ஜோயல் மற்றும் ஈதன் கோயன்

ஜோயல் மற்றும் ஈதன் கோயன் சகோதரர்கள், சமகால அமெரிக்கத் திரைவானில் தமக்கென ஒரு தனித்துவமிக்க, செல்வாக்குச் செறிந்த ஒளிர்வட்டத்தைப் பதித்துள்ளனர். காரிருள் நகைச்சுவையின் கீற்றுகளும், மரபுடைக்கும் துணிவும், ஆழ்தத்துவ விசாரணையின் ஞானமும் இழையோடும் ஓர் இணையற்ற கலையமுதுக்காக அவர்கள் போற்றப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் பல்வேறு கலைப்படைப்புகளில் குறிப்பிடத்தக்க படைப்புரிமைக் குறிக்கோள்களை நுட்பமாகப் பேணும் ஆளுமைமிக்க படைப்பாளிகளாக (auteurs) பரவலாகப் போற்றப்படுகிறார்கள். இந்த சீர்மை, அவர்களின் மாறாத் தன்மையும், கண்டதும் இனங்காணும் தனித்துவமுத்திரையும் கொண்ட கலைத்துவ அடையாளத்திற்கு அஸ்திவாரமாகத் திகழ்கிறது. இந்த ஆளுமை முத்திரை, பெரும்பாலும் அவர்களின் தனித்துவமான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த பணி உறவின் விளைவேயாகும்.

வழக்கமாக, ‘ஈருருவில் ஒளிரும் ஒற்றைக் கலைச்சுடர்’ என வர்ணிக்கப்படும் இந்த சகோதரர்கள், கூட்டாக தங்கள் படங்களை எழுதுகிறார்கள், இயக்குகிறார்கள், தயாரிக்கிறார்கள், மேலும் படத்தொகுப்பும் செய்கிறார்கள்; பிந்தையப் பணியை பொதுவாக ரோட்ரிக் ஜெயின்ஸ் (Roderick Jaynes) என்ற புனைப்பெயரில் மேற்கொள்கிறார்கள். ஒரு கருவின் முதல் பொறி முதல் இறுதி வடிவம் வரை நீளும் இத்தகைய விரிவான தனித்துவமிக்க செயற்பாடு, ஒரு வாழ்க்கை வரலாற்றுச் சித்திரம் மட்டுமல்ல, அவர்களின் நிலையான கலைத்துவ முத்திரையை இயக்கும் மற்றும் வரையறுக்கும் ஒரு முதன்மை நெறிமுறையாகும். இந்த ஒருங்கிணைந்த செயல்முறை கட்டுப்பாடு, அவர்களின் தனித்துவமான திரைமொழியை அவர்களின் தனித்துவமான காட்சி மற்றும் தொனிநயத்துடன் தடையின்றி சங்கமிக்க அனுமதிக்கிறது, இதன் விளைவாக “கோயன்-பாணி” என்று ஐயமின்றி அடையாளம் காணக்கூடிய ஆனால் எளிதில் பின்பற்ற முடியாத ஒரு துணைவகைமை உருவாகிறது. எனவே, அவர்களின் திரைக்கதைகள் வெறும் வரைபடங்கள் மட்டுமல்ல, படைப்பின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அதே கலைச்செறிவால் உன்னிப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, உயிரூட்டப்படும் அடித்தளக் கல்வெட்டுகளாகும்.

இந்தக் கட்டுரை, கோயன் சகோதரர்கள், வழக்கத்திற்கு மாறான கதைப்பின்னல்கள், பகட்டான உரையாடல்களின் ஜாலங்கள் மற்றும் செழுமையான பாத்திர வார்ப்புகள் ஆகியவற்றால் மிளிரும் ஒரு தனித்துவமான திரைக்கதை எழுதும் கலையின் வழியே, அறநெறியின் ஊசலாட்டங்கள், வாய்ப்புகளின் விளையாட்டு, மனித முயற்சியின் அபத்த நாடகங்கள் மற்றும் அர்த்தத்தின் மழுப்பலானதன்மை போன்ற சிக்கலான கருப்பொருள்களை எப்படி கையாள்கிறார்கள் என்று அலசுகிறது. பிளட் சிம்பிள், பார்டன் ஃபிங்க், ஃபார்கோ, ஓ பிரதர், வேர் ஆர்ட் தௌ?, மற்றும் நோ கண்ட்ரி ஃபார் ஓல்ட் மென் போன்ற அவர்களின் மணிமகுடத் திரைப்படங்களின் ஆய்வு, அவர்களின் தனித்துவமான ஆளுமைக் குரலின் பரிணாம வளர்ச்சியையும், அதன் நிலைத்தன்மையையும், அமெரிக்க இலக்கிய மற்றும் சினிமா மரபுகளுடன் அவர்கள் கொண்டுள்ள ஆழ்ந்த உறவின் பரிமாணங்களையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டும்.

