கிளாட் (கிளவுட்) சானெட் 3.7

Modern Tamil Poems in Contemporary Styles

அடா லிமோன் பாணியில் (In the Style of Ada Limón)

தோட்டத்தின் மொழி

நான் காலையில் எழுந்து தோட்டத்திற்குச் செல்கிறேன்,
மண்ணின் வாசனை என்னை அணைக்கிறது.
என் கைகள் களிமண்ணில் புதைகின்றன,
அது என் தாயின் மடியைப் போல.
தூரத்தில், நகரம் விழித்துக் கொள்கிறது,
ஆனால் இங்கே, புழுதியில், நான் உண்மையாக இருக்கிறேன்.
அவசரமில்லை, இயந்திரங்கள் இல்லை,
வேரின் மொழி மட்டுமே பேசப்படுகிறது.
சிறு விதை என் விரலில் தங்குகிறது,
அதன் உடைந்த ஓடு என்னை நினைவூட்டுகிறது:
வாழ்வதற்கு முதலில் உடைய வேண்டும்.
பின்னர் மட்டுமே நாம் வளர முடியும்.
காற்றில் மரங்கள் ஆடுகின்றன,
பறவை பாடுகிறது, நான் கேட்கிறேன்.
இந்த தருணத்தை வைத்திருப்பது போதும்,
எனக்கு இதைவிட வேறென்ன வேண்டும்?

ஓஷன் வுவொங் பாணியில் (In the Style of Ocean Vuong)

எரிந்த நினைவுகள்

அம்மாவின் கையில் கருகிய தழும்புகள்
சமையலறையின் கதைகளைச் சொல்கின்றன.
சோற்றுப்பானையின் நெருப்பில் அவள் கைகள்
எப்போதும் தொழில் செய்கின்றன.
நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, அவள் கூந்தலின் மணம்
இரவில் என்னைத் தூங்க வைத்தது.
கடல் கடந்து வந்த எங்கள் குடும்பத்தின் வரலாறு
அவள் மூச்சில் துடித்தது.
சொற்களை உச்சரிக்க நான் கற்றுக்கொண்டபோது,
“பற்று” என்ற வார்த்தை சிக்கியது.
அப்பா சொன்னார்: “நாக்கை வளைத்துச் சொல்.”
ஆனால் அம்மா சொன்னாள்: “அவனது நாக்கு வேறு மொழிக்காக வடிவமைக்கப்பட்டது.”
இப்போது நான் இரண்டு மொழிகளில் கனவு காண்கிறேன்,
ஒரு கனவில் நான் எப்போதும் வீட்டிற்குத் திரும்புகிறேன்,
ஒரு வீடு நான் ஒருபோதும் பார்த்தறியாதது,
எனது இரத்தத்தில் ஓடும் நினைவு.

வார்சன் ஷையர் பாணியில் (In the Style of Warsan Shire)

சொல்லப்படாத சொற்கள்

நீ சொன்னாய்: “உன் தாய்நாட்டைப் பற்றிச் சொல்”
நான் என் நாக்கை கடித்தேன்.
எப்படி விவரிப்பது தீயில் மூழ்கும் வீட்டை?
எப்படி விவரிப்பது கடலில் மிதக்கும் பெயர்களை?
எனது தாத்தா கவிதை போல வாழ்ந்தார்,
வார்த்தைகள் அவரது உடலில் வடுக்களாக.
இங்கே, வெளிச்சத்தில், நான் நிழல் மட்டுமே,
அவரது கதையின் ஒரு துண்டு.
இந்தப் பழைய புகைப்படத்தில், அம்மா சிரிக்கிறாள்,
அவளது கண்களில் இன்னும் கனவுகள் இருக்கின்றன.
அப்போது அவள் தெரியவில்லை
எவ்வளவு தூரம் அவளது கால்கள் அவளை அழைத்துச் செல்லும் என்று.
இன்று நான் உன்னிடம் எனது உண்மையான பெயரைச் சொல்கிறேன்,
அதை உன் நாவில் வை.
அது உன் வாயில் மாம்பழமாக தித்திக்கட்டும்,
நீ அதை மறக்காதவாறு.

