kamagra paypal


முகப்பு » கட்டுரை, சிற்றிதழ் அறிமுகம், சூழலியல்

மண்புழு – சிற்றிதழ் அறிமுகம்

கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலமாக செழுமையான நிலப்பகுதிகள், மரங்கள் கொழிக்கும் அடர் வனங்கள், அரிய நில வாழ், கடல் வாழ் உயிரினங்கள் போன்ற இயற்கையின் இன்ன பிற அரிய வடிவங்கள் மீது தொடர்ச்சியாக மனித வன்முறை நிகழ்த்தப்பட்டு வருகிறது. எதிர் செயலற்ற அந்த இயற்கையாக்கங்கள் முற்றிலும் அழிவதில் முழுப்பொறுப்பு என்றும் நம்முடையதாக இருக்கும் நிலையில் இயற்கை ஆர்வலர்களும் அமைப்புகளும் அவ்வழிவைக் கட்டுப்படுத்தவும், சமூகத்தில் இயற்கை குறித்தப் புரிதல்களை ஏற்படுத்தவும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

manpuzhu_1

விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்கள், பிரசுரங்கள் மற்றும் சுவர் விளம்பரங்கள் வழியாக இயற்கை மீதான சமூகத்தின் பிரக்ஞையைத் தூண்டுவதைப் போல வேறு சில ஊடக வடிவங்களும் துணையாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. மேலும், இயற்கை ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் சூழலியல் பாதுகாப்பு தொடர்பான ஆய்வுக்கட்டுரைகள் அது குறித்து விளக்கப்படும் கருத்துகள் அடங்கிய பதிவுகள் நம்மிடையே நூல் வடிவத்தில் மிகக் குறைவாக மட்டுமே இருக்கின்றன. சூழலியலைப் பற்றிய தகவல்கள் அடங்கிய சிற்றிதழ்களின் எண்ணிக்கையும் குறைவுதான். சூழலியலோடு குழந்தைகளின் படைப்புலகத்துக்கும்’ முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஊடக வடிவங்கள்கூட அரிதாகவே இருக்கின்றன. இந்நிலையில் சமீபத்தில் வெளிவந்திருக்கும் “மண்புழு” என்ற சூழலியல் இதழ் குறிப்பிடத்தக்க விதத்தில் உள்ளது.

நூல் வாசிப்பின் வறுமையின் இடையே ஒரு புதுமையை ஏற்படுத்தும்போது எழுதப்பட்ட/ விவாதிக்கப்பட்ட கருத்துகளுடன் எளிதாக சமூகத்தைப் பிணைக்க முடிகிறது. அப்பிணைப்புக் களத்திற்கு தகுந்த உதாரணமாக “மண்புழு” இதழைச் சொல்லலாம். திருவண்ணாமலையை மையமாகக் கொண்டு இயங்கி வரும் ‘குக்கூ குழந்தைகள் வெளி’ என்ற அமைப்பினர் இவ்விதழைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். குழந்தைகளின் உலகம் குறித்த புரிதல்களும் அதனூடான அனுபவங்களும் அரிதாகி வரும் இன்றைய சமூக கட்டுமான வளர்ச்சியில் புதுமையான ஒரு அழகியலுடன் “குக்கூ குழந்தைகள் வெளி” என்ற அமைப்பு செயல்பட்டு வருவதையும், அவர்களின் இதழின் வருகையையும் வரவேற்க வேண்டும்..

“வேருடன் பிடுங்கப்பட்ட ஒரு மரம் விட்டுச் செல்கிறது பூமியில் ஒரு துளையை” என்ற முன்அட்டை வரிகளின் மூலம் மண்புழு இதழ் முதல் கவனத்தை பெற்றுவிடுகிறது. மிக நுட்பமான தகவல் பகுதிகளும் துல்லியமான புள்ளிவிவரங்களும் அடங்கிய சூழலியல் எழுத்தாளரான நக்கீரன் எழுதிய “கண்ணுக்குத் தெரியாமல் களவு போகும் நீர்” என்ற கட்டுரை (தற்போதைய சூழலுக்கு மிகவும் முக்கியமான கட்டுரை), சர்தார் சரோவர் அணைத்திட்டத்தில் பாதிக்கப்பட்ட நர்மதை நதி வாழ் மக்களைப் பற்றி ஒளிப்பதிவாளர் ஜெய் சிங் எழுதிய ஒரு சிறு கட்டுரை அதனுடன் 25 மலை கிராமங்களில் பயணம் செய்து அவர் எடுத்த புகைப்படங்கள், தேவதேவன், ஷண்டாரோ தனிக்காவா, அடோனிஸ், எய்ஹெய் டோகன் ஆகியோரது கவிதைகள் ஆகியவை இவ்விதழில் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன..

