கவிதை விழாக்காலத்திலான பிரதிபலிப்புகள் – பதிப்புக் குழு

எழுத்துப் பணிக்கென்று நாள்காட்டி, மாதத் திட்டம் எல்லாம் போட்டால்  — மூத்தக் கலை வடிவமான கவிதைக்கென்று காலண்டரில் ஆட்சி செய்யும் மாதம் — ஏப்ரல், தனது இயல்பான அமைதிப் பெருமையுடன் வந்தடைந்தது — அதன் வழியாக, மனித இதயத்துடன் நெருக்கமாகத் துடிக்கும் கலைக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பருவம். மேற்குலகத்தில் குளிர்கால முடிவுக்கும் கோடை தொடக்கத்துக்கும் இடையில் நடுக்கமாய் ஏங்கியிருக்கும் காலம், நாங்கள் சங்கப் பாடல்களின் பாரம்பரியமிக்க, செழுமையான சந்தத்தின் ஓசையில் மிதந்தோம் — காலத்தைக் கடந்த பாடல்களின், வரிகளின், கவிதைச்சுருதிகளின் சங்கீதம்.

கவிதை விழாக்காலத்தை முன்னிட்டு, கதவுகளை திறந்துப் பலரையும் அழைத்தோம் — ஒருவாக்கில் இருந்து ஒருவந்தத்திலும், மனப்பாடுகளின் மடிப்புகளில் இருந்தும், அகல் என்னும் பனையில் இருந்தும் பெருக்கெடுத்தோடியது குரல்களின் பெருக்கம். நூற்றுக்கணக்கான படைப்புகள் — ஒவ்வொன்றும் வாழ்ந்த அனுபவத்தின், சிந்தனையின், கனவின் ஒளிக்கீற்றாய் — மனித ஆன்மாவின் பிரவேசிக்காத தேசத்தில் மேற்கொண்ட யாத்திரையைப் போல் நம்மை வந்தடைந்தன. 

இந்த பரப்பின் பரந்த விசாலத்தை சொல்லிப் பிடிக்க முடியாதது. இந்த இதழில் மட்டுமின்றி ஒவ்வொரு இதழிலும் தொடர வேண்டியது. ஒவ்வொரு கவிதையும் ஒரு சுருக்கமான பிரபஞ்சம் போலவும், ஒவ்வொரு தொகுப்பும் அர்த்தங்களின் புதிய விண்மீன்களாய் விளங்கின. சில நேரங்களில், இவ்வளவு பல்வேறு பாணிகள் நம்மை மூடித்திணறச் செய்தன: மிதமான அழுகுறிகளில் பாடப்பட்ட பாட்டுப் பூக்கள், தீப்பொறிகள் பறக்கும் நவீனத்துவச் சிதறல்கள், ஒளிரும் உள்ளார்ந்த பரிசோதனைகள், மறக்கப்பட்ட பாரம்பரியங்களின் பழமைச் சுத்திகரிப்போடு நெய்யப்பட்ட பாராட்டுகள். ஆனால், இவையெல்லாம் நம்மை வழித்தோன்றிய நிலைமையிலே விட்டுவிடவில்லை — மாறாக, இது நம்மை மனித நேசத்தின் பெரும் உரையாடலுடன் பிணைத்தது, ஒரே ஒரு மனித முத்து விந்தை உருவாக்க முடியாத உரையாடலுடன். வாசித்துப் பார்த்த ஒவ்வொரு முறையும், கவிதை என்பது இன்னும் சமமில்லாத தன்மை மற்றும் பேரழகு கொண்ட கலை என்பதை உணர்த்தியது.

இந்தக் கொண்டாட்டம் இவ்வுலக தருணத்தில் மனதளவில் நிறைவையும், நிகரற்ற முக்கியத்துவமுடையதுமாக இருக்கிறது என்று நிச்சயமாகச் சொல்லலாம். இன்று நம்மிடையே, ஜெனரேட்டிவ் ஏஐ மெதுவாக பின்னணியில் குறுக்கி ஒலிக்கிறது — மொழியின் மாயாஜாலங்களை உருவாக்கி, நொடிகளில் உரைமழைகளை தந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இத்தனை கவிதைகளை நாம் பரிசீலித்தபோது தெளிவான உண்மை கண்ணுக்குத் தென்பட்டது: மனித எழுத்தில் ஒளிமிக்க தன்மை உள்ளது — எந்த இயந்திரமும் அதனைப் புனைய இயலாது. ஆங்கொரு சிறிய இடைவெளி, ஈங்கொரு எதிர்பாராத உருவகப் பொற்கிழி, கணிப்புக் குறிமுறையில் அல்லாமல் வலியிலும், காதலிலும், நினைவிலும் பிறந்த அர்த்த பிரமிப்பு.