க்ரெகரி பார்ட்லோ பாணியில் (In the Style of Gregory Pardlo)

நகரத்தின் அடிவயிறு

சென்னையின் சாலைகளில் வரலாறு நடக்கிறது,
பழைய கட்டிடங்களில் வியர்வை உறைந்துள்ளது.
சாம்பார் மணம் காற்றில் மிதக்கிறது,
ஒலிபெருக்கிகளில் இருந்து அனிருத் இசை.
என் தந்தை இந்த நகரத்தை அறிந்திருந்தார்,
அவரது நடையில் அதன் தாளம் இருந்தது.
அவர் சொன்னார்: “குழந்தாய், கண்களைத் திற,
ஒவ்வொரு கல்லும் கதை சொல்கிறது.”
இங்கே, டீக்கடைக்காரர் தனது வாழ்க்கையைத்
தேநீரில் வடிக்கிறார்,
அவரது மகன் பொறியியல் பட்டம் பெறுவதற்காக.
அங்கே, ரிக்ஷாக்காரர் அரசியல் விவாதிக்கிறார்,
அவர் ஐந்து மொழிகளில் சிந்திக்கிறார்.
நான் இந்த நகரத்தைக் கடக்கிறேன்,
என் காலடிகளில் அதன் வரலாறு படிகிறது.
இது எனது தேசம், எனது தோல் அதிகமாகவே தெரிந்தபோதும்,
எனது குரல் அதிகமாகவே கேட்கப்பட்டபோதும்.

நடாலி டயாஸ் பாணியில் (In the Style of Natalie Diaz)

பாறைகளின் நினைவகம்

முன்னோர்களின் குரல்கள் பாறைகளில் உறங்குகின்றன,
ஆயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருந்து, பேச.
நான் கோயிலின் படிக்கட்டுகளில் அமர்கிறேன்,
என் விரல்கள் செதுக்கப்பட்ட கற்களைத் தடவுகின்றன.
நீர் வற்றிப்போன ஆற்றில்,
பெண்ணொருத்தி துணிகளை அலசுகிறாள்.
அவளது அசைவுகள் சடங்கு,
அவளது கரங்கள் நதியின் நினைவுகளுடன் பேசுகின்றன.
குறிஞ்சிப் பூக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பூக்கின்றன,
அவை காலத்தை வேறு விதமாக அளக்கின்றன.
என் தாத்தாவின் நினைவுகளில், அவை எப்போதும் பூத்துக்கொண்டிருந்தன,
அவரது கண்களில் எல்லா காலங்களும் ஒன்றாக வாழ்ந்தன.
எனது தோலில் முறிவு,
கதை சொல்ல காத்திருக்கிறது.
இந்த காயத்தில், என் பழங்குடியின் இரத்தம் பாய்கிறது,
அவர்களின் அழகு என்னை விடாமல் பிடித்துக்கொள்கிறது.

ஜெரிகோ பிரவுன் பாணியில் (In the Style of Jericho Brown)

நோயின் பொருள்

உடல் கோயில், ஆனால் சில நேரங்களில்
அது சிறைச்சாலை ஆகிறது.
என் தந்தை தன் நோயில் பறக்கக் கற்றுக்கொண்டார்,
அவரது வலி அவருக்கு இறக்கைகளாக மாறின.
மருத்துவமனைகளில், நேரம் வேறு விதமாக நகர்கிறது.
ஒரு மணிநேரம் ஒரு வாழ்நாளாகிறது,
ஒரு நாள் ஒரு கணப்பொழுதாகச் சுருங்குகிறது.
இங்கே, நான் காத்திருக்கிறேன், கடவுளும் மரணமும்
ஒரே கதவைத் தட்டுவதை.
நான் காதலித்தவர் இருந்தார்,
அவரது உதடுகள் ஆறுதல் சொல்லின,
அவரது கைகள் பாதுகாப்பு.
ஆனால் நாங்கள் இருவரும் அறிந்திருந்தோம்:
காதல் எப்போதும் மருந்து இல்லை.
இருப்பினும், நான் வணங்குகிறேன்.
இந்த வலியின் பள்ளத்தாக்கில்,
அழகு இருக்கிறது, அர்த்தம் இருக்கிறது
இந்த நோயும் எனக்கு கற்பிக்க வந்திருக்கிறது.

