
பாயிரம்
நினைவேந்தல்: இரா. முருகன் (1953–2026):
ரயிலும், மயிலும், மூன்றாம் வரிசையும்
சினிமா, எழுத்து மற்றும் வாசிப்பின் இணைப்பயணியிடமிருந்து ஒரு நினைவஞ்சலி.
ஒரு மார்கழி மாலையில், புத்தக விழாவொன்றை முடித்துக்கொண்டு நானும் நண்பர் அருண்மொழியும் எழுத்தாளர் இரா. முருகனும் நாரத கான சபாவின் ‘கச்சேரி கால’ உணவகத்தில் அமர்ந்து உரையாடிய அந்தத் தருணம், இன்றளவும் நினைவின் திரையில் நிழலாடிக் கொண்டிருக்கிறது. அன்று அவர்களிருவரும் சூடான காப்பியைக் குடித்துக்கொண்டும் என்னை மென்மையாகச் சீண்டிக்கொண்டும், திரைப்படக் கல்வித்துறை (film studies) செய்யும் அதீதக் கோட்பாட்டு ‘வாசிப்புகளை’ (interpretations) நயம்படக் கேலி செய்துகொண்டும் இருந்தார்கள். அப்போது அந்த மெல்லிய, இயல்பான புன்னகையோடு முருகன் சொன்னது நெஞ்சில் அழியாமல் பதிந்திருக்கிறது: தனக்குள் ஒரு முரண் ஓடிக்கொண்டிருப்பதாகவும்; சான்டாக் சொல்வதுபோல் தீவிர வாசகனாகப் பொதுவில் எந்தவிதக் கோட்பாட்டு வியாக்கியானங்களுக்கும் தான் எதிரானவர் என்றும், ஆனால் அதே சமயம் தன்னுடைய சொந்தப் புனைகதைகளைப் பிறர் வாசித்து விரித்துரைக்கும்போது மட்டும் ஓர் எழுத்தாளனாக அந்த வாசிப்புகளையெல்லாம் மனமுவந்து வரவேற்பதாகவும் விவரித்தார். அந்தப் புன்னகையும் பகிர்வும் கலைக்கும் அதன் பொருள்விளக்கத்திற்கும் இடையிலான நுண்ணிய ஊடாட்டத்தை மிக அழகாக உணர்த்திய தருணம் அது. அதன் பிறகு அவரிடம் நூல்கள் சார்ந்து தொலைபேசியில் விரிவாக உரையாடியிருக்கிறேன். நான் பூனா திரைப்படக் கல்லூரியின் முன்னாள் மாணவன் என்றறிந்ததும், அக்காலத்திய பம்பாய்–பூனா குறித்த நினைவுகளை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பகிர்ந்துகொண்டார். வாழ்ந்து போதீரே நாவலில் வரும் அகல்யாவின் பாத்திர வார்ப்பும், பாண்டுப் ‘சர்வமங்கள் சால்’ பின்னணியும்தான் எனக்கு அவரது எழுத்தை முதன்முதலில் அணுக்கமாக்கின. பாண்டுப்பின் அருகேயுள்ள முலுண்டில் ‘குல்தீப் நிவாஸ்’ சாவில் பல்லாண்டுகள் வாழ்ந்த அனுபவம் எனக்குண்டு. நண்பர் ஈ.ஜி. மணிதான் இந்நாவலை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். தமிழில் பம்பாய் வாழ்வியலின் நுண்அரசியலையும் அசைவுகளையும் பதிவு செய்த முக்கிய எழுத்தாளர் என்ற வகையிலேயே அவரது புனைவுலகிற்குள் நான் பிரவேசித்தேன்.
தீராத் திரைக்காதல்
ரயில் ஒன்று நிலையத்திற்குள் வளைந்து நெளிந்து நுழைகிறது. சினிமாவின் நூற்றாண்டு விழாவை ஒட்டி எழுதிய சான்டாக்கிற்கு, அந்தத் தொடக்கக் காலப் பேரதிசயமே—1895-ல் பாரிஸ் நகரப் பார்வையாளர்களை நோக்கி அச்சுறுத்தும் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்த லூமியர் சகோதரர்களின் அந்தப் புகையிரதமே—வாழ்நாள் முழுமைக்குமான அடங்காத திரைக்காதலின் (cinephilia) தொடக்கப்புள்ளியாக அமைந்தது. ஆனால், தமிழ் எழுத்துலகில் பெருவெற்றிடத்தை விட்டுச்சென்றுள்ள முருகனோடு நான் நிகழ்த்திய உரையாடல்களில், அந்த ரயில் என்பது எப்போதும் கிராண்ட் டிரங்க் எக்ஸ்பிரஸ்ஸாகவும் (GT Express) திகழ்ந்தது. அது தில்லியிலிருந்து மெட்ராஸ் நோக்கித் தண்டவாளங்களில் தாளமிட்டபடி, நிலக்கரிப் புழுதி, தினசரியின் அச்சு வாசனை, குளிர்ந்த குளிர்காலப் பனிமூட்டம் மற்றும் நேற்றைய இணைப்பிதழ்களில் மடித்து வைக்கப்பட்ட வத்தக் குழம்பின் மணத்தோடு இறங்கி வந்த நீராவி எஞ்சின்:
“வண்டியின் போக்குக்கு எதிரான திசையை நோக்கி உட்கார்ந்து இருந்தான் சங்கரன். ரயில் நகரும் வேகம் ஆட்டி வைத்தபடி ஆடி, முன்னால் சாடி நிமிர வைத்தபடி நிமிர்ந்து, கண்ணில் கரி விழ கசக்கி எடுத்தபடி பொழுது நகர்ந்தது… பனியும், குளிரும், அடைய வரும் இருளும்…”
— அச்சுதம் கேசவம்
எழுத்தாளராக, மொழிபெயர்ப்பாளராக, கருத்துப் புனைவுகளின் கூட்டுச் சதிகாரராக முருகனோடு உரையாடுவது என்பது எப்போதுமே இரண்டு நிலைகளுக்கு இடைப்பட்ட வாசலில் வாழ்வதைப் போன்றது: சான்டாக்கின் கூர்மையான மேற்கத்திய நவீனத்துவத்திற்கும், தமிழ்–மலையாள மண்ணின் சிக்கலான, பல அடுக்குகள் கொண்ட தொன்மங்களுக்கும் இடையிலான வாசல்; தீவிரமான திரைப்பார்வையின் (cinephilic gaze) கறாரான விதிகளுக்கும், மாந்திரீக எதார்த்தவாதத்தின் அடக்கவொண்ணாக் கொண்டாட்டத்திற்கும் இடையிலான வாசல்.
‘விளக்கவுரைகளுக்கு எதிராக’ (Against Interpretation) என்பதிலிருந்து ‘பிறரின் துயரத்தைக் காண்பது குறித்து’ (Regarding the Pain of Others) வரையிலான கட்டுரைகளை நாங்கள் விவாதித்தபோதெல்லாம், முருகன் அவரைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டிய ஒரு புறவயக் கோட்பாட்டாளராக மட்டுமே பார்க்கவில்லை. அவரை எதிர்கொண்டு உரையாடினார்; தன்னைப்போலவே அதீத விளக்கவுரைகளின் (over-interpretation) வறட்டுப் பிடியை நம்பாத ஓர் ஒத்த ஆன்மாவாகவே அவரை அணுகினார். “விளக்கவியல் முறைகளுக்கு (hermeneutics) பதிலாக நமக்குக் கலையின் மெய்யான காமரசமே (erotics of art) தேவை” என்று சான்டாக் கோரியபோது, தனது பண்புநலனுக்கே உரிய அந்த நயமான எள்ளல் புன்னகையுடன் முருகன் எனக்கு நினைவுபடுத்துவார்: கலையின் உண்மையான காமம் அருவமான கோட்பாடுகளில் இல்லை; மாறாக, உலகின் பிடிவாதமான புலனுணர்வுப் பரப்பில் இருக்கிறது—கும்பகோணம் புகையிலையின் கார நெடியில், மைசூர் சந்தன சோப்பின் வாசனையில், ஜவ்வரிசி வடையின் பொரியல் சத்தத்தில், ரத்னாபாயின் கைப்பையினுள் செருகி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பட்டணம் பொடிப் பொட்டலத்தின் அழியாத இருப்பில் அது துடிக்கிறது.