இதழின் கனத்திற்கு நக்கீரன் அவர்களின் கட்டுரையை முன்னுதாரணமாக்கலாம். ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையை தொய்வில்லாமல் இடையிடையில் விடுபடுதலின்றி எழுதியதற்காக ஆசிரியரைப் பாராட்டலாம். (கட்டுரையாசிரியருக்கு பதில் ஆசிரியர் என்று கட்டுரையில் உபயோகிக்கிறேன்) நம்மிடையே இருக்கும் சில அடிப்படை பழக்கவழக்கங்களைக்கூட மாற்றக்கூடிய இயல்பான தகவல்களை இதில் அடக்கியிருக்கிறார். எந்த நோக்கத்தில் கட்டுரை ஆரம்பிக்கப்பட்டதோ அதிலிருந்து விலகி வேறு சிலவற்றை ஆராய்ந்து செல்லாமல் அதற்கேற்ற பொருத்தமானவற்றை தெரிவு செய்து மீண்டும் ஒரே பாதைக்கே கட்டுரை வந்துவிடுகிறது.

கண்ணுக்குத் தெரியாமல் களவு போகும் நீர் என்ற தலைப்பிட்ட இக்கட்டுரை உலக நாடுகளிடையே நடைபெற்று வரும் நீர் வணிகம் பற்றியது. அதாவது நீரை கேலன் கேலனாக விமானம் மூலமோ, கப்பலில் ஏற்றியோ ஏற்றுமதி செய்வதல்ல இதன் அர்த்தம். இங்கு வணிகப்படுத்தப்படும் நீருக்கு மறை நீர் என்று பெயர். ஆங்கிலத்தில் வர்ச்சுவல் வாட்டர். நான்கு பகுதிகளாக உள்ள இக்கட்டுரையில் மறை நீர் குறித்த தகவலுக்காகவும், கட்டுரையின் முக்கியத்துக்காகவும் முதல் பகுதியை மட்டும் இங்கு உள்ளவாறு அப்படியே தருகிறேன்.

தமிழகத்தின் வேளாண் நிலவரத்தை கூர்ந்து கவனித்து வந்திருப்பவர்கள் இந்த செய்தியை அறிந்திருக்கலாம். தமிழகத்தின் காவிரி பாசன உழவர்கள் அணையிலிருந்து நீரை திறந்து விடுமாறு போராட்டம் நடத்த கர்நாடக காவிரிப் பாசன உழவர்களோ நீரை திறக்கக்கூடாது என்று போராடுவார்கள். ஓர் அணைக்கு மேல் பகுதியில் இருப்பவர்கள் அணையைத் திறக்கக்கூடாது என்றும் அவ்வணைக்கு கீழ்ப் பகுதியில் இருப்பவர்கள் திறக்க வேண்டும் என்றும் போராடுவது பொதுவாகவே உலகமெங்கும் காணப்படும் வேளாண்மை அரசியல்.

இதற்கு முற்றிலும் முரணாக ஓர் அணை இருக்கிறது. அந்த அணைக்கு மேல் பகுதியில் இருப்பவர்கள் அணையிலிருந்து நீரை திறந்துவிட வேண்டும் என போராட்டம் நடத்த அந்த அணைக்கு கீழ்பகுதியில் இருப்பவர்களோ அணையைத் திறக்கக்கூடாது என்று போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். இந்த விநோத காட்சி நடைபெறும் இடம் நம் தமிழகம் தான். அந்த அணை திருப்பூர் நகருக்கு 26 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள ஓரத்துப் பாளையம் அணை.

காவிரியின் துணை ஆறான நொய்யல் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள இந்த அணையில்தான் திருப்பூரின் சாயப்பட்டறை கழிவுகள் மொத்தமும் தேங்குகிறது. இதனால் நீர் நஞ்சாகி அணைக்கு மேல் பகுதியில் உள்ள வேளாண் பயிர்கள், கால் நடைகள் மற்றும் குடிநீரும் பாழாகிவிட்டன. இதே நச்சு நீரை திறந்துவிட்டால் கீழ்பகுதி மக்களுக்கும் இதே பாதிப்பு ஏற்படும் என்பதாலேயே அணை நீரை திறக்கக்கூடாது என்கிறார்கள். இப்பிரச்சினையை தீர்க்க தெரியாமல் விழிக்கும் அரசோ காவிரியில் வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்படும் காலங்களில் அணை நீரை திறந்துவிடுவதன் மூலம் இப்பிரச்சினையை தொடர்ந்து சமாளித்து வருகிறது.