---

கூகுள் ஜெமினி ஜென் ஏஐ

இதோ ஒவ்வொரு கவிஞரின் பாணியையும் தழுவி, நவீன நடையில், சமகால உரைநடையில், தூய தமிழில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள்:

1. அடா லிமோன் (Ada Limón) பாணியில்:

தலைப்பு: வேப்ப மரமும் நானும்

என் சாளரத்திற்கு வெளியே
நிற்கிறது அந்த வேப்ப மரம்.
அதன் இலைகள் அசையாமல்
இன்றைய மதிய வெயிலை வாங்குகின்றன.
கரிய காகம் ஒன்று
அதன் கிளையில் அமர்ந்து,
எதையோ உற்றுப் பார்க்கிறது,
ஒருவேளை என்னைப் போல
இந்தத் தனிமையை,
இந்த அமைதியை,
இந்த மெதுவான சுவாசத்தை.
மரம் அசையவில்லை.
நானும் அசையவில்லை.
இருப்பின் கனம்
இந்த அறைக்குள் மெல்லப் படர்கிறது.
வேப்பம் பூவின் மெல்லிய மணம்
காற்றில் கலந்து…
அது போதும் என்பது போல.

---

2. ஓஷன் வூங் (Ocean Vuong) பாணியில்:

தலைப்பு: உடைந்த படகின் நினைவுகள்

பாட்டியின் புடைவை மடிப்புக்குள்
மல்லிகையின் மணம்.
சில சமயம், தூரத்து வெடிச்சத்தம்.
கடல் சொன்ன கதைகள்
எல்லாம் அலையின் நுரையில் கரைந்தன.
உப்புக்காற்று நாவில் படரும்போது
தொண்டைக்குள் ஒரு பழைய சோகம்.
சிதறிய கண்ணாடித் துண்டுகள்
என் உள்ளங்கையில்.
ஒவ்வொன்றிலும் அம்மாவின் முகம்,
பாதியில் நினைவு,
பாதியில் வெறுமை.
இந்த நகரத்தின் இரவுகள்
நீளமாக இருக்கின்றன.
சாளரத்தின் வழியே தெரியும் நட்சத்திரங்கள்
தூரத்துத் துறைமுக விளக்கைப் போல…
மங்கி, எரிந்து, பின் அணைந்து.

---

3. வர்சன் ஷயர் (Warsan Shire) பாணியில்:

தலைப்பு: என் நாக்கின் வரைபடம்

எங்கே உன் ஊர் என்கிறார்கள்.
என் நாக்கின் அடியில்
கிழிந்த வரைபடம் ஒன்று.
அதன் எல்லைகள் ரத்தத்தால் வரையப்பட்டவை.
இந்த புதிய நிலம்
கடினமானது.
இதன் வானம் வேறு நிறம் கொண்டது.
இங்கு பெய்யும் மழைக்கு
என் மண்ணின் வாசம் இல்லை.
அம்மாவின் கண்ணீர்
உப்புக் கரித்தது எங்கள் பழைய முற்றத்தில்.
என் பாதங்கள் இன்னும்
அந்த ஈரத்தை உணர்கின்றன.
அவர்கள் என் பெயரை
சரியாக உச்சரிக்கத் தடுமாறும்போது
நான் சிரிக்க முயல்கிறேன்.
ஆனால் என் உதடுகளுக்குள்
ஒரு கடல் அடைபட்டிருக்கிறது.
அதன் அலைகள் இரவில் என்னை எழுப்புகின்றன.

