(1)
பாஸ்டனில் அந்த ஆண்டு குளிர்காலம் வழக்கத்தைவிட முன்னதாகவே தொடங்கியிருந்தது. நவம்பர் மாதத்தின் இரண்டாவது வாரத்தில் சார்ஸ் நதியின் கரையோரம் இருந்த மேப்பிள் மரங்கள் பெரும்பாலும் இலைகளை இழந்திருந்தன. கேம்பிரிட்ஜின் பழைய குடியிருப்புப் பகுதி ஒன்றில், தனது தாயின் வீட்டின் முன்பாகக் காரை நிறுத்திய நேதன் மெர்சர், சிறிது நேரம் இறங்காமல் அமர்ந்திருந்தான். வீட்டின் முன்புறத் தோட்டத்தில் காய்ந்த ரோஜாச் செடிகளுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய மர நாற்காலி இருந்தது. அதன் மீது மழைநீர் தேங்கியிருந்தது. அந்த நாற்காலியை அவனுடைய தந்தை இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்திருந்தார். இப்போது அதன் கால்கள் மண்ணுக்குள் இறங்கியிருந்தன.
நோரா மெர்சர் சமையலறையில் நின்றுகொண்டு ஆப்பிள்களை நறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஐம்பத்தாறு வயதாகியிருந்தாலும் அவளுடைய தலைமுடி முழுவதும் நரைத்திருந்தது. மகன் உள்ளே வந்ததைக் கவனித்துவிட்டு, “இவ்வளவு தாமதமாக ஏன் வந்தாய்?” என்று கேட்டாள். நேதன் பதில் சொல்லாமல் அவளுக்கு அருகில் சென்று நின்றான். மேசையின் மீது இரண்டு தேநீர்க் கோப்பைகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று காலியாக இருந்தது. மற்றொன்றிலிருந்து இன்னும் ஆவி வந்துகொண்டிருந்தது.
“யாராவது வந்திருந்தார்களா?” என்று கேட்டான். நோரா தலையசைத்தாள்.
“இல்லையே.”
“பிறகு ஏன் இரண்டு கோப்பைகள்?”
அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.
“சில சமயங்களில் நான் இரண்டு பேருக்குத் தேநீர் தயாரித்துவிடுகிறேன். பழக்கமாகிவிட்டது.”
நேதன் அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனுடைய தந்தை இறந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாகியிருந்தன. அதன் பிறகும் நோரா இரண்டு கோப்பைகளில் தேநீர் தயாரிக்கும் பழக்கத்தை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. ஒருமுறை அவன் அந்தக் காலியான கோப்பையை அலமாரிக்குள் வைத்தபோது, அவள் அளவிற்கு அதிகமாக கோபமடைந்திருந்தாள்.
இரவு உணவுக்குப் பிறகு, பழைய புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்திருந்த அறையில் அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. நோரா ஒரு புத்தகத்தைத் திறந்து வைத்திருந்தாள். ஆனால் அவள் வாசிக்கவில்லை என்பதை நேதன் கவனித்தான். திடீரென்று அவள் தலையை உயர்த்தி,
“உனக்கு இப்போது எத்தனை வயது?” என்று கேட்டாள்.
“இருபத்தெட்டு.”
“உனக்கு இருபத்தாறு வயதானபோது நான் மிகவும் பயந்தேன்.”
“எனக்குத் தெரியும், அம்மா.”
“உனக்குத் தெரியாது. நீ சிறுவனாக இருந்தபோது உன்னுடைய ஒவ்வொரு பிறந்தநாளிலும் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். ஆனால் உனக்கு இருபது வயதான பிறகு ஒவ்வொரு ஆண்டும் எனக்குப் பயமாக இருந்தது. இருபத்தாறு வயதில் நீ என்னிடம் அந்தக் குரல்களைப் பற்றிச் சொன்னபோது, நான் ஒரு கணம் நிம்மதியடைந்தேன். அதை நினைத்தால்தான் இப்போதும் எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது.”
நேதன் அவளைப் பார்த்தான்.
“ஏன் நிம்மதி?”
“இத்தனை ஆண்டுகளாக நான் பயந்துகொண்டிருந்த ஒன்று நடந்துவிட்டது. இனிமேல் அந்த நாளுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை என்று தோன்றியது.” அவள் புத்தகத்தை மூடினாள்.
“ஒரு தாய்க்கு இப்படிப்பட்ட எண்ணம் வரக்கூடாது, இல்லையா?”
நேதன் அவளுடைய கையைத் தொட்டான். பதில் சொல்லவில்லை. அவளைத் தேற்றுவதற்குச் சொல்லக்கூடிய வார்த்தைகள் அவனிடம் ஏராளமாக இருந்தன. ஆனால் அவற்றை அவள் ஏற்கெனவே பலமுறை கேட்டிருந்தாள்.
அன்று இரவு அவன் புறப்படுவதற்கு முன்பு நோரா அலமாரியிலிருந்து ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியை எடுத்துவந்தாள். அதன் மூடியில் சிலுவை வடிவில் இரண்டு கீறல்கள் இருந்தன. உள்ளே மஞ்சள் நிறமடைந்த கடிதங்கள், கறுப்பு வெள்ளைப் புகைப்படங்கள், பழைய மருத்துவச் சீட்டுகள், சிறிய செம்புத் திறவுகோல் ஒன்று ஆகியவை இருந்தன.
“இதை உன்னிடம் கொடுக்க வேண்டாம் என்று உன் பாட்டி சொன்னாள். ஆனால் அவள் சொன்னதையெல்லாம் நான் கேட்கவில்லை என்பது உனக்குத் தெரியும்” என்றாள்.
நேதன் ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்தான். அதில் இளம்பெண் ஒருத்தி ஒரு குழந்தையுடன் வீட்டின் படிக்கட்டில் அமர்ந்திருந்தாள். அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் புன்னகை இல்லை. குழந்தை ஏதோ ஒன்றைப் பார்த்துக்கொண்டு சிரித்துக்கொண்டிருந்தது. புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில், “எவலினும் லூசியும், கான்கார்ட், மாசசூசெட்ஸ், ஏப்ரல் 1946” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. நேதன் படத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தபோது நோரா சொன்னாள்.
“அந்தக் குழந்தை மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு காணாமல் போனாள். அவள் இறந்துவிட்டதாகவே குடும்பத்தில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். உன் கொள்ளுப்பாட்டி எவலின் அதற்குப் பிறகுதான் குரல்களைக் கேட்க ஆரம்பித்தாள்.”