எழுதுதல் என்பது ஆன்மாவின் வரைபடம் என்றால், அது பூரணமான வரைபடமல்ல — அது குறைக்கப்பட்ட பாகங்களும், மேல் எழுதப்பட்ட திருத்தங்களும், காட்டுப் பாதைகளில் முடியும் வழிகளும் கொண்டது. இவ்வாறு பாதிக்கப்பட்ட, ஆனால் உயிர்த்தழுவும் முறைமைகளில் தான் இலக்கியத்தின் உண்மையான அதிசயம் இன்னும் வாழ்கிறது. இப்படி, நாங்கள் இந்த சிறப்பு இதழுக்காக கவிதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து — அவற்றை உயிருள்ள, மூச்சு விடும் ஜென்-ஜீ தொகுப்பாக இணைக்கும்போது — நாங்கள் அபூர்வமான வியப்பைப் பெற்றோம்: நீங்களும் வாசித்துக் கண்டறியுங்கள்.

எனவே, இந்த இதழ் வெறும் கவிதையின் கொண்டாட்டம் அல்ல. காலத்தின், தொழில்நுட்பத்தின் பெரிய அலைகளுக்கு எதிராக இன்னும் ஒளிவீசுவது.

இந்த நெசவின் அகப்புறம் நீங்கள் செல்ல அழைக்கிறோம் — நூற்றுக்கணக்கான கரங்களால் நெய்யப்பட்டு, ஒரே காலத்திற்குரிய இதயத்துடன் துடிக்கும் இந்நெசவில் — நாங்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சியுடன், முழுமையோடு நீங்கள் அமிழ்ந்து மூழ்க அழைக்கிறோம்.

இந்த பக்கங்களை மெதுவாகச் சுழற்றுங்கள். உங்கள் சிந்தனையைத் தொலைத்துப் பாருங்கள். உங்கள் இதயத்தை மீண்டும் கண்டுபிடியுங்கள்.
இந்த உலகம் எவ்வளவாக மாறினாலும், ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் — வார்த்தைகளில் உயிர் ஊற்றத் துணிந்தவர்கள் இருப்பார்கள் என்பதை நினைவுகூருங்கள்.

அடுத்த இதழுக்கு உங்கள் படைப்புடன் வந்துசேருங்கள் — இந்தக் கவிதைப் பெருவிழாவிற்குள்!

விருந்தினர் ஆசிரியர் குறிப்பு – பாலாஜி ராஜு

இலக்கியத்தை மொழியின் கிரீடம் என்று கருதினால் அதன் மீது அமர்ந்திருக்கும் இறகு என கவிதையை உருவகிக்கலாம். மனித மனதிற்கு அதன் இயல்பில் தர்க்க ஒழுங்குகள் இல்லை, அது மொழியினூடாக ஒரு பயிற்சியாகவே வந்து சேர்கிறது. நாவல்களும் சிறுகதைகளும் கவிதை அல்லாத பிற இலக்கிய வடிவங்களும் மொழி கட்டமைக்கும் இந்த தர்க்கத்தினூடாகவே வாசகனிடம் உரையாடுகின்றன, கற்பனை விரிவினால் சிந்தனைகளை மறுவரையறை செய்கின்றன. கவிதை மொழிக்குள் தர்க்கமற்ற தூய இருப்பாக ஒளிந்திருக்கும் ஏதோ ஒன்றைத்தான் தொட எத்தனிக்கிறது. அதன் வாயிலாக ஆழ் மனதின் தர்க்கமற்ற ஒரு பரப்பை சீண்டுகிறது.

ஒவ்வொரு வருடமும் ஏப்ரல் மாதத்தை தேசிய கவிதைகள் மாதமாக அமெரிக்க கவிஞர்களின் அமைப்பு கொண்டாடுகிறது. 1996ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்த முயற்சி கவிதைகளின் மேன்மையையும் கவிதைகள் குறித்த விழிப்புணர்வையும் அமெரிக்க சமூகத்தில் மேம்படுத்தும் நோக்குடன் முன்னெடுக்கப்பட்டது. எமர்சனும், வால்ட் விட்மனும் பிறந்த மண் இது.

