்சையான நீதி வடிவத்தை அல்லது இரக்கமற்ற விதியின் உபகரணத்தை குறிப்பிடுகிறது. கொலை செய்வதற்கும் பூட்டுகளைத் திறப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்படும் கேப்டிவ் போல்ட் பிஸ்டல், அவரது மனிதாபிமானமற்ற செயல்திறனின் சின்னமாக மாறுகிறது. அன்டன் சிகுரின் முறையான, கிட்டத்தட்ட சடங்கு ரீதியான வன்முறை, குறிப்பாக தலைவிதியைத் தீர்மானிக்க நாணயத்தைப் பயன்படுத்துவது, வெறும் வில்லத்தனத்தைத் தாண்டி, கோயன்களின் தற்செயல் நிகழ்வு மற்றும் மனித ஒழுக்கத்தின்பால் பிரபஞ்சத்தின் அலட்சியம் என்ற தொடர்ச்சியான கருப்பொருளின் உறைந்த பிரதிபலிப்பாக இருக்கிறது. அவர் வெறுமனே ஒரு “கெட்ட பையன்” அல்ல; அவர் வழக்கமான மனித நெறிமுறைகளுக்கு வெளியே உள்ள கொள்கைகளின்படி செயல்படும் ஒரு பிரபஞ்சத்தின் உடல் வெளிப்பாடு. அவரது “குறியீடு” ஒரு மனித தார்மீகக் குறியீடு அல்ல, மாறாக தற்சயல் விபத்து அல்லது தவிர்க்க முடியாததன் குறியீடு, ஒரு கொடூரமான, தன்னிச்சையான உயர் சட்டத்தின் குறிப்பு. இது ஷெரிப் பெல்லின் விரக்தியை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது: அவர் ஒரு தனிப்பட்ட குற்றவாளியுடன் மட்டும் போராடவில்லை, மாறாக நீதி மற்றும் ஒழுங்கு பற்றிய அவரது புரிதலை வழக்கற்றுப் போகச் செய்யும் ஒரு புரிந்துகொள்ள முடியாத சக்தியுடன் போராடுகிறார். சிகுரின் வன்முறை ஒரு புரிந்துகொள்ளக்கூடிய சதித்திட்டத்தை முன்னெடுக்கும் ஒரு சமூக அல்லது கதையாடலின் தர்க்கத்திற்கு “தேவையானது” அல்ல, மாறாக அவர் உள்ளடக்கிய இந்த தன்னிச்சையான, ஒழுக்கமற்ற “விதியின்” கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் திகிலூட்டும் வகையில்.

தீவிரமடைந்து வரும் வன்முறையைப் புரிந்துகொள்ளவும், மோஸைப் பாதுகாக்கவும் முயல்பவர் ஷெரிப் எட் டாம் பெல் (டாமி லீ ஜோன்ஸ்). வயதான, உலகத்தால் சோர்வடைந்த சட்ட அமலாக்க அதிகாரி, பெல் படத்தின் தார்மீக மனசாட்சியாக செயல்படுகிறார், இருப்பினும் சந்தேகம் மற்றும் வழக்கற்றுப் போன உணர்வால் பெருகிய முறையில் பாதிக்கப்படுகிறார். தனது இரங்கற்பாவையொத்த குரல்வழி விவரிப்புகள் மூலம், பெல் குற்றம் மற்றும் தீமையின் மாறும் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறார்; தார்மீக விழுமியங்களின் உணரப்பட்ட சிதைவையும், சிகுரால் எடுத்துக்காட்டப்பட்ட “புதிய வகை” குற்றவாளியைப் புரிந்துகொள்ளவோ அல்லது எதிர்த்துப் போராடவோ முடியாத தனது சொந்த இயலாமையையும் புலம்புகிறார். உலகம் “வயதானவர்களுக்கு நாடு இல்லை” என்று அவர் உணர்கிறார்; அங்கு சரி மற்றும் தவறு பற்றிய அவரது பாரம்பரிய புரிதல் இனி பொருந்தாது.