நேதன் புகைப்படத்தைக் கீழே வைத்தான். ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை நின்றிருந்தது. ஆனால் எங்கோ தொலைவில், தண்ணீர் ஒரு பெரிய கண்ணாடிப் பரப்பின் மீது கொட்டுவதுபோன்ற ஒலி அவனுக்குக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவன் தன்னுடைய கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அவனுக்கு மனச்சிதைவு நோய்க்கான சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. மருந்துகளை முறையாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். ஹார்வர்டிலும் எம்ஐடியிலும் நரம்பியல் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்த அவனுக்குத் தன்னுடைய நோயைப் பற்றிய மருத்துவ விளக்கங்கள் தெரிந்திருந்தன. மூளைக்குள்ளிருந்து உருவாகும் குரல்கள் வெளியிலிருந்து வருவதைப்போல அனுபவிக்கப்படலாம் என்பதையும் அறிந்திருந்தான். அப்படிப்பட்ட அனுபவங்களை ஓரளவிற்கு அமைதியாக எதிர்கொள்ளக் கற்றுக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் அன்று இரவு அந்த ஒலி வித்தியாசமாக இருந்தது. மழையின் பின்னணியில் ஒரு சிறுமி அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய அழுகைக்கு இடையில் ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.
“லூசி, கதவைத் திறக்காதே.”
அந்தக் குரலை அவன் முன்பும் கேட்டிருந்தான். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, முதன்முதலாக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முந்தைய இரவில் அதே பெண் அவனிடம் பேசியிருந்தாள்.
அப்போது அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனுக்குப் புரியவில்லை.
இப்போது அவற்றில் ஒரு பெயர் இருந்தது.
லூசி.
(2)
1946ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், கான்கார்ட் நகரத்தின் எல்லையில் இருந்த பழைய மரவீட்டில் எவலின் கார்ட்டர் தனது மூன்று வயது மகள் லூசியுடன் வசித்துவந்தாள். அவளுடைய கணவன் தாமஸ், போரிலிருந்து திரும்பி வந்திருந்தான். இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவடைந்து ஓராண்டுகூட ஆகவில்லை. போரில் உயிரிழந்தவர்களின் பெயர்கள் உள்ளூர் தேவாலயத்தின் அறிவிப்புப் பலகையில் இன்னும் இருந்தன. தாமஸ் போரைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. இரவு நேரங்களில் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டு ஜன்னலருகே சென்று நிற்பான். எவலின் அவனிடம் எதுவும் கேட்பதில்லை. போரிலிருந்து திரும்பி வந்த மனிதர்கள் தாங்கள் பார்த்த அனைத்தையும் வீட்டுக்குக் கொண்டுவரக்கூடாது என்று அவள் நினைத்தாள். காலையில் தாமஸ் எழுவதற்கு முன்பாக அவனுக்காகக் காபி தயாரித்துவைப்பாள்.
லூசி அந்த வீட்டின் பின்புறத்தில் இருந்த சிறிய குளத்தை மிகவும் நேசித்தாள். கோடைக்காலத்தில் குளத்தின் மீது பச்சைப் பாசி படர்ந்திருக்கும். தவளைகள் கரையோரத்தில் அமர்ந்திருக்கும். எவலின் துணிகளை உலர்த்திக்கொண்டிருக்கும்போது, லூசி தண்ணீரைப் பார்த்தபடி மணிக்கணக்கில் அமர்ந்திருப்பாள்.
ஒருநாள் அவள் அம்மாவிடம், “நம்முடைய குளத்திற்குக் கீழே இன்னொரு குளம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டாள். எவலின் சிரித்தாள்.
“இல்லை, கண்ணே.”
“இருக்கிறது. அங்கே ஒரு பெண் இருக்கிறாள். அவளும் என்னைப்போலவே இருக்கிறாள். ஆனால் அவளிடம் சிவப்பு நிறத்தில் காலணிகள் இருக்கின்றன.”
எவலின் குழந்தையின் கற்பனை என்று நினைத்து அவளுடைய தலைமுடியை வருடினாள். அடுத்த வாரம் லூசி மீண்டும் அதைப் பற்றிப் பேசினாள். அப்போது அவள் அந்தப் பெண்ணின் பெயர் லூசி என்றும், அவளுடைய அம்மாவின் பெயர் எவலின் என்றும் சொன்னாள். எவலின் சற்று அசௌகரியமடைந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டவில்லை. மூன்று வயதுக் குழந்தையின் உலகில் கண்ணாடிகளில் வாழ்பவர்களும், பேசுகின்ற பொம்மைகளும், தண்ணீருக்குக் கீழே இருக்கும் வீடுகளும் சாதாரணமானவைதான்.
ஜூலை பதினேழாம் தேதி பிற்பகலில், வானம் முற்றிலும் தெளிவாக இருந்தபோதும் வீட்டிற்குள் மழை பெய்வதுபோன்ற ஒலி கேட்டது. எவலின் சமையலறையில் பாத்திரங்களைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தாள். ஜன்னலைத் திறந்து பார்த்தபோது தோட்டம் வெயிலில் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. பின்புற அறையிலிருந்து லூசியின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. எவலின் அங்கே சென்றபோது குழந்தை சுவருக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் இருந்த காலியான நாற்காலியைப் பார்த்துக்கொண்டு சிரித்தாள்.
“யாரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று எவலின் கேட்டாள்.
“அம்மாவிடம்.”
“நான்தானே இங்கே இருக்கிறேன்?” லூசி சற்றே குழப்பத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“நீ இங்கே இருக்கிறாய். இன்னொரு அம்மா அங்கே இருக்கிறாள்.” அந்த நேரத்தில் வீட்டின் மின்விளக்கு அணைந்து மீண்டும் எரிந்தது. சுவரிலிருந்த கடிகாரம் நின்றுபோனது. மணி நான்கு பதினாறு. எவலின் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். வீட்டின் பின்புறத்தில் குளிர்ந்த காற்று வீசியது. வானத்தில் ஒரு மேகம்கூட இல்லை.