திரைக் காட்சிப்படிமம் குறித்த அவரது பார்வையில், சான்டாக்கின் சிந்தனைகளுடனான முருகனின் உரையாடல் உச்சபட்ச ஒளிர்வை எட்டியது. சான்டாக்கின் புகழ்பெற்ற வரையறையின்படி, மெய்யான திரைப்படப் பித்தன் என்பவன் ‘மூன்றாம் வரிசையின் மையத்தில்’ (third row center) அமர்ந்து, அறிவார்ந்த அகந்தையைக் கைவிட்டு, ஒளிரும் பேரானந்தத்திடம் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்து, “படிமத்தால் கடத்தப்பட” (kidnapped by the image) ஏங்குபவன். தனது ‘ராமோஜியம்’ நாவலில், முருகனே இந்தத் திரைக்காதல் சரணடைதலுக்கு மறக்கமுடியாத ஒரு உள்ளூர் வடிவம் தந்தார். 1942-ல் மதராஸின் பாரகான் தியேட்டரின் இருளில், விமானத் தாக்குதல் எச்சரிக்கைக் கூவல்கள் மற்றும் போர்க்கால மின்வெட்டுகளுக்கு மத்தியில் அமர்ந்திருக்கும் ராமோஜி, ‘டெலக்ஸ் புவனா’ என்கிற திரை நடிகையின் சுடரொளியால் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்படுகிறான்:
“என் ஆராதனைக்கு உரிய அழகை நானும் கண்டேன். இதோ இந்த வெள்ளித் திரையில் மனம் கொள்ளை கொள்ளும் அழகு அது… கொடிமின்னல் வெட்டிப் பளிச்சிடும் ஒளியோடு அலையும் ஓர் அழகான பிசாசாக புவனா என் விழிகளுக்குள் மின்னி வர நான் எப்போது உறங்கினேன் தெரியாது… இது ஆராதிக்க வேண்டிய அழகு என்றால் உயரத்தில் இருந்து அருள் செய்ய வேண்டியதுதானே? ஏன் கீழே இறங்கி என் அந்தரங்க நொடியில் குறுக்கே புக வேண்டும்?”
— ராமோஜியம்
இந்தப் பகுதி, சான்டாக்கின் “கலையின் காமரசம்” என்பதற்கு முருகன் அளித்த புனைகதை மொழிபெயர்ப்பைத் தவிர வேறில்லை. இங்கே படிமம் என்பது ஃபிராய்டிய அல்லது மார்க்சிய விளக்கவியலால் அவிழ்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு புதிர் அல்ல; மாறாக, அது படுக்கையறையின் அந்தரங்க அமைதியைக் குலைத்து, பார்வையாளனின் விழிக்கோளங்களை விட்டு அகல மறுக்கும் ஒரு வசீகரப் பேயுருவம்.
அதே வேளையில், கலையின் மேல்தளம் ஒருபோதும் களங்கமற்றதல்ல என்பதையும் அவர் உணர்ந்திருந்தார். ‘நோட்ஸ் ஆன் கேம்ப்’ (Notes on ‘Camp’) கட்டுரையின் அழகியல் கொண்டாட்டத்திலிருந்து, ‘ஃபாஸினேட்டிங் ஃபாஸிஸம்’ (Fascinating Fascism) மற்றும் ‘ரிகார்டிங் த பெயின் ஆஃப் அதர்ஸ்’ வரை சான்டாக் அடைந்த நெறிசார்ந்த நகர்வுகளில், வரலாறு எவ்வாறு மனித உடலை வதைத்துப் புண்படுத்துகிறது என்பதில் முருகன் ஆழ்ந்த கவனம் செலுத்தினார். ‘அரசூர் வம்சம்’ தொடங்கி ‘வாழ்ந்து போதீரே’ வரையிலான அவரது பிரம்மாண்டமான நாவல் வரிசையில், போரும், புலப்பெயர்வும், பின்காலனிய வன்முறையும் எப்போதுமே குடும்பங்களின் அந்தரங்கக் கூடுகளைச் சிதைக்கின்றன. பெயரற்ற ஓர் ஆப்பிரிக்கக் குடியரசில் ராணுவக் குழுக்கள் ஒன்றையொன்று கவிழ்த்துக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், நந்தினியின் அறையிலிருந்த இந்திய ஓவியத்தின் மயில் ஒன்று உயிர் பெற்று ஆடியதாகப் பரவும் வதந்தியால், அவள் ‘கடவுளின் அக்கா’வாக வழிபடப்படுகிறாள்:
“வைத்தாஸ், உன் நாவலில் இது வருமா? உனக்கு இதெல்லாம் ஆச்சரியமாக இல்லையா? ஒரு ஆச்சரியமும் இல்லை. உன்னை தெய்வமாக்கின பிறகும் பாத்ரூம் உபயோகிக்கவோ, சாப்பிடவோ, உறங்கவோ எந்தவிதமான இடைஞ்சலும் இருக்கக்கூடாது என்று தயவு தாட்சணியம் பார்க்காமல் அவர்களிடம் கூறு… வைத்தாஸ் இல்லை. ஆடும் மயிலும் இல்லை. படங்கள் இனிப் படங்களாகவே இருக்கட்டும்.”
— வாழ்ந்து போதீரே
“படங்கள் இனிப் படங்களாகவே இருக்கட்டும்”—எத்தனை மகத்தான தத்துவக் கனதியோடு முருகன் வெளிப்படுத்திய வரிகள் இவை! சான்டாக்கைப் போலவே பிரதிநிதித்துவத்தின் (representation) துயர முரணை அவரும் ஆழமாக உணர்ந்திருந்தார்: சித்திர வார இதழில் வந்த ஒரு சித்திரவதை அறையின் நிழற்படம் நந்தினியின் விழிப்பு நிலைக் கணங்களை அலைக்கழிப்பதைப் போல, 1896-ன் அம்பலப்புழையிலிருந்து 1940-களின் யார்க்ஷயருக்கும், 1960-களின் தில்லிக்கும் நூற்றாண்டுகளைத் தாண்டிப் பறந்து வரும் அந்த மயிலின் படிமமும் மாறாமல் தொடர்கிறது.
‘அச்சுதம் கேசவம்’ நாவலின் முன்னுரையில், பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகளுடனான தனது படைப்புப் பயணத்தை வெளிப்படையாக நிறுவிய முருகன், அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் பெருங்கதையாடல்களின் மேலாதிக்கக் கட்டமைப்பிலிருந்து தான் விலகுவதை அறிவித்தார்:
“பெருங்கதையாடலின் காலம் முடிந்து விட்டது. பெருங்கதையாடல் நீடு வாழ்க… மெடா நேரேடிவ் ஓய்ந்த, யானை இறந்த புனைவுப் பரப்பில், நூறு நூறு குறுங்கதையாடல்கள் வாழ்வின் சகல பரிமாணங்களையும் எழுத்து உணர்த்த வழி செய்து பன்முகத் தன்மை வாய்ந்த உரையாடலையும் கருத்தாக்கத்தையும் சமூக விமர்சனத்தையும் வன்மையோடு முன்னெடுத்துப் போகத் துணை புரிகின்றன… வேறுபடுதலே நான் எழுதும் ஒவ்வொரு நாவலையும் அதனளவில் பொருளமைதி கொள்ளச் செய்கின்றது. தனித்து இயங்கச் செய்கிறது.”
— அச்சுதம் கேசவம், முன்னுரை
சான்டாக் எளிமையான இருமைகளை நிராகரித்து, “இதுவும், அத்துடன் அதுவும்” (“this, but also that”) என்கிற நெறிமுறையை முன்னிறுத்தினார்—அறம் சார்ந்த தீவிரமும், அழகியல் விளையாட்டும் ஒன்றையொன்று அழித்துவிடாமல் வளர்த்தெடுக்கும் ஒரு பார்வை அது. முருகன் அந்த இயக்கவியலைத் தன் வாழ்வாகவே வாழ்ந்தார். சங்க இலக்கியத்தின் அக–புறத் திணை நிலைகளிலிருந்து புறப்பட்டு, நகராட்சி எழுத்தர் அறைகள், தட்டச்சுப் பயிலகங்கள், மற்றும் புரசைவாக்கத்தின் இருண்ட தெருக்களில் விசிலை ஊதிக்கொண்டு திரியும் போர்க்கால ஏ.ஆர்.பி. வார்டன்களின் அபத்த உலகத்திற்கு அவரால் அத்தனை லாவகமாகப் பயணிக்க முடிந்தது.
