నానాటి బతుకు నాటకము (nAnATi batuku nATakamu)

நாம் சுவாசிக்கும் காற்றில் மிகச் சிறிய அளவில் இருக்கும் கரியமில வாயு(கார்பன் டைஆக்சைடு) என்ற எளிய மூலக்கூறு, பூமியின் மிகப் பெரிய வேதியியல் நாடகத்தின் மையத்தில் இருக்கும் கதாநாயகன். கண்ணுக்குத் தெரியாத இந்த வாயு, உயிரின் தோற்றம் முதல் பாறைகளின் உருவாக்கம் வரை, வளிமண்டலத்தின் சமநிலை முதல் கடல்களில் அரங்கேறும் பல செயல்முறையிலும் ஆழமாகப் பங்கேற்பதை சென்ற பதில் வாசித்தோம். இன்று பலரும் இதை காலநிலை மாற்றத்துடன் தொடர்புடைய பிரச்சினை வாயுவாக உள்ளது என்ற கோணத்தில் பெரிதும் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் இயற்கையோ அதை கழிவுப் பொருளாகக் கருதாமல், உயிரின் அடிப்படை மூலப்பொருளாகக் கொண்டு கார்பன் சுழற்சியில் மிகப் பெரிய வேதியியல் மாற்றங்களுக்கான தொடக்கப் புள்ளியாக இணைக்கிறது.

வளிமண்டலத்தில் இருக்கும் கரியமில வாயு தாவரங்களின் இலைகளால், ஒளிச்சேர்க்கை (Photosynthesis) என்ற அற்புதமான செயல்முறையின் மூலம் உறிஞ்சப்படுகிறது. தாவரங்கள் சூரிய ஒளியின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி கார்பன் டைஆக்சைடையும் நீரையும் இணைத்து சர்க்கரை போன்ற கரிம மூலக்கூறுகளாக மாற்றுகின்றன.எளிமையாகச் சொல்வதென்றால், கரியமில வாயு, நீர், சூரிய ஒளி என்ற மூன்றும் சேர்ந்து வினை புரியும்போது சர்க்கரையும், ஆக்சிஜனும் உண்டாகிறது.
இந்த மாற்றமே பூமியில் உள்ள பெரும்பாலான உயிர்களின் உணவுச் சங்கிலிக்கான அடித்தளமாகிறது.
ஒரு சிறிய கார்பன் டைஆக்சைடு என்ற மூலக்கூறு, தாவர இலைக்குள் நுழைந்த பிறகு,  மரத்தின் தண்டாகவோ, பழம், விதை, பூ போன்ற உயிரணுக்களின் அமைப்புப் பொருளாகவோ மாறுகிறது. பின்னர் அது விலங்குகளின் உடலுக்குள் சென்று புரதங்கள், கொழுப்புகள், கார்போஹைட்ரேட்டுகள் போன்ற உயிரியல் மூலக்கூறுகளின் பகுதியாகிறது.

சுவாசிக்கும் பூமியின் உன்னதக் கட்டமைப்பு

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, மனித சமூகம் குவளையிலுள்ள நீரைப் பார்த்து, அதுதான் ஒட்டுமொத்த உயிரினங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்குமான முதன்மையான அமுதம் என்பதை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டது. தண்ணீரைத் தொட முடிந்தது, சுவைக்க முடிந்தது, பாசனக் கால்வாய்களில் தேக்க முடிந்தது, தாகத்தைத் தணித்து மரணத்திலிருந்து தப்பிக்க உடனடியாகப் பருகவும் முடிந்தது. தண்ணீர் இல்லாமல் போனால், சில நாட்களிலேயே உயிரினங்கள் மடிந்துவிடும் என்பதை உணர்ந்த சமூகம், மனித நாகரிகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே நீரை உயிர்களுக்கு அடிப்படையாகக் கருதி போற்றியது. ஆனால், பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, மனிதனால் உயிர்வாழ்வு சமன்பாட்டின் மறுபாதியை கணிக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அது ஐம்புலன்களுக்கும் புலப்படாத கட்டமைப்பாக இருந்தது. மேலும் மெல்லிய போர்வையைப் போல ஒட்டுமொத்த உலகையும் சுற்றியிருந்த அந்த காற்று, நாம் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நம்மைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தது. இது எவ்வாறு இந்த பூமியை உயிர்ப்புடன் வைத்துள்ளது, எவ்வாறு தனது தட்பவெப்ப நிலையை சீராகப் பராமரித்து பல்லாயிரக்கணக்கான உயிரினங்களின் வளர்சிதை மாற்ற எரியூட்டலுக்கு வழிவகுக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, நாம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட உலகத்தைத் தாண்டிப் பார்க்க வேண்டும். பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகால உயிரியல் பரிணாம வளர்ச்சியின் மூலம் இயற்கை எவ்வாறு வாயுக்களின் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட அமைப்பை உருவாக்கியது என்பதையும், உலகளாவிய நிலைத்தன்மை, கார்பன் சேமிப்பு, உயிர்வேதியியல் நச்சு நீக்கம் ஆகியவற்றின் வேதியியல் ரகசியங்களை அடுத்தடுத்து வந்த ஆர்வம் மிகுந்த ஆராய்ச்சியாளர்களின் எவ்வாறு கண்டறிந்தனர் என்பதையும் சற்று ஆராய வேண்டும். வெற்று இடமாக கருதப்பட்ட பூமியானது எப்படி பரபரப்பான வேதியியல் அரங்கமாக மாறியது என்பதையும் நினைவு கூற வேண்டும்.

பரிணாம வளர்ச்சியின் மிகச்சிறந்த வரைபடம்

விண்ணை முட்டும் செம்மரங்கள், பரந்து விரிந்த புல்வெளிகள், டைனோசர்கள், மனித நாகரிகங்கள் போன்றவை தோன்றுவதற்கு முன்பே, உயிரினங்களுக்கு முந்தைய பாழ்நிலம் கடுமையான, எரிமலைக் குழம்புகள் நிறைந்த இடமாக இருந்தது. நான்கு பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நமது பூமியின் வளிமண்டலம் நவீன உயிரினங்களை உடனடியாகக் கொல்லக்கூடியதாகவும், பனிக்கூட்டங்கள் நிறைந்த இடமாகவும் இருந்தது. இவ்விடத்தைச் சுற்றி, முக்கியமாக நைட்ரஜன், நீராவி, மீத்தேன், அம்மோனியா மற்றும் வளிமண்டலத்தில் மண்டியிருந்த கரியமில வாயுக்களால் ஆன எரிமலை உமிழ்வுகளால் நிரம்பியிருந்தது.