அன்று இரவு தாமஸ் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது எவலின் நடந்ததைச் சொன்னாள். பழைய வீட்டின் மின்சார இணைப்புகளில் ஏதாவது பிரச்சினை இருக்கும் என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால் மறுநாள் காலை லூசி காணாமல் போனாள். அவளுடைய படுக்கையில் போர்வை மடிக்கப்பட்டிருந்தது. தலையணையின் அருகே வைத்திருந்த துணிப்பொம்மை தரையில் கிடந்தது. வீட்டின் பின்புறக் கதவு திறந்திருந்தது. எவலின் குளத்தை நோக்கி ஓடினாள். தண்ணீரில் குழந்தையின் பிரதிபலிப்பைக் காண முடியுமா என்று தேடினாள். தாமஸ் அக்கம்பக்கத்தினரை அழைத்துவந்தான். காவல்துறையினர் குளத்திலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் தேடினார்கள். மாலை வரை எந்தத் தடயமும் கிடைக்கவில்லை. அடுத்த நாள் வீட்டின் பின்புறத்தில் இருந்த பழைய மின்சாரக் கம்பியில் ஏற்பட்ட கோளாறால் தீப்பிடித்தது. மரவீட்டின் ஒரு பகுதி எரிந்துபோனது. விசாரணையில் இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் தொடர்பிருக்கிறதா என்பதை உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை. தீ விபத்தில் அழிந்த வீட்டின் பகுதிகளில் லூசியின் உடல் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு குடும்ப வரலாற்றில் அந்தக் குழந்தை தீ விபத்தில் இறந்ததாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது.
அதற்குப் பிறகு எவலின் மாறிப்போனாள். அவள் வீட்டின் சுவர்களுக்குள் யாரோ நடப்பதாகச் சொன்னாள். இரவு நேரங்களில் கதவுகளுக்கு அருகே அமர்ந்திருந்து ஒரு குழந்தையிடம் பேசினாள். அந்த நாட்களில் தான் மீண்டும் கர்ப்பமாக இருப்பதைக்கூட அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. 1947ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் பிறந்த குழந்தைக்கு ஜூன் என்று பெயரிட்டார்கள். குழந்தை பிறந்த சில வாரங்களிலேயே எவலின் மனநல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டாள். அங்கிருந்த மருத்துவர் ஒருவருடைய குறிப்பில், “காணாமல் போன மகளின் குரல் சுவர்களின் வழியாகக் கேட்பதாக நோயாளி கூறுகிறார். தனது வீட்டிற்கு அருகிலேயே இன்னொரு வீடு இருப்பதாக நம்புகிறார்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. எவலின் அந்த மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, தனக்குக் காகிதமும் பென்சிலும் தருமாறு கேட்டுக்கொண்டாள். வீட்டில் இருந்தபோது அவள் ரகசியமாக எழுதிவைத்திருந்த குறிப்புகளைத் தாமஸ் கொண்டுவந்து கொடுத்தான். அவற்றைப் பார்த்து அவள் தொடர்ந்து பதின்மூன்று நாட்கள் தெளிவாக நகலெடுத்தாள். பின்னர் அந்தப் பக்கங்களை ஒரு நீல நிற உறைக்குள் வைத்து, “என் மகளுக்கு இதைக் கொடுங்கள்” என்றாள். அப்போது லூசி காணாமல் போய் எட்டு மாதங்களாகியிருந்தன.
ஜூன் வளர்ந்தபோது, தன் தாய் எவலின் மழை பெய்யும் இரவுகளில் ஜன்னலைத் திறந்துவைத்து ஏதோ ஒன்றிற்காகக் காத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறாள். ஜூன் இருபத்தாறு வயதில் முதன்முதலாக ஒரு பெண்ணின் குரலைக் கேட்டபோது, அந்தப் பழைய நீல நிற உறையை அவளுடைய தந்தை இன்னும் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். அந்த உறைக்குள் என்ன இருந்தது என்பதை அவர் மகளிடம் சொல்லவில்லை.
(3)
நேதன் கான்கார்டுக்குச் சென்றபோது அந்தப் பழைய வீடு இன்னும் இருந்தது. எவலின் வாழ்ந்த வீட்டின் பெரும்பகுதி 1946ஆம் ஆண்டு தீயில் அழிந்திருந்தாலும், அதன் அடித்தளத்தின் மீது பின்னர் புதிய கட்டிடம் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. இப்போது அங்கே ஓய்வுபெற்ற பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் வசித்துவந்தார். வீட்டைப் பற்றிய விவரங்களை நேதன் கேட்டபோது, முதலில் அவர் சந்தேகத்துடன் பார்த்தார். ஆனால் பழைய புகைப்படத்தைக் காட்டியதும் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். வீட்டின் பின்புறத்தில் இருந்த குளம் இப்போது பெரும்பாலும் வறண்டுபோயிருந்தது. அதன் கரையில் ஒரு பெரிய வில்லோ மரம் வளர்ந்திருந்தது. நேதன் அந்த மரத்தின் அடியில் நின்று புகைப்படத்தில் இருந்த வீட்டையும், இப்போது தனது கண்முன் தெரிந்த வீட்டையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான்.
நேதன் வீட்டின் அடித்தளத்திற்குள் இறங்க அனுமதி கேட்டான். அங்கே பழைய செங்கற்கள் சில இன்னும் இருந்தன. ஒரு சுவரில் கரும்புகையின் தடயங்கள் காணப்பட்டன. அவன் கைகளால் அந்தச் சுவரைத் தொட்டபோது, அதன் மறுபக்கத்திலிருந்து மிக மெல்லிய தட்டும் ஒலி கேட்டது. மூன்று முறை. சிறிய இடைவெளி. மீண்டும் மூன்று முறை. அவன் காதுகளைச் சுவருடன் சேர்த்தான். ஒலி நின்றுவிட்டது.
வீட்டின் உரிமையாளர் பின்னால் வந்து, “ஏதாவது கிடைத்ததா?” என்று கேட்டார். நேதன் தலையசைத்தான். “இல்லை. வெறும் சுவர்தான்.”
அன்று மாலை அவன் தன் பாட்டி ஜூனைப் பார்க்கச் சென்றான். எழுபத்தொன்பது வயதாகியிருந்த ஜூன், மாசசூசெட்ஸில் ஒரு முதியோர் பராமரிப்பு இல்லத்தில் வசித்துவந்தாள். சில நாட்களில் அவள் யாருடனும் பேசமாட்டாள். திரைச்சீலைகளை மூடிவிட்டு அறையின் நடுவே ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பாள். அப்படிப்பட்ட நாட்களில் அவளைத் தொந்தரவு செய்யக்கூடாது என்று அவனுடைய தாய் சொல்லியிருந்தாள். ஜூனுக்குப் பல ஆண்டுகளாக மனச்சிதைவு நோய்க்கான சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு வந்தது. ஆனால் அன்று அவனைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.
