கல்நின்று முன்நின்றவர்

உணர்வு தன் சிறகுகளை ஒன்றிணைத்து உறங்கும் பட்டாம்பூச்சியென உரைந்து சிறகடிப்புகளில் தன்னை மீட்டு மீண்டும் அடங்கியது. மனம், எதிலோ முட்டிக்கொண்ட விசையுடன் அதை ஊதி நகர்த்திற்று. கணந்தோறும் உணர்வின் சிறகடிப்பு. உணர்வு, எழுந்து பறந்து அதன் வண்ணங்களை உதிர்த்து வெற்றுச் சிறகுகளுடன் வேறொரு புல்லில் அமர்ந்த கணமே உதிர்ந்த வண்ணங்களை மனம் ஊதி உணர்விடம் மீண்டும் சேர்த்தது. அது ஒரு முடிவிலி. சலிப்பின்றி ஆடப்படும் ஆட்டம். அதன் கோடிக்கணக்கான கண்ணிகளின் இடுக்குகளில் சிலவற்றிலே விரல் அகஸ்மாத்தாக சிக்கிக்கொள்கிறது.

நீலம்..நிர்வாணம்…நிதர்சனம்….

பாரிஸின் காலதர்கள், புதுமைக்காக திறந்துவைக்கப்பட்டவையல்ல, புதுமையை வியாபித்தற்பொருட்டு திறக்கப்பட்டவை. பூனை மயிர் உதிர்த்தாற்போன்ற வையலின் அன்ட் தி பிட்சரும் , பியானோ அன்ட் மண்டோலாவும் அபிமானப் பட்டியலை விட்டகல்வதில்லை.