முந்தைய பகுதி
4. அந்நிய தேசத்து விசித்திரங்கள் (The Absurdity of the Foreign)
புலம்பெயர்ந்த ஒருவனின் கண்களுக்கு புதிய நிலம் ஒரு புதிராகத் தெரிகிறது. முத்துலிங்கம் இந்தப் புதிரை ‘விசித்திரம்’ (Oddity) என்ற சொல்லால் அணுகுகிறார். ஒரு கலாச்சாரத்தின் தர்க்கம் இன்னொரு நிலத்தில் எப்படி அபத்தமாகிறது என்பதை அவர் விவரிக்கும் விதம், ஒரு மானுடவியலாளரின் (Anthropologist) துல்லியத்தைக் கொண்டது. மாய யதார்த்தவாதம் (Magical Realism) நிகழாமலேயே, யதார்த்தத்தை ஒரு மாய அனுபவமாக மாற்றும் வித்தை இவருடையது.
அந்நிய தேசங்கள் முத்துலிங்கத்திற்கு வெறும் நிலக்காட்சிகளாக மட்டும் புலப்படுவதில்லை; அவை விசித்திரங்களின் களஞ்சியமாகத் திகழ்கின்றன. ஒரு கலாச்சாரத்தின் தர்க்கம் (Logic) இன்னொரு கலாச்சாரத்தின் முன்னால் அபத்தமாக (Absurd) நிற்பதை அவர் நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார். மொழி தெரியாத ஒரு நாட்டில் ஒருவன் எதிர்கொள்ளும் ‘விசித்திரங்கள்’, அந்தச் சூழலின் மாய யதார்த்தவாதத் தன்மையை (Magical Realism) வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஒரு விமான நிலையக் குடிவரவு அதிகாரி கேட்கும் அபத்தமான கேள்வியோ, அல்லது கனடியக் குளிரில் ஒருவன் தன் பூர்வீக உணவைத் தேடும் வினோதமோ – இவை அனைத்தும் எதார்த்த வாழ்வின் திரைவிலகும் தருணங்கள். முத்துலிங்கம் இந்தப் பகுதிகளை எழுதுகையில் ஒரு மானுடவியலாளரைப் போல (Anthropologist) மாறுகிறார். அவர் எதையும் தீர்ப்பிடுவதில்லை; மாறாக, வாழ்வின் முடிவற்ற விசித்திரங்களை வியப்புடன் கவனிப்பவராக (Observer) மட்டுமே இருக்கிறார்.
புலம்பெயர்ந்த ஒருவனுக்கு புதிய நிலம் என்பது விசித்திரங்களின் தொகுப்பு. முத்துலிங்கம் இந்தப் புள்ளியை ‘Ethnographic’ (இனவரைவியல்) கண்ணோட்டத்துடன் அணுகுகிறார்.
- கலாச்சார அதிர்ச்சி (Culture Shock): ‘எங்கெங்கோ’ கதையில் வரும் வெவ்வேறு நாட்டு மனிதர்களின் விசித்திரமான நடத்தைகள், ஒரு மனிதனின் ‘சரி-தவறு’ குறித்த மதிப்பீடுகள் நிலத்திற்கு நிலம் எப்படி மாறுகின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன.
யதார்த்த மாயங்கள்: ‘கடவுள் தொடங்கிய இடம்’ போன்ற கதைகளில் ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்பின் விசித்திரங்கள், எதார்த்தமான அதேசமயம் மாயாஜாலமான (Magical realism) ஒரு உணர்வைத் தருகின்றன. “விசித்திரம்” என்பது இங்கே ஒரு அதிசயம் அல்ல, மாறாகப் பழகாத ஒரு யதார்த்தம் மட்டுமே.
விக்டர் ஸ்க்லோவ்ஸ்கி (Viktor Shklovsky) முன்வைத்த ‘அந்நியமாக்கல்’ (Defamiliarization) என்ற உத்தியை ‘கடவுள் தொடங்கிய இடம்’ என்ற கதையில் பார்க்கலாம். பழகிய ஒரு விஷயத்தை முற்றிலும் புதிய கோணத்தில் காட்டுவதன் மூலம் வாசகனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துவது.