‘வாழ்ந்து போதீரே’ நாவலில், 1896-ஆம் ஆண்டின் பகவதியின் நாட்குறிப்புப் பதிவு, அரசூரின் விடியற்காலை இருளில் தொன்மமும், அச்சமும், அன்றாடமும் மோதிக்கொள்ளும் ஒரு திடீர்ப் பிளவைப் படம்பிடிக்கிறது:
“ஊருணிக் கரையிலே நடந்துண்டு இருக்கறபோதுதான் பின்னால் ஏதோ சலசலன்னு சத்தம். என்னவா இருக்கும்னு பார்த்தா, என்னத்தைச் சொல்ல? அந்த மயில் என் பின்னாலேயே தொரத்திண்டு வந்துண்டிருந்தது. இன்னும் இருட்டு விலகலேன்னாலும் மயிலோட கண்ணு எனக்கு ரொம்ப திவ்யமாத் தெரிஞ்சது. அதுலே விரோதம் இல்லே… தோணல் மாத்திரம். கேட்கலேன்னா உனக்குக் கஷ்டம்னு சொல்லாமச் சொல்ற கண்ணு அது. மிரட்டல் இல்லே. பிடிவாதம்…”
— வாழ்ந்து போதீரே
அந்த இடைவிடாத பார்வை—மிரட்டல் அல்ல, பிடிவாதம்; உற்றுப்பார்த்தே தீர வேண்டும் என்கிற வளைந்து கொடுக்காத கோரிக்கை—முருகன் நம் பொதுவான அறிவுசார் உலகுக்கு அளித்த கொடையாகும். மொழிபெயர்ப்பை வெறும் ஒளிபுகும் கண்ணாடியாகச் சுருக்கிவிடாமல், மொழிகள் ஒன்றையொன்று உரசிப் பேசும் ஓர் எதிரொலி அறையாக மாற்றிய வாசிப்பாளர் அவர்.
திரைக் காதலின் தீராத வேட்கை குறித்த இந்த ஆய்வை நிறைவு செய்கையில், திரையரங்கின் ‘மூன்றாம் வரிசை மையம்’ வெறுமையாகிக் கிடப்பது போல் உணர்கிறேன். வேம்பநாட்டு ஏரியின் பனிமூட்டக் கரைகளில் தனது படகை விட்டு முருகன் இறங்கிவிட்டார்; அவரது ரயில் சிக்னல்களைக் கடந்து நினைவுகளின் பாதையில் சென்று மறைந்துவிட்டது. ஆயினும், அவரது வாக்கியங்களின் ஒளி வெள்ளைத் திரையில் இன்னும் மினுமினுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. சோறு படைக்கப்படும்போதெல்லாம் ஆடும் மயிலுடன் மீண்டும் வருவேன் என்று வாக்களிக்கும் அந்தப் பண்டைப் பைராகியைப் போல, அவரது உரைநடை நம்மிடையே உயிர்ப்புடன் நிலைகொண்டிருக்கிறது—இன்னும் நெருங்கிப் பார்க்கும்படியும், கூர்மையாகக் கேட்கும்படியும், இந்த உலகத்தின் புதிரான, ஒளிரும் மேல்தளங்களை வியந்து போற்றும்படியும் நம்மை அமைதியாக அழைத்தவாறு.
தீராத் திரைக்காதலி
“எதன்மீதும் என் சொல்லே இறுதியானது அல்ல; அதற்கு அப்பால் இனி என்னால் எதனையும் சொல்ல இயலாது, ஆழப் பார்க்கவும் முடியாது.”
— ஹென்றி ஜேம்ஸ் (சூசன் சான்டாக் மேற்கோள் காட்டியபடி, 1995)
சூசன் சான்டாக்கின் திரைப்படக் காதலைப் பற்றிய எந்தவொரு பதிவும், அவரே திரைக்கலையின் தோற்றம் குறித்து உரைத்ததைப் போல, ஒரு புகையிரதத்திலிருந்தே புறப்பட வேண்டும். இக்கலையின் நூற்றாண்டு நிறைவையொட்டி தி நியூயார்க் டைம்ஸ் மேகசின் இதழில் “திரைக்கலையின் சிதைவு” என்ற தலைப்பிலும், பின்னர் “திரைக்கலையின் ஒரு நூற்றாண்டு” என்ற மென்மைக் குறியீட்டுடனும் வெளிவந்த தன் கட்டுரையில், அவர் லூமியேர் சகோதரர்களின் புகையிரதம் லா சியோட்டா (La Ciotat) நிலையத்தினுள் சீறிப் பாய்ந்து சறுக்கி நுழையும் கணத்திற்கும், திரையில் பாய்ந்துவரும் பிம்பத்தைக் கண்டு கூச்சலிட்டுப் பதுங்கிய தொடக்ககாலப் பார்வையாளர்களின் சர்ச்சைக்குரிய தொன்மத்திற்கும் மீண்டும் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார். லூமியேர் மற்றும் மெலியேஸுக்கு (Méliès) இடையிலான—பதிவுக்கும் கற்பிதத்திற்கும், உண்மைக்கும் மாயைக்குமான—பாடநூல் வகைப்பட்ட முரணமைவை அவர் “உண்மையான முரணே அல்ல” என்று விலக்குகிறார்; ஏனெனில், அந்த ஆதிப் பார்வையாளர்களுக்கு மிகச் சாதாரணமான நடப்பியலின் பதிவே ஒரு மாயாஜால மெய்சிலிர்ப்பாக அமைந்திருந்தது. “திரைக்கலை வியப்பில் தொடங்கியது,” என அவர் எழுதுகிறார்; அத்தகைய வியப்பைப் பேணிப் பாதுகாப்பதும், இடையறாது மறுபிறப்புச் செய்ய முயல்வதுமே ஒட்டுமொத்தத் திரைக்கலையின் வேட்கையாகும்.¹
ஒளிக் கற்றையின் முன் பதுங்கி நடுங்கும் ஒரு திரளும், புகையிரதமும் இணைந்த அந்தத் தொன்மப் படிமத்தை நெஞ்சில் நிறுத்துங்கள்; ஏனெனில், அது சான்டாக்கிற்கும் நகரும் பிம்பத்திற்கும் இடையிலான முழுக் கலைநாடகத்தையும் ஒரு நுண்ணிய சித்திரமாகத் தன்னுள் அடக்கியுள்ளது. அமெரிக்க நூற்றாண்டின் பெருவீரியம் மிக்க பேரறிவாளர்களில் ஒருவராக அவர் திகழ்ந்தார்; அனைத்தையும் வாசித்து எதனையும் மறக்காத எழுத்தாற்றல் கொண்டவர்; சீமோன் வெயில் (Simone Weil) போன்ற ஆன்மிக மெய்யியலாளரையும் மலிவான அறிவியல் புனைகதைத் திரைப்படங்களையும் அருகருகே நிறுத்தி, இரண்டுமே சமகாலத்தின் தவிர்க்கவியலாத அவசரத் தேவைகள் என உணர்த்தியவர். அப்படியிருந்தும், திரையரங்கில் அவர் எல்லாவற்றையும் விட மேலாகப் போற்றிய அனுபவம்—அறிவாற்றல் தன்னைத்தானே முற்றாக ஒப்புக்கொடுத்து சரணடையும் அனுபவமேயாகும். “நீங்கள் திரைப்படத்தால் சிறைபிடிக்கப்பட விரும்பினீர்கள்,” என அவர் வரைகிறார்; “—சிறைபிடிக்கப்படுதல் என்பது, பிம்பத்தின் பருப்பொருட் பிரசன்னத்தால் தன்னுணர்வை இழந்து மூழ்கிப்போவதேயாகும்.” அவ்வாறு சிறைபட ஒருவன் “இருளார்ந்த திரையரங்கில், முகம் தெரியாத முன்பின் அறியாத மனிதர்களோடு அமர்ந்திருக்க வேண்டும்”; மேலும் 1960களின் தீவிரத் திரைப்படக் காதலனுக்கு (Cinephile) உகந்த இருக்கை என்பது, “பெரும் திரைக்கு எவ்வளவு அண்மையில் இருக்க முடியுமோ அவ்வளவு அண்மையில்—அதாவது, மூன்றாம் வரிசையின் நடுவே அமைந்திருப்பதேயாகும்.”² எளிய பரவசங்களை அவநம்பிக்கையோடு அணுகும்படி ஒரு தலைமுறைக்கே கற்பித்த அந்த விமர்சகர், உண்மையில் தானே பரவசத்தின் தீவிர வழிபாட்டாளராகத் திகழ்ந்தார்; திரையரங்கின் காரிருள் மட்டுமே அவரது இடைவிடாத விழிப்புணர்வையும் அவரது காட்சிப் பசியையும் ஒன்றோடொன்று இணக்கிவைக்கும் ஒற்றைப் புகலிடமாக விளங்கியது.