அப்போது வானத்தில் சுவாசிக்கக்கூடிய தூய்மையான ஆக்சிஜன் (O₂) என்று எதுவுமே இல்லை. பெருங்கடல்கள் கொந்தளிப்பான, அமிலத்தன்மை வாய்ந்த கொதிகலன்களாக இருந்தன, மேலும் நிலப்பரப்பு இளம் சூரியனிடமிருந்து வந்த வடிகட்டப்படாத புற ஊதாக் கதிர்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட வெற்றுப் பாறைப் பரப்பாக இருந்தது.

நூற்றுக்கணக்கான மில்லியன் ஆண்டுகளாக, இந்த கார்பன் செறிந்த வளிமண்டலம் பூமியைப் பாதுகாத்து வந்தது. அது ஒரு பசுமையில்ல விளைவு (Greenhouse effect) மூலம் சூரியனின் வெப்பத்தைத் தக்கவைத்து, இளம் பூமி உறைந்து உயிரற்ற பனிக்கட்டியாக மாறுவதைத் தடுத்தது. இருப்பினும், இந்த சூழல் சிக்கலான, அதிக ஆற்றல் தேவைப்படும் பல்லுயிர் உயிரினங்களின் வளர்ச்சிக்கு இடம் தரவில்லை. பூமியின் உலகளாவிய இயந்திரம் முழுமையான ஆக்சிஜனற்ற, கார்பன் நிரம்பிய நிலையில் முடங்கியிருந்தது. காற்று முழுவதும் கார்பன் அணுக்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, செயலற்று இருந்தன. அவற்றின் வலிமையான அணுப் பிணைப்புகளை உடைக்கக்கூடிய வழிமுறைக்காகக் காத்திருந்தன.

ஒளிச்சேர்க்கையின் சுடர்

இச்சமயத்தில், இயற்கை ஒளிச்சேர்க்கை (Photosynthesis) என்ற மிகவும் மாற்றத்தக்க பரிணாம அதிசயத்தை நிகழ்த்தியது. ஆதிப் பெருங்கடல்களின் ஆழத்தில், பழமையான ஒற்றை செல் உயிரினங்கள், அதாவது நவீன சயனோபாக்டீரியாவின் (Cyanobacteria) முன்னோடிகள், சூரியனிடமிருந்து வரும் ஒளியின் துகள்களைப் (Photons) பிடிக்கக்கூடிய மூலக்கூறு ஆண்டெனாக்களை உருவாக்கி, வளிமண்டலத்தில் கொட்டிக்கிடந்த கரியமில வாயுவையும், திரவ நீரையும் பயன்படுத்தத் தொடங்கின.

இந்த செல்கள் சூரிய ஆற்றலைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், நீரையும், கரியமில வாயுவையும் நம்ப முடியாத அளவிற்கு நிலையான வேதியியல் பிணைப்புகளைச் சிதறவைக்கும் திறனைப் பெற்றன. அவை நீரிலிருந்து ஹைட்ரஜன் அணுக்களையும் எலக்ட்ரான்களையும் எடுத்துக்கொண்டு குளுக்கோஸ் போன்ற எளிய சர்க்கரைகளை உருவாக்கின. இந்த சர்க்கரைகள் அவற்றின் உடலமைப்பை உருவாக்குவதற்கும், அடர்த்தியான வேதியியல் ஆற்றலைச் சேமிப்பதற்கும் பயன்பட்டன.

பெரும் ஆக்சிஜனேற்ற நிகழ்வு

இந்த புதிய சூரிய ஆற்றலால் இயங்கும் வேதியியல் வினையில் எஞ்சிய கழிவுப் பொருள் தூய ஆக்சிஜன் வாயு (O₂) ஆகும். முதலில், புதிதாக விடுவிக்கப்பட்ட ஆக்சிஜன் வளிமண்டலத்தில் நேரடியாகச் சேரவில்லை. இது மிகவும் வினைத்திறன் கொண்டதால், பெருங்கடல்களில் கரைந்திருந்த இரும்புடன் உடனடியாகப் பிணைக்கப்பட்டு, கடற்பரப்பில் பெரும் துருப்படிவுகளை உருவாக்கியது. இன்று தாதுக்களாகத் தோண்டி எடுக்கும் இரும்புப் படிவுகள் இவையே. இறுதியில், கடலில் இருந்த இரும்புப் படிவுகள் முழுமையாக நிறைவுற்றவுடன், ஆக்சிஜன் குமிழிகளாக வெளியேறி வளிமண்டலத்தில் பரவியது. இந்த பெரும் ஆக்சிஜனேற்ற நிகழ்வு பூமியின் சுற்றுச்சூழலில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது.

நூற்றுக்கணக்கான மில்லியன் ஆண்டுகளில், ஆதி நுண்ணுயிரிகளின் தலைமுறைகள், பின்னர் நிலப்பரப்புத் தாவரங்கள், பூமியின் மேற்பரப்பை முழுமையாக மறுசீரமைப்பு செய்தன. அவை வளிமண்டலத்திலிருந்து பல்லாயிரக்கணக்கான டன் கனமான கார்பனைக் கீழே இழுத்து, தங்களின் உடலை உருவாக்கப் பயன்படுத்தின. இந்த உயிரினங்கள் இறந்தபோது, அவற்றின் கார்பன் நிறைந்த எச்சங்கள் மட்கிப்போகாமல், வளிமண்டலத்திற்குள் மீண்டும் நுழையாதவாறு, வண்டல் அடுக்குகளுக்குக் கீழே பூமியின் ஆழத்தில் புதைக்கப்பட்டன. இதனால், தாவரங்களும், பிற நுண்ணுயிரிகளும் வானத்தில் இருந்த கார்பன் திரையைக் குறைத்து, அதற்குப் பதிலாக, அதிக ஆற்றல் கொண்ட ஆக்சிஜனை நிரப்பின.  தாவரங்களின் வளர்சிதை மாற்றக் கழிவான ஆக்சிஜன் விலங்குகளுக்கு முக்கியமான எரிபொருளாக மாறியது. அதே நேரத்தில் விலங்குகளின் வளர்சிதை மாற்றக் கழிவான கரியமில வாயு தாவரங்களுக்கு முதன்மையான உணவாக பூமிக்குத் திரும்பியது.