அவன் கைகளில் இருந்த மரப்பெட்டியைப் பார்த்து, “நோரா உன்னிடம் இதைக் கொடுத்துவிட்டாளா?” என்று கேட்டாள்.
“ஆமாம், பாட்டி. அதற்குள் இருந்த கடிதங்கள் எல்லாவற்றையும் படித்துவிட்டேன். ஆனால் ஒரு நீல நிற உறையைப் பற்றிய குறிப்பு மட்டும்தான் இருக்கிறது. அந்த உறை எங்கே?”
ஜூன் அவனுடைய முகத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்தாள். “அந்தப் பெட்டிக்குள் இருக்கும் செம்புச் சாவியைப் பார். அது என்னுடைய பழைய வீட்டின் புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால் இருக்கும் இன்னொரு மரப்பெட்டியைத் திறக்கும். அதற்குள் அந்த உறை இருக்கிறது. உன் அம்மாவுக்கு இது தெரியாது. அதை உனக்குக் கொடுக்கவேண்டுமா என்று பல ஆண்டுகளாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.”
ஜூன் அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். அவளுடைய விரல்கள் குளிர்ந்திருந்தன.
“நேதன், நான் சிறுமியாக இருந்தபோது என் அம்மா எவலின் தன்னுடைய அறையில் தனியாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்டிருக்கிறேன். கதவைத் திறந்து பார்த்தால் அவள் மட்டும்தான் இருப்பாள்.
ஒருமுறை அவள் என்னிடம், ‘நான் கேட்கும் குரல்களில் சில எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. அவற்றை இழந்துவிடுவேனோ என்பதுதான் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது’ என்று சொன்னாள்.
“அப்போது அவள் நோயைப் பற்றிப் பேசுகிறாள் என்று நினைத்தேன். இப்போது அவள் இன்னொருவரைப் பற்றிப் பேசியிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.” ஜூன் திடீரென்று அமைதியானாள்.
அறையின் மறுபக்கத்தில் இருந்த சிறிய மேசையைப் பார்த்தாள். அங்கே ஒரு கண்ணாடிக் குவளையில் தண்ணீர் இருந்தது.
“அந்தப் பெண் சில நேரங்களில் இங்கே வருகிறாள்” என்றாள்.
நேதன் அவளுடைய பார்வையைத் தொடர்ந்தான்.
“எந்தப் பெண்?” “எனக்குத் தெரியாது. அவளுக்கும் வயதாகிவிட்டது. ஒரு குழந்தையைப் போலத்தான் பேசுகிறாள். நான் அவளிடம் நீ யார் என்று கேட்டால், என்னுடைய சகோதரி என்று சொல்கிறாள்.”
ஜூன் தன் தாயின் மூத்த மகளைப் பற்றிக் குடும்பக் கதையாகத்தான் கேட்டிருந்தாள். அந்தச் சகோதரியின் முகத்தை அவள் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. நேதன் அதைச் சொல்லவில்லை.
“அவள் எப்படி இருப்பாள்?” என்று கேட்டான். ஜூன் சிரித்தாள்.
“என்னைப்போலத்தான். ஆனால் அவளுடைய கண்கள் உன்னுடைய அம்மாவின் கண்களைப்போல இருக்கின்றன.”
ஜூன் சொன்ன மரப்பெட்டி, அவள் முன்பு வாழ்ந்திருந்த வீட்டின் புத்தக அலமாரிக்குப் பின்னால் இருந்தது. நோராவின் பெட்டியிலிருந்த செம்புச் சாவி அதன் பூட்டில் சரியாகப் பொருந்தியது. அதில் பழைய புகைப்படங்களுடன், 1973ஆம் ஆண்டில் ஜூன் எழுதிய நாட்குறிப்பு ஒன்றும், எவலினுடைய நீல நிற உறையும் இருந்தன. அந்த உறையை நேதன் மிகவும் கவனமாகத் திறந்தான். உள்ளே பதின்மூன்று தாள்கள் இருந்தன. முதல் பக்கத்தில், இவை மருத்துவமனைக்கு வருவதற்கு முன்பு தான் எழுதிய குறிப்புகளிலிருந்து நகலெடுக்கப்பட்டவை என்று எவலின் எழுதியிருந்தாள். அவற்றில் எவலினுடைய கையெழுத்து சில இடங்களில் தெளிவாகவும் சில இடங்களில் சிதைந்தும் இருந்தது. அடுத்த சில பக்கங்களில் லூசியைப் பற்றிய நினைவுகள் இருந்தன. அவள் முதன்முதலாக நடந்த நாள், குளத்தின் அருகே விளையாடியது, இரவில் தூங்கும்போது அம்மாவின் விரலைப் பிடித்துக்கொண்டது, பற்கள் முளைத்தபோது ஏற்பட்ட காய்ச்சல் ஆகியவற்றைப் பற்றி எவலின் எழுதியிருந்தாள். ஆறாவது பக்கத்தில் ஒரு சிறிய ஓவியம் இருந்தது. இரண்டு வீடுகள். அவற்றுக்கு நடுவே ஒரு கோடு. இரண்டு வீடுகளிலும் ஒரே மாதிரியான ஜன்னல்கள் இருந்தன. ஒன்றின் அருகே ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். மற்றொன்றின் அருகே ஒரு குழந்தை. அதன் கீழே எவலின் எழுதியிருந்தாள்:
“அவள் வளர்ந்துகொண்டிருப்பதை நான் கேட்டேன்.”
அடுத்த பக்கத்தில் இருந்த விவரங்கள்தான் நேதனை நிலைகுலையச் செய்தன. லூசி காணாமல் போன பிறகு, எவலின் அவளுடைய குரலைத் தொடர்ந்து கேட்டிருக்கிறாள். முதலில் குழந்தை அழுதிருக்கிறது. பிறகு பேசத் தொடங்கியிருக்கிறது. பல ஆண்டுகளாக அவள் வளர்ந்துகொண்டிருப்பதைப் போல அந்தக் குரல் மாறியிருக்கிறது என்று எவலின் எழுதியிருந்தாள். ஒரு குழந்தையின் குரல் இளம்பெண்ணின் குரலாக மாறுவதை அவள் கேட்டிருக்கிறாள். ஒரு நாள் லூசி தன்னிடம், “இப்போது எனக்குப் பதினெட்டு வயதாகிவிட்டது” என்று சொன்னதாகவும், இன்னொரு நாள் தனக்குத் திருமணமாகிவிட்டதாகக் கூறியதாகவும் குறிப்புகள் இருந்தன. நேதன் அந்தப் பக்கத்தின் தேதியைப் பார்த்தான். 1946, ஆகஸ்ட் 2. லூசி காணாமல் போய் பதினேழு நாட்களே ஆகியிருந்தன. அவளுக்கு அப்போது மூன்று வயதுதான். பதினெட்டு வயது பெண்ணின் குரலைக் கேட்டதாக எவலின் எழுதியிருந்தாள். காலத்தின் இயல்பான தொடர்ச்சி அங்கே முறிந்திருந்தது. நேதன் கடிதத்தை மீண்டும் படித்தான். கடைசிப் பக்கத்தில் ஒரு வாக்கியம் இருந்தது

“மழை என்னை வந்தடைவதற்கு முன்பே அவளை வந்தடைகிறது.”