- அதிநவீன பார்வை: ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்பை ஒரு தமிழன் பார்க்கும் போது, அது ‘அந்நியன்’ (The Other) என்ற கோட்பாட்டின் படி அமையாமல், ஒரு ‘உள்வாங்கும் தன்மையுடன்’ (Empathy) அமைவதைப் பகுப்பாய்வு செய்யலாம்.
- சர்வதேசத் தரம்: ஒரு நிலத்தின் வறுமையும் விசித்திரமும் முத்துலிங்கத்தின் மொழியில் எப்படி ‘மாய யதார்த்தவாதத்’ (Magical Realism) தன்மையைப் பெறுகின்றன என்பதை லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்களோடு ஒப்பிடலாம்.
அ) தர்க்கங்களின் மோதல் (Conflict of Logic)
ஒரு கலாச்சாரத்தில் மிகவும் சாதாரணமான ஒரு விஷயம், இன்னொரு கலாச்சாரத்தில் எப்படி ஒரு விசித்திரமான அல்லது அபத்தமான நிகழ்வாக மாறுகிறது என்பதை முத்துலிங்கம் நுணுக்கமாகக் கவனிப்பார்.
- சட்டங்களும் நடைமுறைகளும்: மேலைநாடுகளில் இருக்கும் வினோதமான சட்டங்கள் (உதாரணத்திற்கு, ஒரு செடியைப் பராமரிப்பது அல்லது குப்பையைக் கையாள்வது தொடர்பான விதிகள்) ஒரு ஆசிய மனிதனின் பார்வையில் எப்படி வேடிக்கையாகத் தெரிகிறது என்பதை அவர் பதிவு செய்வார்.
- அவருடைய கதைகளில் வரும் அதிகாரிகள் பெரும்பாலும் இயந்திரத்தனமான தர்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருப்பார்கள். அந்த ‘தர்க்கம்’ எதார்த்த வாழ்வோடு மோதும்போது ஒரு விசித்திரமான சூழல் உருவாகும்.
ஆ) மொழியின் எல்லைகளும் மொழியற்ற தொடர்பும்
அந்நிய தேசம் தரும் மிகப்பெரிய விசித்திரம் அதன் மொழி.
- நேரடி மொழிபெயர்ப்புச் சிக்கல்கள்: தமிழ் மொழிப் பிரயோகங்களை அப்படியே ஆங்கிலத்தில் அல்லது அந்நிய மொழியில் சொல்ல முயலும் போது ஏற்படும் குளறுபடிகளை அவர் ஒரு நகைச்சுவை கலந்த விசித்திரமாக மாற்றுவார்.
- மொழியே தெரியாத இரண்டு மனிதர்கள் ஒரு அந்நிய நிலத்தில் சந்திக்கும் போது, அவர்களின் மௌனமும் செய்கைகளும் ஒரு புதிய புரிதலை உருவாக்கும். இது ஒருவகையில் சாமுவேல் பெக்கெட் (Samuel Beckett) போன்றவர்களின் ‘Absurdist’ பாணியை மென்மையாகத் தழுவியது.
இ) மனிதர்களின் விசித்திரமான சுபாவங்கள்
முத்துலிங்கம் தான் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனையும் ஒரு ‘கதாபாத்திரமாகவே’ பார்க்கிறார்.
- சோமாலியாவின் ஒரு குக்கிராமத்தில் வசிக்கும் மனிதராகட்டும், அல்லது கனடாவின் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் தனிமையில் வாடும் முதியவராகட்டும் – அவர்களின் விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களை அவர் எள்ளி நகையாடாமல், வியப்புடன் (Wonder) பதிவு செய்வார்.
- “மௌனம்” அல்லது “தனிமை” என்பதை அவர்கள் கையாளும் விதம், ஒரு புலம்பெயர்ந்த மனிதனுக்கு எப்படி ஒரு விசித்திரமான காட்சியாகப் புலப்படுகிறது என்பதை அவர் விளக்குவார்.
ஈ) ‘The Uncanny’ – பழகிய நிலத்தின் அந்நியமுகம்
முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் சில நேரங்களில் நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு பொருள் அல்லது நிகழ்வு, ஒரு அந்நிய சூழலில் வைக்கும் போது முற்றிலும் வேறொரு பரிமாணத்தைப் பெறும்.
- ஈழத்தில் மிகச் சாதாரணமான ஒரு காய்கறி அல்லது பழம், மேலைநாட்டுச் சந்தையில் ஒரு அபூர்வமான, விலைமதிப்பற்ற பொருளாகக் காட்சி தருவது.