ஒளியின் மாயை

இந்த பூமியில் நடைபெறும் சுவாசச் சுழற்சி நூற்றுக்கணக்கான மில்லியன் ஆண்டுகளாக துல்லியமாக  இயங்கி வந்த போதிலும், மனித இனம் பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில் இதை முற்றிலும் அறியாமல் இருந்தது. பண்டைய நாகரீகங்கள் பூமியை நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு மற்றும் ஆகாயம் ஆகிய அடிப்படைத் தத்துவக் கோட்பாட்டால் ஆனது என்று கருதி வந்தது. உதாரணமாக, காற்று என்பது பல்வேறு வேதியியல் மூலமான வாயுக்களின் கலவை என்பதை அறிந்திருக்கவில்லை. அக்காலத்தில் மரம் எரிந்து சாம்பலாவதை,வெறுமனே காற்றில் மறைந்துவிட்டதாக நினைத்தனர். உலகளாவிய கார்பன் சுழற்சியை இயக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த வேதியியல் சக்கரங்கள் இந்த அடிப்படைத் தத்துவத்தின் திரைக்குப் பின்னால் முற்றிலும் மறைந்திருந்தன.

இந்த பண்டைய தத்துவக் கோட்பாட்டில் ஏற்பட்ட முதல் விரிசல் 1640-களின் முற்பகுதியில், ஜான் பாப்டிஸ்டா வான் ஹெல்மாண்ட் (Jan Baptista van Helmont) என்ற சுதந்திரமான சிந்தனை கொண்ட பிளெமிஷ் வேதியியலாளர் மற்றும் மருத்துவரின் ஆய்வின் மூலம் வெளிப்பட்டது. ஒரு தாவரம் உண்மையில் அதன் எடையை எங்கிருந்து பெறுகிறது என்பதைக் கண்டறிய இவர் வடிவமைத்த பரிசோதனை, அறிவியல் வரலாற்றில் முக்கிய மைல்கல்லாகும்.

https://www.ebsco.com/research-starters/history/jan-baptista-van-helmont

https://academic.oup.com/book/45740

கண்ணுக்குத் தெரியாத காற்றின் பங்கை அவர் கவனிக்கத் தவறினாலும், அவரது பரிசோதனை தாவரங்கள், நீரின் முக்கியத்துவை முன் வைத்தது. பின்னர், நடத்திய ஆராய்ச்சியின் போது, மூடிய பாத்திரங்களில் கரித்துண்டுகள் எரியும் போது, தனித்துவமான, சுவாசிக்க முடியாத ஆவி ஆய்வகக் கண்ணாடி பாத்திரங்களை உடைக்கும் அளவுக்கு சக்தி வாய்ந்ததாக இருப்பதைக் கண்டார். இந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவி தன்னைச் சுற்றியுள்ள சாதாரண காற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாகவும், மேலும் திரவமாக மாற்ற முடியாததாகவும் இருந்ததால், கிரேக்க வார்த்தையான chaos (குழப்பம்/பெருவெளி) என்பதிலிருந்து ஈர்க்கப்பட்டு, அதை வன வாயு (gas sylvestre) என்று குறிப்பிட்டார். அத்துடன், வான் ஹெல்மாண்ட் வாயு (கேஸ்) என்ற வார்த்தையையும் உருவாக்கினார். இது வளிமண்டல ஆராய்ச்சியின் புதிய சகாப்தத்தைத் தொடங்கியது.

நூறாண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1750-களில், ஜோசப் பிளாக் (Joseph Black) என்ற ஸ்காட்டிஷ் விஞ்ஞானி, வான் ஹெல்மாண்டின் அந்த வாயுவை எடுத்து முறையான அறிவியல் பூர்வமான ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினார். காரப் பொருட்களின் வேதியியல் பண்புகளை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த பிளாக், சிறுநீரகக் கற்களுக்குப் பாதுகாப்பான சிகிச்சை ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். மக்னீசியா ஆல்பா (மக்னீசியம் கார்பனேட்), சுண்ணாம்புக்கல் (கால்சியம் கார்பனேட்) போன்ற திடமான கற்களை வலுவாக வெப்பப்படுத்தும்போது, அல்லது அமிலங்களுடன் சேர்க்கும்போது, அவை பலத்த சத்தத்துடன் கொதித்து, கண்ணுக்குத் தெரியாத, கனமான வாயுவை அதிக அளவில் வெளியிடுவதை பிளாக் கண்டுபிடித்தார். வாயு வெளியேறியவுடன், எஞ்சியிருந்த திடப்பொருளின் எடை கணிசமாகக் குறைந்திருந்தது. மேலும், பிளாக் மேற்கொண்ட பல சோதனைகள் திட்டவட்டமான, அனுபவப்பூர்வமான ஆதாரத்தை வழங்கியது. அதில் விலங்குகளின் சுவாசம், ஈஸ்ட்டுகளின் நொதித்தல், மரங்களின் எரிப்பு ஆகியவற்றால் உருவாகக்கூடிய காற்று தனித்துவமான வேதியியல் கூட்டுப்பொருள் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது.

18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், நவீன வேதியியலின் தந்தை என்று கருதப்படும் பிரெஞ்சு வேதியியலாளர் அந்துவான் லவோசியே (Antoine Lavoisier), தனது சோதனைகளில் ஒவ்வொரு வினையூக்கி மற்றும் விளைபொருளின் துல்லியமான எடையைக் கண்காணிக்க அதி-உணர்திறன் கொண்ட தராசுகளைப் பயன்படுத்தினார். அவர் ஜோசப் பிளாக்கின் கண்டுபிடிப்புகளையும், ஜோசப் பிரீஸ்ட்லி தனிமைப்படுத்திய காற்றையும் எடுத்து, வேதியியல் பெயரிடல் முறையில் பெரிய புரட்சியை ஏற்படுத்தினார்.