வகைமையின் அடித்தளங்கள்: பிளட் சிம்பிள் (1984) மற்றும் நியோ-நுவார் உதய ரேகைகள்

கோயன் சகோதரர்களின் 1984 ஆம் ஆண்டு அறிமுகத் திரையோவியமான பிளட் சிம்பிள், அவர்களின் கருப்பொருள் நாட்டங்களுக்கும் கலைப்பாணிச் சாய்வுகளுக்குமான ஒரு முரசறைதலாக, சக்திவாய்ந்ததோர் பிரகடனமாக ஒலித்தது. இந்த கூறுகள் அவர்களின் பிற்காலப் படைப்புகளின் ஆன்மாவாக உருவெடுத்தன. இந்தத் திரைப்படம், ஒரு இறுக்கமான நியோ-நுவார் த்ரில்லர், அறநெறி பிறழ்ந்த மனிதர்கள், அற்ப ஆசைகளிலிருந்து கிளைவிடும் சிக்கலான சதிவலைகள் மற்றும் காரிருள் படிந்த, பலவேளைகளில் குரூரம் இழையோடும் நகைச்சுவை எங்கும் வியாபித்திருக்கும் ஓர் அமானுஷ்யச் சூழல் ஆகியவற்றால் நிரம்பிய ஒரு சினிமா பிரபஞ்சத்தை பார்வையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

நியோ-நுவார் மற்றும் நுவார்: ஒரு சுருக்கமான பார்வை

“நுவார்” (Noir) என்பது “கருப்பு” என்று பொருள்படும் ஒரு பிரெஞ்சுச் சொல்லாகும். திரைப்படத் துறையில், “பிலிம் நுவார்” (Film Noir) என்பது “இருண்ட படம்” என அறியப்படுகிறது. 1940கள் மற்றும் 50களில் இரணடாம் உலகப்போருக்குப் பின் வெளியான, இருண்ட மனநிலையையும் ஒளிப்பதிவையும் கொண்ட ஹாலிவுட் குற்றவியல் திரைப்படங்களை பிரெஞ்சு விமர்சகர்கள் இவ்வாறாக அழைத்தனர். இத்திரைப்படங்கள் பொதுவாக குற்றங்கள், சதி, அவநம்பிக்கையான ஆண் கதாநாயகர்கள், ஆபத்தான பெண் கதாபாத்திரங்கள், குறைந்த வெளிச்சம் மற்றும் நகர்ப்புற ஊழல் போன்ற கருப்பொருள்களைக் கொண்டிருந்தன.

“நியோ-நுவார்” (Neo-Noir) என்கிற “புதிய நுவார்” வகைமை, கிளாசிக் பிலிம் நுவாரின் கருப்பொருள்கள், பாணி மற்றும் மனநிலையை நவீனகால திரைப்படங்களில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்துகிறது. நியோ-நுவார் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் வண்ணத்தில் இருந்தாலும், அவை இருண்ட காட்சி அமைப்பையும், அடையாளச் சிக்கல், பழிவாங்கல், தார்மீகக் குழப்பம் போன்ற நுவாரின் முக்கிய கூறுகளையும் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன. மேலும், சமகாலப் பிரச்சினைகளையும் தொழில்நுட்பங்களையும் இவை உள்ளடக்கலாம்.

