இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ‘அவுரங்கசீப்  – உலக நாடக மரபில்   மறுவாசிப்பு

நவீனத் தமிழ் நாடக இலக்கியத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியில் தனித்துவமான அறிவியல் பார்வையையும், வரலாற்றை மீள்வாசிக்கும் விமர்சனச் சிந்தனையையும் உருவாக்கிய படைப்பாளர்களில் முதன்மையானவர் இந்திரா பார்த்தசாரதி. அவருடைய நாடகங்கள் வெறும் மேடை நிகழ்வுகளாக மட்டுமே அமையவில்லை; மாறாக, வரலாறு, சமூகம், அரசியல், மதம், மனித உளவியல் ஆகியவற்றின் மறைமுக உறவுகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டும் சிந்தனைத் தளங்களாக உருமாறின. புராணங்களையும் வரலாற்றையும் நவீன மனிதனின் நெருக்கடிகளோடு இணைத்துப் படைத்த அவரது படைப்புகளில், ‘அவுரங்கசீப்’ என்ற நாடகம் தனித்துவமான உச்சத்தை எட்டுகிறது.

இது முகலாய வரலாற்றின் ஓர் அத்தியாயத்தை மேடையேற்றும் வரலாற்று நாடகமாக மட்டுமே அமையவில்லை; அதிகாரம் மனிதனை எவ்வாறு மாற்றுகிறது, மதம் எவ்வாறு அரசியலின் கருவியாக்கப்படுகிறது, வெற்றியின் உச்சியில் நிற்பவனுக்குக் கூட ஏன் தனிமை மட்டுமே எஞ்சுகிறது என்ற நிலைவாழ் மனிதக் கேள்விகளுக்கு இலக்கிய வடிவில் விடை தேடும் தத்துவ நாடகமாகவே இன்றைக்கும்   இது விளங்குகிறது.

அதிகாரம், மதம், தனிமை – மூவகை இருப்பியல்

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் பல நாடகங்கள் சமூக மாற்றத்தையும் ஆன்மிக மறுபரிசீலனையையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும், ‘அவுரங்கசீப்’ அதிகாரம், மதம், மனித இருப்பு என்ற மூன்று அச்சுகளில் இயங்கும் இருப்பியல் நாடகமாகத் திகழ்கிறது.
இங்கு வரலாறு என்பது கடந்தகாலச் சம்பவங்களின் தொகுப்பல்ல. மனித இயல்பின் இருண்ட அடுக்குகளை வெளிப்படுத்தும் ஆய்வுக் களமாக அது மாறுகிறது. அரசியல் ஆட்சியும் மத அதிகாரமும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தபோது மனிதநேயம் எவ்வாறு சிதைகிறது என்பதை இபா நுட்பமான நாடகக் கட்டமைப்பின் வழியே வெளிப்படுத்துகிறார். இதனால் இந்நாடகம் இந்திய வரலாற்றின் எல்லைகளைத் தாண்டி, அதிகார வேட்கை கொண்ட ஒவ்வொரு காலத்தின் மனிதனையும் நோக்கிச் செல்லும் உலகளாவிய இலக்கியப் படைப்பாக உயர்கிறது.

‘வாள்’ மற்றும் ‘புத்தகம்’: தாரா ஷிகோ – அவுரங்கசீப் மோதலின் தத்துவம்

நாடகத்தின் மையத்தில் இரண்டு சகோதரர்களின் அரசியல் மோதல் மட்டுமல்ல; இரு உலகக் கண்ணோட்டங்களின் மோதலும் நிற்கிறது. தாரா ஷிகோ அறிவையும் ஆன்மிகத் தேடலையும் மனித ஒற்றுமையையும் நம்புகிறான். உபநிடதங்களையும் குர்ஆனையும் இணைத்து வாசிக்கும் அவரது முயற்சி, பல்வேறு பண்பாடுகளை ஒரே மனிதநேய வெளிச்சத்தில் காணும் உயரிய விழுமியத்தை பிரதிபலிக்கிறது.

