சமீபத்தில் ஜி.டி.என் (GDN) திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன்.

நான் சிறுவனாக இருந்த போது, என் தந்தை ‘யு.எம்.எஸ்’ (UMS) நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட, வால்வு (valve) தொழில் நுட்பத்தில் இயங்கும் ஒரு ரேடியோவை வாங்கினார். பல ஆண்டுகளுக்கு, எங்கள் வீட்டில் வெற்றிகரமாக இயங்கிய முதல் மின்னணு சாதனம் அது. இது, 60-களில் நடந்தது. ஒருவேளை, அப்போது மற்ற ஜி.டி.என் நிறுவனங்களும் இயங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். ஆர்.எஸ். புரத்தில் இருந்த என் வீட்டிற்கு, அருகில் ஜி.டி. கிருஷ்ணன் என்பவருக்குச் சொந்தமான ஒரு மிகப்பெரிய வீடு இருந்தது. அது, எப்போதும் பெரும் இரகசியம் சூழ்ந்த ஒன்றாகவே இருக்கும்.

திரைப்படத்திற்கு வருவோம். இது எந்திர மற்றும் மின்சார சாதனங்களை உருவாக்குவதில் தீவிரமாக இருந்த ஓர் கண்டுபிடிப்பாளர் மற்றும் தொழிலதிபரின் முடக்கத்தைப் பற்றியதும், அவரது முயற்சிகள் முதலில் பிரிட்டிஷாராலும், பின்னர் அவரது சொந்த நாட்டு மக்களாலும் எவ்வாறு தொடர்ந்து சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன என்பதையும் பற்றிய கதையாகும். திரைப்பட இயக்குனர் மிக நிதானமாக, பல வரலாற்றுச் செய்திகளை விவரித்துள்ளார்; நான் கோயம்புத்தூரில் வளர்ந்தவன் என்றாலும், இதில் பல விஷயங்கள் எனக்குத் தெரியாது. அதை நிச்சயம் பாராட்ட வேண்டும்.

பிள்ளையாக நடித்த சத்யராஜ், வருமான வரித்துறை அதிகாரியாக நடித்த ஜெயராம் மற்றும் ரங்கநாயகியாக நடித்த துஷாரா ஆகியோரின் நடிப்புகள் படத்தில் மிகச் சிறப்பாக இருந்தன. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜி.டி.என் ஜெர்மனியில் மாட்டிக்கொண்டதும், பின்னர் அமெரிக்கா மற்றும் ஜப்பான் வழியாக ஒரு மாத காலப் பயணத்திற்குப் பிறகு இந்தியா திரும்பியதும் பற்றி எனக்கு சுத்தமாகத் தெரியாது.

ஜி.டி.என்-ன் வாழ்க்கையை மிக உன்னிப்பாக விவரித்திருந்தாலும், திரைப்பட ஊடகத்தின் கோணத்தில் கதையை எவ்வாறு கட்டமைப்பது என்பதில் இயக்குனர் கிருஷ்ணகுமார் ராம்குமார் இன்னும் அதிக நேரம் ஒதுக்கியிருக்கலாம். படத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள சம்பவங்கள், ஏனோ தொடர்ச்சி இல்லாமல் இருக்கின்றன. உதாரணமாக, ஜி.டி.என் ஒரு மோட்டார் சைக்கிளை வாங்க முயற்சிக்கும் ஆரம்பக்கட்டக் காட்சி மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இயக்குனர் அவரை அவசர அவசரமாக ஒரு பெரிய மில் முதலாளியாக மாற்றுகிறார்; அவர் பருத்தி நெய்யும் (spinning) தொழிலைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வது போல சில காட்சிகளைக் காட்டினாலும், உடனே அவர் மில் முதலாளியாக மாறுவது போலக் காட்சி மாறுவது சற்று இடிக்கத்தான் செய்கிறது.

ஜி.டி.என் தனது பஸ் தொழிலில் அதிர்ஷ்டசாலியாக மாறியபோதிலும், அவர் எவ்வாறு மிகப்பெரிய பஸ் நிறுவனத்தை நடத்த முடிந்தது என்பது தெளிவாக இல்லை. அவருக்கு ஒரு பஸ் மட்டுமே தரப்படுகிறது. எப்படி அதை ஒரு பஸ் படையாக மாற்றினார் என்பது இயக்குனருக்கே வெளிச்சம். படத்தில் இதுபோன்ற பல கதை விவரிப்பு இடைவெளிகள் உள்ளன. என் பார்வையில், ஒருவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றைத் துல்லியமாகச் சொல்வதை விட, கதையை அழகாக நட்த்திச் செல்வதற்கு முக்கியம் கொடுக்க வேண்டும். உதாரணம், ‘Amadeus’ என்ற மொசார்ட்டின் வாழ்க்கை பற்றிய படம். மொசார்ட்டின் ஒவ்வொரு படைப்பையும் இந்தப் படத்தில் காட்டுவதில்லை. ஆனால், கதையை மிக சாதுரியமாக அமைத்து, அதற்கேற்ப அவரது படைப்புகளை பார்வையாளனுக்கு அழகாக மொசார்ட்டின் போட்டியாளரின் கோணத்திலிருந்து கதையைப் பின்னியிருப்பார் இயக்குனர். 