இதற்கு மூல காரணமான திருப்பூரின் பின்னலாடைத் தொழிலை இன்றைய தேதியில் வருடத்துக்கு 12000 கோடி அந்நியச் செலவாணியை ஈட்டித் தருகிறது என்பதற்காக அரசு சீராட்டி வருகிறது. இது நியாயம்தானே என்று தோன்றலாம். ஆனால் நாம் இன்னும் சற்று ஆழமாக யோசித்தோமானால், சில உண்மைகளை எளிதாக புரிந்து கொள்ளலாம். பருத்தியை விளைவிக்க தெரிந்த மேல் நாட்டினருக்கு, பின்னலாடை தொழில் நுட்பத்தை அறிந்திருக்கும் மேல் நாட்டினருக்கு, அதற்கான எந்திரங்களை உற்பத்தி செய்து தரும் மேல் நாட்டினருக்கு இந்த பின்னலாடைகளை மட்டும் அங்கேயே தயாரிக்க தெரியாதா என்ன? பின் ஏன் அதை இங்கு உற்பத்தி செய்து வாங்கிக்கொள்கிறார்கள்?

இதே போல் உலக அளவில் காலணி தயாரிப்புக்கு புகழ்பெற்ற நாடு இத்தாலி. ஆனால், இந்த நாட்டுக்கு பதப்படுத்தப்பட்ட தோல்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்படுவது நம் பாலாற்றங்கரையை நாசம் செய்த வாணியம்பாடி, ஆம்பூர், இராணிப்பேட்டை போன்ற ஊர்கள் தான். இந்த இத்தாலி நாடு கச்சாப் பொருளான பதப்படுத்தப்படாத தோல்களை அப்படியே இறக்குமதி செய்துகொண்டு அதை இத்தாலியில் பதப்படுத்திக்கொண்டு காலணிகளை தயாரித்தால் கூடுதலான அந்நிய செலவாணியை மிச்சப்படுத்தி கொள்ளலாம் அல்லவா? பின் ஏன் அவர்கள் அதை செய்வதில்லை? இக்கேள்விக்கு வழமையான விடையாக முன்னிறுத்தப்படும் ‘மலிவான மனிதவளம் இங்கு கிடைக்கிறது’ என்ற ஒற்றைப் பொருள் தன்மையை கொண்ட அரசியல் சொற்றொடரை சற்றே ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு வேறுசில வினாக்களை நாம் எழுப்பிப் பார்க்கலாம். கோதுமை உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றதோடு அதை ஏற்றுமதியும் செய்து வந்த நாடு சவுதி அரேபியா, தற்சமயம் அந்நாடு கோதுமையை இறக்குமதி செய்துகொள்கிறது. ஏன்?

சீனர்களுக்கு மிகவும் விருப்பமான உணவு பன்றி இறைச்சி. ஆனால், சீன அரசாங்கம் பன்றி இறைச்சி உற்பத்தியைக் கட்டுப்படுத்தி வருகிறது. ஏன்? சிக்கன நீர் பாசன வேளாண்மைக்கு புகழ் பெற்ற இஸ்ரேல் பல வேளாண் விளை பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்தாலும் ஆரஞ்சுப் பழங்களை அது ஏற்றுமதி செய்வதில்லை. ஏன்? இப்படியாக பல ஏன்?-களை எழுப்பிக்கொண்டே செல்ல முடியும். இத்தகைய வினாக்களுக்கான விடைகளில்தான் ஓர் அரசியல் ஒளிந்திருக்கிறது. அதுதான் நீர் அரசியல்.