நுவாருக்கும் நியோ-நுவாருக்கும் உள்ள முக்கிய தொடர்பு, இருண்ட கதையம்சம் மற்றும் சிக்கலான கதாபாத்திரங்கள் ஆகும். இருப்பினும், சில முக்கிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. நுவார் என்பது 1940-50களின் கருப்பு-வெள்ளைத் திரைப்படங்களின் குறிப்பிட்ட காலத்தைக் குறிக்கிறது. நியோ-நுவார் அதன்பிறகான காலகட்டத்தில், பெரும்பாலும் வண்ணத்தில், நவீன தொழில்நுட்பங்களுடன் சமகாலப் பின்னணியில் உருவாகிறது. கிளாசிக் நுவார் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய மனநிலையைப் பிரதிபலித்த வேளையில், நியோ-நுவார் இன்றைய சமூகத்தின் சிக்கல்களைப் பேசுகிறது. சுருங்கக்கூறின், நியோ-நுவார் என்பது நுவாரின் அடிப்படைத் தன்மைகளை உள்வாங்கி, நவீன காலத்திற்கேற்ப, ஒரு துப்பாறிவாளனை மற்றும் மையமாகக் கொள்ளாமல், பரந்துபட்ட சமகால பதட்டங்களுடன் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சியாகும்.

பிளட் சிம்பிள்** (1984) இல் நியோ-நுவாரின் சீர்மை

கதையானது ஜூலியன் மார்டி (டான் ஹெடாயா) என்ற டெக்சாஸ் மதுபான விடுதி உரிமையாளரை மையமாகக் கொண்டது. அவர் தனது மனைவி ஆபி (ஃபிரான்சஸ் மெக்டார்மண்ட்) மற்றும் அவளது காதலன் ரே (ஜான் கெட்ஸ்) – மார்டியின் மதுக்கடைப் பணியாளர்களில் ஒருவன் – ஆகியோரைக் கொல்ல, கயமையும் கபடமும் நிறைந்த, நினைவை விட்டு அகலா நிழலுருவான லோரன் விஸர் (எம். எம்மெட் வால்ஷ்) என்ற தனியார் துப்பறிவாளரை நியமிக்கிறார். இருப்பினும், விஸர், தனது சொந்த இழிந்த சந்தர்ப்பவாதத்தால் உந்தப்பட்டு, மார்டியைக் காட்டிக் கொடுக்கிறார்; இது தவறான புரிதல்களின் புதிர்ப்பாதைகளையும், குறைபாடுள்ள அனுமானங்களின் படுகுழிகளையும், வன்முறை விளைவுகளின் பெருவெள்ளத்தையும் கட்டவிழ்த்து விடுகிறது.

டாஷியல் ஹேமெட்டின் ரெட் ஹார்வெஸ்ட் என்பதிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட படத்தின் தலைப்பு, வன்முறையின் கோரப்பிடியில் சிக்கியவர்களைப் பீடிக்கும் குழப்பமும் அச்சமும் நிறைந்த மனநிலையைச் சுட்டுகிறது. உண்மையில், பிளட் சிம்பிள் திரைப்படத்தின் கதாபாத்திரங்கள் நிரந்தரமாக “தங்கள் சொந்த நிலையில்” உழல்கிறார்கள்; முழுமையற்ற தகவல்களுடன் இயங்கி, மற்றவர்களின் செயல்களையும் நோக்கங்களையும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, தங்களை மேலும் ஆழமான, குருதி தோய்ந்த படுகுழிகளில் புதைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் குறுகிய கண்ணோட்டத்தில் பகுத்தறிவுள்ளதாகத் தோன்றும் முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள், ஆனாலும் அவை அடிப்படையில் அறமற்றவையாகவும், இறுதியில் அவர்களின் அழித்தொழிப்பிற்கும் காரணமாகின்றன. தவறான புரிதல்கள் மற்றும் அரைகுறை அறிவின் அடிப்படையில் இயங்கும் கதாபாத்திரங்களால் பின்னப்பட்ட இந்த கதை அமைப்பு, ஒரு அடிப்படை கோயன் தத்துவத்தை நிறுவுகிறது: முழுமையான ஞானம் அரிதாகிவிட்ட உலகில் மனிதனின் செயல்பாடுகளின் சோக நகைச்சுவை தவிர்க்க முடியாதது. “உங்கள் சொந்த நிலையில் இருப்பது” என்பது ஒரு டெக்சாஸ் நிலையை மட்டுமல்ல, ஒரு அறிவாய்வியல் நிலையையும் குறிப்பதாக படம் உணர்த்துகிறது; அங்கு தனிப்பட்ட பார்வைகள் இயல்பாகவே குறுகியவை, இது எதிர்பாராத மற்றும் பெரும்பாலும் வன்முறை விளைவுகளின் பெருக்கத்திற்குக் காரணமாகிறது. வரையறுக்கப்பட்ட கண்ணோட்டங்கள் மற்றும் அவற்றின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் செயல்களின் பேரழிவு விளைவுகள் மீதான இந்த ஆழமான கவனம், அறிவு மற்றும் மனிதனின் சுயாதீனத்தின் தன்மை குறித்த ஒரு தத்துவ விசாரணையைத் தூண்டுகிறது. கதாபாத்திரங்களால் முழு சூழ்நிலையையும் கிரகித்துக் கொள்ள முடியாவிட்டால், நிகழ்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் அவர்களின் முயற்சிகள் எதிர்மறையாக மாறி, சதித்திட்டத்தை வகைப்படுத்தும் “ரூப் கோல்ட்பர்க் இயந்திரம் போன்ற நிகழ்வுகளின் சங்கிலிக்கு” வழிவகுக்கிறது.