இன்னொரு இந்திய உதாரணம், சமீபத்தில் வெளி வந்த ’கவர்னர்’ என்ற இந்திப் படம். மனோஜ் பாஜ்பாய் நடித்த ரிசர்வு வங்கியின் கவர்னர் வெங்கிடரமணனாக அருமையாக நடித்திருப்பார். மிகவும் சாதுரியமாக, அவரது சொந்த வாழ்க்கை நடப்பையும் 1990 –களில் இந்திய டாலர் கையிருப்பு நெருக்கடியை எப்படி சமாளித்தார் என்று அழகாக சொல்லியிருப்பார் டைரக்டர் சின்மய் மண்டலேகர். அவரது அலுவலக சவால்கள், டில்லி அரசியல், வெளிநாட்டு செலாவணி தடாலடிகள்  எல்லாவற்றையும் மிகவும் சுவாரசியமாக சொலவதுடன், இதில் அவரது, உதவி கவர்னரின் வாழ்க்கை எல்லாவற்றையும் அழகாகப் பின்னி, விடா முயற்சியின் முக்கியத்துவத்தைப் பார்வையாளருக்கு உணர வைப்பார் இயக்குனர். பாடநூல் குழுவின் காட்சி கதையை பிணைக்க ஒரு நல்ல வழியாக இருந்தாலும், முதன்மை கதையிலேயே இடைவெளிகள் இருப்பது ஒரு மிகப் பெரிய குறை..

மாதவன் தனது கதாபாத்திரத்தில் நன்றாக நடித்துள்ளார், ஆனால் சத்யராஜ் அளவிற்கு இல்லை. அவர் அந்த கதாபாத்திரத்தோடு முழுமையாக ஒன்றிணையவில்லை; ஏனோ அவர் சித்தரிக்கும் கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களின் அனுதாபத்தைப் பெறத் தவறி, அவரை ஒரு சூப்பர் ஹீரோவாகக் காட்டவே முயல்கிறது. படத்தில் ஒரு சக்திவாய்ந்த காட்சி முற்றிலும் வீணடிக்கப்பட்டு தவறான இடத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது — ஜி.டி.என் நடிகைகளின் படங்கள் அச்சிடப்பட்ட சேலையை உடுத்திக்கொண்டு, விஞ்ஞானிகள் அல்லது பொறியாளர்களின் படங்களைச் சுமந்து செல்வதற்குப் பதிலாக நடிகைகளின் படங்கள் போட்ட டி-ஷர்ட்டுகளை அணிந்திருக்கும் மாணவர்களைக் கேலி செய்வார். ஒரு சரியான இயக்குனரின் கைகளில், இந்தக் காட்சியின் placement ஜி.டி.என்-ன் வாழ்க்கை வரலாற்றின் மிக முக்கியமான செய்தியைக் கொண்டு சேர்த்திருக்கக்கூடும். மாறாக, அது தவறான இடத்தில் வைக்கப்பட்டு, தனியாக வெட்டப்பட்டு ஒரு யூடியூப் (YT) வீடியோவாக மட்டுமே வெற்றிபெறும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. சரியான இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தால் முழுப் படத்தையுமே இயக்கியிருக்கக்கூடிய வலிமை அதற்கு இருந்தும், அதை தவறவிட்டு ஏனோ தானோ என்று ஆக்கி விட்டார்கள். அத்துடன், அந்த காலகட்டத்தில் டி-ஷர்ட் மற்றும் அதில் படங்கள் என்ற விஷயம் இருந்ததா என்பதே கேள்விக்குறி.

அரவிந்த் கமலநாதன் இந்தப் படத்தின் படப்பிடிப்பாளர். பல காட்சிகள், நம்மை அப்படியே பின்நோக்கி 1950/60 கோவைக்கு எடுத்துச் செல்லுகிறது. அந்த காலத்து கார்கள், உடைகள் எல்லாம், மிக கவனமாக தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்கள்.   

கோவிந்த் வசந்தா — அவர்தான் இந்தப் படத்தில் மிகப்பெரிய ஏமாற்றம். இசையமைப்பில் எதுவும் தனித்து நிற்கவில்லை. கோவிந்த் நிச்சயமாக இளையராஜாவிடமிருந்து சில பின்னணி இசைப்  பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இப்படத்தை குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருடனும் சேர்ந்து பார்க்கலாம். பல பயனுள்ள கருத்துக்களை அங்காங்கே தூவி விட்டிருக்கிறார்கள். இருப்பினும், ஒரு சிறந்த இயக்குனர் மற்றும் இசையமைப்பாளரின் கைகளில் இது இன்னும் சிறப்பாக வந்திருக்கலாம்.

ஆச்சரியமான விஷயம்: விஜய் யேசுதாஸ் தான் இந்தப் படத்தில் ஈ.வெ.ரா (EVR)-வாக நடித்துள்ளார் என்பதை படம் பார்த்த பின் அறிந்தேன். அப்பாவைப் போல இவரும் நீண்ட தாடியுடன் பல வீடியோக்களில் காட்சியளிப்பதன் காரணம் ஒரு வழியாகப் புரிந்தது!