மூன்றாம் உலகப்போர் என்று ஒன்று நடைபெற்றால் அது நீருக்காகவே நடைபெறும் என்று பல அறிஞர்கள் பலர் கணித்திருக்கிறார்கள். அதற்கான சாத்தியக்கூறுகளும் பல நாடுகளுக்கிடையே காணப்பட்டு வருகிறது. ஆனாலும், பெருமளவு தண்ணீர் தட்டுப்பாடும், பற்றாக்குறையும் நிலவும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் குறிப்பாக வளைகுடா பகுதி நாடுகளில் நீருக்கான தேவை அதிகமிருக்கும்போதும் அங்கு ஏன் போர் நடைபெறவில்லை என்ற கேள்விக்கு ஏன் நடைபெற வேண்டும்? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார் இலண்டனை சேர்ந்த புவியியலாளர் டோனி ஆலன். தமக்கு வேண்டிய உணவுப் பொருட்களை இறக்குமதி செய்து கொண்டாலே போதுமே, அது அவர்களுக்குத் தேவையான நீரை தந்துவிடுகிறதே என்கிறார் அவர். மேலும் நீரை நேரடியாக இறக்குமதி செய்துகொள்வதைவிட இது கொள்ளை மலிவு என்றொரு கருத்தாக்கத்தை முன்வைக்கிறார் அவர். 1990-ல் வெளியிட்ட இந்த கருத்தாக்கத்திலிருந்து ஆங்கிலத்தில் விர்ச்சுவல் வாட்டர் என்று பெயரிட்டார். இக்கருத்தாக்கத்தில் இருந்த உண்மைக்காக உலகளாவிய விருது ஒன்றினையும் இவர் பெற்றார்.

தனது ‘வர்ச்சுவல் வாட்டர்’ கருத்தாக்கத்துக்கு விளக்கம் தர முன்வரும் ஆலன் இவ்வாறு கூறுகிறார். “கோதுமை மணிகளை விளைவிப்பதற்கு நீர் தேவைப்படுகிறது என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். ஆனால், கோதுமை மணி விளைந்தவுடன் அதை உருவாக்குவதற்கு பயன்பட்ட நீர் அதில் காணப்படுவதில்லை. ஆனால், அதே சமயம் அந்த நீர் அந்த கோதுமை மணிக்குள் உட்பொதிந்துள்ளது அல்லது மறைந்துள்ளது என்பது உண்மைதானே? அந்த நீர்தான் ‘விர்ச்சுவல் வாட்டர்’. (இதை தமிழாக்கத்துக்கு பயன்படுத்துகையில் ‘மறைந்துள்ள நீர்’ என்னும் பொருள்பட ‘மறைந்துள்ள’ என்பதின் வேர் சொல்லான ‘மறை’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தி ‘மறை நீர்’ என்ற வார்த்தை இக்கட்டுரையில் இங்கு தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது).

இப்படி கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்துள்ள நீர்தான் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்குள் பிரச்சினையை எழுப்புவதில்லை என்கிறார் ஆலன். எடுத்துக்காட்டாக ஒரு நாடு ஒரு டன் கோதுமையை அயல் நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்துகொள்ளும்போது அந்நாடு 1300 க.மீட்டர் நீரையும் இறக்குமதி செய்து கொள்கிறது அல்லது 1300 க.மீட்டர் அளவுக்கு தனது சொந்த நீரை சேமித்து கொள்கிறது என்று பொருள். ஒரு தோராயமான கணக்கீட்டின் படி ஒரு டன் தானியம் 1000 டன் நீருக்குச் சமம் என புரிந்து கொள்ளலாம்.

‘ஆலனின் இந்த ‘மறை நீர்’ கருத்தாக்கத்துக்கு தொடர்ந்து ஒவ்வொரு பொருளுக்குமான ‘மறை நீர்’ அளவை கணக்கிட தொடங்கினர் ஹோக்ஸ்த்ரா, சாப்பகைன் போன்ற அறிவியலாளர்கள்.. இங்கிலாந்து நாட்டை சேர்ந்த ஒருவர் காலையில் ஒரு கோப்பை காப்பி அருந்துகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அக்காப்பியில் உள்ள மறை நீரின் அளவு 140 லி ஆகும்.

அதாவது ஒரு காப்பி செடியைப் பயிரிட்டு, வளர்த்து, கொட்டையை அறுவடை செய்து, தூளாக்கி, சிப்பமிட்டு அதை கப்பலில் ஏற்றுமதி செய்யும் நாட்டின் நீர் அதில் மறைந்துள்ளது. இது ஒவ்வொரு ஏற்றுமதி பொருளுக்கும் பொருந்தும். இப்படி கணக்கிடும் போதுதான் ஒரு கோப்பை காப்பியின் மறை நீர் அளவு 140 லி ஆகிறது. இந்த அளவானது ஒரு இங்கிலாந்து நாட்டவர் நேரடியாக புழங்கும் ஒருநாள் நீரின் அளவாகும். அதாவது குளிக்க, குடிக்க, சமைக்க, கழிவறை சுத்தம் செய்ய என அனைத்துக்கும் பயன்படுத்தும் நீரின் அளவாகும். ஆனால், இந்த காப்பிக்கான மறை நீரை ஏற்றுமதி செய்த ஆப்பிரிக்க நாட்டினரோ நாளொன்றுக்கு சராசரியாக 10 முதல் 20 லிட்டர் நீர் வரைக்கூட புழங்குவதற்கு கிடைக்காமல் அவதியுறுகின்றனர்.

