டெல்லியில் அரசு அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் கைலாசம் என்ற மனிதரைப் பற்றிய கதை இது. அவர் தனது சக ஊழியரான அகர்வாலுடன் ஒரே அறையில் தங்கவேண்டியிருப்பது பற்றி விரக்தியாக இருக்கிறார். அகர்வால் எரிச்சலூட்டும் குணத்தோடு இருக்கிறார், அவரோடு பழகுவது கைலாசத்துக்குக் கடினமாக இருக்கிறது. அகர்வாலுடன் பழகுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக கைலாசம் அடிக்கடி பிஸியாகவோ அல்லது உடல்நிலை சரியில்லாதவராகவோ நடிக்கிறார். 

ஒரு நாள், கைலாசத்தின் பழைய நண்பர் ராமு எதிர்பாராமல் அவரைச் சந்திக்கிறார். கைலாசம் ராமுவைப் பார்த்ததும் நிம்மதியடைந்து அவனுடன் பேசி மகிழ்கிறார். மதிய உணவின் போது அகர்வாலை தவிர்க்கும் திட்டத்தை கைலாசம் நிறைவேற்றுவதில் ராமு உதவுகிறார். கைலாசம் பணிச்சுமையால் கவலை, மன அழுத்தம் மற்றும் அதிருப்தியோடு இருக்கும் அரசாங்க ஊழியராக சித்தரிக்கப்படுகிறார். கதை அவரது உள்மனப் போராட்டங்கள், ஒரே அறையில் கூட வசிக்கும் அகர்வாலுடன் நட்புகொள்வது பற்றிய பயம், ஆனால் உண்மையான  நட்புக்கான அவரது ஏக்கம் ஆகியவற்றை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இது கைலாசத்தின் நண்பரான ராமுவின் நினைவுகளால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

உளவியல் கண்ணோட்டத்தில், கைலாசத்தின் நடத்தை அவரது வேலையில் உள்ள அசௌகரியம் மற்றும் அதிருப்தியை சமாளிக்கும் முயற்சியாக பார்க்கலாம். சங்கடமான உணர்வுகளைத் தவிர்க்கவும், சமூகம் பற்றிய கவலையின் அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்தவும் அவர் தவிர்ப்பு உத்திகளை (defense mechanisms) பயன்படுத்துகிறார். ராமுவுடனான கடந்தகால நட்பின் மீதான அவரது ஏக்கம் உண்மையான உறவுகளுக்கான ஏக்கத்தைக் குறிக்கிறது, இது அவனது தற்போதைய சூழலின் மேலோட்டமான தன்மைக்கு மாறாக உள்ளது. இந்த மாறுபாடு ஒரு அதிகாரத்துவ அமைப்பில் ஒட்டமுடியாமல் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு, யாரோடும் தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளவியலாத அவரது உணர்வுகளைக் காட்டுகிறது.

ஆதவன் எழுதிய ஒரு அறையில் இரண்டு நாற்காலிகள் என்ற கதையில் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் கதாநாயகன் கைலாசத்தின் அனுபவங்கள் மற்றும் நடத்தையின் பல்வேறு அம்சங்கள் மீது வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது.

சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட் கண்ணோட்டத்தில் கைலாசத்தின் உள்ளார்ந்த போராட்டங்களை சுயநினைவற்ற ஆசைகள் மற்றும் மோதல்களின் லென்ஸ் மூலம் புரிந்து கொள்ள முடியும். வேலையில் அவரது கவலை மற்றும் அசௌகரியம் அவரது கடந்த காலத்திலிருந்து ஆழமான, தீர்க்கப்படாத சிக்கல்களில் வேரூன்றி இருக்கலாம். இவை போதாமை அல்லது அதிகாரத்தின் மீதான பயம் போன்ற உணர்வுகளுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கலாம். அவரது நண்பன் ராமுவின் நட்பு மீதான அவரது ஏக்கம், தீர்க்கப்படாத உணர்ச்சிப் பிணைப்பை குறிக்கிறது. அவரது தற்போதைய வாழ்க்கையில் இல்லாத எளிமையான, உண்மையான இணைப்புக்கான விருப்பத்தைக் குறிக்கலாம்.