“ஏப்ரல் மாதம் சொல்வனம் இதழின் இரு வெளியீடுகளை கவிதைகள் சிறப்பிதழாக கொண்டுவர விரும்புகிறோம், அதை ஒருங்கிணைப்பதில் உதவ உங்களுக்கு விருப்பமா?” என்று சொல்வனம் குழுவினர் சார்பாக பாஸ்டன் பாலா கேட்டவுடன் சிந்தனை உதிக்கும் முன்னரே சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். அப்படி சிந்தனை செய்யாமல் ஒப்புக்கொண்டவன் எனக்குள் இருக்கும் கவிதை வாசகன்தான். நண்பர்களிடம் கவிதைகளை கேட்டுப் பெறுவது, இதழுக்கு வரும் கவிதைகளை வாசிப்பது, எழுத எண்ணிய கட்டுரைகளுக்காக கவிதை தொகுப்புகளின் பக்கங்களை முன்னும் பின்னுமாக புரட்டுவது என கவிதைகள் தவிர எதிலும் ஈடுபடமால் இனிமையாகக் கழிகிறது குளிரும் மென் வெம்மையுமாக ஊடாடும் இந்த ஏப்ரல் மாதம்.

படைப்பாளிகளின் கவிதைகளை படைப்பின் சூடு தணியும் முன்னரே வாசிக்கும் அனுபவம் எனக்கு முற்றிலும் புதியது.

“இதை ஒரு மனநிலையில் எழுதினேன், வாசித்துவிட்டு சொல்லுங்கள்” என்று சொன்ன நண்பர் ஆனந்த் குமாரும், “கவிதைகள் தேறுமா என்று சொல்லுங்கள் ணா” என்று அனுப்பிய சதீஷ்குமார் சீனிவாசனும், “இப்போதுதான் திணைகள் இதழுக்கு கேட்டார்கள் என்று கொடுத்தேன், வேறு கவிதைகள் எழுதி அனுப்புகிறேன்” என்று சொன்ன மதாரும், புதிதாக எழுதத் தொடங்கியவனின் குதூகலத்துடன் “இதோ கவிதைகள்” என்று அனுப்பிய கவிஞர் ரவிசுப்பிரமணியனும், “புதன் கிழமை ஏப்ரல் 9, 2025 அன்று எழுதியவை” என்று அனுப்பிய கவிஞர் சேரனும் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். இதை எழுதும் அதிகாலை நேரம் நான் இதுவரை வாசித்திராத  படைப்பாளிகளின் கவிதைகளும் என் மின்னஞ்சலில் காத்திருக்கின்றன.

சதீஷ்குமார் சீனிவாசனின் கவிதைகளில் இருந்த ‘படர்க தாவரமே’, ‘அலைக்கழிகின்றன எறும்புகள்’ எனும் வரிகள் ஏற்படுத்திய அக எழுச்சியை என்னால் வார்த்தைகளால் விளக்கிவிட முடியாது. மனம் முழுக்க இது போன்ற வரிகளுடன் நாட்களுக்குள் அலையாடுவது கவிதை வாசகனாக இருப்பதன் பேரின்பங்களில் ஒன்று. இத்தகைய அரிய வரிகள் நம் புத்தக அடுக்குகளில் உள்ள கவிதை தொகுப்புகளிலும், இணைய வெளியில் குவிந்திருக்கும் கவிதைகளிலும் எங்கோ நமக்காக காத்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. 

தேடுபவனுக்குத்தான் பொக்கிஷங்கள் கிடைக்கின்றன. கவிஞனும் கவிதை வாசகனும் கவிதை எனும் இந்த பொக்கிஷத்தின் இணை பங்குதாரர்கள்தான்.

நண்பர்களிடமும் வாசகர்களிடமும் சொல்வனத்தின் இந்த முயற்சியில் பங்கெடுக்குமாறு வேண்டுகிறேன். கவிதைகளை வாசிப்போம், கவிஞர்களையும் கவிதைகளையும் கொண்டாடுவோம்.

சொல்வனம் குழுவினர் சார்பாக பிரியமுடன்,

பாலாஜி ராஜூ