(ரூப் கோல்ட்பெர்க் இயந்திரத்தின் “சங்கிலி” என்பது, ஒரு சாதாரணமான வேலையை மிகச் சிக்கலான, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழும் தொடர் செயல்கள் மூலம் செய்து முடிக்கும் அமைப்பைக் குறிக்கிறது. இதில், ஒரு ஆரம்ப நிகழ்வு அடுத்தடுத்த பல நிகழ்வுகளை ஒரு சங்கிலித் தொடர் போலத் தூண்டி, இறுதியாகக் குறிப்பிட்ட இலக்கை அடையும். இந்தச் செயல் தொடர்ச்சியே, அந்த இயந்திரத்தின் தனித்துவமான “சங்கிலி” எனப்படுகிறது; இது காரண காரிய விளைவுகளின் ஒரு நீண்ட தொடர் நிகழ்வாகும். இந்த நீண்ட, சிக்கலான செயல்களின் முடிவில், பல் துலக்குவது, ஒரு மின்விளக்கை அணைப்பது போன்ற மிகச் சாதாரணமான ஒரு வேலை நிறைவேறும்.)

இதன் விளைவாக எழும் திகிலும் கேலிக்கூத்தும் இந்த உணர்தலுக்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான அதலபாதாளத்திலிருந்து பிறக்கின்றன, இது கோயன்களின் பிற்கால, விதி மற்றும் தற்செயல் நிகழ்வு குறித்த வெளிப்படையான ஆய்வுகளுக்கு முன்னோடியாக அமைகிறது.

கலைப்பாணியைப் பொறுத்தவரை, பிளட் சிம்பிள் பல்வேறு வகைமாதிரிகளின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சங்கமமாகும். முதன்மையாக ஒரு நியோ-நுவார் ஆக இருந்தாலும், இது திகில் கூறுகளையும் திறமையாக இணைக்கிறது; குறிப்பாக சஸ்பென்ஸை உருவாக்குவதிலும் வன்முறையை அப்பட்டமாக சித்தரிப்பதிலும் அது தெளிவாகத் தெரிகிறது. இது சாம் ரெய்மியின் தி ஈவில் டெட் திரைப்படத்தால் தாக்கம்பெற்ற ஒரு அணுகுமுறை. தி ஈவில் டெட் டில் ஜோயல் கோயன் உதவி படத்தொகுப்பாளராக பணியாற்றியிருந்தார். பிளட் சிம்பிள் ஒரு கொடிய கறுப்பு நகைச்சுவையால் நிரம்பியுள்ளது, இதன் திகில் மற்றும் கேலிக்கூத்தின் தொகுப்பு கதாபாத்திரங்களின் இக்கட்டான, தடுமாறும் முயற்சிகளிலிருந்து எழுகிறது.