கைலாசம் தனது கவலையைச் சமாளிக்க பல பாதுகாப்பு உணர்வுக்கான டிஃபென்ஸ்  வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்துகிறார். உதாரணமாக, அவர் தனது சக ஊழியரான அகர்வாலுடன் தொடர்புகொள்வதைத் தவிர்ப்பது, அடக்குமுறை அல்லது மறுப்பு ஆகிய உணர்வின் வடிவமாக பார்க்கலாம். இதன் மூலம் அவர் சங்கடமான உணர்வுகள் மற்றும் சூழ்நிலைகளைப் புறந்தள்ள முயற்சிக்கிறார். ராமுவுடனான அவரது கடந்தகால நட்பை அவர் இலட்சியப்படுத்துவது ஒரு பின்னடைவின் வடிவமாக, தனது நினைவில் பாதுகாப்பான, ஆறுதலான நேரத்திற்காக ஏங்குகிறார்.

ஆரோன் பெக் (1921-2021), ஆல்பர்ட் எல்லிஸ் (1930-2007), கேதரின் மெக்லாரன் (1917-2013) போன்றோரின் சிந்தனைகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நடத்தை என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்து பார்க்கும் போது, கைலாசத்தின் அனுபவங்கள் அவரது எதிர்மறையான சிந்தனை முறைகளால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. அகர்வாலுடனான அவரது தீராத கவலை, ஏதோ கடுமையான விளைவு ஏற்படும் என்ற பயம் போன்ற உணர்வுகள் உறவுகளில், சமூக தொடர்புகளில் மிக சிக்கலான மோசமான விளைவுகளை எதிர்பார்க்கிறது. இந்த எண்ணங்கள் சில நடத்தைகளைத் தவிர்க்கும் உத்திகளுக்கு வழிவகுக்கும். இது காலப்போக்கில் அவரது பதட்டத்தை அதிகரித்து கவலையை வலுப்படுத்துகிறது.

லியோன் ஃபெஸ்டிங்கர் (1919-1989) என்ற உளவியலாளரின் அறிவாற்றல் முரண்பாடு (cognitive dissonance) ஒரு அற்புதமான தியரி. ஒரு உதாரணத்துக்கு புகைபிடிப்பது ஆரோக்கியத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று தெரிந்தாலும் கூட, எப்படியும் வேறு ஏதாவது ஒரு காரணத்தில் மரணம் வரத்தான் செய்யும் என்று ஒருவர் தான் புகைபிடிப்பதை நியாயப்படுத்தலாம்.

இதே போல, கைலாசத்தின் இரண்டு முரண்பட்ட நம்பிக்கைகளை வைத்து எழும் உளவியல் மோதல்கள் மூலம் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஒருபுறம், அவர் ஒரு அலுவலகக் கடமைகளை சரிவர செய்யவியலாத அழுத்தங்களும், மறுபுறம் அகர்வாலுடன் நட்பு கொள்ள கடமைப்பட்டதாக உணர்ந்தாலும் அது பிடிக்காமல் போவதின் அழுத்தமும் அவருக்கு பெரும் உளைச்சலாக இருக்கிறது. அதனால் அகர்வால் மீதான அவரது அசௌகரிய உணர்வும் வெறுப்பும் அவரது மனதில் ஒரு சூறாவளியை உருவாக்குகிறது, இது அவரது தவிர்க்கும் நடத்தைக்கு வழிவகுக்கிறது.