இத்தகவலை தெரிந்து கொண்ட கையோடு நாம் முன் எழுப்பப்பட்ட மூன்று ‘ஏன்?’ கேள்விகளுக்கான விடைகளை இப்போது காண்போம்.

தன் உணவு உற்பத்திக்காக 75 விழுக்காடு நிலத்தடி நீரையே சார்ந்திருந்த சவுதி அரேபியா தொன்னூறுகளின் தொடக்கத்தில் கோதுமை விளைச்சலை அதிகப்படுத்திக் கொண்டு அந்நிய செலவாணியை அதிகமாய் ஈட்ட ஏற்றுமதியையும் ஊக்குவித்தது. இதனால் உலக வரலாற்றில் சவுதியைப் போல் நிலத்தடி நீரை அதிகமாய் உறிஞ்சியதில் முன்னிலை பெற்ற நாடு வேறு எதுவுமில்லை என்ற பெயரை அது பெற்றது. விளைவு நிலத்தடி நீரை வெகுவாக காலி செய்துவிட்டு இன்றைய நிலையில் 6 பில்லியன் க.மீ. நீர் பற்றாக்குறையுள்ள நாடாக மாறிவிட்டது. இப்பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்ட பிறகுதான் சவுதி இப்போது கோதுமையை இறக்குமதி செய்து கொண்டிருக்கிறது..

நாமக்கல்லில் இருந்து வளைகுடா நாடுகளுக்கு அதிக அளவில் முட்டைகளை நாம் ஏற்றுமதி செய்கிறோம். ஒரு முட்டையின் மறை நீர் அளவு 200 லி. நாம் மாதந்தோறும் இப்படியாக பல லட்சக்கணக்கான முட்டைகளை மட்டும் ஏற்றுமதி செய்யவில்லை. பல கோடி கன அடிகள் அளவில் நமது நன்னீரையும் சேர்த்துதான் ஏற்றுமதி செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இவ்வளவு நன்னீரையும் ஏற்றுமதி செய்துவிட்டுதான் 1 லி தண்ணீரை 20 ரூபாய் விலை கொடுத்து வாங்கி குடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

சென்னையை ‘இந்தியாவின் டெட்ராய்ட்’ என்று பெருமையுடன் அழைத்துக் கொள்கிறோம். இந்த பெருமைக்குப் பின்னே காணப்படும் கார் தயாரிப்பில் உள்ள மறைநீரின் அளவைக் கணக்கிட்டோம் எனில் தலை சுற்றிவிடும். 1.1 டன் எடையுள்ள ஒரே ஒரு காரின் மறை நீர் அளவு நான்கு இலட்சம் லிட்டர்தான். இந்த அளவானது இரண்டாயிரம் மக்கள் தொகைக் கொண்ட 5 கிராமங்களின் ஒரு நாள் புழங்குநீர் அளவுக்கு சமமாகும். ஒரு ஆண்டுக்கு இலட்சக்கணக்கில் கார்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது எனில் எவ்வளவு மறை நீர் இங்கிருந்து ஏற்றுமதி ஆகிறது என்பதை நீங்களே கணக்கிட்டு கொள்ளுங்கள். அத்தோடு சேர்ந்து சென்னையில் நிலவும் நீர் பஞ்சத்தையும் கணக்கிட்டு கொள்ளுங்கள்.

இந்த வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் தங்கள் நாடுகளில் ஏன் கார் தயாரிப்பை மேற்கொள்ளுவதில்லை என்பதற்கான காரணங்களுள் இதுவும் ஒன்றாகும். இந்த விவகாரத்தில் அவர்கள் எவ்வளவு கவனமுடன் இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு ஆஸ்திரேலியாவே சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அங்கு நன்னீரைக் கொண்டு கார் கழுவுவது கூட சிறை தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும். இத்தகைய பின்னணியில்தான் திருப்பூரையும், வாணியம்பாடியையும் நாம் கணக்கில் எடுத்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒரே ஒரு பின்னலாடையில் மட்டும் மறைந்துள்ள நீரின் அளவு 2700 லி. அதன் விளைவோ இன்றைக்கு திருப்பூரின் நீர் பற்றாக்குறை மட்டும் ஆண்டுக்கு 22 மில்லியன் க.மீ. ஒரு கிலோ பதனிடப்பட்ட தோலின் மறை நீர் அளவு 16,600 லி.இதன் விளைவால் இன்று பாலாற்றையே இழந்து நிற்கிறோம்.’

