மாதக் கணக்கில் நடுகடலில் வீசிய கொடூரமான வெயில், நாவறண்டு போன தொண்டை, கொதிக்கும் தார் வழிய மரப்பலகைகள் வெடித்த நரக வேதனை, கையில் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர்கூட இல்லாமல் மரணத்தின் விளிம்பில் பயணித்தன அந்த மூன்று படகுகள். அந்தப் பயங்கரமான இரவுகளிலும், விடியும் வேளையிலும் ஒவ்வொரு மாலுமியும் தன் உயிர் பிரியும் என்ற பயத்தோடுதான் விடியலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர். அப்பொழுதுதான், மூன்று கப்பல்களில் ஒன்றான ‘ல காப்ரா’ (La Capra) கப்பலின் பாய்மர உச்சி மீதிருந்து ஒரு “நிலம்!… நிலம் தெரிகிறது!…” என்னும் குரல் திடீரெனக் கேட்டது!