- இந்த முரண் (Contrast) வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையையும், இடத்திற்கு இடம் மாறும் மதிப்பீடுகளையும் நமக்கு உணர்த்தும்.
ஆல்பர்ட் காம்யு (Albert Camus) போன்றவர்கள் அபத்தவாதத்தை (Absurdism) வாழ்வின் சூன்யமாகப் பார்த்தார்கள். ஆனால் முத்துலிங்கம், அந்த அபத்தத்தையே ஒரு சுவாரசியமான அனுபவமாகப் பார்க்கிறார். இந்த வேறுபாட்டை இங்கு சுட்டிக்காட்டலாம்.
உதாரணத்திற்கு, ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு நடக்கும் சூழலில் ஒருவன் தன் செருப்பைத் தேடுவது போன்ற மிகச்சிறிய, ஆனால் அந்தச் சூழலில் அபத்தமான ஒரு செயலை அவர் விவரிப்பார். குடிவரவுத் துறையில் நடக்கும் உரையாடல்களை சுட்டலாம். இது ஒரு ‘Ethnographic study’ (இனவரைவியல் ஆய்வு) போலவும் அணுகலாம். ஒரு எழுத்தாளன் எப்படி ஒரு மானுடவியலாளராக மாறி அந்நியச் சமூகத்தைப் பார்க்கிறான் என்பதை விளக்குகிறது.
இந்த ‘விசித்திரம்’ என்பது முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் ஒரு மாயத் திரையைப் போன்றது. அது யதார்த்தத்தை மறைப்பதில்லை, மாறாக எதார்த்தத்தின் மற்றொரு முகத்தைக் காட்டுகிறது.
— ✧ —
5. அபத்தத்தின் மீதான புன்னகை:
அ. முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் நுட்பமான நகைச்சுவையும்
அங்கதப் பரிமாணங்களும்
ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் யுத்தம், இழப்பு, மற்றும் இடப்பெயர்வு சார்ந்த பதிவுகள் நீண்டகாலமாக உணர்ச்சிப் பெருக்கையும் ‘கதறல் பாணியையும்’ (Melodramatic discourse) முதன்மை அழகியலாகக் கொண்டிருந்தன. இச்சூழலில், எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கம் இப்போக்கிலிருந்து முற்றிலும் விலகி, ‘அங்கதத்தையும்’ (Satire) ‘நுட்பமான எள்ளலையும்’ (Subtle Wit) ஒரு தற்காப்பு அழகியலாகவும் (Coping Aesthetics) இருப்பியலியல் கவசமாகவும் (Existential Shield) கையாளுகிறார். உணர்ச்சிசார் அதிர்ச்சிகளைச் (Trauma) செங்குத்தாக எதிர் கொள்ளாமல், வாழ்வின் அபத்தங்களைச் (Absurdity of Existence) சுட்டிக்காட்டி எள்ளி நகையாடுவதன் மூலம், அவர் துயரத்தின் கூர்மையை மழுங்கடிக்கிறார்.
அன்டன் செக்கோவ் (Anton Chekhov), மார்க் ட்வைன் (Mark Twain), மற்றும் பிரான்ஸ் காஃப்கா (Franz Kafka) ஆகியோரின் சர்வதேச அங்கத மரபுகளோடு முத்துலிங்கத்தின் கதைகளை கோட்பாட்டு ரீதியாக ஒப்பிட்டுப் பேசலாம். ‘தன்னிலை எள்ளல்’ (Self-deprecating humor), ‘சொற்சிக்கன அங்கதம்’ (Linguistic understatement), மற்றும் ‘சூழல் நகைமுரண்’ (Situational irony) ஆகியவற்றின் வழியே இவர் அதிகார அமைப்புகளை (Power structures) எதிர்கொள்ளும் ‘அமைதியான கலகத்தை’ (Silent Rebellion) வெளிப்படுத்துகிறது. முடிவாக, துயரத்தை மெலோட்ராமாவாக மாற்றாமல் புன்னகையின் வழியே கடத்துவதன் மூலம், வாசகனுக்கு ஒரு நவீன ‘காதர்சிஸ்’ (Catharsis through Absurdity) மற்றும் வாழ்வியல் மீட்சியை (Resilience) வழங்கி, ஈழத்துப் புனைவுலகைச் சர்வதேசத் தரத்திற்கு முத்துலிங்கம் உயர்த்துகிறார்.