பொருட்கள் எரியும்போதும், விலங்குகள் சுவாசிக்கும்போதும், அவை வளிமண்டலத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதியுடன் அளவிடக்கூடிய வேதியியல் வினையில் ஈடுபடுகின்றன என்பதைக் கண்டறிந்தார். வாழ்க்கைக்கு ஆதரவான அந்த காற்றின் பகுதிக்கு ஆக்சிஜன் (Oxygen), அதாவது அமிலம் உருவாக்குவது என்ற கிரேக்க வார்த்தையை உபயோகித்தார்.

A brief history of oxygen:250 years on https://www.mdpi.com/2673-9801/2/1/4

வாயு கரைதலின் அறிவியல்

18 ஆம் நூற்றாண்டு விஞ்ஞானிகள் கரியமில வாயுவை தனிமைப்படுத்தினாலும், அவ்வாயு சாதாரண வளிமண்டல நிலைகளில் தண்ணீரில் விதிவிலக்காகக் குறைவான இயற்கை கரைதிறனைக் கொண்டிருந்தது. வாயுக்கள் ஒரு திரவப் பரப்போடு தொடர்பு கொள்ளும்போது, அவற்றின் மூலக்கூறுகள் மற்ற திரவ மூலக்கூறுகளுக்கு இடையில் சிக்கிக் கொண்டு கரையலாம். இருப்பினும், ஒவ்வொரு வாயுவும் அதன் வேதியியல் அமைப்பு, வெப்பநிலை, சுற்றுப்புற அழுத்தம் ஆகியவைகளைப் பொறுத்து வித்தியாசமாக நடந்துகொள்ளும்.

சாதாரண அறை வெப்பநிலையிலும் சாதாரண வளிமண்டல அழுத்தத்திலும், அதிக இயக்க ஆற்றலைக் கொண்டுள்ள கரியமில வாயு எப்போதும் சுதந்திரமாக இருக்க விரும்புகிறது.  அதை நீரில் குமிழியாகச் செலுத்தும் போது, பெரும்பான்மையான மூலக்கூறுகள் திரவத்தின் வழியாக வெளியேறி, வளிமண்டலத்தில் தப்பிவிடும். வாயுவின் மிகச் சிறிய பகுதி மட்டுமே இயற்கையாகவே நீரில் தங்கியிருக்கும்.

1767 ஆம் ஆண்டில், இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த ஜோசப் பிரிஸ்ட்லி என்ற விஞ்ஞானி மூடிய குளிர்ந்த நீர்க் கொள்கலனில் நுழையும் கரிமல வாயுவின் அளவை அதிகரிக்க முடியும் என்பதை அறிந்தார்.

நீர் பொதுவாக கரியமிலவாயுவை நிராகரித்தாலும், சுற்றுச்சூழலின் இயற்பியல் நிலைமைகளை மாற்றுவதன் மூலம் வாயுவை மிகவும் திறம்பட கரையக் கட்டாயப்படுத்த முடியும் என்பதை பிரிஸ்ட்லி உணர்ந்தார். இது அவருக்கு தற்செயலாக உலகின் முதல் செயற்கை சோடா தண்ணீரைக் கண்டுபிடிக்க உதவியது.

பிரிஸ்ட்லியின் இந்த கண்டுபிடிப்பின் பின்னணியில் உள்ள துல்லியமான வேதியியல் கோட்பாடு சில தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, 1803ல் வில்லியம் ஹென்றி என்ற ஆங்கிலேய வேதியியலாளரால் முறைப்படுத்தப்பட்டது. இன்று, இது ஹென்றியின் விதி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த இயற்பியல் வேதியியல் கொள்கை இன்று உலகளாவிய குளிர்பான(சாஃப்ட் டிரிங்க்) தொழில் உருவாகுவதற்குக் காரணமாயிற்று. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும், ஜேக்கப் ஸ்வெப்பி போன்ற தொழில்முனைவோர்கள் பிரிஸ்ட்லியின் கார்பனேற்ற செயல்முறையை தொழில்மயமாக்கினர். அவர்கள் தடிமனான கண்ணாடி, தகரம் பூசப்பட்ட தாமிரத்தால் ஆன கனரக பம்புகள், வலுவூட்டப்பட்ட கொள்கலன்கள் போன்றவைகளை வடிவமைத்து. இந்த இயந்திரங்கள் வெடிக்காமல் அதிக அழுத்தத்தைத் தாங்கக்கூடியதாக மாற்றினர்.
தூய்மையான கரியமில வாயுவைக் குளிர்ந்த நீரில் தீவிர அழுத்தத்தின் கீழ் செலுத்தி, இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்ட கார்க்குகளைக் கொண்ட கனமான பாட்டில்களுக்குள் திரவத்தை அடைப்பதன் மூலம், அவர்கள் இயற்கையின் அடிப்படை கரைதிறன் வரம்புகளை முறியடித்தனர். இது கோகோ கோலா, பெப்சி, ஸ்பிரைட், டோனிக் வாட்டர் போன்ற நவீன பானங்களுக்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.

இன்று உற்பத்தியாளர்கள் சர்க்கரை, நீர், சுவை  பாகுகளைக்(syrups) கலந்து, கலவையை பூஜ்ஜிய டிகிரிக்கு அருகில் குளிராக்குகிறார்கள். பொதுவாக ஒரு சதுர அங்குலத்திற்கு 30 முதல் 60 பவுண்டுகள் (psi) வரை CO₂ வாயுவை அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். இது மாருதி காரின் டயரின் உள்ளே இருக்கும் காற்று அழுத்தத்தை விட இருமடங்காகும்.