இந்தக் கட்டுரை அந்த இணக்கத்திற்குச் செலுத்தும் அஞ்சலியாகவும், அதற்காகச் செலுத்தப்பட்ட விலை என்னவென்பதை ஆராயும் விவாதமாகவும் அமைகிறது. “விளக்கவுரைகளுக்கு எதிராக” (Against Interpretation – 1964) தொடங்கி பிறரது துயரத்தைக் காண்பது குறித்து (Regarding the Pain of Others – 2003) வரையிலான சான்டாக்கின் விமர்சனங்கள், கூர்ந்து நோக்குதலின் மெய்யியல் மற்றும் அறவியலாகத் (ethics of attention) திரள்கின்றன என்பதையும்; அக்கோட்பாடு முதலில் மெய்ப்பிக்கப்பட்டு, இறுதியில் பெருந்துயரின் விளிம்புவரை சோதித்தறியப்பட்ட ஆய்வுக்கூடமாகத் திரைக்கலையே விளங்கியது என்பதையும் நிறுவ விழைகிறேன். அதேவேளையில், அவரோடு முரண்பட்ட விமர்சகர்களையும் நாம் தீவிரமாக எதிர்கொள்ள வேண்டும்: அவரது பொன்மொழிப் பாணியிலான அணுகுமுறை மேலோட்டமானது என்றவர்களும், அவரது ‘கேம்ப்’ (Camp) ரசனை அரசியல் அற்றது மற்றும் தன் பாலடையாளத்தை மூடிமறைத்தது என்றவர்களும், அவரது வடிவவாதம் தன் சொந்தக் கருத்தியல் சார்பைக் காணத் தவறிய குருட்டுத்தன்மை கொண்டது என்றவர்களும், அவரது திரைப்படக் காதல் ஏக்கம் தோய்ந்ததும், ஐரோப்பிய மையவாதமும், தலைமுறைசார் ஆதிக்கப் பிடிப்பும் கொண்டது என்றவர்களும், படிமங்கள் குறித்த அவரது பிந்தைய எழுத்துக்கள் காட்சிப் படிமத்தை மொழிக்குக் கீழ்ப்படுத்தத் துடித்தன என்றவர்களும் முன்வைத்த பூசல்களை நாம் உற்றுநோக்க வேண்டும். சான்டாக் மீது வைக்கப்படும் மிக ஆழமான முரண்கள் யாவும், அவர் தன்னுடனேயே ஏற்கனவே நிகழ்த்திப் பார்த்துவிட்ட உரையாடல்கள்தான் என்பதே என் துணிபு. “அருவருப்பால் மாற்றியமைக்கப்பட்ட ஆழ்ந்த பரிவு” என்னும் அவரது இயல்பான மனோபாவத்தைக் குறித்து எட்வர்ட் ஹிர்ஷ் கேட்டபோது, “ஆம் மற்றும் இல்லை ஆகிய இரண்டும்” என்ற சூத்திரத்தை அவர் ஏற்க மறுத்தார். தான் பயின்றது “இதுவும், அத்துடன் அதுவும்” (this but also that) என்ற அணுகுமுறையே என்றார்; அதாவது தீர்ப்பளித்த பிறகும் தொடர்ந்து சிந்திக்கும், அதேவேளையில் தான் உரைத்ததன் போதாமையையும் எல்லைகளையும் உடனுக்குடன் பகுத்தறியும் மனம் அது.³ இத்தகைய ஒரு சிந்தனையாளருக்கான சமர்ப்பணம் என்பது பழைய பாணியிலான இரங்கலுரையாக அமைய முடியாது. அது அவரது சொந்த சுருதியிலேயே நிகழ்த்தப்படும் விவாதமாகவே இருக்க வேண்டும்.
தொடக்கத்திலேயே ஒன்றை நாம் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்: சான்டாக் தன்னை ஒரு திரைப்பட விமர்சகராகவோ, ஏன், ஒரு விமர்சகராகவோ கூடக் கருதவில்லை. “நான் விமர்சகர் அல்ல, அது கட்டுரையாளரிலிருந்து வேறானது,” என்று அவர் பாரிஸ் ரிவ்யூ நேர்காணலில் குறிப்பிட்டார்; “என் கட்டுரைகளை ஒருவிதக் கலாச்சாரச் செயல்பாடாகவே நான் பார்த்தேன்; எவை எழுதப்பட வேண்டுமோ அந்த அவசியத்தின் உந்துதலால் எழுதப்பட்டவை அவை.” தான் வியந்து போற்றியவற்றைப் பற்றியும், புறக்கணிக்கப்பட்டதாகத் தான் உணர்ந்தவற்றைப் பற்றியுமே அவர் பெரும்பாலும் எழுதினார்.⁴ அவர் திரைப்படங்களையும் இயக்கினார்: 1969 முதல் 1983 வரை சுவீடன், இஸ்ரேல் மற்றும் இத்தாலி நாடுகளில் எழுதி இயக்கிய நான்கு முழுநீளத் திரைப்படங்கள் அவை; இதில் 1973ஆம் ஆண்டுப் போர்க்களத்தின் முனையிலிருந்து ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வாக்களிக்கப்பட்ட தேசங்கள் (Promised Lands) ஆவணப்படமும் அடங்கும். தன் வாழ்வின் பிந்தைய பகுதியில் மேலும் செம்மையான படங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்ற வேட்கை அவருக்குள் இருந்தது.⁵ மேலும் தன் எழுத்து நடையை வடிவமைத்த எழுத்தாளர்களையும் இசைக்கலைஞர்களையும் குறிப்பிட்டபோது, அவர் பெயரிட்ட ஒரே திரைப்பட இயக்குநர் கொதார்த் (Godard) மட்டுமே; அவர் “என் உணர்வுநிலைக்குப் பெரும் ஊட்டமளித்தவர், ஆகவே தவிர்க்கவியலாமல் என் எழுத்து நடைக்கும் உரமாக அமைந்தவர்.”⁶ சுருங்கக் கூறின், திரைப்படக் காதல் என்பது இந்தக் கட்டுரையாளரின் உபதொழில் அல்ல; அது அவரது படைப்பு ஊற்றின் மிக அருகாமையிலேயே ததும்பி நின்றது.