இன்னொரு கோணமான மனிதநேயக் கண்ணோட்டம் ஆப்ரஹாம் மாஸ்லோ (1908-1970), கார்ல் ரோஜர்ஸ் (1902-1987), ரோலோ ரீஸ் மே (1909-1994) போன்ற உளவியலாளர்களின் ஆராய்ச்சிகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும் போது, மனிதநேயம் இருப்பதற்கே மற்றவர்கள் மீதான நம்பக உணர்வு மற்றும் சுயானுபூதி (தன்னிறையுணர்வு/self realisations) ஆகிய மனமுதிர்வின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. கைலாசத்தின் நண்பர் ராமுவின் நட்பின் அருகாமை இல்லாத ஏக்கம், அவரது தற்போதைய பணிச்சூழலில் இருக்கும் மேலோட்டமான உறவுகளுக்கு மாறாக, அவனது உண்மையான சுயத்துடன் ஒத்துப்போகும் ஒரு உண்மையான தொடர்புக்கான ஏக்கத்தை பிரதிபலிக்கிறது. வேலையில் அவரது அதிருப்தியானது அவரது தன் மீதான தனிப்பட்ட மதிப்பீடுகள், தன் முக்கியத்துவம் மற்றும் அவரது வேலையின் தன்மைக்கு தகுந்தவாறு தன்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே சமன் இல்லாததால் ஏற்படலாம்.

விக்டர் ஃபிராங்க்ல் (1905-1997) வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைத் தேடி அடைவதை மனித மனத்தின் உந்துசக்தியாக ஒரு விவரிக்கிறார். ஃபிராங்க்ல் தன் ஆராய்ச்சியில் மனித மனம் ஏன், எப்படி என்ற கேள்விகளை எதிர்கொள்ள, நம்மைச் சுதந்திரமாகவும் உறுதியாகவும் தெளிவாக உணர்ந்தால் மட்டுமே முடியும். இப்படி உணர சில வழிமுறைகளாக எதையாவது புதிதாக கற்பனை செய்து உருவாக்குவது, புதிய உறவுகளை உருவாக்குவது, வலியின் நோக்கத்தைக் கண்டறியவது, வாழ்க்கை நியாயமற்றது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்வது, அர்த்தத்தைக் கண்டறியும் உந்துதல் பெறுவது, மற்றவர்கள் மீது கவனம் (அக்கறை) செலுத்துவது, மோசமான நிகழ்வை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது (கடந்து மீண்டு வருவது), போன்றவற்றில் எதையாவது சிலவற்றைச் செயல்படுத்த முயற்சித்து கற்றுக் கொள்ளும் போது சுதந்திரமாகவும் உறுதியாகவும் ஒருவர் உணரமுடிகிறது என்பதைக் கண்டறிகிறார்.

இப்போது ஆதவனின் கதைமாந்தரான கைலாசத்தின் உள்ளகப் போராட்டமானது வெளித்தோற்றத்திற்கு சாதாரணமான அதிகாரத்துவ உலகில் தன் நிலை உணர போராடும் அர்த்தத்திற்கான தேடலாகக் காணலாம். அவரது தற்போதைய வாழ்க்கையில் அவர் இல்லாததைக் கண்டறிந்த நோக்கம், மனநிறைவுக்கான அவரது தேவையை கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ராமுவைப் பற்றிய அவரது நினைவுகள் அர்த்தமுள்ள உறவுகளும் தனிப்பட்ட தொடர்புகளும் அவரது வாழ்வின் நோக்கத்தின் மையமாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது.