அவுரங்கசீப் அதற்கு நேர்மாறானவன். அதிகாரமே உண்மை; வெற்றியே நீதி; மதம் ஆட்சிக்கான கருவி என்ற நடைமுறை அரசியல் நம்பிக்கையோடு செயல்படுகிறான். இம்மோதல் வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் ‘ஹேம்லெட்’ மற்றும் ‘மேக்பத்’ ஆகிய இரு பாத்திரங்களை நினைவூட்டுகிறது. அறிவின் ஆழத்தில் மூழ்கி செயல்படத் தயங்கும் ஹேம்லெட்டைப் போல தாரா ஷிகோ அதிகாரத்தை இழக்கிறான்; இலக்கை அடைய இரக்கமற்ற வழியையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மேக்பத்தைப் போல அவுரங்கசீப் வரலாற்றை மாற்றுகிறான். இவ்வாறு தாராவின் ‘புத்தகம்’, அவுரங்கசீப்பின் ‘வாளிடம்’ தோல்வியுறுவது, அறிவொளி அரசியலால் ஒடுக்கப்படும் வரலாற்றின் மறைபொருளாக நாடகத்தில் வெளிப்படுகிறது.

தந்தை, மகன், அதிகாரம் – ஒழுக்கத்தின் முறிவு

அவுரங்கசீப் தனது தந்தையான ஷாஜஹானைச் சிறைப்படுத்தும் நிகழ்வு, குடும்ப உறவுகளுக்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான மிகக் கொடூரமான மோதலை வெளிப்படுத்துகிறது. ஷாஜஹான் தாஜ்மஹாலில் அழகியலின் நிரந்தரத்தைப் பார்க்கிறார். கலை மனித வாழ்வை நிலைநிறுத்தும் என்ற நம்பிக்கையோடு வாழ்கிறார். ஆனால் அவுரங்கசீப் அதையே மக்களின் வரிப்பணத்தில் உருவான அரச ஆடம்பரமாகக் காண்கிறான்.

இங்கு ஆல்பர்ட் காம்யுவின் ‘கலிகுலா’ நினைவுக்கு வருகிறது. எல்லையற்ற அதிகாரம் உலகையே தனது விருப்பப்படி மாற்ற முடியும் என்ற மாயையில் வாழும் கலிகுலாவைப் போல, அவுரங்கசீப் மதத்தின் பெயரில் மனித இயல்பையே கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று நம்புகிறான்.
அதேவேளை, அதிகாரத்தை இழந்த பின்னரே வாழ்க்கையின் உண்மையை உணரும் ஷாஜஹானின் மனநிலை, ஷேக்ஸ்பியரின் ‘கிங் லியர்’ நாடகத்தின் பேரவலத்தை நினைவூட்டுகிறது.

பெண் பாத்திரங்கள்-: வரலாற்றின் மறைக்கப்பட்ட ஆற்றல்கள்

முகலாய வரலாற்றை ஆண்களின் வாள்வீச்சாக மட்டுமே பார்க்காமல், அதன் அரசியல் பின்னணியில் பெண்கள் வகித்த பங்கை இந்திரா பார்த்தசாரதி ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறார்.
ஜஹனாரா மனிதநேயத்தின் குரலாக நிற்கிறார். அதிகாரத்திற்கு முன் தலைவணங்க மறுக்கும் அவரது மன உறுதி, கிரேக்க நாடகமான *‘ஆண்டிகனி’*யின் அறநெறிச் சிந்தனையை நினைவூட்டுகிறது. அரசாணையைவிட மனச்சாட்சியே உயர்ந்தது என்பதை அவர் தன்னுடைய வாழ்வின் மூலம் நிரூபிக்கிறார்.

ரோஷனாரா முற்றிலும் மாறுபட்டவர். அவுரங்கசீப்பின் அரசியல் வெற்றிக்குப் பின்னால் செயல்படும் அறிவாற்றல் மிக்க வியூக நிபுணராக அவர் உருவாக்கப்படுகிறார். அதிகாரத்தின் மீதான தீராத விருப்பமும் அரசியல் சூழ்ச்சியும் அவரை ஷேக்ஸ்பியரின் ‘லேடி மேக்பத்’ பாத்திரத்துடன் ஒப்பிட வைக்கின்றன.