அந்த இரவு, கேம்பிரிட்ஜிலுள்ள தனது குடியிருப்பில் அவன் ஜூனுடைய நாட்குறிப்பை வாசிக்கத் தொடங்கினான். 1973ஆம் ஆண்டு ஜூன் பால்டிமோரில் செவிலியராகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது மனநலப் பிரச்சினைகள் தொடங்கியிருந்தன. அவளுடைய முதல் மருத்துவப் பதிவில் ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. மருத்துவமனையின் மகப்பேறு பிரிவில் இரவு நேரப் பணியில் இருந்தபோது, அறையில் வேறு யாருமில்லாத நிலையில் ஓர் இளம்பெண்ணின் குரல் தன்னிடம் பேசியதாக ஜூன் கூறியிருந்தாள்.
“நீ என்னுடைய அம்மாவைப் போலவே இருக்கிறாய்” என்று அந்தக் குரல் சொன்னதாக அவள் நாட்குறிப்பில் எழுதியிருந்தாள். ஜூன் அப்போதே தனது மூத்த சகோதரியின் குடும்பக் கதையை அறிந்திருந்தாள். அந்தக் கதை அவளுடைய அனுபவத்தை வடிவமைத்திருக்கலாம் என்று நேதன் கருதினான். இருந்தாலும் அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்தது வேறொரு விஷயம். ஜூன் அந்தக் குரலை முதன்முதலாகக் கேட்ட நேரம் நான்கு பதினாறு. அதே நேரத்தில்தான் எவலினுடைய வீட்டுக் கடிகாரம் இருபத்தேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நின்றிருந்தது.
நேதன் தனது கணினியைத் திறந்தான். குடும்பத்தின் மருத்துவக் குறிப்புகள் அனைத்தையும் காலவரிசைப்படி அடுக்கினான். எவலின், ஜூன், நோரா, நேதன். நான்கு தலைமுறைகள். ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் நோயின் தொடக்கம் வேறுபட்டிருந்தது. ஆனால் அவற்றின் நடுவே இரண்டு பொதுவான விவரங்கள் இருந்தன.
மழையின் ஒலி.
நான்கு பதினாறு என்ற நேரம்..
அவன் கணினியை மூடிவிட்டான். அப்போது சமையலறையிலிருந்து ஏதோ கீழே விழுந்த சத்தம் கேட்டது. அங்கே சென்று பார்த்தபோது தரையில் ஒரு தேநீர்க் கோப்பை உடைந்திருந்தது. தண்ணீர் சிதறியிருந்தது. ஜன்னல்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்தன. அவன் உள்ளே நுழைந்தபோது கோப்பை மேசையின் நடுவில்தான் இருந்தது என்பதும் அவனுக்கு நினைவிருந்தது. அந்த நினைவை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு மருத்துவர் விட்மனுக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பினான். கடந்த சில நாட்களாகக் குரல்கள் அதிகரித்திருப்பதாகவும், மறுநாள் பேச விரும்புவதாகவும் எழுதினான்.
பிறகு படுக்கையறைக்குத் திரும்பினான்.
அங்கே சுவரில் ஒரு சிறுமியின் நிழல் விழுந்திருந்தது.
நேதன் விளக்கை அணைத்தான்.
நிழல் மறையவில்லை.
(4)
நேதன் தனது ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கியபோது, அதற்கு அவனுடைய சக ஊழியர்கள் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கவில்லை. எம்ஐடியிலுள்ள நரம்பியல் கணினி ஆய்வகத்தில் அவனுடன் பணியாற்றிய லியா சென், செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவியுடன் மனித மூளையின் செயல்பாடுகளை மாதிரியாக்குவதில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தாள். அவள் நேதனின் நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருத்தி. இருவரும் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு ஹார்வர்டில் ஒரு கருத்தரங்கில் சந்தித்திருந்தார்கள்.
“உன்னுடைய குடும்பத்தின் மருத்துவக் குறிப்புகளை வைத்து நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?” என்று லியா கேட்டாள்.
நேதன் கணினித் திரையில் நான்கு தலைமுறைகளின் பெயர்களைக் காட்டினான்.
“முதலில் எந்தத் தகவல்கள் ஒன்றுக்கொன்று சுயாதீனமானவை என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். எல்லோரும் ஒரே கதையை அறிந்திருந்தால், அது சுவாரசியமான குடும்ப வரலாறாக மட்டுமே இருக்கும்.”
லியா அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
“இதைச் சொல்ல உனக்கு இரண்டு ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டதா?” அவன் சிரிக்கவில்லை.
அவள் மீண்டும் திரையைப் பார்த்தாள்.
“நீ எதைக் கண்டுபிடிக்க விரும்புகிறாய், நேதன்?”
“எனக்குத் தெரியாது. சில சமயங்களில் ஏதோ ஒன்று என்னிடம் பேசுகிறது என்று தோன்றுகிறது. நான் அதற்குப் பதிலளிக்கிறேன். ஆனால் அது என்னுடைய மூளைக்குள்ளிருந்துதான் உருவாகிறது என்பதை எனக்கே நிரூபிக்க முடியவில்லை.”
லியா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“நம்முடைய மாதிரிகள் உண்மையான குரல்களுக்கும், கற்பனை செய்யப்பட்ட குரல்களுக்கும் இடையிலான நரம்பியல் வேறுபாடுகளை ஆய்வு செய்யலாம். ஆனால் நீ கேட்கும் குரல்களின் பொருளை வைத்துக்கொண்டு அவை எங்கிருந்து வருகின்றன என்பதை முடிவுசெய்ய முடியாது. மூளை மிகவும் நம்பத்தகுந்த கதைகளை உருவாக்கக்கூடியது.”
“தெரியும்.”