கர்ட் லெவின் (1890-1947), மேக்ஸ் ரிங்கில்மான் (1861-1931), இவான் பேவ்லோவ் (1849-1936),  டொனால்ட் கேம்ப்பெல் (1916-1966), செர்ஜ் மாஸ்கோவிசி (1925-2014), ஜோர்டான் பீட்டர்சன் (1962), ஜேம்ஸ் அல்காக் (1942), சூசன் ஃபிஸ்கே(1952), கிரீஷ்வர் மிஸ்ரா (1951) போன்ற அற்புதமான சமூக உளவியலாளர்கள் மனித உறவுகளும் சமூக நடத்தைகளும் எப்படி மாறுகின்றன என்பது பற்றிய தொடர்ச்சியான ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொண்டுள்ளனர். அவை இப்போதைய நவீன சூழலுக்கும் பொருந்தி வருமாறு இருப்பது, பரிணாம வளர்ச்சியில் மனித மனம் எந்தளவு மாற்றங்கள் அடைந்துள்ளது என்பதை குறிப்பிடத்தக்க வகையில் பிரதிபலிக்கிறது. கர்ட் லெவினின் சமூக உளவியல் கோட்பாடு அதன் சுற்றுச்சூழல் சூழலில் நடத்தையைப் புரிந்துகொள்வதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. மேக்ஸ் ரிங்கில்மான் தனது ரிங்கில்மான் விளைவில் குழு அளவு அதிகரிக்கும் போது தனிப்பட்ட முயற்சி குறைகிறது என்பதை நிரூபித்தார். கிளாசிக்கல் கண்டிஷனிங்கிற்கு பிரபலமான இவான் பாவ்லோவ், ஒருவர் ஒரு புதிய நடத்தையை சேர்க்கை/இணைவு மூலம் கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறார். டொனால்ட் காம்ப்பெல் சமூக சூழலில் நடத்தையின் பரிணாம அடிப்படையில் மாற்றங்கள் ஏற்படுவது பற்றி குறிப்பாக கவனம் செலுத்தினார். செர்ஜ் மாஸ்கோவிசி சமூக பிரதிநிதித்துவக் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தினார், சமூகம் எவ்வாறு கூட்டாக யதார்த்தத்தை உருவாக்குகிறது என்பதை ஆராய்கிறது. ஜோர்டான் பீட்டர்சன், சூசன் ஃபிஸ்கே, கிரீஷ்வர் மிஸ்ரா மற்றும் ஜேம்ஸ் அல்காக் ஆகியோர் சமூக நடத்தை, அறிவாற்றல் மற்றும் தனிப்பட்ட செயல்களில் சமூக காரணிகளின் செல்வாக்கைப் புரிந்துகொள்வதில் பெரும் பங்களித்துள்ளனர்.

கைலாசத்தின் நடத்தையை/செயல்களை சமூக தாக்கங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் காரணிகள் எப்படி வடிவமைக்கிறது என்பதை சமூக உளவியலின் லென்ஸ் மூலம் அறிந்துகொள்ளலாம். அகர்வாலுடன் நட்பு கொள்வதில் தயக்கமும் இணக்கமான தொடர்புகொள்வது பற்றிய அவரது பயமும், இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாக நினைத்து உணரப்பட்ட சமூகப் படிநிலைகள் மற்றும் பணியிடத்தில் உள்ள அதிகார போக்கு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இது அவரை செயலற்ற நிலைக்குத் தள்ளி, ஒதுங்கி தனியாக இருக்கும் மனப்போக்குக்கு வழிவகுத்தது. அதே போல, பணியிடத்தில் ஆட்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், கைலாசம் சமூகத்தில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டவராகக் கதை சித்தரிக்கிறது. அவரது தனிமை உணர்வுகள் அர்த்தமுள்ள சமூக தொடர்புகளின் பற்றாக்குறையால் பெருக்கப்படுகிறது. மன ஆரோக்கியம் மற்றும் தினசரி வாழ்வில் இயல்பு நிலை ஆகியவற்றின் மீது சமூக தனிமைப்படுத்தலின் தாக்கத்தை கைலாசத்தின் கதாபாத்திரம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