“விளக்கவுரைகளுக்கு எதிராக” என்னும் கட்டுரை பொதுவாக இலக்கியத்திற்கான ஒரு விழிப்புணர்வுப் பிரகடனமாகவே நினைவுகூரப்படுகிறது; அதிலுள்ள “விளக்கவியல் நெறிக்கு மாறாக (Hermeneutics), நமக்குக் கலையின் காமவியல் (Erotics of art) தேவைப்படுகிறது” என்ற வாசகம், மேற்கோள்காட்டி மேற்கோள்காட்டி அதன் பளபளப்பை இழந்து தேய்ந்துபோய்விட்டது.⁷ ஆனால் மீண்டும் வாசித்துப் பாருங்கள்: அந்தக் கட்டுரை மறைமுகமாகவும், பின்னர் வெளிப்படையாகவும் திரைக்கலையைப் பற்றியே பேசுகிறது. கட்புலனாகும் தோற்றத்தை ஏதோ ஒரு மறைந்திருக்கும் உண்மைக்கான முகமூடியாக மட்டுமே பார்க்கும் வாசிப்பு முறையே அதன் எதிரி; மார்க்ஸிற்கும் ஃப்ராய்டிற்கும் பிறகு உருவான, “தோண்டத் தோண்ட, தோண்டுவதையே அழித்தொழிக்கும்” விளக்கவுரை பாணியே அது. “ஆற்றலையும் புலன்வழி உணர்திறனையும் பலியிட்டு அறிவாற்றலின் அதீதப் பெருக்கம் (hypertrophy of intellect) ஏற்பட்டுள்ள ஒரு பண்பாட்டில்,” என்று எழுதும் சான்டாக், “கலையின் மீது அறிவாற்றல் செலுத்தும் பழிவாங்கலே விளக்கவுரையாகும்,” என்றும், அதற்கும் மேலாக, “உலகின் மீது அறிவாற்றல் நிகழ்த்தும் பழிவாங்கலே விளக்கவுரை” என்றும் அறைகிறார்.⁸ அந்தப் பழிவாங்கலுக்கு எதிராக அவர் படிமத்தை முன்வைக்கிறார். அவர் தரும் மிக நினைவுகூரத்தக்க உதாரணம் ஒரு கவிதை அல்ல, மாறாக ஒரு திரைப்படக் காட்சித் துண்டு: இங்மார் பெர்க்மானின் தி சைலன்ஸ் (The Silence) திரைப்படத்தில் நள்ளிரவின் வெறிச்சோடிய தெருவில் பேரிரைச்சலுடன் உருண்டுவரும் பீரங்கி வண்டி. பெர்க்மான் அதை ஓர் ஆண்மைக் குறியீடாக (phallic symbol) நினைத்திருக்கலாம் என அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார்; “அவர் அப்படி நினைத்திருந்தால், அது ஒரு மடத்தனமான எண்ணமே.” மாறாக, அதை ஒரு “மூர்க்கமான பருப்பொருளாக,” விடுதி அறையினுள் நிகழும் “மர்மமான, திடீர் கவச நிகழ்வுகளின்” புலன்சார் சமானப் படிமமாக எதிர்கொண்டால், அக்காட்சித் தொகுப்பே அப்படத்தின் மிக விம்மலான கணமாகும்; அங்கு ஃப்ராய்டைத் தேடி ஓடுபவர்கள் “திரையில் விரியும் காட்சிக்குத் தங்களால் இயல்பாக எதிர்வினையாற்ற இயலவில்லை என்பதையே வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.”⁹
ஒவ்வொரு திரைப்பட ஆய்வாளரும் தன் மேசையின் மீது எழுதி ஒட்டி வைத்திருக்க வேண்டிய ஒரு வரி அக்கட்டுரையில் உண்டு; ஏனெனில் அது ஒரே நேரத்தில் பேரன்பின் வெளிப்பாடாகவும், ஒரு வரலாற்றுக் கூற்றாகவும் துலங்குகிறது: திரைக்கலை என்பது “இன்றைய காலகட்டத்தில் அனைத்துக் கலை வடிவங்களிலும் மிக உயிருள்ளது, அதிவிரைவான சிலிர்ப்பூட்டுவது, தலையாய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது” என்று சான்டாக் பிரகடனம் செய்கிறார். அதற்கான அவரது காரணங்கள் சிந்திக்கத்தக்கவை. திரைக்கலை பிற விளக்கவுரையாளர்களிடமிருந்து தப்பிப்பிழைத்ததற்குக் காரணம், இக்கலை புதியதாக இருந்தது என்பது ஒருபுறமிருக்க, “நீண்ட காலமாக திரைப்படங்கள் வெறும் திரைப்படங்களாகவே இருந்துவந்த மகிழ்ச்சிகரமான தற்செயலே” ஆகும்; ஏனெனில் “மூளையுள்ள மனிதர்கள் பலரால் அது தன் போக்கில் கண்டுகொள்ளாமல் விடப்பட்டது.” நவீன ஆன்மாவின் பரிதாபகரமான செய்திகளால் நிரப்பப்பட்ட பெர்க்மானின் ஆகச்சிறந்த திரைப்படங்கள்கூட, “கதையின் மேலோட்டமான போலி அறிவாளித்தனத்தை நம் கண்முன்னே தலைகீழாகக் கவிழ்த்துவிடும்” காட்சிப் பேரழகாலும் அதன் நுட்பத்தாலும் மீட்கப்படுகின்றன. மேலும், நாவலில் இல்லாத ஒன்று திரைக்கலையிடம் உண்டு: அது வடிவங்களின் கலைச்சொல் களஞ்சியம்; “நகரும் படக்கருவி, படத்தொகுப்பு, சட்டகத்தின் கட்டமைப்பு (frame composition) ஆகியவற்றின் வெளிப்படையான, சிக்கலான, விவாதிக்கத்தக்க தொழில்நுட்பம்” அது.¹⁰ கலையின் காமவியலைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான களமாகத் திரைக்கலை திகழ்கிறது; ஏனெனில் வடிவமே உணர்வை மிகத் தௌிவாகத் தாங்கி நிற்கும் வெளி அதுவே.
ஆகவே, அவரது வழிகாட்டி விமர்சகர்களில் ஒரு திரைப்பட விமர்சகரும் இடம்பிடிக்கிறார்: மேனி ஃபார்பரின் (Manny Farber) விமர்சனங்களில் சில, “கலையின் புலன்சார்ந்த மேல்தளத்தை அழுக்காக்காமல் அதன் அழகைக் காட்டும்” அரிய கட்டுரைகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றன. அவரது முதன்மைக் கலை மாதிரிகளாக மூன்று திரைப்பட இயக்குநர்கள் அமைகிறார்கள். “ஒளிபுகும்தன்மை (Transparence) என்பது இன்றைய கலையிலும்—விமர்சனத்திலும்—மிக உயர்ந்த, விடுதலையளிக்கும் மாண்பாகும்,” என்று எழுதும் அவர், அதை “ஒரு பொருளின் சுய ஒளிர்வை அதுவாகவே அனுபவிப்பது” என வரையறுக்கிறார்; அதற்கு உதாரணங்களாக “ப்ரெஸ்ஸான், ஓசு ஆகியோரின் திரைப்படங்களையும், ரெனோவரின் தி ரூல்ஸ் ஆஃப் தி கேம் படத்தினையும்” முன்வைக்கிறார்.¹¹ கட்டுரை பின்னர் புலன்களுக்கான ஒரு போதனைப் பெருவழியை உரைத்து முடிகிறது; இன்று வாசிக்கும்போது அதுவே திரைப்படக் காதலின் ஆகச்சிறந்த இலக்கணமாக ஒலிக்கிறது: “நாம் இன்னும் ஆழமாகப் பார்க்கக் கற்க வேண்டும், இன்னும் நுட்பமாகக் கேட்கக் கற்க வேண்டும், இன்னும் தீவிரமாக உணரக் கற்க வேண்டும்.”¹²
“மௌனத்தின் அழகியல்” (The Aesthetics of Silence – 1967) என்னும் கட்டுரை, இந்தக் கற்பித்தலை கவனத்தின் மீவியற்பியலாக (metaphysics of attention) ஆழப்படுத்துகிறது. கலை என்பது “கவனத்தைக் குவிப்பதற்கான ஒரு தொழில்நுட்பம், கவனத்தின் திறன்களைக் கற்பிப்பதற்கான கலைநெறி,” என்று வாதிடும் சான்டாக், கலையின் வரலாறு என்பது சூழலின் மீது படரும் விழி நகர்வாகவும் (panning), பின்னர் நாம் காணக் கற்றுக்கொள்ளும் காட்சிகளுக்குப் பெயரிடுவதாகவும் விரிகிறது என்கிறார். அவரது அடைப்புக்குறிக்குள் வரும் உவமை சினிமாத்தன்மை கொண்டதும் கனிவானதுமாகும்: ஆஸ்கார் வைல்ட் கூறியதுபோல, கவிஞர்களும் ஓவியர்களும் கற்பிக்கும் வரை மக்கள் மூடுபனியைப் பார்க்கவேயில்லை; அதைப்போலவே, “திரைப்படங்களின் யுகத்திற்கு முன்னர் மனித முகத்தின் பன்முகத்தன்மையையும் அதன் நுட்பங்களையும் இத்தனை ஆழமாக எவருமே கண்டதில்லை என்பது உறுதி.”¹³ இரண்டு பத்திகளுக்குப் பிறகு, ப்ரெஸ்ஸானையும் ஓசுவையும் வாசித்தவர்கள் உடனே இனங்கண்டுகொள்ளும் ஒரு வேறுபாடு பிறக்கிறது: ‘பார்வை’ (look) என்பது தன்னிச்சையானது, சஞ்சரிக்கும் தன்மை கொண்டது; ஆனால் ‘உற்றுநோக்கல்’ (stare) என்பது “நிலையானது, அலைபாயாதது, ‘நிலைத்தன்மை’ கொண்டது.” “பாரம்பரியக் கலை ஒரு பார்வையை அழைக்கிறது. மௌனமான கலையோ உற்றுநோக்கலைத் தோற்றுவிக்கிறது.”¹⁴ இருளடைந்த அரங்கம், மூன்றாம் வரிசையின் நடுவே உள்ள இருக்கை, ஒரு நிலப்பரப்பைப் போல மாறும்வரை முகத்தருகே நீளும் அண்மைக்காட்சி (close-up): இதுவே உற்றுநோக்கல் நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்ட வடிவமாகும்; மேலும் சான்டாக்கின் திரைப்படக் காதல் என்பது, உற்றுநோக்குவதற்காகவே சிருஷ்டிக்கப்பட்ட ஒரு சமூக வெளியின் மீதான பேரன்பேயாகும்.