“அதனால்தான் நீ என்னை அழைத்திருக்கிறாய் என்று நினைக்கிறேன். உன்னால் நம்ப முடியாத ஒன்றை நான் நம்ப மறுப்பேன் என்பதற்காக.” நேதன் முதன்முதலாகச் சிரித்தான்.
அடுத்த சில மாதங்களில் அவர்கள் குடும்பத்தின் பழைய ஒலிப்பதிவுகள், மருத்துவ ஆவணங்கள், கையெழுத்துக் குறிப்புகள் ஆகியவற்றை ஆய்வுக்குத் தகுந்த வகையில் மாற்றினார்கள். பழைய குரல்களை மீட்டெடுக்கவும் சிதைந்த எழுத்துக்களை வாசிக்கவும் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவியது. ஆனால் கணினி உருவாக்கும் சாத்தியமான வார்த்தைகளை அசல் பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு உறுதிப்படுத்தாமல் அவர்கள் ஏற்கவில்லை. எவலினுடைய கையெழுத்தில் அழிந்துபோன பகுதிகளை மாதிரி சில சமயங்களில் நிரப்பிக் காட்டியது. அவற்றில் பெரும்பாலானவை அர்த்தமுள்ள வாக்கியங்களாக இருந்தன. அர்த்தமுள்ள வாக்கியங்கள் அனைத்தும் உண்மையானவை அல்ல என்பதை லியா அடிக்கடி நினைவூட்டினாள். பிறகு நேதன் தன் குடும்பத்தில் உயிருடன் இருந்தவர்களிடம் நரம்பியல் பரிசோதனைகளை மேற்கொள்ள அனுமதி பெற்றான். ஜூனின் உடல்நிலையைக் கருத்தில்கொண்டு அவருக்குப் பரிசோதனை செய்யப்படவில்லை. பாதுகாக்கப்பட்ட பழைய மருத்துவத் தரவுகள் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டன.
நோரா முதலில் மறுத்தாள். “என்னுடைய மூளையை இத்தனை ஆண்டுகளாக மருத்துவர்கள் பார்த்துவிட்டார்கள். உனக்கும் அதைப் பார்க்க வேண்டுமா?” என்று கேட்டாள்.
அவன் பதில் சொல்லாமல் இருந்தபோது, “சரி. ஆனால் பரிசோதனை முடிந்ததும் என்னை இரவு உணவுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்” என்றாள்.
ஹார்வர்ட் மருத்துவப் பள்ளியில் பணியாற்றிய மரபியல் ஆராய்ச்சியாளர் மார்கரெட் ஹேய்ஸும் ஆய்வில் இணைந்தார். நேதனின் குடும்பத்தில் சில பொதுவான மரபணு வேறுபாடுகள் இருந்தன. குறிப்பாக நரம்புச் செல்களுக்கிடையிலான தகவல் பரிமாற்றத்துடன் தொடர்புடைய பகுதிகளில் இருந்த சில அரிதான வேறுபாடுகள் அவருடைய கவனத்தை ஈர்த்தன. ஸ்கிசோஃப்ரீனியா பல மரபணுக்களும் வாழ்க்கைச் சூழல்களும் பங்களிக்கும் சிக்கலான நோய் என்பதால், இவற்றில் எந்த ஒன்றையும் குடும்பத்தின் நோய்க்கான தனிப்பட்ட காரணமாக அவர் ஏற்கவில்லை. இருந்தாலும் ஒரு பரிசோதனையில் நேதனின் நரம்பியல் செயல்பாட்டில் வழக்கத்திற்கு மாறான கால ஒத்திசைவு ஒன்று இருப்பதை அவர்கள் கவனித்தார்கள். தூக்கத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் இடைப்பட்ட சில நிலைகளில், ஒலி தொடர்பான மூளைப் பகுதிகளின் செயல்பாடுகள் மிகச் சிறிய கால இடைவெளிகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே மாதிரியான வடிவத்தை உருவாக்கின. அந்த வடிவம் வெளியிலிருந்து வரும் ஒலியுடன் தொடர்புடையதாக இல்லை. குறைந்தது பரிசோதனை அறையில் அதற்கான ஒலி எதுவும் பதிவாகவில்லை.
“இது ஒரு நோயின் அறிகுறியாகக்கூட இருக்கலாம்,” என்று ஹேய்ஸ் கூறினார்.
ஆனால் நேதன் அந்த அலைவடிவத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அதன் ஒவ்வொரு உயர்வுக்கும் இடையே இருந்த கால இடைவெளி, பழைய ஒலிப்பதிவுகளிலிருந்து அவர்கள் பிரித்தெடுத்த ஒரு குறிப்பிட்ட தாளத்துடன் ஒத்திருந்தது.
அந்தப் பதிவு 1973ஆம் ஆண்டு ஜூன் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தபோது எடுக்கப்பட்டது. மருத்துவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கு அவள் பதிலளித்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னணியில் ஒரு பழைய கடிகாரத்தின் ஒலி கேட்டது.
பதிவு முடிவடைவதற்கு முன்பு ஜூன் திடீரென்று, “அங்கே மணி எத்தனை?” என்று கேட்டிருந்தாள்.
மருத்துவர் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் மீண்டும், “இங்கே நான்கு பதினாறு. அங்கே இன்னும் மூன்று மணி ஆகவில்லை” என்று கூறியிருந்தாள்.
லியா அந்தப் பதிவில் இருந்த ஒலிகளைத் தனித்தனியாகப் பிரித்தாள். கடிகாரத்தின் ஒலியைத் தவிர வேறெதுவும் அதில் இல்லை. ஆனால் அலைவடிவங்களை ஒப்பிட்டபோது, நேதனின் மூளைத் தரவில் இருந்த இடைவெளிகளும் அந்தப் பதிவில் இருந்த இடைவெளிகளும் ஒன்றுபோல இருந்தன. இது உண்மையான ஒற்றுமையா என்று சொல்ல இன்னும் பல சோதனைகள் தேவைப்பட்டன. அன்றிரவு புறப்படும்போது லியா, “கணினி நாம் பார்க்க விரும்புவதையே பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடும். அதனால் நாளை எல்லாவற்றையும் முதலிலிருந்து சோதிப்போம்” என்றாள்.
மறுநாள் அவர்கள் பெயர்களும் குடும்பத் தகவல்களும் நீக்கப்பட்ட தரவுகளை மற்றொரு ஆய்வுக் குழுவிடம் அனுப்பினார்கள். ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் நரம்பியல் ஒத்திசைவு குறித்து ஆராய்ந்துவந்த இயற்பியலாளர் டேவிட் ஆல்வரஸ் அந்தக் குழுவை வழிநடத்தினார். தரவுகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஒழுங்கு இருப்பதை அவர் உறுதிப்படுத்தினாலும், அதற்கான விளக்கத்தை அளிக்க முடியவில்லை. அதன் பிறகுதான் நேதன் அவரிடம் குடும்ப வரலாற்றைச் சொன்னான். மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு ஆல்வரஸ் அவனுக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பினார்.