சோரன் கீர்கேகார்ட் (1813-1855), ஃபிரெட்ரிக் நீட்சே (1844-1900), விக்டர் ஃபிராங்க்ல் (1905-1997), ரோலோ மே (1905-1994), மார்ட்டின் ஹைடெக்கர் (1889-1976), கார்ல் ஜாஸ்பர்ஸ் (1893-1893), ஃபியோடர் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி (1821-1881) ஆகியோர் இருத்தலியல்வாதத்தின் சிறந்த ஆய்வுகள் மூலம் பல மதிப்புமிக்க கருத்துக்களை தந்துள்ளனர். தந்தையாகக் கருதப்படும் சோரன் கீர்கேகார்ட், ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட தேர்வு மற்றும் பிரபஞ்சத்தில் நம்பிக்கையினால் வரும் கவலை ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறார். ஃபிரெட்ரிக் நீட்சே உள்ளார்ந்த அர்த்தம் இல்லாத உலகில் தங்கள் சொந்த மதிப்புகளை உருவாக்க தனிநபர்களை ஊக்குவித்தார். விக்டர் ஃபிராங்க்ல் துன்பத்திலும் கூட வாழ்க்கையில் அர்த்தத்தைக் கண்டறிவதே மனிதர்களின் முதன்மையான உந்துசக்தியாகும் என்று வலியுறுத்துகிறார். ரோலோ மே இருத்தலியல் உளவியல் மூலம் பதட்டம், சுதந்திரம் மற்றும் மனித இக்கட்டான நிலை போன்ற கருத்துக்களை ஆராய்ந்து, இருத்தலியல் கோபத்தை எதிர்கொள்வதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். மார்ட்டின் ஹெய்டெக்கர் இருத்தலியல் நிகழ்வுகள் வாழ்ந்து இருப்பது, நம்பகத்தன்மை, இறப்பு மற்றும் மனித இருப்பின் வீச்சு ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. கார்ல் ஜாஸ்பர்ஸ் தனிநபர்கள் இருப்பின் வரம்புகளை எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகள் போன்ற ஆய்வுகள் மூலம் மனநல சிகிச்சைகளில் இருத்தலியல் கருப்பொருள்களின் முக்கியத்துவத்தை அவர் எடுத்துரைத்தார். ஃபியோடர் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி தன் இலக்கியத்தின் மூலம், சுதந்திரமான விருப்பம், ஒழுக்கம், துன்பம் மற்றும் குழப்பமான உலகில் அர்த்தத்தைத் தேடுதல் போன்ற இருத்தலியல் கருப்பொருள்களை ஆராய்ந்தார்.

இந்த இருத்தலியல் கண்ணோட்டத்தில், கைலாசத்தின் கவலையானது வாழ்க்கையில் தெரிவுகளைச் செய்வதன் மூலம் வரும் அதீத சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்புக்கான இயல்பான பிரதிபலிப்பாகக் காணலாம். அவர் அகர்வாலைத் தவிர்ப்பது மற்றும் கடந்த கால நினைவுகளில் இருந்து தப்பிக்க பின்வாங்குவது போன்ற முயற்சிகள், நிகழ்காலத்தில் உண்மையான தேர்வுகளை மேற்கொள்வதற்கான இருத்தலியல் சுமையிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான முயற்சிகளாக இருக்கலாம். வாழ்க்கையின் அபத்தங்களை நேர்மறையாக எதிர்கொள்வது இருத்தலியலில் முக்கியமான ஒன்றாகும். கைலாசத்தின் பணியின் இவ்வுலக, அதிகாரத்துவ அமைப்பை அபத்தத்தின் பிரதிநிதித்துவமாக விளக்கலாம் – இது இருத்தலியல் தத்துவத்தின் மையக் கருத்து. கைலாசம் தனது வேலை மற்றும் உறவுகளில் அர்த்தத்தைக் கண்டறிவதற்கான போராட்டம், வாழ்க்கையின் அபத்தத்தை எதிர்கொள்ளும் இருத்தலியல் கருப்பொருளையும், அலட்சியமாகத் தோன்றும் உலகில் அர்த்தத்தை உருவாக்கும் சவாலையும் எதிரொலிக்கிறது.