இந்தத் திட்டத்துடனான முரண்கள் உடனே வெடித்தன. பழைய நியூயார்க் அறிவுஜீவிகளுக்கு, சான்டாக்கின் “புதிய உணர்வுநிலை” (new sensibility) என்பது இலக்கியத்திற்கு விமர்சனம் செலுத்தவேண்டிய தார்மீகத் தீவிரத்தை அற்பத்தனமாகக் கைவிட்டுவிட்ட ஒன்றாகத் தோன்றியது; இர்விங் ஹோவின் “தி நியூயார்க் இன்டலெக்சுவல்ஸ்” (1968) கட்டுரை, தீர்ப்பளிக்கும் திறனை உணர்ச்சிப் பரவசத்திற்கு விற்றுவிட்டவர்களின் வரிசையில் அவரை நிறுத்தியது. அந்தத் தாக்குதல் எத்தனை பாலினப் பாரபட்சம் கொண்டது என்பதை ஜேம்ஸ் பென்னர் நிறுவியுள்ளார்: ‘நிகழ்வுகள்’ (happenings), ‘கேம்ப்’ மற்றும் கொதார்த் குறித்து எழுதிய ஒரு இளம் பெண், ஆண்களின் இலக்கியக் குடியரசுக்கு விடுக்கப்பட்ட ஒரு கவர்ச்சிகரமான அச்சுறுத்தலாகச் சித்தரிக்கப்பட்டார்.¹⁵ ஆனால், அவரை வியந்து போற்றிய வாசகர்களிடமிருந்தே மிக ஆழமான ஆட்சேபனைகள் எழுந்தன. சான்டாக்கின் ‘செயல்முறை’ குறித்த ஆரம்பகால விரிவான ஆய்வில் சோன்யா சேய்ர்ஸ் (Sohnya Sayres), சான்டாக்கின் கட்டுரைகள் ஏராளமான முரண் நயமிக்க பொன்மொழிகளால் கட்டப்பட்டிருப்பதால், “அவரது வாதங்களின் தர்க்கம் ஒரு விடுகதைச் சித்திரம்போலத் (jigsaw) துண்டுபடுகிறது,” என்றும், இதன்வழியாக “ஆழமான வளர்ச்சியையும் மெய்ப்பித்தலையும் விட, கூர்மையும் ஆட்சேபனையுமே அவருக்கு முதன்மையாகின்றன” என்பதையும் ஒருவர் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது என்றார்.¹⁶ இந்தக் குற்றச்சாட்டு நியாயமானது, சான்டாக்கும் அதை ஓரளவுக்கு ஒப்புக்கொண்டார். விளக்கவுரைகளுக்கு எதிராக நூலின் முன்னுரையில், தான் எழுதியவை யாவும் “கறாராகச் சொன்னால் விமர்சனங்களே அல்ல, மாறாக ஓர் அழகியலுக்கான ஆய்வு மாதிரிகள், என் சொந்த உணர்வுநிலைக்கான ஒரு கோட்பாடு” என்று அவர் மனந்திறந்தார்.¹⁷
அந்த ஒப்புதல் இன்னும் ஆழமான சிக்கலைத் திறந்துவிடுகிறது. கலையின் காமவியல் என்பது விளக்கவுரைகளின் இன்மை அல்ல; கலையில் எது முக்கியமானது என்பதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட விளக்கமே அதுவாகும்; மேலும் அதன் தெரிவுகள் பிற விளக்கவியல் நெறிகளைப் போலவே கருத்தியல் சார்புடையவை. சான்டாக் முன்வைத்த ஒளிபுகும்தன்மையின் மரபு (ப்ரெஸ்ஸான், ஓசு, ரெனோவர், கொதார்த், அந்தோனியோனி, த்ரூஃபோ, மற்றும் கியூகர், வால்ஷ், ஹாக்ஸின் ஹாலிவுட் சினிமாக்கள்) என்பது இருபதாம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலக் கலை சினிமாவையும், அதன் மூல கர்த்தாக்களையும் (auteurs) கொண்ட ஒரு மரபாகும். அது தாராளமானதுதான், ஆயினும் பெருவெற்றிடங்கள் நிறைந்த ஒரு வரைபடம். தென்னிந்தியாவிலிருந்து பார்க்கும்போது, வெகுஜன மற்றும் அரசியல் மெலோடிராமாவை (Melodrama) அது போதுமான அளவு கணக்கில் கொள்ளாததே அதன் வெளிப்படையான போதாமையாகும். கதையின் “பரிதாபகரமான செய்திகளை” பிம்பத்தின் நயத்திற்கு எதிராக சான்டாக்கின் திட்டம் நிறுத்துகிறது; ஆனால் துணைக்கண்டத்தின் புகழ்பெற்ற வெகுஜனத் திரைப்படங்களில்—மெட்ராஸ் ஸ்டுடியோ படங்கள் தொடங்கி 1950களின் திராவிட அரசியல் மெலோடிராமாக்கள் வரை—அந்தச் செய்தியேதான் மேல்தளமாகத் திகழ்கிறது: அது பாடப்படுகிறது, அடுக்குமொழியில் முழங்கப்படுகிறது, முகப்புத் தட்டையான சட்டகங்களில் (frontal tableaux) பொருத்தப்படுகிறது, நட்சத்திரத்தின் உடலின் மீது எழுதப்படுகிறது, பார்வையாளனை ஒரு பொதுவெளியாக பாவித்து நேரடியாக உரையாற்றுகிறது.¹⁸ உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டின் உச்சத்திற்குள் பெரும் பகுதி தள்ளப்பட்டுவிட்டது; இருப்பினும் உணர்ச்சிப் பெருக்கம் என்பது உள்ளுறை அர்த்தங்களையோ கருத்தியல் முரண்பாடுகளையோ முற்றாக அழித்துவிடுவதில்லை. பீட்டர் ப்ரூக்ஸ் கற்பித்தபடி, மெலோடிராமா என்பது எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாகப் பேசிவிடும் ஒரு பாணியாகும்; அவ்வகையில் வெளிப்படையான மேல்தளத்திற்கும் மறைந்திருக்கும் பொருளுக்குமான முரணை அது சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது. ஆயினும், சான்டாக்கின் ஒளிபுகும்தன்மையின் காமவியல், இந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கக் கலைவடிவங்களின் அரசியல் மற்றும் உணர்வுசார் இயக்கங்களை முழுமையாக ஆராயாமல் விட்டுவிட்டது. சான்டாக்கின் மேல்தளக் கோட்பாடு இந்த வெளிப்பாட்டுத் திரைப்படங்களுக்குப் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை என்பது அவரது கோட்பாட்டின் தோல்வி அல்ல; மாறாக அது இன்னும் எத்தனையோ தூரம் பயணம் செய்திருக்க வேண்டும் என்பதன் அடையாளமே.