நாம் சோடா பாட்டிலைத் திறக்கும் அடுத்த நொடியில், ஸ்ஸ்ஸ் என்று கேட்கும் ஒலி, தொழில்துறை அழுத்தம் சாதாரண வளிமண்டல அளவிற்கு குறைவதன்  விளைவாகும். ஹென்றி விதியின்படி, திரவத்திற்கு மேலே உள்ள அழுத்தம் குறைந்துவிட்டதால், தண்ணீரால் அந்த அதிகப்படியான வாயுவை வைத்திருக்க முடியவில்லை. அதாவது அதிக அழுத்த சமநிலை சிதறடிக்கப்படுகிறது. கரிமல மூலக்கூறுகள் உடனடியாக விடுவிக்கப்பட்டு, வளிமண்டலத்திற்கு தப்பிப்பதற்காக மேற்பரப்பை நோக்கி ஓடும் ஆயிரக்கணக்கான சிறிய குமிழ்களாக உருவாகின்றன. பானம் நுரைத்து பொங்கி துடிப்பான பானமாக மாறுகிறது

உயிரியல் முரண்பாடு

சாதாரண வளிமண்டல அழுத்தத்தின் கீழ் கண்டறியப்பட்ட கரிமலவாயுவின் கரைதிறன், 19 மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டு உடலியல் நிபுணர்களுக்கு, வாழும் உயிரியல் அமைப்புகள் அதை எவ்வாறு நிர்வகிக்கின்றன என்ற ஆழமான உயிரியல் முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தியது. 
ஒவ்வொரு நொடியும், நமது உடலிலுள்ள டிரில்லியன் கணக்கான செல்கள், நம்மை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க சர்க்கரைகளையும் கொழுப்புகளையும் எரிக்கின்றன. இந்த மெதுவான உள் எரிப்பின் விளைவாக, நமது செல்கள் தொடர்ந்து கரியமில வாயுவை நச்சு வளர்சிதை மாற்றக் கழிவுப்பொருளாக உருவாக்குகின்றன. இந்த வாயு நமது திசுக்களுக்குள் தேங்காமல், சுவாசம் வழியாக உடனடியாக நுரையீரலுக்கு கொண்டு சென்று அகற்றப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் திரவ ஊடகத்தின் வழியாக அதிக அளவு கரியமில வாயு சிரமமின்றி நகர்கிறது.

உயிரியல் எவ்வாறு ஹென்றியின் விதியின் இயற்பியல் வரம்புகளைத் தவிர்க்கிறது?

இந்த புதிருக்கான விடை வாழ்வின் வரலாற்றில் மிகச்சிறந்த உயிர்வேதியியல் கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்றாகும்.  1930களின் தொடக்கத்தில் கண்டறியப்பட்ட கார்பானிக் அன்ஹைட்ரேஸ் (Carbonic Anhydrase) எனப்படும் நொதி(என்சைம்) பிரபஞ்சத்தில் மிக வேகமான, திறமையான மூலக்கூறு இயந்திரங்களில் ஒன்றாகத் திகழும் சிறப்பு வாய்ந்த புரதமாகும்.
அதன் புரத அமைப்பிற்குள் ஆழமாக அமைந்திருப்பது துத்தநாகம் (Zinc) அணுவைக் கொண்ட அதிக எதிர்வினை தளமாகும். இந்த சக்திவாய்ந்த வேதியியல் ஆயுதம், ஒரு நொதியின் அருகில் வரும் கரியமில வாயு மூலக்கூறு நெருங்கும் போது, அதனை நீர் மூலக்கூறுடன் சேர்த்து, ஒரு மில்லி விநாடியின் சிறு பகுதியில் அதை இணக்கமான பைகார்பனேட் அயனியாக மாற்றுகிறது.
இந்த நொதியின் ஒற்றை மூலக்கூறு, ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு மில்லியன் கரியமில மூலக்கூறுகள் வரை நீரேற்றம் செய்து, இயற்கையான எதிர்வினையை ஏழு மில்லியனுக்கும் அதிகமான மடங்காக துரிதப்படுத்துகிறது. மேலும், இதன் சிறப்பு என்னவென்றால், வாழ்வின் ஒவ்வொரு இடத்திலும், கரியமில வாயுவின் பிடித்தலையும், நிராகரிப்பையும் சிறப்பாகச் செயல்படுத்துவதுதான்.
திசுக்கள் வழியாக ரத்தம் செல்லும்போது, சிவப்பு ரத்த அணுக்களுக்குள் இருக்கும் கார்பானிக் அன்ஹைட்ரேஸ் கரியமில வாயுவை உடனடியாகப் பிரித்தெடுத்து, அதை திரவத்திற்கு உகந்த, கண்ணுக்குத் தெரியாத பைகார்பனேட்டாக மாற்றுகிறது. இரத்தம் இந்த பாதுகாப்பான திரவத்தை நுரையீரலுக்கு கொண்டு செல்கிறது. இரத்தம் நுரையீரல் நுண்குழாய்களுக்குள் நுழையும் நொடியில், உள்ளிருக்கும் சூழல் மாறி, கார்பானிக் அன்ஹைட்ரேஸ், பைகார்பனேட் அயனிகளைப் பிரித்து, மீண்டும் சுதந்திரமான கரியமில வாயுவாக மாற்றி, அவற்றை நுரையீரல் பைகளுக்குள் நிராகரிக்கிறது,

தாவரங்கள் கரியமில வாயு தங்களின் செல்களுக்குள் நுழையும் வரை காத்திருப்பதில்லை. தாவரங்களின் இலைகளுக்குள்ளிருக்கும் கார்பானிக் அன்ஹைட்ரேஸ், உள்வரும் கரியமில வாயுவை விரைவாகப் பிடித்து குளோரோபிளாஸ்ட்களின் உள் திரவ மேட்ரிக்ஸில் கரைக்க உதவுகிறது. இது ஒளிச்சேர்க்கையின் முதன்மை நொதியான ருபிஸ்கோவிற்கு (RuBisCO) கார்பனின் நிலையான, செறிவூட்டப்பட்ட விநியோகம் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது, வறண்ட நாட்களில் வாயு இலையிலிருந்து ஆவியாவதையும் தடுக்கிறது.