Analysis:

கைலாசம் ஒரு சிக்கலான பாத்திரம், உள்நோக்கம், பதட்டம் மற்றும் ஆழமான ஏக்கம் ஆகியவற்றால் உருவானது. அர்த்தமுள்ள தொடர்புகளுக்கான ஏக்கத்தினாலும், அடிக்கடி ஆள்மாறிய அந்நியமான உலகத்திற்குச் செல்வதற்கான போராட்டத்தினாலும் அவரது ஆளுமை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த குணாதிசயங்கள் அவரை ஒரு சமூக இணக்கமுள்ள நபராக ஆக்குகின்றன, தன் வெளியுலகச் சூழலின் நிபந்தனைகளுடன் தனிப்பட்ட ஆசைகளை சமநிலைப்படுத்துவதில் எதிர்கொள்ளும் அமைதியான போராட்டங்களை உள்ளடக்கியது.

அதற்கு நேர்மாறாக அகர்வாலின் ஆளுமை தன்னம்பிக்கை, உறுதிப்பாடு, தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என  பணிகள் மற்றும் இலக்குகளில் வலுவான கவனம் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. இந்த குணாதிசயங்கள் அவரை ஒரு தொழில்முறை அமைப்பில் திறம்படச் செய்யும் அதே வேளையில், கைலாசம் போன்ற அதிக உள்முக சிந்தனையுள்ள அல்லது உணர்திறன் கொண்ட சகமனிதர்களுக்கு பதற்றத்தை உண்டாக்கலாம். அவர்கள் அகர்வாலை மிகையானவராகவோ அல்லது உணர்ச்சியற்றவராகவோ உணரலாம்.

கதையில், ​​கைலாசம் தனது சக ஊழியர் அகர்வால் முன்னிலையில் தனது கவலை மற்றும் அசௌகரியத்துடன் தொடர்ந்து போராடுகிறார். இருப்பினும், இறுதியில், கைலாசத்தின் பார்வையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் உள்ளது. மிகுந்த சுயபரிசோதனைக்குப் பிறகு, குறிப்பாக அவரது நண்பர் ராமுவின் நினைவுகள் மூலம், அகர்வாலோ, தனது பணிச்சூழலோ உண்மையிலேயே அச்சுறுத்தும் விஷயமாக இல்லை என்பதையும், மற்ற எதையும் விட அவரது கற்பனையான பயங்களும் கவலைகளும் அவரது சொந்த உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திய மோதல்களைப் பற்றியது என்பதை கைலாசம் உணரத் தொடங்குகிறார். அமைதியான ராஜினாமா மற்றும் ஏற்பு உணர்வுடன் கதை முடிகிறது. கைலாசம் அகர்வாலுடன் இணக்கமாக வாழ வேண்டும் என்பதையும், அவரது தவிர்ப்பு மற்றும் கவலை அவருக்கு நல்ல பலனை அளிக்கவில்லை என்பதையும் புரிந்து கொள்கிறார். அகர்வாலைத் தவிர்ப்பதற்குப் பதிலாக அல்லது அவரது இருப்பைக் கண்டு அதிகமாக எதையும் உணராமல், கைலாசம் அமைதி பெறுகிறார். அவருடைய பயம் மற்றும் தவிர்ப்பு தேவையற்றது என்பதை அவர் புரிந்துகொள்கிறார். அகர்வாலுடன் முன்பு அவரைப் பீடித்த தீவிர கவலையின்றி இனிமேல் அவரால் உரையாட முடியும்.

