இயேசுவின் தோழர்கள்: குங்குமச் சிமிழில் அடங்கிய மன்னிப்பு

1980களில் நான் அந்தமானில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, இந்திரா பார்த்தசாரதியின் இயேசுவின் தோழர்கள் நாவலை வார இதழில் தொடராக வாசித்தேன். அந்தக் காலத்தில் அந்தமானுக்கு வார இதழ்கள் சரியான நேரத்தில் வந்து சேருவதில்லை. சில நேரங்களில் இரண்டு, மூன்று இதழ்கள் ஒன்றாகவே கிடைக்கும். அதுவரை ஆவலுடன் காத்திருந்து, வந்த இதழ்களைச் சேர்த்து வைத்து, ஒரே மூச்சில் பல அத்தியாயங்களை வாசிப்பேன். அந்தக் காத்திருப்புக்கும் ஒரு தனி மகிழ்ச்சி இருந்தது.

இன்று நினைத்துப் பார்த்தால், அந்த நாவல் எனக்கு ஒரு இலக்கிய அனுபவமாக மட்டுமல்ல, உலகத்தைப் பார்க்க ஒரு புதிய சாளரமாகவும் அமைந்தது. போலந்து என்ற நாடு, கிழக்கு ஐரோப்பாவின் சோசலிச அரசியல், யூதர்களின் வரலாறு, இந்தியத் தூதரகத்தின் செயல்பாடுகள், வெளிநாட்டில் வாழும் இந்தியர்களின் வாழ்க்கை, மனித உறவுகளின் சிக்கல்கள்—இவற்றையெல்லாம் முதன்முதலில் இந்த நாவலின் வழியாகத்தான் அறிந்தேன். இணையமும் சமூக ஊடகங்களும் இல்லாத அந்தக் காலத்தில், நல்ல இலக்கியங்கள்தான் உலகத்தின் பல கதவுகளை நமக்காகத் திறந்து வைத்தன.

இயேசுவின் தோழர்கள் ஒரு குடும்பக் கதையாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. மனிதன் தன் வேர்களை மறந்துவிட்டால் என்ன இழக்கிறான், முன்னேற்றத்தின் பெயரில் உறவுகளைப் புறக்கணித்தால் அதன் விலை என்ன, குற்ற உணர்வு மனிதனை எவ்வளவு தூரம் துரத்திச் செல்லும் என்பதையெல்லாம் ஆழமாகப் பேசுகிறது.

கும்பகோணத்தில் பிறந்து கல்வியின் மூலம் போலந்துக்குச் சென்று அங்குள்ள பெண்ணை மணந்து அங்கேயே குடியேறும் ஒரு தமிழனின் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு கதை நகர்கிறது. வாழ்க்கையில் உயர்ந்த பிறகு, தன்னை உருவாக்கிய உறவுகளிடமிருந்து விலகிச் செல்கிறான். அந்த முடிவின் விளைவுகள் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அவனை விடாமல் தொடர்கின்றன.

நாவலின் மையமாக விளங்கும் ஆஷா என்ற கதாபாத்திரம் மிகவும் மறக்க முடியாதது. தன் இந்திய வேர்களைத் தேடி அவள் இந்தியா வருகிறாள். அந்தப் பயணத்தில், தன் தந்தையின் கல்விக்காகத் தியாகம் செய்த அத்தை வறுமையில் வாழ்வதையும், அத்தையின் மகள் விபசாரம் செய்து குடும்பத்தை நடத்தும் நிலையையும் அறிகிறாள். அந்த உண்மைகள் வாசகரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குகின்றன.

அத்தையின் பெருந்தன்மை நாவலின் மிக நெகிழ்ச்சியான தருணம். எந்தக் குற்றச்சாட்டும் இல்லாமல் ஆஷாவை அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு குங்குமச் சிமிழை பரிசாக அளிக்கிறாள். அது ஒரு பொருள் அல்ல; உறவின் அடையாளம். மன்னிப்பின் வடிவம். ஆஷா உண்மையைத் தந்தையிடம் கூறியதும், குற்ற உணர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல் அவர் உயிரிழப்பது நாவலின் உச்சக்கட்ட சோகமாக அமைந்திருக்கிறது.

இந்த நாவலின் இன்னொரு முக்கியமான பலம், போலந்தில் உள்ள இந்தியத் தூதரக அலுவலக வாழ்க்கையை இந்திரா பார்த்தசாரதி சித்தரித்திருக்கும் விதம். தூதரகத்தின் நிர்வாக நடைமுறைகள், அதிகாரிகளின் அணுகுமுறை, வெளிநாட்டில் வாழும் இந்தியர்களின் அன்றாடச் சிக்கல்கள், அந்நாட்டின் அரசியல் சூழலால் உருவாகும் அழுத்தங்கள்—இவை அனைத்தும் மிக இயல்பாக கதையோடு பின்னப்பட்டுள்ளன. அதனால் வாசகர் ஒரு நாவலை மட்டுமல்ல, அந்தக் காலத்தின் அரசியல் மற்றும் நிர்வாக உலகையும் அருகிலிருந்து காண்கிறார்.