கடல்வாழ் உயிரினங்கள், நகரும் திரவச் சூழலில் தங்களின் பாதுகாப்பு கவசங்களைக் கட்டுவதற்காக வேறுவிதமான சவாலை எதிர்கொள்கின்றன. நுண்ணிய பாசிகள், ஓடுகளைக் கொண்ட மிதவை உயிரினங்கள், கம்பீரமான பவளப்பாறைகள் அனைத்தும், கடல் நீரில் கரைந்துள்ள கரியமில வாயுவைப் பிரித்தெடுக்க கார்பானிக் அன்ஹைட்ரேஸைத்தான்  பயன்படுத்துகின்றன. அவை நிலையான கார்பனேட் அயனிகளை கால்சியத்துடன் இணைத்து திடமான கால்சியம் கார்பனேட் ஓடுகளை (CaCO₃) உருவாக்குகின்றன. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், கடல் உயிரினங்கள் கரியமில வாயுவை நீருக்கடியில் உள்ள கோட்டைகளாக மாற்றி, நமது கிரகத்தின் முதன்மை கார்பன் சேமிப்பு பெட்டிகளாக வடிவமைக்கிறன.

தற்செயலான நச்சு

இயற்கை பரிணாம வளர்ச்சியில் கரியமில வாயு, நீர், நொதிகளுக்கு இடையே உள்ள சிக்கலான வேதியியலை வடிவமைக்க பல யுகங்களைச் செலவிட்டபோது, எதிர்பாராத சிக்கலையும் எதிர்கொண்டது. வாழ்வின் வளர்சிதை மாற்றப் பாதைகள் முற்றிலும் தூய்மையாக இருப்பதில்லை. அவை அடிக்கடி எதிர்பாராத வேதியியல் பக்கவிளைவுகளையும் உருவாக்குகின்றன. உயிரியலால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட மிக மோசமான, சிக்கலான பக்கவிளைவுப் பொருட்களில் ஒன்று அதிக எதிர்வினை கொண்ட ஆக்ஸலேட் (oxalate C₂O₄²⁻) அயனி ஆகும். இது கார்போஹைட்ரேட் வளர்சிதை மாற்றம், வைட்டமின்-சி சிதைவு, ஒளிச்சேர்க்கையின் போது உற்பத்தியாகும் சர்க்கரைகளின் முழுமையற்ற ஆக்ஸிஜனேற்றம் போன்ற தற்செயலான பக்கவிளைவுகள் பல உயிரினங்களில் தன்னிச்சையாக உருவாகிறது. தனிப்பட்ட முறையில், சுதந்திரமான ஆக்ஸலேட் ஆபத்தான செல்லுலார் நச்சு ஆகும். இது உலோக அயனிகளுடன், குறிப்பாக கால்சியம் (Ca²⁺) உடன் தீவிரமான பிணைப்புத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது.

ஆக்ஸலேட் மூலக்கூறு உயிரியல் திரவத்தில் உள்ள கால்சியம் அயனியை எதிர்கொள்ளும் அந்த நொடியில், அவை உடைக்க முடியாத வேதியியல் பிணைப்பில் ஒன்றாக இணைந்து, கால்சியம் ஆக்ஸலேட் ஆக வீழ்படிகின்றன. கால்சியம் ஆக்ஸலேட் மென்மையான, பாதிப்பில்லாத துகள்களை உருவாக்குவதில்லை. அது இரட்டை முனை ஊசிகளான ராஃபைடுகள்(raphides), சிக்கலான, பல முனைகளைக் கொண்ட நட்சத்திர வடிவங்களைப் போன்ற ஜாகுவார் (jaguar) நுண் கட்டமைப்புகளாக படிகமாகிறது. இந்த படிகங்கள் செல்லுலார் மட்டத்தில் பௌதிகக் கண்ணாடித் துண்டுகளைப் போல செயல்படுகின்றன. வாழும் திசுக்களுக்குள் அவை தடையின்றி குவிய அனுமதிக்கப்பட்டால், அவை செல் சவ்வுகளைக் கிழிக்கலாம், நுண்குழாய்களைச் சேதப்படுத்தலாம், முக்கிய உறுப்புகளில் வீழ்படிந்து கடுமையான நச்சுத்தன்மையை ஏற்படுத்தலாம். ஆயினும்கூட, பரிணாம வளர்ச்சியில், வாழும் உயிரினங்கள் இந்த நச்சுப் பொறி தங்களைப் பாதிக்க அனுமதிக்கவில்லை. மாறாக,  இந்த அபாயகரமான கழிவுப்பொருளை தற்காப்பு, சுற்றுச்சூழல் உயிர்வாழ்வு, நீண்ட கால கார்பன் பிரித்தெடுப்பு ஆகியவற்றிற்குக் கருவியாக மறுவடிவமைப்பு செய்கின்றன.

 தாவர உயிர்களில், ஆக்ஸலேட் வடிவமைப்பு குறைபாட்டிலிருந்து  தற்காப்பு அமைப்பாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. தாவரங்கள் நிலத்தில் வேரூன்றி இருப்பதால், கால்சியம் ஆக்ஸலேட் படிகங்களை  உள்ளமைக்கப்பட்ட வேதியியல் போர் முறையாகப் பயன்படுத்துகின்றன.
உதாரணமாக, கீரை, ருபார்ப் (rhubarb), சேப்பங்கிழங்கு போன்ற தாவரங்கள் மில்லியன் கணக்கான ஊசி  ராஃபைடுகளை இடியோபிளாஸ்ட்கள் எனப்படும் சிறப்பு செல் அறைகளுக்குள் அடைத்து வைக்கின்றன.  கம்பளிப்பூச்சி, ஆடு போன்றவை இலையை மெல்லும்போது, இந்த இடியோபிளாஸ்ட் செல்கள் வீங்கி, நுண்ணிய ஊசிகளை நேரடியாகத் தாக்குபவர்களின் வாய், நாக்கு, தொண்டைகளுக்குள் உள்ள மென்மையான திசுக்களுக்குள் வலுக்கட்டாயமாக செலுத்தி,  வலி, எரிச்சல் வலி, வீக்கம்  ஏற்படுத்துவது, தெளிவான எச்சரிக்கையாகும்.