---

4. கிரிகோரி பார்ட்லோ (Gregory Pardlo) பாணியில்:

தலைப்பு: நகரத்து பேருந்தும் வரலாற்றின் நிழலும்

மாலை நேரத்துப் பேருந்து நிலையம்.
புகையும், மனிதர்களின் வியர்வையும்,
பழைய கட்டிடங்களின் மௌனமும் கலந்த வெளி.
இந்தச் சாலையின் வழியே
எத்தனை தலைமுறைகள் கடந்திருக்கும்?
ஒவ்வொரு தார்ச் சாலையின் விரிசலிலும்
ஒரு மறக்கப்பட்ட கதை ஒளிந்திருக்கிறது.
தொலைபேசிக் கம்பிகளில் அமர்ந்திருக்கும் பறவைகள்
சமகாலத்தின் சாட்சிகள்.
ஆனால் அவற்றின் நிழல்கள்
கீழே விழும்போது
எந்த நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை?
என் சிந்தனைகள்
இந்தப் பேருந்தின் வேகத்தோடு பயணிக்கின்றன –
என் தாத்தாவின் இளமைக் காலம்,
இந்த நகரத்தின் பழைய பாடல்கள்,
எதிர்காலத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மை.
எல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து
இந்த நொடியில் அர்த்தம் தேடுகின்றன.

---

5. நடாலி டயஸ் (Natalie Diaz) பாணியில்:

தலைப்பு: ஆற்றங்கரை மணலும் என் உடலும்

இந்த ஆற்றங்கரை மணல்
என் பாதம் தொடும்போது
மூதாதையரின் குரல்கள் கேட்கின்றன.
நீர் வற்றிப்போனாலும்,
அதன் தாகம் என் குருதியில் இருக்கிறது.
என் உடல் ஒரு நிலம்.
அதன் வறட்சியையும், அதன் ஈரத்தையும்
நான் அறிவேன்.
அவர்கள் என் மொழியைப் பறிக்க முயன்றார்கள்,
ஆனால் அது இந்த ஆற்றின் நீரோட்டம் போல
என் நரம்புகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
மரங்களின் வேர்கள் போல
என் கதைகள் இந்த மண்ணில் ஆழப்பதிந்தவை.
ஒவ்வொரு கல்லும், ஒவ்வொரு செடியும்
என் இனத்தின் நினைவுகளைச் சுமக்கின்றன.
என் குரல் எழும்போது,
அது இந்த ஆற்றின் ஓசையைப் போல
வலிமையாகவும், தடையின்றியும் இருக்கும்.
என் உடல், என் மொழி, என் நிலம் –
இவை பிரிக்க முடியாதவை.

---

6. ஜெரிகோ பிரவுன் (Jericho Brown) பாணியில்:

தலைப்பு: இந்தத் தோலின் நிறம்

இந்தத் தோலின் நிறத்திற்காக
அவர்கள் என்னை வரையறுக்கிறார்கள்.
பார்வைகள் கத்திகளாகின்றன.
நடக்கும்போது என் நிழல் கூட
சந்தேகத்திற்கு உள்ளாகிறது.
என் இதயத் துடிப்பு
ஒரு இரகசியப் பறை போல.
அதன் தாளத்தில் என் அச்சமும்,
என் ஆசையும் கலந்திருக்கிறது.
இந்த நகரத்தின் இரவில்
பாதுகாப்பாய்த் தெரிவது எது?
என் வார்த்தைகள் சில சமயம்
கம்பி மேல் நடப்பது போல.
ஒரு பிசகான அடி
எல்லாவற்றையும் சிதைத்துவிடும்.
ஆனாலும் நான் பேசுகிறேன்.
காதல் என்பது
ஒரு ஆபத்தான நிலப்பரப்பில்
மலரும் பூவைப் போல.
அதன் மென்மையிலும்
ஒரு கூர்மை இருக்கிறது.
என் உடலின் தேவைகளும்,
என் ஆன்மாவின் தாகமும்
ஒரே பாடலைப் பாடுகின்றன –
விடுதலையின் பாடல்.