இத்திரைப்படம் ஒரு தலைசிறந்த நியோ-வெஸ்டர்ன் குற்ற த்ரில்லர்; அதன் ஒன்றிணைந்த பாணி கடுமையான மினிமலிசம், அசைக்க முடியாத யதார்த்தவாதம் மற்றும் அது உருவாக்கும் நீடித்த, கிட்டத்தட்ட தாங்க முடியாத பதற்றம் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. ரோஜர் டீக்கின்ஸின் ஒளிப்பதிவு இந்த விளைவுக்கு முக்கியமானது; அது மேற்கு டெக்சாஸின் வறண்ட நிலப்பரப்பின் கனிவற்ற, அலட்சியம் பூண்ட பேரழகை திரையில் சிறைபிடித்து, தனிமை, பாதிப்பு மற்றும் இருத்தலியல் அச்சம் போன்ற கருப்பொருள்களை அடிக்கோடிட்டுக் காட்ட ஒரு உணர்ச்சிகரமான கேன்வாஸாகப் பயன்படுத்துகிறது. அவரது கட்டுபடுத்தப்பட்ட ஒளிப்பதிவு பெரும்பாலும் நிலையான காட்சிகள் அல்லது மெல்ல நகரும், இயக்கங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. கலவைகள் அவ்வப்பொழுது பரந்த, வெற்று சமவெளிகளுக்கு எதிராக கதாபாத்திரங்களைக் குறுமையாக்குகின்றன, மேலும் ஒளியமைப்பு, குறிப்பாக ஏராளமான இரவு காட்சிகளில், மிகக் குறைவாகவும் இயற்கையாகவும் உள்ளன, உலகை நேரடி மற்றும் உருவக இருளில் மூடுகின்றன. படத்தின் தனித்துவமான மற்றும் அமைதியற்ற சூழலுக்கு மேலும் வலு சேர்ப்பது, டைஜெடிக் அல்லாத இசைப் பின்னணியின் கிட்டத்தட்ட முழுமையான இல்லாமை ஆகும். அதற்கு பதிலாக, சுற்றுப்புற ஒலிகள் – காற்றின் கூக்குரல், சரளை மீது பூட்ஸின் சத்தம், பணத்தைக் கண்காணிக்க சிகுர் பயன்படுத்தும் டிரான்ஸ்பாண்டரின் விடாப்பிடியான பீப் ஒலி, அவரது கால்நடைத் துப்பாக்கியின் திகிலூட்டும் சீறல் – பதற்றத்தை அதிகரிக்கவும், அமைதி மற்றும் கடுமையின் ஒரு நடுக்கமூட்டும் உணர்வை உருவாக்கவும் உன்னிப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

கருப்பொருளைப் பொறுத்தவரை, நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென் விதி, வாய்ப்பு மற்றும் சுதந்திர விருப்பம் ஆகியவற்றின் இடைவினையைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான தியானமாகும். கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் தலைவிதியை முத்திரையிடும் தேர்வுகளைச் செய்கிறார்கள், ஆனாலும் அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு பெரிய, அலட்சியமான அண்ட விளையாட்டில் சிப்பாய்களாகத் தோன்றுகிறார்கள், அல்லது சிகுரின் தன்னிச்சையான அறிவிப்புகளுக்கு உட்படுகிறார்கள். வன்முறை தவிர்க்க முடியாத, கொடூரமான மற்றும் பெரும்பாலும் அர்த்தமற்ற சக்தியாக சித்தரிக்கப்படுகிறது; இது நாகரிகத்தின் மெல்லிய திரைக்குக் கீழே பதுங்கியிருக்கும் மனித இயல்பின் ஒரு மூல அம்சமாகும். படம் வெவ்வேறு தார்மீகக் குறியீடுகளை ஆராய்ந்து, நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும் இடையிலான கோடுகளை மங்கலாக்குகிறது, மேலும் நீதியின் பாரம்பரியக் கருத்துக்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது, பெரும்பாலும் திருப்திகரமான தீர்வை விட கடுமையான தண்டனையை வழங்குகிறது. மாறும் காலங்கள் மற்றும் தலைமுறையின் வீழ்ச்சி குறித்த ஷெரிப் பெல்லின் பிரதிபலிப்புகள் படத்தின் இரங்கற்பா தொனியை எதிரொலிக்கிறது, உணரப்பட்ட தார்மீகத் தெளிவின் இழந்த சகாப்தத்திற்கு துக்கம் அனுசரிக்கிறது.

நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென் பரவலான விமர்சனப் பாராட்டைப் பெற்றது; இது ஒரு நவீன தலைசிறந்த படைப்பாகப் பாராட்டப்பட்டது மற்றும் கோயன் சகோதரர்களுக்கு சிறந்த படம், சிறந்த இயக்குநர் மற்றும் சிறந்த தழுவல் திரைக்கதை உள்ளிட்ட பல அகாடமி விருதுகளைப் பெற்றுத் தந்தது. மெக்கார்த்தியின் நாவலுக்கான அதன் நம்பகத்தன்மை, அதன் சக்திவாய்ந்த நடிப்புகள், தலைசிறந்த இயக்கம் மற்றும் மறக்க முடியாத சூழல் ஆகியவை 21 ஆம் நூற்றாண்டின் ஒரு முக்கிய திரைப்படமாக அதன் நிலையை உறுதிப்படுத்தின.