மேலும், வறண்ட, ஊட்டச்சத்து குறைந்த சூழல்களில், வெப்பமண்டலம், பாலைவனம் போன்ற இடங்களில்  காணப்படும் மரங்களின் சில இனங்கள், உதாரணமாக ஆப்பிரிக்க இரோகோ(Iroko), தென் அமெரிக்கா ஒபெச்சே(Obeche) போன்றவை ஆக்ஸலேட்-கார்பனேட் பாதை எனப்படும் பாதுகாப்பு அமைப்பில் பங்கேற்கின்றன.

இந்த மரங்கள் காற்றிலிருந்து கரியமில வாயுவை உறிஞ்சும்போது, அந்த கார்பனின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி வேண்டுமென்றே கால்சியம் ஆக்ஸலேட்டாக மாற்றப்பட்டு அவற்றின் மரம், வேர் கட்டமைப்புகளுக்குள் சேமிக்கப்படுகிறது. மரம் வளரும்போது, அதன் இலைகளை உதிர்க்கும்போது அல்லது இறுதியில் இறக்கும் போது, ஆக்ஸலோட்ரோபிக் பாக்டீரியா எனப்படும் சிறப்பு மண் நுண்ணுயிரிகள் உள்ளே நுழைகின்றன. இந்த பாக்டீரியாக்கள் ஆக்ஸலேட்டின் கடினமான வேதியியல் பிணைப்புகளை உடைக்கக்கூடிய அரிதான, மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த நொதிகளைக் கொண்டுள்ளன.

பாக்டீரியாக்கள் தாவரத்தின் ஆக்ஸலேட் கழிவுகளை உட்கொள்ளும்போது, அவை உள்ளூர் மண் வேதியியலை மாற்றுகின்றன, இதனால் கால்சியமும் கார்பனும் கரைசலில் இருந்து வீழ்படிந்து சுண்ணாம்புக்கல்லாக மாறுகின்றன. மரங்களுக்கும் பாக்டீரியாக்களுக்கும் இடையிலான இந்த கூட்டாண்மை மூலம், வளிமண்டலத்திலிருந்து இழுக்கப்பட்ட தற்காலிக கார்பன் வாயு பூமிக்கு அடியில் திடமான கல்லாக மாற்றப்படுகிறது. இந்த சுண்ணாம்புக்கல் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மண்ணில் தங்கியிருந்து, பயனுள்ள, இயற்கையான நிலப்பரப்பு கார்பன் சேமிப்பகமாக செயல்படுகிறது.

https://www.sciencedaily.com/releases/2025/07/250706225819.htm

மனிதர்களும் பிற பாலூட்டிகளும் ஆக்ஸலேட்டைத் தொடர்ந்து எதிர்கொள்கின்றனர். பாதாம், பீட்ரூட், கீரைகள், கோகோ போன்ற ஊட்டச்சத்து அடர்ந்த தாவரங்களை உட்கொள்ளும் ஒவ்வொரு முறையும் அது அவர்களதுசெரிமானப் பாதைக்குள் நுழைகிறது. மேலும், கல்லீரல்கள் வளர்சிதை மாற்றக் கழிவுப்பொருளாக ஆக்ஸலேட்டைத் தொடர்ந்து உருவாக்குகின்றன.

ஆக்ஸலேட்டின் கார்பன்-கார்பன் பிணைப்பை உடைக்கும் வளர்சிதை மாற்ற இயந்திரம் மனிதர்களிடமும், விலங்குகளிடம் இல்லை. பூஜ்ஜிய ஊட்டச்சத்து கொண்ட இந்த மூலக்கூறின் அளவு இரத்த ஓட்டத்தில் சற்று உயர்ந்தாலும், அது கால்சியத்தைப் பிடித்து, சிறுநீரகப் பாதையில் கால்சியம் ஆக்ஸலேட் என்ற சிறுநீரகக் கற்களை உருவாக்கும். இந்த தினசரி வளர்சிதை மாற்ற நச்சு அச்சுறுத்தலில் இருந்து தப்பிக்க, விலங்குகள்  வேறொரு பல்லடுக்கு பாதையையும் உருவாக்குகிறது. முதலாவதாக, சிறுநீரகங்கள் முக்கிய வடிகட்டுதல் குழுவாகச் செயல்படுகின்றன. அவை இரத்தத்திலிருந்து ஆக்ஸலேட் மூலக்கூறுகளை தீவிரமாக எடுக்க சிறப்பு அயனி கடத்திகளைப் பயன்படுத்துகின்றன, அவை கால்சியத்துடன் பிணைந்து கற்களை உருவாக்கும் வாய்ப்பைப் பெறுவதற்கு முன்பு அவற்றை சிறுநீர் ஓட்டத்தில் வேகமாக நகர்த்துகின்றன.

இரண்டாவதாக, பரிணாம வளர்ச்சி நமது குடல்களுக்குள் அத்தியாவசிய நுண்ணுயிர் கூட்டாளியான ஆக்ஸலோபாக்டர் ஃபார்மிஜென்ஸ் (Oxalobacter formigenes) என்ற பாக்டீரியத்தை வைத்துள்ளது. இந்த நுண்ணுயிர், ஆக்ஸலேட்டை மட்டுமே நம்பியுள்ளதால்,  உணவுகள்  செரிமான அமைப்பு வழியாகச் செல்லும்போது, நுண்ணிய துப்புரவுக் குழுவாகச் செயல்படுகிறது. குடல்கள் இரத்தத்தில் உள்ள ஆக்ஸலேட்டைஉறிஞ்சுவதற்கு முன்பே அதை உட்கொள்கிறது. சிறுநீரக சுத்திகரிப்பு, நுண்ணுயிர் கூட்டுவாழ்வு ஆகியவற்றின் இந்த சமநிலை மூலம், மனிதர்களும், விலங்குகளும் கார்பன் சுழற்சியின் நச்சு பக்கவிளைவுகளை வெற்றிகரமாக கையாளுகின்றன.