படத்தின் காட்சி மற்றும் செவிப்புலன் நிலப்பரப்பு ஒரு முன்கூட்டிய அனுபவறிவுடன் வடிவமைக்கப்பட்டது. பேரி சோனென்ஃபெல்டின் ஒளிப்பதிவு அதன் “திகைப்பூட்டும்” மற்றும் “அளவுகடந்த பகட்டான” பாணிக்காகப் பாராட்டப்பட்டது; இது வியத்தகு ஒளியமைப்பு, தாங்களாகவே பாத்திரங்களாக உருமாறும் அடர்நிழல்கள், மற்றும் ஒரு தெளிவான உளவியல் தாக்கத்தை உருவாக்க அமைதியற்ற குறைந்த கோணக் காட்சிகளைப் பயன்படுத்துகிறது. கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் வெப்பத்திலும் வியர்வையிலும் தோய்ந்தவர்களாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள், அவர்களின் உடல் அசௌகரியம் அவர்களின் தீவிரமடைந்து வரும் தார்மீக மற்றும் இருத்தலியல் அமைதியின்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. கார்ட்டர் பர்வெல்லின் தொடக்கத் திரைப்பட இசை, கோயன்களுடனான அவரது பிற்காலப் படைப்புகளின் பிரம்மாண்டமான இசைக்கோலங்கள் இல்லாதிருந்தாலும், அதன் எளிய, மனதைவருடும் பியானோ மெட்டுகளும், கிண்டலான மணி ஓசைகளும், செயற்கை தாள வாத்தியங்களின் பயன்பாடும் ஒரு அச்ச உணர்வை திறம்படத் தூண்டுகின்றன. ஒலி வடிவமைப்பு முக்கியமானது; விண்ட்ஷீல்ட் வைப்பர்களின் தாளத் துடிப்பு அல்லது கூரை மின்விசிறிகளின் அச்சுறுத்தும் சுழற்சி போன்ற டைஜெடிக் ஒலிகள் பதற்றத்தின் வீரியத்தை அதிகரிக்கின்றன.

கருப்பொருளைப் பொறுத்தவரை, பிளட் சிம்பிள் கோயன்களின் நீடித்த பல கலைத்துவக் அக்கறைகளுக்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது. பரவலான தவறான தொடர்பு மற்றும் குறைபாடுள்ள உணர்தல் ஆகியவை அவற்றின் மையமாக உள்ளன; படத்தின் வன்முறையும் சோகமும் கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக முழுமையற்ற அல்லது தவறான தகவல்களின் அடிப்படையில் செயல்படும் கதாபாத்திரங்களிலிருந்து எழுகின்றன. மனிதனின் அறியாமையின் இந்த ஆய்வு, பேராசை, காமம் மற்றும் துரோகத்தின் விளைவுகளின் கடுமையான சித்தரிப்புடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது, ஏனெனில் கதாபாத்திரங்கள் குறைபாடுள்ள அனுமானங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட த றிகெட்ட வேட்கை/அறமற்ற வெறி மூலம் இயக்கப்பட்டு, தவிர்க்க முடியாமல் அழிவை நோக்கி விரைகிறார்கள். ஹேமெட் மற்றும் ஜேம்ஸ் எம். கெய்ன் ஆகியோரின் கடினமான குற்ற புனைகதைகளுடனான அதன் ஈடுபாட்டில் படத்தின் இலக்கிய வேர்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன; இது வகைமை சாரங்களைப் பிரித்தெடுத்து, பொதுவான கூறுகளை அசல், சுய உணர்வுள்ள பதனிடப்படாத முறையில் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறது.

அதன் வெளியீட்டில், பிளட் சிம்பிள் நியூயார்க் டைம்ஸின் ஜேனட் மாஸ்லின் போன்ற விமர்சகர்களால் “அசாதாரண வாக்குறுதியை” அளிக்கும் இயக்குநரின் அறிமுகமாகப் பாராட்டப்பட்டது, அதன் “ஏராளமான அசல் தன்மை மற்றும் ஒரு புத்திசாலித்தனமான காட்சி பாணிக்காக” புகழப்பட்டது. இது சன்டான்ஸ் திரைப்பட விழா மற்றும் இன்டிபென்டன்ட் ஸ்பிரிட் விருதுகளில் பாராட்டுகளைப் பெற்றது, கோயன் சகோதரர்களை அமெரிக்க சினிமாவில் புதிய மற்றும் வலிமையான கலைக்குரல்களாக உறுதியாக நிலைநிறுத்தியது.

(அடுத்த இதழில்)