இந்த இரு பெண்களும் அறமும் அதிகாரமும், மனச்சாட்சியும் அரசியலும், மனிதநேயமும் ஆதிக்க வேட்கையும் இடையே நிகழும் மோதலின் இரு முகங்களாகத் திகழ்கின்றனர்.
வெற்றியின் உச்சியில் தோல்வி: இருப்பியலின் இறுதி உண்மை

நாடகத்தின் இறுதியில் அவுரங்கசீப் அரசியல் வெற்றியை முழுமையாக அடைந்திருக்கிறான். எதிரிகள் தோற்கடிக்கப்பட்டுள்ளனர். பேரரசு அவனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிட்டது.
ஆனால் அந்த வெற்றி அவனுக்கு அமைதியை வழங்கவில்லை. அவனுடைய சொந்த மகன்களே அவனுக்கு எதிராக எழுகின்றனர். அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்க வாழ்நாள் முழுவதும் போராடியவன், இறுதியில் தன்னையே இழந்த மனிதனாக மாறுகிறான்.

“நான் வரும்போது தனிமையாக வந்தேன்; போகும்போதும் அந்நியனாகப் போகிறேன்.” என்ற அவனது இறுதி உணர்வு, வெற்றியின் பின்னாலும் மனிதன் தவிர்க்க முடியாத இருப்பியல் வெறுமையை உணர்த்துகிறது. இந்த அனுபவம் சாமுவேல் பெக்கட்டின் ‘வெயிட்டிங் ஃபார் கோடோ’ நாடகத்தில் வெளிப்படும் அர்த்தமின்மை உணர்வோடு ஒத்திசைகிறது. மனிதன் தேடிய அதிகாரம், செல்வம், புகழ் ஆகிய அனைத்தும் இறுதியில் வெறுமையின் முன்னால் அர்த்தமற்றதாகிவிடுகின்றன.

நாடகக் கட்டமைப்பும் மொழியின் செறிவும்

இந்திரா பார்த்தசாரதி இந்நாடகத்தில் பெர்டோல்ட் பிரெக்ட்டின் ‘எபிக் தியேட்டர்’ உத்தியின் தாக்கத்தைத் திறம்படப் பயன்படுத்துகிறார். பாவைக்கூத்து, சூத்திரதாரி, இடைநுழைவு போன்ற நாடக உத்திகள், பார்வையாளர்களை உணர்ச்சியில் மூழ்கவிடாமல் விமர்சனச் சிந்தனைக்குத் தூண்டுகின்றன. அவரது வசனங்கள் அலங்காரச் சொற்களின் அணிவகுப்பு அல்ல; சுருக்கமானவை, செறிவானவை, கருத்தின் ஆழத்தைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துபவை. ஒவ்வொரு வசனமும் வரலாற்றின் மேற்பரப்பைக் கீறி அதன் உள்ளார்ந்த உண்மையை வெளிக்கொணரும் அறுவைச் சிகிச்சைக் கத்தியின் கூர்மையை உடையதாக அமைகிறது.

‘அவுரங்கசீப்’ ஒரு வரலாற்று நாடகமாகத் தொடங்கி, மனித அதிகாரத்தின் எல்லைகளையும் அதன் உளவியல் விளைவுகளையும் ஆராயும் உலகளாவிய தத்துவப் படைப்பாக நிறைவடைகிறது. வரலாற்றின் மறுவாசிப்பு, பாத்திரங்களின் உளவியல் ஆழம், அதிகாரத்தின் மீதான நுட்பமான விமர்சனம், உலக நாடக மரபுகளோடு இயல்பாக நிகழும் உரையாடல், மொழியின் அறிவார்ந்த செறிவு ஆகிய அனைத்தும் இணைந்து இந்நாடகத்தை நவீனத் தமிழ் நாடக இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக நிலைநிறுத்துகின்றன.