நிலைத்தன்மையும், கார்பன் சேமிப்பும்

வில்லோ மரத்திலிருந்து பிரஸ்ட்லியின் அழுத்தப்பட்ட சோடா குமிழ்கள் வரையிலும், கார்பானிக் அன்ஹைட்ரேஸ், ஆக்ஸலேட் பாதைகளின் நேர்த்தியான உயிர்வேதியியல் வரையிலும் நாம் வரலாற்றுப் பாதையை ஆராயும் போது, நவீன சுற்றுச்சூழல் அறிவியலின் உறுதியான உணர்தலுக்கு வர முடியும்.

“நீரின்றி அமையாது உலகு” (अपो वा इदं सर्वं) என்று ஆதிகாலம் முதலே மனிதன் உணர்ந்திருந்தான். ஆனால், கடந்த மூன்று நூற்றாண்டுகளில்தான் தாவரங்களின் ஒளிச்சேர்க்கை, கடல்களின் வேதியியல், சுண்ணாம்புக் கல் மற்றும் பவளப்பாறைகள் போன்ற பாறைகளின் உருவாக்கம் ஆகிய அனைத்திலும் நீரும், கண்களுக்குப் புலப்படாத கரியமில வாயுவும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து பூமியின் நிலப்பரப்பையும், காலநிலையையும், உயிருலகையும் வடிவமைக்கின்றன என்பதை மனிதன் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியுள்ளான்.

தற்போதைய தலைமுறை மாணவர்கள், விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்களுக்கான மிகப் பெரிய சவால், செயல்திறன் மிக்க நிலைத்தன்மையையும் திட்டமிட்ட கார்பன் சேமிப்பையும் கொண்ட புதிய சகாப்தத்தை உருவாக்குவதே ஆகும். உயிரனையாக்கம் (Biomimicry) என்பது சிக்கலான மனிதப் பொறியியல் சவால்களைத் தீர்ப்பதற்காக இயற்கையின் பரிணாமக் குறிப்பேட்டை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும் ஒரு நடைமுறை. இன்று சுற்றுச்சூழல் விஞ்ஞானிகள், இயற்கையில் நடைபெறும் வேதியியல் வழிமுறைகளை ஆய்வகத்தில் மீளுருவாக்க முயல்கின்றனர். இதன் மூலம் தொழிற்சாலை மாசுபாட்டிலுள்ள கரியமில வாயுவை நிலையான கார்பனேட் பாறைகளாகவும் சுண்ணாம்புக் கல்லாகவும் மாற்றி, நீடித்த கான்கிரீட்டில் கலந்து நெடுஞ்சாலைகள், பாலங்கள், வானுயரக் கட்டிடங்கள் போன்றவற்றில் நீண்டகாலம் சேமித்துவைக்க முயல்கிறார்கள்.

மரபியல் வல்லுநர்களும் விவசாய அறிஞர்களும், பயிர்களின் வேர்களில் கார்போனிக் அன்ஹைட்ரேஸ் செயல்பாட்டை மேம்படுத்தவும், அதிக ஆக்சலேட் உற்பத்தி செய்யும் வகைகளை உருவாக்கவும் ஆராய்கின்றனர். கார்பனை நிலையான கால்சியம் படிகங்களாக மண்ணுக்குள் தீவிரமாகச் செலுத்தும் பயிர்களை மரபணு மாற்றம் செய்வதன் மூலம், விளைநிலங்களைப் பெரிய தானியங்கி கார்பன் பிடிப்பு வயல்களாக மாற்ற முடியும் என்று கருதுகின்றனர்.

நமக்குப் புரியாத ஒன்றைப் பாதுகாக்க முடியாது என்பதை அறிவியலின் வரலாறு கற்பிக்கிறது. வாழ்வின் இயக்கவியலைப் பற்றிய நமது முதல் வெளிப்படையான தடயமாக நீர் மட்டுமே இருந்தது. காற்றில் மறைந்திருக்கும் அறிவியலைக் கற்றதன் மூலம், பில்லியன் ஆண்டுகளாக பூமியை வழிநடத்தி வரும் உலகளாவிய கார்பன் சுழற்சியின் சமநிலையை மீட்டெடுக்கும் வழிமுறைகளை ஆராய்ந்து வடிவமைப்பது இன்றைய மனித சமூகத்தின் முக்கியக் கடமையாகும்.

அகம் புறம் இரண்டும் ஒரு வேதியியலாளரின் பார்வையில் இரண்டு மூன்று-அணு மூலக்கூறுகள்: ஒன்று வளைவாகவும், மற்றொன்று நேர்கோடாகவும் காணப்படுகிறது. முதலாவது ஈர்ப்பு, ஊடுருவல் இணைப்பைக் காட்டும்போது, இரண்டாவது கட்டுப்பாடு, சமநிலை என்று தனிமையில் இருக்க முயல்கிறது. ஆனால் சரியான சந்தர்ப்பத்தில், அவை இணையும் பொழுதுதான் பூமியின் வாழ்க்கைச் சுழற்சி முழுதும் இயங்குகிறது. நீர், வாயுக்களின் பயணத்தை நடத்தும் ஊடகமாகவும், கரியமில வாயு தாவரங்களின் உணவாகவும், நடுவில் உயிரின் பெருநாடி துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

நீரின்றி அமையாது உலகு என்ற அடிப்படை உண்மை, வெறும் பழமொழி அல்ல. அது அணு-அளவிலும் பெரிய தத்துவம். நீர் கார்பன் டைஆக்சைடைத் தன்னுள் ஏற்று, அதனை நெகிழச்செய்து, அதன் கடினமான நேரியல் தன்மையை உயிரியல் பயன்பாட்டிற்கு ஏற்ற பல வடிவங்களாக மாற்றுகிறது. இந்தச் சீரான மென்மைப்படுத்தல் வழியாகத்தான், கார்பனேட், பைக்கார்பனேட், கரிம இடைநிலைகள், இறுதியில் ஆக்சலேட் போன்ற வடிவங்கள் உருவாகின்றன. இயற்கை, தீவிரமான ஒன்றை முற்றிலும் அழிப்பதில்லை; அதைத் தணித்து, மாற்றி, சமநிலைக்குள் கொண்டுவருகிறது.