அவளு’ம்’

“பேசவேண்டாம் போதும் “
என்றாள் அவள்.
அந்த ம் ல் நிற்கிறது அவள் கை.
ஐவிரல் கதவில் எதை அடித்துச் சாத்தி
செல்கிறாள்..
சென்றபின்னும் உள்ளங்கை
அங்கேயே நிற்கிறது
அருளிக்கொண்டு..
தீபச்சுடரில் தீயை தேடுவதுபோல்
ஐ விரல் அமைவில்
கோபத்தையும் காணமுடியாது
போலும்.

---

இப்படி இருப்பவள்

இப்படித்தான் இருக்கிறேன்
மிகவும் மிகவும்
பேசிக்கொண்டு
சிரித்துக்கொண்டு
படபடத்துக்கொண்டு
..
ஏன் இப்படி என்று கேட்டுக்கொண்டு
ஆனாலும் இப்படித்தான் இருக்கிறேன்
…
கூடவே வேறொருத்தி இருக்கிறாள்.
உச்சந்தலையில் கொட்டிக்கொண்டே.
வலிக்கும்போது மட்டும்
கண்ணீரோடு அன்னாந்து பார்ப்பதுண்டு.
மற்றபடி
அவள்யாரோ நான்யாரோ ..
மெத்த மௌனத்தை நடிக்கும் சில நாட்களில் ..
காவல்தாண்டி கை ஒன்று
சத்தத்தை திருகிப் போய் விடுகிறது .
பேரிரைச்சலின் மீநொடிகளில் மேலிருக்கும்
அவளின்காளி கை
கழன்றோடிவிடுகிறது.
வரும்போது
ஒரு கருக்குழந்தையின்
கபாலத்தோடு..
எப்படியிருப்பினும் ஒன்றில் ஒட்டியிருக்கும்
ஒன்று உதிர்ந்தாக வேண்டும்..
எந்த ஒன்று என்பதில்
இருக்கிறது ..
இரைச்சலுக்கும்
மௌனத்திற்குமான
இடைவெளி.

---

இசைஞன்

வானில் அமர்ந்து
பாடலிசைப்பவன் ஒருவனை
தெரியும் எனக்கு..
அவனிடம் கேட்க ஆயிரம்
கேள்விகள் வைத்திருக்கிறேன்.
கேட்கப்படும் போதெல்லாம்
இசைத்துக்கொண்டே வேறு மேகத்தில்போய் அமர்ந்துகொள்கிறான்.
வரிகளின் ஜாலத்தில்
நம்பிக்கைக்
கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு
தெரியாதுபோலிருக்கிறது..
இசைக்கின்ற
எச்சொல்லுக்குமான
பொருள்.