ஒரு சீரியஸ் மேன் (A Serious Man): இருத்தலியல் குழப்பங்களும் பற்றுறுதியின் வினாக்களும்

2009 ஆம் ஆண்டு வெளியான “ஒரு சீரியஸ் மேன்” (A Serious Man) திரைப்படம், கோயன் சகோதரர்களின் மிகவும் அந்தரங்கமான மற்றும் தத்துவார்த்த ரீதியில் ஆழமான படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. 1960களின் மத்திய மேற்கு அமெரிக்க யூத சமூகத்தின் பின்னணியில், இப்படம் லாரி கோப்னிக் (மைக்கேல் ஸ்டூல்பார்க்) என்ற இயற்பியல் பேராசிரியரின் வாழ்க்கையில் நிகழும் தொடர்ச்சியான துன்பங்களையும், அர்த்தத்திற்கான அவரது verzweifelt ( verzweifelt – அவநம்பிக்கையான/முயற்சி தோற்ற) தேடலையும் சித்தரிக்கிறது. யோபுவின் விவிலியக் கதையை எதிரொலிக்கும் இந்த இருண்ட நகைச்சுவை, நம்பிக்கை, தற்செயல், மனிதத் துன்பத்தின் தன்மை மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் புரிந்துகொள்ள முடியாத போக்குகள் போன்ற ஆழமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. லாரியின் மனைவி அவனை விட்டுப் பிரிய நினைக்கிறாள், அவனது சகோதரன் சட்டச் சிக்கல்களில் மாட்டிக்கொள்கிறான், அவனது வேலை நிலையில்லாமல் போகிறது, மேலும் அவனது குழந்தைகள் அவனை மதிப்பதில்லை. இந்தச் சிக்கல்களுக்கு மத்தியில், லாரி மத குருமார்களிடமிருந்தும், தனது சொந்த பகுத்தறிவிலிருந்தும் பதில்களைத் தேடுகிறான், ஆனால் அவனுக்குக் கிடைப்பதெல்லாம் மேலும் குழப்பங்களும் நிச்சயமற்ற தன்மையும்தான். படத்தின் தெளிவற்ற, அச்சுறுத்தும் சூறாவளியுடன் கூடிய முடிவு, கோயன்களின் வழக்கமான பாணியில், பார்வையாளர்களை உறுதியான பதில்களை விட ஆழமான கேள்விகளுடனும், ஒருவித இருத்தலியல் அச்ச உணர்வுடனும் விட்டுச்செல்கிறது. இது மனித வாழ்வின் அபத்தத்தையும், நமது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளின் ஆதிக்கத்தையும் கோயன்கள் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து வருவதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

இத்திரைப்படத்தின் தனித்துவத்திற்கு மேலும் வலு சேர்ப்பது, கோயன் சகோதரர்களின் இளமைக்காலத்தை ஒத்த 1960களின் மத்திய மேற்கு அமெரிக்க யூத சமூகத்தின் துல்லியமான சித்தரிப்பாகும். படத்தின் ஆரம்பத்தில் இடம்பெறும் யிட்டிஷ் மொழியிலான நாட்டுப்புறக் கதை, படத்தின் முக்கிய கருப்பொருளான நிச்சயமற்ற தன்மை, தார்மீகப் பொறுப்பு மற்றும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளின் சாத்தியக்கூறுகள் ஆகியவற்றை முன்னறிவிக்கிறது. இந்தக் கதைக்கும் லாரி கோப்னிக்கின் அனுபவங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு நேரடியாக விளக்கப்படாவிட்டாலும், அது ஒரு புதிரான, அச்சுறுத்தும் சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது. லாரியின் அன்றாட வாழ்க்கை, மத நம்பிக்கைகள், சமூக மரபுகள் மற்றும் தனிப்பட்ட அபிலாஷைகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகள், ஆழ்ந்த இருத்தலியல் கேள்விகளுடன் மிக நுட்பமான கறுப்பு நகைச்சுவையுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. கதாபாத்திரங்கள் எதிர்கொள்ளும் சிறிய மற்றும் பெரிய துன்பங்கள், பிரபஞ்சத்தின் அலட்சியத்தையும், அர்த்தத்திற்கான மனிதனின் தீராத ஆனால் பலனற்ற தேடலையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. இது கோயன்களின் படைப்புகளில் ஒரு இருண்ட நகைச்சுவை கலந்த தத்துவப் பார்வையை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

முந்தைய பகுதிகள்

சிக்கலான வன்முறை செறிந்த விட்டேத்தியான உலகமும், நக்கலான அபத்த எதிர்வினையும்

எழுத்தாளரின் நரகம்: பார்டன் ஃபிங்க் (1991) மற்றும் ஹாலிவுட்டின் மாயத்தோற்றம்