அக்கோட்பாடு உண்மையில் பயணித்தது, ஆனால் அவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கக்கூடிய திசைகளில் அல்ல. ஸ்டீபன் பெஸ்ட் மற்றும் ஷாரன் மார்கஸ் ஆகியோர் 2009இல் முன்வைத்த “மேல்தள வாசிப்பு” (surface reading) முறையும், ரீட்டா ஃபெல்ஸ்கியோடு இணைந்த பின்-விமர்சனத் திருப்பமும் (postcritical turn), அறிகுறிசார் வாசிப்புக்கு (symptomatic reading) எதிரான தங்கள் கலகத்தில் “விளக்கவுரைகளுக்கு எதிராக” கட்டுரையைத் தங்கள் மூதாதையராகச் சுவீகரித்துக்கொண்டன.¹⁹ இந்த வம்சாவளி உண்மையானதுதான், ஆனால் முழுமையற்றது. சான்டாக்கின் மேல்தளம் என்பது ஒருபோதும் கபடமற்றது அல்ல, வெறும் விவரணை சார்ந்ததும் அல்ல; அது காமத்தாலும் தீர்ப்பளிக்கும் விழிப்பாலும் கனன்றுகொண்டிருந்தது. அவரது காமவியல் என்பது எந்தவொரு விளக்கவியல் நெறியைப் போன்றும் மிகக் கறாரான ஒரு ஒழுங்குமுறையாகும்; திரையில் தோன்றுவதற்கு விமர்சகன் தகுதியுடையவனாக மாறவேண்டும் என்ற கோரிக்கையாகும் அது. அந்தக் கோரிக்கையே அவரது மரபில் காக்கப்பட வேண்டிய ஆகச்சிறந்த பகுதியாகும்; மேலும் “மேல்தளம்” என்பது வெறும் ஆய்வுமுறைசார் வசதியாகச் சுருக்கப்படும்போது மிக எளிதாகத் தொலைந்துபோகக்கூடியதும் அதுவே.
“விளக்கவுரைகளுக்கு எதிராக” என்பது சான்டாக்கின் திரைப்படக் காதலின் பிரகடனம் என்றால், “கேம்ப் பற்றிய குறிப்புகள்” (Notes on ‘Camp’ – 1964) என்பது அவரது இன்பத்தின் ஒப்புதல் வாக்குமூலமாகும். கேம்ப் என்பது ஒரு ரசனை உணர்வு; அதன் சாரம் “இயற்கைக்கு மாறானவற்றின் மீதான காதல்: செயற்கைத்தன்மை மற்றும் மிகைப்படுத்தலின் மீதான விருப்பம்.” பாரம்பரிய பாலே நடனம், ஓபரா, திரைப்படங்கள் போன்ற முழுக் கலை வடிவங்களுமே அதனால் நிரம்பி வழிகின்றன; மேலும் பத்து மிகச்சிறந்த மோசமான திரைப்படங்களின் பட்டியலை வெளியிடும் திரைப்பட விமர்சனமே “இன்று கேம்ப் ரசனையை மக்களிடம் கொண்டுசேர்க்கும் மிகப்பெரிய ஊடகமாகத் திகழ்கிறது; ஏனெனில் பெரும்பாலான மக்கள் இன்றும் உற்சாகத்தோடும் பகட்டற்ற முறையிலுமே திரைப்படங்களுக்குச் செல்கின்றனர்.”²⁰ அந்தக் குறிப்புகள் திரைப்படங்களால் நிரம்பி வழிகின்றன: ஷோட்சாக்கின் கிங் காங், பஸ்பி பெர்க்லியின் இசை நடனங்கள், டீட்ரிச்சுடன் ஸ்டெர்ன்பெர்க் உருவாக்கிய ஆறு அமெரிக்கத் திரைப்படங்களின் “மிகை அழகியல்,” சுய-பகடி என்னும் சிக்கலின் மாதிரியாக விளங்கும் ஹிட்ச்காக், ஜப்பானிய அறிவியல் புனைகதைப் படங்கள், மற்றும் வெறும் மகிழ்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்டு கேம்ப் வழியே அணுகக்கூடியதாயினும் “மிகத் தீவிரமான போற்றுதலுக்கும் ஆய்வுக்கும் உரிய” லூயி ஃபியூயாதின் (Louis Feuillade) மகத்தான திரைப்படங்கள்.²¹
இந்தக் குறிப்புகளின் நடுவே, திரைப்படக் காதலர்களின் வழிபாட்டின் மையத்தில் இருப்பதைப் போல, ஒரு முகம் நிற்கிறது. பேடிக் கலையின் (androgyne) மீதான கேம்ப்பின் காதலின் மாபெரும் படிமங்களில் ஒன்றாக, “கிரேட்டா கார்போவின் நிறைவழகின் பின்னே உறையும் மர்மமான பேடிமை வெட்டவெளியை” சான்டாக் நிறுத்துகிறார்; பின்னர் கார்போவை “கேம்ப் ரசனையின் மாபெரும் தீவிர விக்கிரகம்” என்று அழைக்கிறார்; “ஒரு நடிகையாக அவரது போதாமை (குறைந்தபட்சம், ஆழமின்மை) அவரது அழகை மெருகேற்றுகிறது. அவர் எப்போதும் அவராகவே இருக்கிறார்.”²² கேம்ப் விழி கதாபாத்திரத்தின் வளர்ச்சியை விரும்புவதில்லை; அது கதாபாத்திரத்தை “இடையறாத கனன்றெரியும் நிலையாகவே” (continual incandescence) வேண்டுகிறது. தான் நேசிப்பதை அது ஏளனம் செய்வதில்லை. “கேம்ப் ரசனை என்பது ஒரு வகையான அன்பு, மனித இயல்பின் மீதான அன்பு,” என சான்டாக் எழுதுகிறார். “கேம்ப் என்பது ஒரு கனிவான உணர்வு.”²³ ஆயிரக்கணக்கான நள்ளிரவுக் காட்சிகளை உயிர்ப்போடு வைத்திருந்த, கேலி நயமும் பேரன்பும் கலந்த இரட்டை வெளிப்பாட்டை—நட்சத்திரத்திற்கும் திரைப்படக் காதலனுக்கும் இடையிலான பிணைப்பை—விவரிக்க ஒரு ஒற்றை வாக்கியம் வேண்டுமானால், இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றைச் சொல்லிவிட முடியாது.
ஆயினும் “கேம்ப் பற்றிய குறிப்புகள்” என்பதே சான்டாக் மிகக் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்பட்ட கட்டுரையாகவும் அமைந்தது. “பெரும்பாலும் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களே கேம்ப் ரசனையின் முன்னோடிகளாகவும்—அதன் மிகத் தெளிவான பார்வையாளர்களாகவும்—திகழ்கிறார்கள்” என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்; மேலும் “நவீன உணர்வுநிலையின் இரு முன்னோடிச் சக்திகள் யூதர்களின் தார்மீகத் தீவிரமும், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் அழகியல்வாதமும் கேலி நயமுமேயாகும்” என்ற வியத்தகு கூற்றை முன்வைத்தார். ஆனால் கேம்ப் என்பது “வெறும் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் ரசனையை விடவும் மேலானது” என்றும், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் அதைக் கண்டறியாவிட்டாலும் வேறு யாராவது கண்டறிந்திருப்பார்கள் என்றும், கேம்ப் இயல்பிலேயே அரசியல் அற்றது, “ஒழுக்கத்தைக் கரைக்கும் ஒரு திரவம்” என்றும் அவர் வாதிட்டார்.²⁴ 1990களின் பால்புதுமையியல் (Queer theory) கோட்பாட்டாளர்களுக்கு இதுவே இச்சிந்தனையின் அடிப்படைப் பிறழ்வாகத் தெரிந்தது. மோ மேயரின் (Moe Meyer) தி பாலிடிக்ஸ் அண்ட் போயட்டிக்ஸ் ஆஃப் கேம்ப் நூலின் முன்னுரை, கேம்ப்பை “ஒரு பால்புதுமை அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் நிகழ்த்து நடைமுறைகள் மற்றும் உத்திகளின் ஒட்டுமொத்த வடிவம்” என வரையறுத்தது; அக்கட்டுரைத் தொகுப்பின் ஆசிரியர்கள், உயிர்வாழ்விற்கான ஒரு துணைப் பண்பாட்டுக் குறியீட்டை அதன் சமூகத்திடமிருந்து பிரித்தெடுத்து, நேர்பாலீர்ப்பு உலகிற்கு ஒரு கவர்ச்சி பாணியாக விற்றுவிட்ட கணமாக சான்டாக்கின் விவரணையை விமர்சித்தனர்.²⁵ அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, டெர்ரி கேஸிலின் நினைவுக் கட்டுரையும், பின்னர் பெஞ்சமின் மோசரின் வாழ்க்கை வரலாறும், பெண்களுடனான தனது உறவுகள் குறித்து சான்டாக் பொதுவெளியில் பேணிய மௌனங்களை வெளிக்கொணர்ந்தபோது இந்த முரண் மேலும் ஆழமடைந்தது.²⁶ ஒரு வெகுஜன வாசகப் பரப்புக்கு பால்புதுமை உணர்வுநிலையை அடையாளப்படுத்திய கட்டுரையை எழுதியவர், தன் வாழ்நாளில் பெண்களுடனான உறவுகளைப் பொதுவில் அங்கீகரித்திருந்த போதிலும், தன் சொந்த பாலியல் குறித்து மிகவும் எச்சரிக்கையுடனும் மூடுமந்திரமாகவுமே இருந்தார்.