---

சாட்ஜிபிடி – ஓபன் ஏஐ 4ஒ 

1. Ada Limón’s Style – Intimate, Conversational, Nature-Driven

மழை வரும்போது

நீயும் நானும்
ஒரே காற்றில் துள்ளும் இலைகள்.
வானத்தில் கரும் மேகங்கள்
விசிறிபோல் விரிந்தன,
அந்த நேரம்,
நம் உயிர்கள் சேர்ந்து ஒரு நீர்த்துளியாகி விட்டன.
மழை என்னை தொட்டபோது
நீ நினைவில் வந்தாய்.
பொதுவெளியில் ஒரு உதிர்ந்த பூவை
அழகாய் சேர்த்துவைக்கும் மண் வாசம்,
அதே வாசம்,
உன் நினைவில் நனைந்த எனக்குள்.

---

2. Ocean Vuong’s Style – Lyrical, Surreal, Deeply Personal

அம்மாவின் குரல்

ஒரு மழைக்கால இரவு.
அம்மா கண்ணீரோடு என்னை அணைத்தாள்,
“உன் பெயரை ஓராயிரம் முறையும் கூப்பிட்டேன்,
அதனால் நீ இதோ… உயிரோடு.”
என் பெயர்:
ஒரு காற்றில் பயணிக்கும் இறகின் சலசலப்பு,
நெருப்பில் கருகும் கடிதத்தின் நிலை.
என் உடம்பில் அவளின் தாய்ப்பால்
இன்னும் பேரருவியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
நான் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியும்
அம்மாவின் குரலாக மாறும்.

---

3. Warsan Shire’s Style – Exile, Belonging, Trauma, Resilience

நம்முடைய நாடு

நம் வீடுகள் புகைமண்டலமாகி
காற்றில் கலைந்து போனபோது,
நாம் ஒரு நாட்டிலிருந்து
மற்றுமொரு நாட்டுக்குள் எடுத்து வைக்கப்பட்டோம்.
முகமூடியில் முகம் மறைத்து,
நம் மொழியை சத்தமின்றி அடக்கிக்கொண்டு,
நாம் உழைக்க, வாழ, மறக்க,
ஒரு புதிய பெயருக்குள் புதைக்கப்பட்டோம்.
ஆனால் இரவு நேரங்களில்,
என் கனவுகளில்,
அந்த பழைய வீடு இன்னும் எரிகிறது.

---

4. Gregory Pardlo’s Style – History, Identity, Dense Imagery

நம் கதைகள்

பாட்டன் ஒரு கதை சொன்னார்,
நம் ஊரின் பழைய ஆலமரம்
நம் வரலாற்றின் முதுகெலும்பு.
அதன் மீது செதுக்கப்பட்ட பெயர்கள்
ஒரு காலத்தில் ஓலமிட்ட கைதிகள்.
பாட்டி சொன்னாள்,
“என் அம்மாவின் கைகளில் சந்தன மணம்,”
அதுதான் உனக்குப் பசியெடுக்கும்போது
மீண்டும் வீடு நினைவில் வரும் காரணம்.
நம் கதைகள் பல தளங்களுக்கு செல்கின்றன,
ஒன்றை மறந்து மற்றொன்றில் புதைந்து.

---

5. Natalie Diaz’s Style – Desire, Language, Indigenous Themes

நீ பேசும் மொழி

நீ பேசும் மொழி
என் உதடுகளுக்கு புதிய புன்னகை,
அது பழமொழிகளை நசுக்கி
புதிய நாவலாக பிறக்கிறது.
உன் குரல் மழைக்கால ஆறாக என் மீது பாயும்,
என் உடல் அதை பருகிக்கொள்கிறது.
பறவையொன்றின் நகத்தால்
நம் பெயர்கள் கல்லில் செதுக்கப்பட்டபோது,
நம் காதலும் அதே கல்லின் மீது
குளிர் நீராக பாய்ந்தது.