ஒரு கிலோ பன்றி இறைச்சியின் மறை நீர் அளவு 4810 லி. இது கோழி மற்றும் பண்ணை மீன்களை உற்பத்தி செய்வதற்கு தேவைப்படுவதை விட இருமடங்கு அதிகம். எனவேதான் சீனர்களின் மிகை விருப்ப உணவான பன்றி இறைச்சி உற்பத்தியைக் கட்டுப்படுத்தி வருகிறது சீன அரசு. உலக மக்கள் தொகையில் சீனர்களின் தொகை 21 விழுக்காடு. ஆனால், அந்நாட்டின் நன்னீர் வளம் வெறும் 7 விழுக்காடுதான். ஆகையால்தான் குறைந்த அளவு நீர் தேவைப்படும் உணவுகளையே உற்பத்தி செய்ய திட்டமிட்டுள்ள சீனா அதை செயற்படுத்தியும் வருகிறது.

இறுதியாக இஸ்ரேலுக்கு வருவோம். ஒரே ஒரு ஆரஞ்சு பழத்தின் மறை நீர் அளவு 50 லி. நீர் சிக்கனத்தைப் பின்பற்றும் இஸ்ரேல் அரசு பின் எப்படி ஆரஞ்சு பழங்களை ஏற்றுமதி செய்யும்? இப்படியாக விழித்துக்கொண்ட நாடுகள் எல்லாம் மறை நீர் அளவு அதிகமுள்ள பொருட்களின் ஏற்றுமதியை கட்டுப்படுத்த முயற்சிகள் எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையில் நாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக ஓர் உணவுப் பொருளைப் பற்றியும், ஓர் உற்பத்திப் பொருளைப் பற்றியும் காண்போம்.

கட்டுரையின் பிற மூன்று பகுதிகள் மேலும் முக்கியமானவை. இம்முதல் பகுதியை வாசித்தவருக்குத் தோன்றும் சில கேள்விகளுக்கான விடைகளை அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் ஆசிரியரே கொடுத்துவிடுகிறார். முழுக்கட்டுரையையும் வாசிக்கையில் ஒருவகையான அச்சமும், இதுவரையில் தெரியாமல் செய்துவந்த தவறுக்கானக் குற்றவுணர்வும் மனதுக்குள் எழாமல் இருக்கவில்லை.

அன்றாட தொழிற்வாழ்விலிருக்கும் கடமைகளுக்கு அப்பால் சில கேள்விகள் எழுகின்றன. அதிகம் பொருட்படுத்த இயலாமல் தன்னை அறியாமல் செய்யும் தவறுகளே இந்த கேள்விகள்.

அதை கண்டுகொள்ளவேண்டிய நிர்பந்தம் எதுவுமில்லாமல் நாம் இதுவரை இருப்பதை இக்கட்டுரையில் வெளிப்படுத்துகிறார் நக்கீரன்.

பசுமை வளம் குன்றி தொழிற் வளம் பெருக ஆரம்பித்த நாளை இயற்கையின் மீது இடி விழுந்த நாளாகவும் அதனால் மனித இனம் அல்லல்படக்கூடிய நாளாகவும் எடுத்துக்கொண்டால், அத்தகைய ஒரு நாளை நோக்கி நாம் பயணிப்பதைப் பற்றியதே இக்கட்டுரை.

நீரை அடுத்த சந்ததியினருக்காகவும், உலகுக்காகவும் பாதுகாத்து சேமித்து வைத்தல் என்ற கருத்து மட்டுமல்ல. மதுஒழிப்பு, பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் ஆளுகையில் சிக்கியிருக்கும் நாடுகள், உணவுப் பதார்த்தங்களில் இருக்கவேண்டிய கட்டுப்பாடு இன்னபிற அம்சங்களையும் மறைமுகமாக வலியுறுத்துகிறது.