இந்திரா பார்த்தசாரதி, தமிழில் வரலாற்றை மீண்டும் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொடுத்த நாடகாசிரியர். அந்தச் சாதனையின் மிக உயர்ந்த சிகரமாக ‘அவுரங்கசீப்’ விளங்குகிறது. அதிகாரம் என்பது வெற்றியின் உச்சி அல்ல; மனிதனின் தனிமை தொடங்கும் இடமே அது என்பதை உணர்த்தும் காலத்தை வென்ற இலக்கியச் சான்றாக இந்நாடகம் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.


‘அவுரங்கசீப்’ நாடகமும் சமகால அரசியல்–கலாச்சாரப் பிரதிபலிப்பும்

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ‘அவுரங்கசீப்’ நாடகத்தில் வரலாறு வெறும் நிகழ்வுகளின் தொகுப்பாகச் சொல்லப்படுவதில்லை. வரலாற்றின் ஆழத்தில் மறைந்திருக்கும் மனித மனத்தின் இருண்ட அறைகள் திறக்கப்படுகின்றன. முகலாயப் பேரரசின் வாரிசுரிமைப் போர் என்பது இந்நாடகத்தின் வெளிப்புறச் சம்பவம் மட்டுமே; ஆனால் அதன் உள்ளார்ந்த மையம் அதிகாரத்தின் உளவியல், மதத்தின் அரசியல் பயன்பாடு, மனிதனின் தனிமை, அரசியலின் அறவியல் சிதைவு ஆகியவற்றை  அவர் ஆராய்ந்து நமக்கு சொல்கிறார் .  ..

இந்த நாடகத்தில் வாசகரின் மனதில் ஆழமாகப் பதியும் பல காட்சிகள் உள்ளன. அவற்றுள் மிகச் சிறப்பானது அவுரங்கசீப் மற்றும் தாரா ஷிகோ நேருக்கு நேர் மோதும் காட்சி. அது இரு சகோதரர்களின் வாக்குவாதம் மட்டுமல்ல; இரு நாகரிகங்களின், இரு தத்துவங்களின், இரு அரசியல் கோட்பாடுகளின் மோதலாக அமைகிறது. தாரா ஷிகோவின் மொழியில் மனிதநேயம் ஒலிக்கிறது. மதங்கள் மனிதர்களைப் பிரிப்பதற்காக அல்ல; ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்வதற்காகவே உருவாகின என்ற நம்பிக்கையில் அவர் பேசுகிறார். இந்திய ஆன்மிக மரபும் இஸ்லாமிய ஞான மரபும் ஒரே பேருண்மையை நோக்கிச் செல்கின்றன என்ற அவரது எண்ணம், ஒரு உலகக் குடிமகனின் பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் அவுரங்கசீப் அதையே அரசியல் கண்ணோட்டத்தில் அணுகுகிறான். ஆட்சியை நிலைநிறுத்த வேண்டுமெனில் அதிகாரம் ஒன்றே போதாது; மதத்தின் பெயரால் மக்களின் மனங்களையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அவனுடைய அரசியல் தந்திரம். இங்கே இந்திரா பார்த்தசாரதி எந்தப் பாத்திரத்தையும் முழுமையான நல்லவனாகவோ தீயவனாகவோ சித்தரிக்கவில்லை. மாறாக, வரலாற்றை உருவாக்கும் கருத்தியல் முரண்பாடுகளின் உயிரோட்டத்தையே மேடையில் நிறுத்துகிறார். அதுவே இந்தக் காட்சியை மறக்க முடியாத இலக்கிய அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

இந்தக் காட்சியில் இபா பயன்படுத்தும் வசனங்கள் மிகவும் சுருக்கமானவை; ஆனால் அவை கருத்தின் செறிவால் நிரம்பியவை. நாடகாசிரியர் நீண்ட விளக்கங்களைத் தவிர்த்து, பாத்திரங்களின் எண்ணங்களையே அவர்களின் சொற்களில் வெளிப்படுத்துகிறார். அதனால் ஒவ்வொரு வசனமும் ஒரு அரசியல் அறிக்கையாகவும், ஒரு தத்துவக் கருத்தாகவும், ஒரு மனவியல் வெளிப்பாடாகவும் ஒலிக்கிறது. மேடையில் பேசப்படுவது உரையாடல் அல்ல; வரலாறே தன்னைத்தானே விசாரித்துக் கொள்வது போன்ற உணர்வு உருவாகிறது. 