“கால அளவீட்டில் ஏதோ முரண்பாடு இருக்கிறது. அது மூளையிலா, அளவிடும் கருவியிலா, நமது மாதிரியிலா என்பதை என்னால் சொல்ல முடியவில்லை.”
அந்தச் செய்தியைப் படித்தபோது நேதன் மகிழ்ச்சியடையவில்லை. ஒருநாள் இரவு, ஆய்வகத்தில் தனியாக அமர்ந்திருந்தபோது, கணினியில் ஜூனுடைய பழைய ஒலிப்பதிவை மீண்டும் இயக்கினான். மருத்துவரின் குரல், ஜூனின் பதில்கள், பின்னணியில் கடிகாரத்தின் சத்தம் ஆகியவை கேட்டன. பதிவு முடிவடைந்ததும் அவன் அதை நிறுத்தினான். ஆனால் காதில் அணிந்திருந்த ஹெட்ஃபோனில் கடிகாரத்தின் சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கணினித் திரையில் எந்த ஒலியும் இயங்கவில்லை. அவன் ஹெட்ஃபோனை அகற்றினான். சத்தம் நின்றது. மீண்டும் அணிந்தான். அதே சத்தம். இம்முறை கடிகார ஒலிக்கு இடையே ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.
“நேதன், அவர்களிடம் சொல். கதவு நான்கு பதினாறுக்கு மட்டும்தான் திறக்கிறது.”
அந்தக் குரல் அவனுக்கு அறிமுகமில்லாதது. ஆனால் அவள் பேசி முடித்தபோது, தொலைவில் ஒரு சிறுமி சிரித்துக்கொண்டிருப்பது அவனுக்குக் கேட்டது.
(5)
நேதன் ஸ்டான்ஃபோர்டுக்குச் சென்றபோது கலிஃபோர்னியாவில் வசந்தகாலம் தொடங்கியிருந்தது. பாலோ ஆல்டோவின் மரங்கள் பசுமையாக இருந்தன. ஹார்வர்டிலிருந்தும் எம்ஐடியிலிருந்தும் வெகுதொலைவில் இருந்தாலும், அந்த வளாகம் அவனுக்குப் பரிச்சயமானதாகவே தோன்றியது.
டேவிட் ஆல்வரஸ் தனது ஆய்வகத்தில் நேதனுக்காகக் காத்திருந்தார். நேதன் அறைக்குள் நுழைந்ததும் அவர் திரையில் ஒரு வரைபடத்தைக் காட்டினார். “இதைக் கவனமாகப் பார். உன்னுடைய மூளையின் நரம்பியல் செயல்பாட்டில் தோன்றும் இந்தக் கால இடைவெளிகள் மிகவும் சிறியவை. நாம் அவற்றை ஒரு சீரற்ற நரம்பியல் நிகழ்வாகக் கருதலாம். ஆனால் அதே வடிவம் வெவ்வேறு பரிசோதனைகளில் தோன்றுகிறது. கருவிகளில் பிழை இருக்கிறதா என்று பார்த்தோம். தரவு செயலாக்க முறைகளை மாற்றினோம். இன்னும் இதற்கான விளக்கம் கிடைக்கவில்லை.” நேதன் திரையைப் பார்த்தான். அங்கே நீல நிற அலை ஒன்று மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்து தாழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆல்வரஸ் இன்னொரு வரைபடத்தைத் திறந்தார். “இது உன்னுடைய அம்மாவின் தரவு. இரண்டுக்கும் இடையே சில ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. அவை மரபுவழியான நரம்பியல் இயல்புகளால் ஏற்பட்டிருக்கலாம். இப்போது முக்கியமான கேள்வி, அந்த ஒற்றுமைகளுக்கு நாம் என்ன பொருள் கொடுக்கிறோம் என்பதுதான்.”

அடுத்த சில நாட்களில் நேதன் ஒரு விசித்திரமான பரிசோதனையில் பங்கேற்றான். வெளிப்புற மின்காந்தக் குறுக்கீடுகளைக் குறைக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அறையில் அமர்ந்து, தனது மூளையின் செயல்பாடுகளைப் பதிவு செய்ய அனுமதித்தான். அறைக்குள் எந்த ஒலியும் செலுத்தப்படவில்லை. அவனுக்குக் கேட்கும் குரல்கள் எப்போது தோன்றுகின்றன என்பதை அவன் ஒரு பொத்தானை அழுத்திக் குறித்தான். முதல் இரண்டு நாட்களில் எந்த அசாதாரண முடிவும் கிடைக்கவில்லை. மூன்றாவது நாள் பிற்பகல் நான்கு பதினாறு மணிக்கு, திடீரென்று நேதன் அந்தப் பொத்தானை அழுத்தினான். அவனுடைய இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது. மூளையின் சில பகுதிகளில் செயல்பாட்டு மாற்றங்கள் பதிவாகின.
அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தான். “என்ன நடக்கிறது?” என்று ஆல்வரஸ் கேட்டார். “மழை பெய்கிறது. சுவரில் யாரோ தட்டுகிறார்கள். மூன்று முறை. சிறிய இடைவெளி. மீண்டும் மூன்று முறை.” “அறைக்குள் மழை பெய்யவில்லை, நேதன். எந்த ஒலியும் பதிவாகவில்லை.” “எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நான் ஒரு வீட்டைப் பார்க்கிறேன். மரத்தால் கட்டப்பட்ட பழைய வீடு. அதன் ஜன்னலுக்கு அருகே ஒரு பெண் நிற்கிறாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு சிறுமி இருக்கிறாள்.” அவன் பேசுவதை நிறுத்தினான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, “அந்தப் பெண் என்னைப் பார்க்கிறாள். அவள் என்னுடைய பெயரைச் சொல்கிறாள்” என்றான். பரிசோதனை முடிந்தபோது அவன் மிகவும் களைப்படைந்திருந்தான். ஆல்வரஸ் அவனுடைய நரம்பியல் தரவுகளைப் பார்த்துவிட்டு, “உனக்கு உண்மையான அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் நீ கண்ட வீடு வெளியுலகில் இருக்கிறது என்பதற்கு இந்தப் பரிசோதனை ஆதாரம் தரவில்லை” என்றார். நேதன் அவருடைய விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.