கதையின் இறுதிக் காட்சி கைலாசத்தை அமைதியாக, மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கும் நிலையில் சித்தரிக்கிறது. அவர் அலுவலகத்தில் இருக்கிறார், ஒரு காலத்தில் அவரை ஆட்கொண்ட கவலையின் சுமை குறைந்தது. கைலாசத்துக்கும் அகர்வாலுக்கும் இடையே வெளிப்படையான சமரசம் அல்லது உரையாடலைக் கதை சித்தரிக்கவில்லை என்றாலும், அதே இடத்தில் அகர்வாலுடன் இணைந்து வாழ கைலாசம் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்ததாகக் கூறுகிறது. கைலாசம் தனது சூழ்நிலைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, தனது பகுத்தறிவற்ற பயத்தை விட்டுவிடுவதுடன், பிரச்சினைக்கான தீர்மானம் உள்ளது. கைலாசத்தின் மாற்றத்திற்கான தூண்டுதல் அவரது ஏக்கம் நிறைந்த நினைவுகளின் உணர்ச்சிகரமான தாக்கம்தான். இது அவரது மனநிலையை தானே ஆழமாக புரிந்துகொள்ள வழிவகுக்கிறது. அவரது தற்போதைய சூழ்நிலைகளை மிகவும் சமமாக ஏற்றுக்கொள்ள அவருக்கு சுதந்திரம் அளிக்கிறது.

கதையில் முடிவு, அதாவது பிரச்சினைகளின் தீர்வு மிகவும் நுட்பமானது, உளவியல் ரீதியானது. கைலாசத்தின் தனிப்பட்ட வளர்ச்சி மற்றும் அவரது சூழல் மற்றும் உறவுகளுடன் ஒத்துப்போகும் திறன் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறது. கதையானது அமைதியான புரிதல் மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளும் குறிப்போடு முடிவடைகிறது, குறைந்தபட்சம் கைலாசத்தின் கண்ணோட்டத்தில் இரு கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையிலான பதட்டங்கள் தீர்க்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. கதை இந்த மாற்றத்தினை பிரதிபலிக்கும் குறிப்போடு முடிவடைகிறது, கைலாசத்தின் அக வளர்ச்சி மற்றும் புதிய அமைதியை வாசகருக்கு உணர்த்துகிறது.

ஒரு அறை, இரண்டு நாற்காலிகள் என்பது மாறுபட்ட கோணங்களையும், அறையில் உள்ள இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையே உள்ள பதற்றம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். அறையில் நாற்காலிகள் அவற்றின் நிலைகளைக் குறிக்கின்றன, அதாவது அவரவர் கதைகளில், ஏதோ ஒரு நிலையின் உருவகமாக விரிவடையும். அதிகாரம், ஆளுமை, தீர்மானங்கள், முன்முடிவுகள் மற்றும் கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையிலான உளவியல் தொடர்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி, அறையின் வரையறுக்கப்பட்ட இடத்திற்குள் அவர்களின் மோதலின் தீவிரத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

அலுவலக அரசியலின் சூழலில் கால் வைத்த இடமெல்லாம் கண்ணிவெடியாக இருக்கையில் கைலாசம் திறமையாக தாவித்தாவிச் செல்லும்போது, ​​அவர் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்திருக்கலாம். இடர்பாடுகளைத் தவிர்க்கும் கலையில் தேர்ச்சி பெறுவது தகுதியாக இருந்தால் கைலாசம் முதல் ஆளாக ஒலிம்பிக் பதக்கத்திற்குத் தகுதி பெறலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மதிய உணவு அழைப்பை மறைமுகமாக ஏமாற்றுவது இந்த அளவுக்கு மன அழுத்தமாக இருக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? கைலாசம் மட்டும் அதற்கு விதிவிலக்கா என்ன? 

உண்மையாக அவர்கள் அறையில் இருந்த சிக்கல் கைலாசமோ அகர்வாலோ அல்ல, அந்த அப்பாவித் தோற்றத்தில் இருக்கும் தண்ணீர் டம்ளர் தான். எப்படி என்கிறீர்களா? ஒருவேளை, அவர்கள் இருவரும் தனித்தனியாக தண்ணீர் குடிப்பதற்கு பதில் சேர்ந்து போய் ஒரு நல்ல ச்சாய் குடித்துவிட்டு வந்திருந்தால், இந்தச் சிந்தனைகளில் இருந்து ஓய்வு கிடைத்திருக்கும்!