உயிர் வாழ்வின் ஆதாரங்களில் ஒன்றானது நீர். அது மாசுறும்போது விளையும் கேடுகள் நாமறிந்தவையே. இவை, நம்முடைய தகவல் தளம் எனும் பொதுத்தளத்துக்குள் இதுவரை வந்தவை. அதை ஊடகங்களின் துணையுடனும் நாமறிவோம். ஆனால், பரவலாக பெரும்பான்மையினர் மத்தியில் பேசப்படாத, அறிந்துகொள்ளப்படாத தற்போதைய சூழலில் அத்தியாவசியப்படுகின்ற ஒரு தகவலை கட்டுரையின் மையப்புள்ளியாகக் கொண்டு எழுதியமைக்காக நன்றிகூற விரும்புகிறேன்

தினசரி வாழ்க்கையில் நாம் மேற்கொள்ளவேண்டிய சிறிய பொது நலத்தை நடைமுறைப்படுத்தச் செய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

பல முறை கட்டுரையை வாசித்த பின்பு, அதை நண்பர்கள் சிலரிடம் சொல்லியிருந்தேன். அவர்களில் சிலர் நன்னீர் உபயோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தியிருப்பதாக தகவல் அளித்தார்கள். அதுமட்டுமின்றி, என்னுடைய தொழிலில் இருந்துகொண்டு இப்போதைக்கு என்னால் இதை மட்டுமே செய்ய முடிகிறது என்றார்கள். இதையாவது செய்ய முடிந்ததே. அதுவே போதும் என்றேன். ஆம், அரசின் மீதோ, பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மீதோ கோபப்படுவதில் எள்முனையளவுகூட பிரயோஜனமுமில்லை. சுயநலம் என்ற ஒற்றை வார்த்தையை அழுத்தமாக ஜபம் செய்யும் உலக நாடுகளில் இந்நீர் வர்த்தகத்தின் இடையே இறக்குமதி செய்வதற்கு இயலாமல் பொருளாதாரக் குட்டு வாங்கி வறுமையில் நிற்கும் நாம் இவ்வளவு மட்டுமே செய்ய முடியும். ஆசிரியரின் கருத்தும் இதுவே.

இதன் பிரதிபலனாக மறை நீர் அதிகமுள்ள பொருட்களை மட்டுமாவது இறக்குமதி செய்துகொள்ள நாம் துணிவோமா? ஆம் என்றால், அப்படி துணிந்தால் அதற்கும் ஓர் அரசியல் ஒப்பனை செய்ய வேண்டியிருக்கும். அதெல்லாம் நாம் செய்யப்போவதில்லை. அது நிகழாத வரை ஆசிரியர் கட்டுரையின் முடிவில் சொல்லியிருப்பது போல காலநிலை மாற்றத்தின் விளைவால் கடுமையாக பாதிக்கப்படப் போவது நம்மை போன்ற ஏழை நாடுகள்தான். இதன் முதன்மையான பாதிப்பு என்னவென்றால் நீர் பற்றாக்குறைதான். இப்போது நமது நீரை அனுபவித்து கொண்டிருக்கும் எந்த ஒரு நாடும் அப்போது ‘ஒரு துளி நீரை’க்கூட நமக்கு தரப்போவதில்லை.

manpuzhu2

இக்கட்டுரையின் சிறப்புக்கு மற்றுமொரு காரணம் ஜெய் சிங்கின் புகைப்படங்கள். நக்கீரன் எழுத்தில் விவரித்த விடயத்துக்கு பொருத்தமாக ஜெய் சிங் காட்சிகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். அவரது புகைப்படங்கள் உயிர்ப்புள்ளவை. அவற்றைக் கண்ணுறும்போது உள் நுழைந்து வெளியேறிய அனுபவம் கிடைக்கிறது. புகைப்படம் ஒவ்வொன்றிலும் சில்லிட்ட காற்று உருவம் கொள்கிறது. கைகள் வழியே அந்நிலப்பரப்பின் வாசனையும், அம்மனிதர்களின் அன்பும் சுற்றிப் பரவுகிறது.

சர்தார் சரோவர் அணைக்கட்டுத் திட்டத்தினால் மக்களின் மரபு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்ட நர்மதை நதிக்கு அருகிலிருந்த 25 மலை கிராமங்களில் பயணம் செய்து புகைப்படங்களாக்கியிருக்கிறார் ஜெய்சிங். வெறும் புகைப்படங்களாக ரசித்து்க் கடக்கக்கூடியவை அல்ல. மிக ஆழமான உணர்வை அவை அளிக்கின்றன.

