1.
உன் பேரொளி பொழியும் விழியின்
சின்னஞ்சிறு கீற்றால்
நான் பெற்ற சிற்றொளிக்கே
நல்லூழ் செய்தவன் நானேயென
இறுமாந்திருந்தேன் ஞானவாகினி
உன் பார்வையை விலக்கி
என்னை காரிருளில் மூழ்கடித்து
என்போல் தீயூழ் செய்தவன் யாருமில்லை என
உணர்த்திவிட்டாயே தேவி

---

2.
உன் அருகாமையால் அடைந்த
மகிழ்வின் இனிமைக்கு அடியில்
கசப்பின் மீச்சிறு துளியை
உணர்ந்தது போலவே
உன்னால் அடைந்த
பிரிவின் கசப்பிற்குள் உறைந்துள்ள
இனிமையையும் உணர்ந்து
உன் எண்ணத்தை
ஈடேற்றிவிட்டேன் தேவி

---

3.
கடினமான கற்களும்
நோகக் கூடாதெனக் கருதி
புல்லும் நலுங்கிடாத மெல்லடி
வைத்து நடந்த நாமகளே
மோப்பக் குழைந்திடும்
என் மனதைப் பற்றி எண்ணாமல்
விரைவடி வைத்து மறைந்ததேன் தேவி

---

4.
வெறியாட்டு உச்சத்தை எட்டுவதற்கான
ஊக்கத்தை ஒரு விழியிலும்
மதுரத்தில் நனைந்த தேன் இறகின்
பித்திற்கான தன்மையை
மறு விழியிலும் கொண்ட பிராமியே
அவ்விரு விழிகளின் உச்சத் திறனை
என் மீது பொழிந்து விட்டு சென்றாயே
எப்படித் தாங்குவேன் தேவி

---

5.
மனதில் நிறைந்துள்ள உன் நினைவகற்றி
படைக்கும் கலைமீது கூர் கொள்ளவெனவே
ஊழ்கம் பயின்றேன் காயத்ரி
அந்தோ பரிதாபம்
என் உள்ளக் கூர்மை
உன்னை விட்டு கிஞ்சித்தும்
அசையவில்லை தேவி

---

6.
உன் அண்மையால்
தண்வெண்ணெயென பொங்கிப்பொங்கி
பெருகிய என் படைப்பூக்கம்
உன் சேய்மையால்
வெந்நெய்யென உருகி
வழிந்தோடிவிட்டது தேவி