5.1 ஈழத்து இலக்கியப் போக்கும் வரலாற்றுத் திருப்பும்
ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியச் சூழல் நீண்டகாலமாக யுத்தம், இழப்பு, துயரம் ஆகியவற்றைப் பதிவாக்கும் போது ‘கதறல் பாணி’ (Melodramatic discourse) மற்றும் உணர்ச்சிப் பெருக்கையே தனது முதன்மை வெளிப்பாட்டு உத்தியாகக் கொண்டிருந்தது. துயரத்தின் பரிமாணத்தை வாசகனுக்குக் கடத்த ‘அழுகை’ மட்டுமே வழி என்றிருந்த அழகியல் சட்டகத்தை அ. முத்துலிங்கம் தனது எழுத்துக்களின் வழியே முற்றாகத் தகர்க்கிறார்.
இவர் வரலாற்று வடுக்களையும், அகதி வாழ்வின் அவலங்களையும் சித்தரிக்கும் போது, உணர்ச்சிவசப்பட்ட விவரிப்புகளுக்குப் பதிலாக ‘அங்கதத்தை’ (Satire) ஒரு தற்காப்பு அழகியலாகவும் (Defense Mechanism / Coping Aesthetics), ‘எள்ளலை’ (Wit) ஒரு மெய்யியல் கருவியாகவும் கையாள்கிறார். கொடூரமான சூழலின் நடுவிலும் வாழ்வின் அபத்தங்களை (Absurdity of Existence) சுட்டிக்காட்டும் இவருடைய உத்தி, அன்டன் செக்கோவியப் பாணியிலான (Chekhovian) “அறச்சீற்றமற்ற, பரிவுமிக்க அன்பின்” வெளிப்பாடாகும்.
5.2 துயரத்தின் மீதான புன்னகை: தற்காப்புக் கவசமாக நகைச்சுவை
(Humor as an Existential Survival Tool)
5.2.1 கோட்பாட்டுப் பின்னணி:
இருப்பியலியல் அதிர்ச்சியும் கவச அழகியலும்
அதிர்ச்சிசார் ஆய்வுகளில் (Trauma Studies) பேரழிவுகளையும், யுத்த வடுக்களையும், தாயக இழப்பையும் கையாளும்போது இருவிதமான இலக்கிய அணுகுமுறைகள் காணப்படுகின்றன:
- உணர்ச்சிப் பெருக்கம் (Melodramatic Pathos): துயரத்தை வாசகனுக்குக் கடத்த அதிர்ச்சிகரமான கதறலையும், அனுதாபத்தைக் கோரும் மொழியையும் பயன்படுத்துவது.
- தற்காப்புக் கவச அழகியல் (Coping Aesthetics / Defensive Wit): துயரத்தைச் செங்குத்தாகச் சந்தித்து உடைந்துபோகாமல், அதை ஒரு இடைவெளியோடு (Critical Distance) அணுகி, வாழ்வின் அபத்தத்தை எள்ளல் வழியே எதிர்கொள்வது.
ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில், முதன்மைப் போக்காக இருந்த ‘உணர்ச்சிப் பெருக்க’ மாதிரியை அ. முத்துலிங்கம் முற்றாக மறுதலிக்கிறார். இவருக்குப் போரும், அகதி வாழ்வின் அலைக்கழிப்புகளும், எல்லைகளில் எதிர்கொள்ளும் அவமானங்களும் வெறும் சோகக் கதைகள் அல்ல; மாறாக, அவை மானுட வாழ்வின் பொருளற்ற தன்மையை (Absurdity of Existence) வெளிப்படுத்தும் தருணங்கள்.
இச்சூழலில் இவர் கையாளும் நகைச்சுவை என்பது சாதாரண வேடிக்கை (Slapstick) அல்ல; அது பிரான்ஸ் காஃப்கா (Franz Kafka), சாமுவேல் பெக்கெட் (Samuel Beckett) மற்றும் விக்டர் பிராங்க்ளினின் (Viktor Frankl) தத்துவப் பார்வைகளோடு உரையாடும் ஒரு ‘இருப்பியலியல் தற்காப்புக் கவசம்’ (Existential Survival Mechanism) ஆகும்.