அதேபோல, ஷாஜஹான் சிறையில் அடைக்கப்படும் காட்சியும் நாடகத்தின் உச்சங்களுள் ஒன்றாகும். மகனின் கையில் அதிகாரத்தை இழந்த தந்தை, அரசனாக அல்லாமல் சாதாரண மனிதனாக மாறுகிறார். தாஜ்மஹாலை நோக்கி அவர் கூறும் நினைவுகளும், வாழ்க்கையைப் பற்றிய அவரது பிற்கால உணர்வுகளும், அரசாட்சியின் நிலையாமையை மிகுந்த கவித்துவத்துடன் வெளிப்படுத்துகின்றன.

இந்தக் காட்சியை இந்திரா பார்த்தசாரதி உணர்ச்சியை மிகைப்படுத்தாமல் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. வாசகரின் கண்ணீரைப் பிழிவது  அவரது நோக்கமல்ல; அதிகாரத்தின் நிலையாமையை உணர்த்துவதே அவரது இலக்கு. ஷாஜஹான் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும், அதிகாரம் மனிதனுக்கு நிரந்தரமல்ல என்பதையும், அழகும் கலையும் மட்டுமே காலத்தை வெல்லும் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது.

இந்நாடகத்தின் இன்னொரு முக்கியமான காட்சி அவுரங்கசீப்பின் இறுதிக்காலத் தனிமையாகும். பேரரசு முழுவதையும் கைப்பற்றியவன், இறுதியில் தன்னுடைய சொந்த மகன்களையே நம்ப முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். வாழ்நாள் முழுவதும் அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்கப் போராடியவன், இறுதியில் அதிகாரமே தன்னை விழுங்கிவிட்டதை உணர்கிறான்.

இதுவே இந்த நாடகத்தின் மிகப் பெரிய தத்துவச் சாதனை. இங்கு தோல்வியடைந்தவன் தாரா ஷிகோ அல்ல; வெற்றி பெற்ற அவுரங்கசீப்பே. ஏனெனில் வரலாற்றில் வென்றவன், வாழ்க்கையில் தோற்றுவிட்டான். இதுவே கிரேக்கத் துன்பியலின் அடிப்படை உண்மையாகும். மனிதன் தனது வெற்றியிலேயே தனது அழிவுக்கான விதையை விதைத்துக் கொள்கிறான். இந்திரா பார்த்தசாரதியின் மிகப்பெரிய கலைநயம், வரலாற்றை நிகழ்காலத்தோடு இணைக்கும் திறனில்தான் இருக்கிறது. நாடகத்தில் நேரடியாக எந்தச் சமகால அரசியல்வாதியையோ எந்த அரசியல் இயக்கத்தையோ அவர் குறிப்பிடுவதில்லை. ஆனால் நாடகத்தை வாசித்து முடிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும், அது தங்கள் காலத்தைப் பற்றியே பேசுகிறது என்ற உணர்வு இயல்பாக உருவாகிறது.

