(1)

’தொபுக்’-
சட்டென்று
குதித்தது
கரையிலிருந்து
என் மனதுக்குள்
ஒரு தவளை-
அலைகள் பரவுகின்றன
குளத்தில்

---

(2)

கரையிலிருந்து
குதிக்க
சதா தயாராகிக் கொண்டே
இருக்கும்
மரத்திற்கும்
எப்போது அது குதிக்குமென்று
சதா எதிர்பார்த்துக் கொண்டே
இருக்கும்
குளத்திற்குமிடையே
முடிவில்லாததாய்த் தோன்றும்
கால இடைவெளியை
சரேலென்று மரத்திலிருந்து
ஓர் உலரிலை வீழ்ந்து
சடுதியில்
நிரப்பும்.

---

(3)

சலனித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன மீன்கள், நிசியிலும்-
சயனிக்க வைக்க குளத்தை.

---

(4)

நீரில்
நனையாது
நீந்த முடியாது
நீரில்
நீந்தும் மீன்களோடு
நீந்தும் என் விழிகள்
நனைந்தா
அல்லது
நனையாதா
நீந்துகின்றன என்று
முடிவு செய்ய
முடியவில்லை
என்னால்
குளக்கரையிலிருந்து-
ஒரு வேளை
குளத்திற்கு
முடிவு செய்ய
முடிந்திருக்குமோ?

---

(5)

குளத்தில் மிதக்கிறது
முன்பு எப்போதோ
கடைசியாய்ப் பார்த்து
மலங்கலாய் நினைவுபடுத்திக் கொள்கிற
ஒரு பால்ய சிநேகிதியின்
முகம் போல்
முழுநிலவு.

---

(6)

ஓடும்
நதி போலில்லாமல்
போக விடாமல்
நினைவு வைத்துத் கொண்டே இருக்கிறது
தண்ணீரை
குளம்.

காலம்
தேங்கிக்
கலங்கிய தண்ணீரில்
மிதக்கிறது
வெளிறிச்
சூரியப்
பிரேதம்
உப்பி.

---

(7)

குளத்தின் மீது
நீரும் ஆகாயமும்
தொடும் மேற்பரப்பில்
ஒரே சமயத்தில்
நீந்துவது போலவும்
பறப்பது போலவும்
எப்படி வித்தை காட்டிப் போகிறது
ஒரு பறவை!

---

(8)

குளக்கரையில்
மெளனமாய் அமர்ந்திருந்தேன்.
என்னை விட்டு
என் மெளனம்
படிக்கட்டுகளில்
இறங்கிப் போனது.
குளத்தின் தண்ணீருக்குள்
இறங்கியதும் அது ’சப்தித்தது’
சப்தித்தது
என்னுள்.

---

(9)

ஒரு கல்
வீழ்ந்து
குளத்தினுள்
கலைத்த அலைகள்
பரவுகின்றன
நிச்சலனத்தைத் தொடுவதற்கு
தொட முடியாமல்-
நெருங்குவதற்குள்
நெருங்க முடியாததாயிருக்கும்
கரை நோக்கி

’தொபுக்’-
சட்டென்று
குதித்தது
கரையிலிருந்து
என் மனதுக்குள்
ஒரு தவளை-
அலைகள் பரவுகின்றன
குளத்தில்