ஆனால் அடுத்த நாள் எதிர்பாராத ஒன்று நடந்தது. நேதன் தன்னுடைய அனுபவத்தைப் பற்றிக் கூறுவதற்கு முன்பாகவே, அதே நேரத்தில் இன்னொரு கட்டுப்பாட்டு அறையில் பதிவாகியிருந்த மிகக் குறைந்த அளவிலான மின்காந்தக் குறுக்கீட்டை ஆய்வகப் பொறியாளர் கவனித்திருந்தார். அது ஒரு வழக்கமான கருவிப் பிழையாக இருக்கக்கூடும். அந்தக் குறுக்கீட்டிற்கும் நேதனின் மூளைச் செயல்பாட்டிற்கும் இடையே தொடர்பிருக்கிறது என்று நிரூபிக்க முடியவில்லை. இருந்தாலும் ஆல்வரஸ் அதன் தரவுகளைத் தனியாகப் பாதுகாக்கச் சொன்னார். நேதன் அந்தக் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கண்ட காட்சியை மீண்டும் விவரித்தபோது, அவன் ஒரு வீட்டையும் அதன் பின்னால் ஓடும் சிறிய நதியையும் குறிப்பிட்டான். அந்த நதியின் குறுக்கே ஒரு இரும்புப் பாலம் இருந்தது. அவன் பார்த்த காட்சியில் அப்பாலத்தின் மீது சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது. நேதனால் அந்தப் பெயரை முழுமையாக வாசிக்க முடியவில்லை. ஆனால் இரண்டு வார்த்தைகள் நினைவில் இருந்தன.
லூசி எவலின்.
ஆல்வரஸ் அந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் கேட்டார்.
“உன் குடும்பத்தில் அந்தப் பெயர்கள் இருக்கின்றன. அதனால்தான் அவை உனக்குத் தோன்றியிருக்கலாம்.” நேதன் தலையசைத்தான்.
பின்னர் அந்தக் காட்சியைப் பற்றிய விவரங்கள் அனைத்தையும் எழுதி வைத்தான். அதில் ஒரு சிறிய வேறுபாட்டையும் குறிப்பிட்டிருந்தான். அவன் பார்த்த நதியின் மீது அமைந்திருந்த பாலம், கான்கார்ட் நகரத்தின் பழைய வரைபடங்களில் இல்லை. அவன் ஒரு வரைபடத்தை உருவாக்கி லியாவுக்கு அனுப்பினான். லியா அதை ஆராய்ந்தபோது, கான்கார்ட் நகரத்தின் பழைய புகைப்படங்கள் சிலவற்றில் அதே பகுதி காணப்பட்டாலும் அங்கே எந்தப் பாலமும் கட்டப்பட்டதாகப் பதிவு இல்லை. அந்த இடத்தில் நதி மட்டும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நேதன் அந்தத் தகவலைக் கேட்டதும் ஏமாற்றமடைந்தான். அவன் மனதில் உருவாகியிருந்த காட்சி உண்மையான வரலாற்றுடன் பொருந்தவில்லை.
அன்று இரவு ஆல்வரஸ் அவனுடன் இரவு உணவு அருந்தினார். அவர்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அருகே இருந்த சிறிய இத்தாலிய உணவகத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
திடீரென்று ஆல்வரஸ், “நீ பல உலகக் கோட்பாட்டைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.
நேதன் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“அதைப் பற்றி ஏன் கேட்கிறீர்கள்?” என்றான். ஆல்வரஸ் தனது மதுக் கோப்பையை மெதுவாகச் சுழற்றினார்.
“ஒரு பழைய இயற்பியல் கேள்வி. நாம் அனுபவிக்கும் உலகம் மட்டும்தான் சாத்தியமான உலகமா? வேறு முடிவுகள் நிகழ்ந்திருக்கக்கூடிய யதார்த்தங்களைப் பற்றி இயற்பியல் என்ன சொல்ல முடியும்?”
“என்னுடைய குடும்பத்தின் குரல்களை நீங்கள் அதனுடன் தொடர்புபடுத்துகிறீர்களா?”
“இல்லை. அப்படிச் செய்வதற்கு எனக்கு ஆதாரம் இல்லை.” அவர் சற்றே நின்றுவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.
“ஆனால் மனிதர்கள் கேட்க முடியாத ஒரு ஒலியைப் பற்றி நாம் ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தால், முதலில் அவர்களுடைய காதுகளைப் பரிசோதிப்போம். பிறகு அந்த ஒலியை உருவாக்கக்கூடிய சுற்றுப்புற நிலைமைகளையும் ஆராய்வோம். அதைத்தான் இப்போது நீ செய்ய வேண்டும்.”
நேதன் மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு பாஸ்டனுக்குத் திரும்பினான். விமானத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு கனவு கண்டான். அவன் ஒரு நீண்ட பாலத்தின் மீது நடந்துகொண்டிருந்தான். அது இரும்புப் பாலம் அல்ல, மரப்பாலம். கீழே நதிக்குப் பதிலாக ஒரு சிறிய குளம் இருந்தது. ஆனால் அவை ஒரே இடத்தின் இரண்டு தோற்றங்கள் என்பது அவனுக்கு எப்படியோ உறுதியாகத் தெரிந்தது. பாலத்தின் மறுமுனையில் ஒரு சிறுமி நின்றிருந்தாள். அவளுடைய கால்களில் சிவப்பு நிறக் காலணிகள் இருந்தன. அவள் அவனைப் பார்த்துக் கையசைத்தாள். நேதன் அவளை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியதும், தண்ணீருக்குள் இருந்து ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.
“அவளை அழைத்துக்கொண்டு போகாதே. அவள் அங்கேயே இருக்க வேண்டும்.” அவன் நின்றுவிட்டான். சிறுமி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய பின்னால் இருந்த வீட்டின் ஜன்னலில் இன்னொரு சிறுமி நின்றிருந்தாள். அவளுடைய முகமும் அதே முகம். நேதன் விழித்துக்கொண்டபோது விமானப் பணிப்பெண் அவனுக்கு ஒரு தண்ணீர்க் கோப்பையை நீட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவன் அதைப் பெற்றுக்கொண்டான். கோப்பையின் மேற்பரப்பில் விமானத்தின் சிறிய அசைவுகளால் வட்டங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன.
***
Discover more from சொல்வனம் | இதழ் 379 | 22 நவ 2026
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