இன்றைய உலக அரசியலில் மத அடையாளங்கள் அரசியல் ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தப்படுவது புதிதல்ல. மக்கள் நலன், பொருளாதாரம், கல்வி, அறிவியல் ஆகியவை பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, மத உணர்வுகள் அரசியல் லாபத்திற்காகத் தூண்டப்படுகின்றன. இந்தச் சூழலில் அவுரங்கசீப்பின் அரசியல் அணுகுமுறை வெறும் வரலாற்றுச் சம்பவமாகத் தோன்றுவதில்லை; பல நாடுகளில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் உத்தியின் இலக்கிய வடிவமாகவே தோன்றுகிறது. அதேபோல், கருத்து வேறுபாடுகளை எதிரியாகக் கருதும் அரசியல் மனப்பான்மையும் இந்நாடகத்தில் தீவிரமாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. தாரா ஷிகோவின் தோல்வி என்பது ஒரு தனிமனிதனின் தோல்வியல்ல; பல்வகைமையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் அரசியலின் வெற்றியாகும். அந்த வெற்றி இறுதியில் சமுதாயத்திற்கே பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்பதை நாடகம் நுட்பமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இன்றைய அரசியல்  கலாச்சாரச் சூழலிலும் இந்த நாடகம் ஆழமான பொருத்தத்தைக் கொண்டுள்ளது. சமூக ஊடகங்கள் வழியாக கருத்துகள் விரைவாகப் பரவுகின்ற காலத்தில், உண்மையைவிட உணர்ச்சிகள் அதிகம் ஆளுகின்றன. விவாதங்களை விட பிரிவினைகள் பெருகுகின்றன. அறிவார்ந்த உரையாடலைவிட கோஷங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இத்தகைய சூழலில் தாரா ஷிகோவின் அறிவுத் தேடலும், அவுரங்கசீப்பின் அதிகார அரசியலும், நம்முடைய காலத்தின் முரண்பாடுகளை மிகத் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.

மேலும், அதிகாரத்தின் மீது கண்காணிப்பு குறையும் போது ஜனநாயக அமைப்புகளே பலவீனமடைகின்றன என்ற எச்சரிக்கையையும் இந்நாடகம் மறைமுகமாக முன்வைக்கிறது. எந்த அதிகாரமும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக மாறும்போது, அது மனிதநேயத்தை அழிக்கும் ஆற்றலாக மாறிவிடும் என்பதை வரலாற்றின் வழியாக இபா நினைவூட்டுகிறார். இதனால்தான் ‘அவுரங்கசீப்’ ஒரு வரலாற்று நாடகமாக மட்டும் நிலைத்திருக்கவில்லை. அது ஒவ்வொரு தலைமுறையும் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டிய அரசியல் நூலாகவும், மனித மனத்தை ஆராயும் உளவியல் ஆவணமாகவும், அதிகாரத்தின் எல்லைகளை உணர்த்தும் தத்துவப் பிரதியாகவும் திகழ்கிறது.

நல்ல இலக்கியம் தனது காலத்தை மட்டுமல்ல, எல்லாக் காலங்களையும் பேசும். அந்த உயரிய இலக்கிய அளவுகோலை முழுமையாக எட்டியிருக்கும் தமிழின் மிகச் சிறந்த நாடகங்களில் ஒன்றாக இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ‘அவுரங்கசீப்’ என்றும் நிலைத்திருக்கும். அதன் மேடையில் ஒலிப்பது முகலாயப் பேரரசின் வரலாறு மட்டுமல்ல; மனித அதிகாரத்தின் முடிவில்லாத ஆசையும், அதன் தவிர்க்க முடியாத தனிமையும் ஆகும்.

ராஜா ராமஸ்வாமி

அடிப்படையில்  ஓவியரான நான், கலை, இலக்கியம், கவிதை, நாடகம், பத்திரிகை, ஊடகத்துறை, வரலாறு மற்றும் தொல்லியல் ஆகிய துறைகளில் படைப்புகள் சார்ந்து தொடர்ந்து இயங்கி வருபவன். இயற்கையின் எழிலும் தமிழின் சங்க இலக்கியச் செழுமையும் எனது படைப்புகளின் உந்துசக்தியாக விளங்குகின்றன. ஆய்வு, வாசிப்பு, எழுத்து மற்றும் கலைப் படைப்புகள் வழியாக சமூகத்துடனான உரையாடலை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகிறேன். தற்போது கோவையில் உள்ள ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் உதவி பொது மேலாளராக (Assistant General Manager) பணியாற்றி வருவதுடன், நிர்வாகத்தையும் படைப்புலகையும் சமநிலையுடன் முன்னெடுத்துச் செல்கிறேன்.