“யான் வாழும் நாளும் பண்ணன் வாழிய..” என்ற கிள்ளி வளவனின் பாடலுக்கு பசித்திருத்தல் என்று தலைப்பிட்டிருக்கிறார். தன் இளம் பிராயத்திலிருந்து உடனிருந்த எப்போதும் பசித்திருக்கும் இவரின் தோழி தேவியைப் பற்றி விவரிக்கிறார். பசியோடிருக்கும் பிள்ளைகள்தான் உணவை கவனமாக சிறிதும் வீணாக்காமல் உண்பார்கள். காரணம், அவர்களுக்குத்தான் அதன் இன்றியமையாமை புரியும். ஒரே தட்டில் உண்டு ஒன்றாக திரிந்து இரட்டையர் போல இரண்டு தேவிகளும் வாழ்ந்த கதை அத்தனை அழகு. அத்தோழியின் கதை கண்ணீர் வரவழைப்பது.