இந்த விமர்சனங்கள் நியாயமானவை, சினிமா வரலாற்றுக்கு மிக முக்கியமானவை: சான்டாக் தி நேஷன் இதழில் ஆதரித்து எழுதிய ஜாக் ஸ்மித்தின் ஃபிளேமிங் கிரீச்சர்ஸ் மற்றும் கென்னத் ஆங்கரின் திரைப்படங்கள், வெறும் ரசனையாக மாறுவதற்கு முன்பே ஒரு பால்புதுமை எதிர்ப்புக் கலாச்சாரத் திரைப்படங்களாகத் திகழ்ந்தவை. ஆனால் சான்டாக் தானே ஒரு பத்தாண்டிற்குள் தனது திரைப்படக் காதலின் கேம்ப் விக்கிரகத்தை மறுபரிசீலனை செய்தார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். பிரதர் கார்ல் படத்தை இயக்கிய எழுத்தாளரின் படைப்பாக சாட்டர்டே ரிவ்யூ இதழில் வெளியான “முதுமையின் இரட்டை அளவுகோல்” (The Double Standard of Aging – 1972) கட்டுரையில், தான் போற்றிய அந்த முகத்திற்கு அவர் மீண்டும் திரும்புகிறார். “ஒரு பெண்ணாக இருப்பது என்பதே ஒரு நடிகையாக இருப்பதுதான்,” என இப்போது அவர் எழுதுகிறார்; பெண்மை என்பது “ஒரு வகையான நாடகம்,” மேலும் ஒரு பெண்ணின் முகம் மாறாத, வடுக்களற்ற ஒரு முகமூடியாக இருக்கும் வரையே மதிக்கப்படுகிறது. “மாதிரிப் பெண் முகம் என்பது கார்போவின் முகமே.”²⁷ கேம்ப் கொண்டாடிய அந்த ஒளிவீசும் வெட்டவெளி, இப்போது காலத்தின் மாற்றங்களுக்குள் வெளிப்படையாக வாழ்வதற்காகப் பெண்களைத் தண்டிக்கும் ஒரு சமூக அமைப்பின் இலட்சிய வடிவமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இது ஒரு பின்வாங்கலோ மறுப்போ அல்ல; சான்டாக் கார்போவை நேசிப்பதை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை. ஒரே பிம்பம் ஒரு கனிவான உணர்வாகவும் இருக்க முடியும், அதேவேளையில் ஒரு கட்டுப்பாட்டு அதிகாரக் கருவியாகவும் செயல்பட முடியும் என்பதையும், திரைப்படக் காதலன் இந்த இரண்டு உண்மைகளையும் ஒரே பார்வையில் தாங்கிப் பிடிக்க வேண்டும் என்பதையும் கண்டடையும் ஒரு மனதின் குரலே இது.
ஐரோப்பிய-அமெரிக்க எல்லைகளுக்கு அப்பாலுள்ள நட்சத்திரப் பண்பாடுகளில் பணியாற்றும் எவருக்கும் இதில் ஒரு கூடுதல் பாடம் உண்டு. கேம்ப் என்பது மேற்கோள் குறிகளைச் சார்ந்தது; “ஒரு பெண்ணாக அல்லாமல், ஒரு ‘பெண்ணாக'” காண்பதில் அது தங்கியுள்ளது.²⁸ தமிழ்நாட்டில் எம். ஜி. ராமச்சந்திரன் போன்ற நட்சத்திரங்களைச் சுற்றி உருவான பக்திபூர்வமான பார்வையாளர் முறைமை—ரசிகர் மன்றங்கள், பிரம்மாண்டக் கட்-அவுட்டுகள், வாக்குப்பெட்டி அரசியல்—கிட்டத்தட்ட மேற்கோள் குறிகளற்றே இயங்குகிறது: அங்கு உணர்ச்சி மிகைமை என்பது கேலி கலந்த விலகலுடன் ரசிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக திரைக்கும் மக்களுக்குமான ஓர் உடன்படிக்கையாகவே வாழப்படுகிறது. எம். எஸ். எஸ். பாண்டியனின் “பிம்பப் பொறி” (The Image Trap) பற்றிய ஆய்வு, அந்த உடன்படிக்கை எவ்வாறு அரசியல் அதிகாரமாக முழுமையாக மாற்றப்பட்டது என்பதை நிறுவுகிறது.²⁹ அங்கிருந்து பார்க்கும்போது, கேம்ப் என்பது ஒரு உலகளாவிய உணர்வுநிலையாக அன்றி, திரைப்படக் காதலின் ஒரு பிராந்திய மொழிநடைக் கிளைமொழியாகவே (dialect) தோன்றுகிறது; கேலி நயம் புகலிடமாகவும் இன்பமாகவும் அமைந்த ஒரு பெருநகரச் சிறுபான்மையினரின் மொழி அது. சான்டாக் அந்த மொழிநடையின் இலக்கணத்தை இணையற்ற துல்லியத்துடன் நமக்கு வழங்கினார். மக்கள் திரைப்படங்களை நேசிக்கும் ஒரே மொழி அதுதான் என்று அவர் முற்றாகக் கூறிவிடவில்லை; ஆனால் அவரது வாசகர்கள் பலரும் பெரும்பாலும் அவ்வாறே கருதினர்.
1974 மற்றும் 1975 ஆம் ஆண்டுகளில் சான்டாக் தனது சொந்தக் கருவிகளையே விசாரணைக்கு உட்படுத்திய கட்டுரையை எழுதினார். “வசீகரிக்கும் பாசிசம்” (Fascinating Fascism) கட்டுரை, லெனி ரீஃபன்ஸ்டாலின் (Leni Riefenstahl) தென் சூடான் நூபா பழங்குடியினரைப் பற்றிய “126 அற்புதமான வண்ணப் புகைப்படங்கள்” கொண்ட நூலில் தொடங்குகிறது; “சமீபத்திய ஆண்டுகளில் எங்குமே வெளியிடப்படாத மிக மயக்கும் புகைப்பட நூல்” என்று அதைக் குறிப்பிடும் அவர், அந்த மயக்கமே இங்குப் பெரும் சிக்கலாக உருவெடுக்கிறது என்பதை நிறுவுகிறார்.³⁰ திரைப்படக் காதல் வரலாற்றில் இந்தக் கட்டுரையைத் தவிர்க்க முடியாததாக மாற்றுவது அதன் இலக்கேயாகும். ரீஃபன்ஸ்டாலின் மறுவாழ்வு அந்த ஆண்டில் உச்சத்தை எட்டியிருந்தது; “கொலராடோவில் கோடைகாலத்தில் நடைபெற்ற புதிய திரைப்படக் காதலர்கள் கட்டுப்பாட்டிலான திரைப்பட விழாவில்” (டெல்லூரைடு) அவர் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்துகொண்டார்; மேலும் “முன்னணித் திரைப்படக் கலை வட்டாரத்தின் மிகச் செல்வாக்கு மிக்க குரல்கள்” அவரது பாதுகாவலர்களாக மாறினர்.³¹ திரைப்படக் காதலர்கள் “திரைக்கலையின் ஒரு நூற்றாண்டு” கட்டுரையில் வருவது போன்ற களங்கமற்ற காதலர்கள் அல்ல. அவர்கள், இந்த விவகாரத்தில், ஒரு பாசிசக் கறையை வெள்ளையடித்து மறைக்கும் முகவர்களாகவே செயல்பட்டனர்.
(அடுத்த இதழில் நிறையும்)