குழாய் நீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பெற்று கைகளை அலைந்து எடுத்து தன்னுடைய கால்களை கழுவிக்கொள்ளும் பெண், அங்கு குழாயைப் பற்றி நீரை இரைக்கும் சிறுமி என்று ஒவ்வொருவரும் புகைப்படத்தில் மட்டுமின்றி இவ்வுலகத்தின் கதாநாயகர்கள் ஆகிறார்கள்.

இறுக்கமான இருண்ட மேகங்கள் கொண்ட பகல் வானம் மனதுக்குள் அதீத சலனத்தை உருவாக்கும் புகைப்படம், .நீர் சுமந்து வீடு திரும்பும் பெண்கள், நீளமான கயிற்றினால் மாடுகளை இணைத்து வழி நடத்திச் செல்லும் ஓர் குடும்பம், அடர் வனமொன்றின் பின்புலத்துடன் அமர்ந்திருக்கும் பெண், வீட்டுக்கதவைப் பிடித்துக்கொண்டு கீழே குனிந்தபடி சிரிக்கும் ஒரு சிறுமி என பல நுண்ணிய பதிவுகள் அவரது புகைப்படங்களில் காண முடிகிறது.

தவிர அட்டைப் படத்திலிருக்கும் புகைப்படமும், குக்கூ காட்டுப்பள்ளி தோன்றி வரும் இடமும் கண்களில் கனமாக நிற்கின்றன.

அனைத்து புகைப்படங்களிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட மக்களின் வாழ்வுமுறை தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. வயதான ஒரு பெண் சுருட்டு பிடிக்கும் புகைப்படம், முகங்களில் தெரியும் சுருக்கத்தின் பதிவுகள், வெறுமையான பார்வை புகைப்படமெங்கும் அம்மக்களின் விரக்தியும், இழந்த நிலமொன்றின் பெருமையும் இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

ஜெய் சிங்கின் இப்புகைப்படங்கள் ஓவிய அமைப்பையும், வர்னணையும் கொண்டுள்ளதை ஆழமாக பார்த்து அறிய வேண்டிய நிலையை அவர் தரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக சாதாரணமாக ஒருவர் பார்த்தாலே அவ்வாறு தோன்றும் பார்வையைத் தந்திருக்கிறார். இயற்கையைத் தொகுத்து வழங்கியதிலும், அடிமக்களின் சாமானிய வாழ்க்கையை சொல்லியதிலும் ஜெய் சிங்கின் புகைப்படங்கள் மனதினுள் சலனத்தை உருவாக்க தவறவில்லை.

இயற்கை குறித்த எதிர்கால அச்சத்தையும், குழந்தைகளும் இயற்கையும் ஒன்றிணையும் நிகழ்வையும் மண்புழு இதழ் மூலம் மேலும் அறிய நேர்ந்ததில் பலன் இருக்கிறது.

இதழில் இடம்பெற்ற பிரம்மராஜன் மொழிபெயர்ப்பில் ஷண்டாரோ தனிக்காவாவின் கவிதை முக்கியமானது.

பதினைந்து வரிகளில் இயற்கையின் மீதான நெருக்கத்தை விவரிக்கும் இக்கவிதையுடன் கட்டுரையை நிறைவு செய்து கொள்கிறேன்.

பறவைகள் இருக்கின்றன

எனவே வானம் அங்கிருக்கிறது

வானம் அங்கிருக்கிறது

எனவே அங்கு பலூன்கள் இருக்கின்றன

அங்கு பலூன்கள் இருக்கின்றன

எனவே குழந்தைகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன

எனவே அங்கு சிரிப்பொலி இருக்கிறது

எனவே அங்கு சோகம் சிரிக்கிறது

எனவே அங்கு பிரார்த்தனை இருக்கிறது

மண்டியிடுவதற்கு பூமி இருக்கிறது

அதனால் நீர் வழிந்து ஓடுகிறது

மேலும் இன்றும் நாளையும் இருக்கின்றன

ஒரு மஞ்சள் பறவை அங்கிருக்கிறது

எனவே எல்லா வர்ணங்கள் வடிவங்கள் இயக்கங்களுடன்

அங்கே உலகம் இருக்கிறது.

ooOoo

தொடர்பு முகவரி:

மண்புழு,

22 பக்கங்கள், விலை ரூ.50,

குக்கூ குழந்தைகள் வெளி,

25,மாந்தோப்பு,

ப.உ.ச. நகர், போளூர் சாலை,

திருவண்ணாமலை – 1

பேச: 8056205053, 9965689020

Comments are closed.