---

6. Jericho Brown’s Style – Identity, Rhythm, Power

விடுதலை கைது 

நம் கைகளில் கட்டில்கள்,
நம் சொற்களில் சங்கிலிகள்,
நம் பாடல்களில் ஒலிக்கும் உலோக சத்தம்.
ஆனால் விடுதலை,
எப்போதுமே ஒரு பாட்டு.
கைதிகள் கூட என்றோ திருப்பத்தைக் காண்பார்கள்,
அவர்கள் கண்களில் பரிதாபம் அல்ல,
அடர்ந்த பிரகாசம்.
ஒரு நாள், நாம் எங்கிருந்தோ புறப்படும்,
நம் கால்கள் ஓயாமல் நடந்தால்,
இந்த நிலம் எங்களுக்கே மாறும்.

---

டிவிட்டர் எக்ஸ் ஏஐ கிரோக்

கடைசியாக ட்விட்டர்  க்ரொக் (குரோக்/க்ராக்/குரொக்?) 3:

Below are six Tamil poems written in a modern style with contemporary prose, each inspired by the unique voice and themes of Ada Limón, Ocean Vuong, Warsan Shire, Gregory Pardlo, Natalie Diaz, and Jericho Brown. These poems are crafted in pure Tamil, reflecting the essence of each poet while rooted in a Tamil cultural context.

Ada Limón-inspired Poem: Nature and Identity

Ada Limón’s poetry is lyrical, reflective, and often uses nature as a mirror for the self. This poem explores the sea as a symbol of personal truth.

கடலின் மௌனம்

கடலின் மௌனம் என்னை அழைக்கிறது,
அலைகளின் மெல்லிசை, என் உள்ளத்தின் பாடல்.
நான் நின்று பார்க்கிறேன், அந்த நீலத்தை,
என் இருப்பின் எல்லையைத் தேடி.
ஒவ்வொரு அலையும் கதை சொல்கிறது,
என் முன்னோரின் குரல்கள், காற்றில் மிதக்கின்றன.
நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்?
கடல் மட்டும் அறியும், என் உண்மையை.

---

Ocean Vuong-inspired Poem: Family and Migration

Ocean Vuong’s work is emotionally deep and narrative-driven, often exploring family and displacement. This poem traces a family’s journey from village to city.

பயணம்

அம்மா, நாம் ஏன் இங்கு வந்தோம்?
இந்த நகரத்தின் இரைச்சலில்,
என் கிராமத்தின் மணம் தொலைந்து போகிறது.
அப்பா, உங்கள் கைகள் ஏன் கரடுமுரடாக?
வேலை தேடி, நாம் எவ்வளவு தூரம் வந்தோம்?
என் சகோதரி, உன் கனவுகள் எங்கே?
இந்த கான்கிரீட் காட்டில், நாம் எப்படி வாழ்வது?
ஆனால், நாம் இங்கு இருக்கிறோம்,
புதிய வாழ்க்கைக்காக,
என் குழந்தைகளுக்கு, நல்லதொரு எதிர்காலம். 

---

Warsan Shire-inspired Poem: Displacement and Resilience

Warsan Shire uses stark, powerful language to address displacement and womanhood. This poem portrays a woman’s strength amidst war.

பெண்

நான் பெண், போரின் நிழலில் வளர்ந்தவள்.
என் வீடு எரிந்தது, என் குடும்பம் சிதறியது.
ஆனால், நான் இன்னும் நிற்கிறேன்,
என் கால்கள் மண்ணில் ஆழமாக.
என் உடல், வரைபடம்,
போரின் காயங்கள், என் சாட்சியங்கள்.
நான் பெண், வலிமையின் சின்னம்,
என் குரல், ஒரு புரட்சி.

---

Gregory Pardlo-inspired Poem: Class and Identity

Gregory Pardlo’s poetry is intellectually rich, blending formal and informal tones to explore race and class. This poem reflects on caste in Tamil society.