போலந்தும் இந்த நாவலில் ஒரு பின்னணியாக மட்டும் வருவதில்லை. இரண்டாம் உலகப்போர் ஏற்படுத்திய காயங்கள், யூத மக்களின் வரலாறு, சோசலிச அரசியலின் தாக்கம், ஒரு புதிய சமூகத்தை உருவாக்கும் கனவு ஆகியவை கதையின் உடலோடு கலந்திருக்கின்றன. அதனால் இந்த நாவல் ஒரு குடும்பக் கதையைத் தாண்டி, ஒரு காலத்தின் சிந்தனையையும் பதிவு செய்கிறது.

நாவலின் இறுதியில் ஆஷா கூறும், “நாம் அனைவரும் இயேசுவின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறோம். ஆனால், சிலுவைக்குப் பதிலாக அவர் சுத்தியலையும் அரிவாளையும் ஏந்தியிருப்பார்” என்ற வரி, அந்தக் காலத்தின் அரசியல் நம்பிக்கையையும் சமூக நீதி குறித்த கனவையும் பிரதிபலிக்கிறது. இன்று அந்த வரிகளை வாசிக்கும்போது, அது ஒரு கதாபாத்திரத்தின் வசனமாக மட்டுமல்ல; ஒரு காலத்தின் வரலாற்றுச் சாட்சியாகவும் தோன்றுகிறது.

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் சிறப்பு, அவர் கருத்துகளைப் போதிப்பதில்லை. மனிதர்களின் வாழ்க்கை, உரையாடல், தவறுகள், மன்னிப்பு, குற்ற உணர்வு ஆகியவற்றின் வழியாக வாசகரை சிந்திக்க வைக்கிறார். அதனால்தான் இயேசுவின் தோழர்கள் இன்று மீண்டும் வாசித்தாலும் புதிய அர்த்தங்களைத் தரும் நாவலாகத் திகழ்கிறது.

இந்திரா பார்த்தசாரதி இந்த நாவலில் யாரையும் முழுமையான நல்லவராகவோ கெட்டவராகவோ சித்தரிக்கவில்லை. மனிதர்கள் செய்யும் முடிவுகள், அவற்றின் விளைவுகள், காலம் கடந்தும் மறையாத குற்ற உணர்வு, மன்னிப்பு, வேர்களைத் தேடும் தேடல் ஆகியவற்றை மிக இயல்பாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அதனால்தான் இயேசுவின் தோழர்கள் இன்று வாசித்தாலும் காலாவதியாகாத நாவலாகத் தோன்றுகிறது.

என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்த நாவல் ஒரு நல்ல இலக்கியப் படைப்பு மட்டுமல்ல; 1980களில் அந்தமானில் இருந்த என் வாசிப்பு வாழ்க்கையின் இனிய நினைவுகளோடும் இணைந்திருக்கும் மறக்க முடியாத அனுபவம்.

அன்பழகன் 

எனது சொந்த ஊர் விருதுநகர் மாவட்டம், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு அருகிலுள்ள மல்லிபுதூர் கிராமம். தற்போது கோவையில் மனைவியுடன் வசித்து வருகிறேன். எங்களுக்கு ஒரே மகன். அவரும், மருமகளும் சென்னையில் பணிபுரிந்து வருகின்றனர்.

அந்தமானில் தனியார் நிறுவனத்தில் 8 ஆண்டுகள் பணிபுரிந்த பிறகு தமிழ்நாடு அரசின் தொழிற்பயிற்சி நிலையங்களில் (ITI) பல ஆண்டுகள் பயிற்சி அலுவலராக பணியாற்றி, இறுதியாக திருப்பூர் அரசினர் தொழிற்பயிற்சி நிலையத்தின் முதல்வராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றேன். ஆசிரியர் வாழ்க்கை எனக்கு தொழில்நுட்ப அறிவை மட்டுமல்ல, மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அனுபவத்தையும் அளித்தது.

சிறுவயதிலிருந்தே தமிழ் நாவல்கள், கட்டுரைகள் மற்றும் பொறியியல் தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றில் எனக்கு ஆழ்ந்த ஈடுபாடு உண்டு. வாசிப்பு எனக்கு பொழுதுபோக்காக மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையையும் மனிதர்களையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வழியாகவும் இருந்து வருகிறது. பல்வேறு தமிழ் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை வாசித்து, அவர்களின் எழுத்து நடை, சிந்தனை மற்றும் சமூகப் பார்வைகளை ஆர்வத்துடன் ரசித்து வருகிறேன்.

இலக்கியத்துடன் சேர்த்து,இந்திய மற்றும் உலகப் பொருளாதாரம், HVAC மற்றும் இயந்திரப் பொறியியல் போன்ற துறைகளிலும் தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்வதில் ஆர்வம் கொண்டுள்ளேன்.

எனது தந்தையார் பெயர் மும்மூர்த்தி. அவரிடம் இருந்து கிடைத்த உழைப்பு, ஒழுக்கம், நேர்மை ஆகிய வாழ்க்கை மதிப்புகளே என் வாழ்வின் அடித்தளமாக உள்ளன.

ஓய்வுக்குப் பிறகும், கற்றலையும் வாசிப்பையும் நிறுத்தாமல், என் அனுபவங்களையும் வாசிப்பு உணர்வுகளையும் எழுத்தின் மூலம் பகிர்ந்து கொள்வதே என் விருப்பமாக உள்ளது.