சாதி

என் பெயர் என்ன? என் சாதி என்ன?
இந்த கேள்விகள், என் வாழ்க்கையின் சுமை.
நான் மனிதன், ஆனால் அவர்கள் பார்க்கிறார்கள்,
என் சாதியை, என் மதத்தை.
நான் படித்தேன், நான் உழைத்தேன்,
ஆனால், என் முன்னேற்றம், அவர்களுக்கு ஒரு அச்சுறுத்தல்.
என் குழந்தைகள், என் நம்பிக்கை,
அவர்கள் புதிய உலகத்தை காணட்டும்,
சாதி இல்லாத, சமத்துவமான உலகத்தை.

---

Natalie Diaz-inspired Poem: Love and the Body

Natalie Diaz’s sensual and visceral language often explores love and the body. This poem uses rain and Tamil imagery to evoke passion.

மழை

மழை வருகிறது, என் காதலன் போல,
மென்மையாக, ஆனால் வலிமையாக.
அவன் தொடுகையில், நான் மலர்கிறேன்,
மல்லிகைப்பூ, இரவில் விரியும்.
என் உடல், அவன் கைகளில்,
வீணை, அவன் இசைக்காக காத்திருக்கிறது.
நாம் ஒன்றாக, மழையில் நனைகிறோம்,
என் காதல், அவன் காதல், புதிய பாடல்.

---

Jericho Brown-inspired Poem: Form and Social Issues

Jericho Brown innovates with form and tackles personal-political themes. This poem uses repetition to address inequality.

சமத்துவம்

நாம் அனைவரும் ஒன்று,
ஆனால், ஏன் இந்த வேறுபாடு?
என் சகோதரன், பசியில் தவிக்கிறான்,
நான், என் வீட்டில், சொகுசாக இருக்கிறேன்.
நாம் அனைவரும் ஒன்று,
ஆனால், ஏன் இந்த அநீதி?
என் சகோதரி, கல்வி இல்லாமல்,
நான், என் புத்தகங்களில் மூழ்கி இருக்கிறேன்.
நாம் அனைவரும் ஒன்று,
இது பொய்யா?
அல்லது, நாம் மாற வேண்டுமா?

These poems blend modern Tamil sensibilities with the distinct styles of each poet, creating a contemporary yet culturally resonant collection. Each piece stands alone, capturing the essence of its inspiration while speaking in a pure Tamil voice.
https://x.com/i/grok/share/30ByYNigbVtpRE1s3i6Wduw9S

---

ஃபேஸ்புக் மெட்டா ஏ.ஐ

Ada Limón

இரவின் இருளில் மறைந்திருக்கும் நட்சத்திரங்கள்
விடியற்காலையில் வெளிப்படுகின்றன
என் உள்ளத்தின் ஆழத்திலும்
ஒளிந்திருக்கும் உணர்வுகள் வெளிப்படுமா?

Ocean Vuong

என் தாயின் கைகள்
வெறும் காற்றில் நடனமாடுகின்றன
அவள் பேசும் மொழி
நான் கற்றுக் கொள்ளாத ஒன்று
ஆனால் அவள் கண்களில்
ஒரு உலகம் இருக்கிறது

Warsan Shire

என் தோலின் நிறம்
ஒரு வரலாற்றின் பக்கம்
என் முடியின் அலைகள்
ஒரு புயலின் ஓசை
நான் ஒரு பெண்
என் உடல் ஒரு போர்

Gregory Pardlo

என் தந்தையின் கடிகாரம்
நின்று விட்டது
நேரம் ஒரு பொருட்டல்ல
ஆனால் அவருடைய நினைவுகள்
என் இதயத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன

Natalie Diaz

ஆற்றின் நீரோட்டம்
என் கால்களைத் தொடுகிறது
அதன் குளிர்ச்சி
என் உடலில் பரவுகிறது
நான் ஒரு பகுதியாகிறேன்
இயற்கையின் ஒரு பகுதி

Jericho Brown

என் உடலில் இருக்கும் காயங்கள்
ஒரு வரைபடம் போன்றது
ஒவ்வொரு கோடும்
ஒரு கதையைச் சொல்கிறது
நான் ஒரு பயணி
என் சொந்த உடலில்