5.2.2 துயரத்தின் அகச் சுமையைக் குறைக்கும் ‘விலகிய நோக்கு’
ஆழ்ந்த சோகத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஒருவன், அதிலிருந்து மீள வேண்டுமெனில் அத்துயரத்தை விட்டுச் சற்று விலகி நின்று பார்க்க வேண்டும். முத்துலிங்கத்தின் கதைகளில் வரும் கதாபாத்திரங்களும் கதைசொல்லியும் இதைத்தான் செய்கிறார்கள்.
- அதிர்ச்சியைத் தாங்கும் நெகிழ்வுத்தன்மை: யுத்தம், வறுமை, புலம்பெயர்வு, விசா மறுப்பு போன்ற மிகக் கொடூரமான வாழ்வியல் நெருக்கடிகளை முத்துலிங்கம் சித்தரிக்கும்போது, சம்பவத்தின் சோகத்தைச் செங்குத்தாக வாசகன் மீது திணிப்பதில்லை. மாறாக, அச்சூழலின் நுட்பமான முரணையும், அதில் ஒளிந்திருக்கும் நகைமுரணையும் (Irony) முதன்மைப்படுத்துகிறார்.
- அனுதாபத்தைக் கோராத கம்பீரம்: இவருடைய கதாபாத்திரங்கள் தங்களை ‘பாதிக்கப்பட்டவர்களாக’ (Victims) நிறுத்தி வாசகனிடம் அனுதாபத்தைக் கோருவதில்லை. மாறாக, தங்களை அச்சுறுத்தும் அமைப்புகளையும் அதிகாரிகளையும் நோக்கி ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்ப்பதன் மூலம், தங்கள் ‘தனிமனிதக் கண்ணியத்தை’ (Human Dignity) நிலைநிறுத்துகிறார்கள்.
5.2.3 எல்லைகளும் அதிகார அமைப்புகளும்:
அபத்தத்தின் மீதான நகைமுரண்
அகதி வாழ்விலும், புலம்பெயர் தளங்களிலும் தனிமனிதன் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் — குடிவரவுத் துறை (Immigration), விமான நிலையங்கள் மற்றும் அரசு அதிகார வர்க்கம். முத்துலிங்கம் இக்களங்களை விவரிக்கும் விதம் சர்வதேச அங்கத இலக்கியத்தின் மிகச்சிறந்த மாதிரியாகும்.
- அதிகாரத்தின் கோமாளித்தனம்: ஒரு அகதியின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும், அவனது எதிர்காலத்தையும் ஒரு குடிவரவு அதிகாரி கேட்கும் வினோதமான அல்லது அர்த்தமற்ற ஒற்றைக் கேள்வி தீர்மானிக்கும் தருணங்கள் இவரது கதைகளில் அடிக்கடி வருகின்றன.
- அமைதியான எதிர்வினை: அந்த அதிகாரிக்கு எதிராக ஆவேசப்படாமல் அல்லது அழுது புலம்பாமல், அந்த அமைப்பின் அபத்தத்தை உணர்ந்து மனதுக்குள்ளேயே எள்ளி நகையாடும் கதைசொல்லியின் எதிர்வினை, வாசகனிடம் துயரத்தைக் கடத்துவதற்குப் பதிலாக, அதிகார அமைப்பின் முட்டாள்தனத்தைச் சிரிப்பின் வழியே தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
- கலாச்சார அதிர்ச்சியும் (Culture Shock) நகைச்சுவையும்: அந்நிய தேசத்தில் மொழி தெரியாமல் தவிக்கும் தருணங்கள், புதுமையான உணவுகளையும் பழக்கவழக்கங்களையும் எதிர்கொள்ளும் இடங்கள் ஆகியவற்றில் இவருடைய கதாபாத்திரங்கள் அடையும் அதிர்ச்சியை, எள்ளல் கலந்த வியப்பாக மாற்றுவதன் மூலம் ‘துயரம்’ என்பது ‘சுவாரஸ்யமான அனுபவமாக’ உருமாறுகிறது.
5.2.4 ‘மரணத்தின் மீதான புன்னகை’:
கருப்பு நகைச்சுவையின் நுட்பமான வெளிப்பாடு
ரஷ்ய எழுத்தாளர் ஆன்டன் செக்கோவின் (Anton Chekhov) சிறுகதைகளில் சோகமும் சிரிப்பும் ஒரே புள்ளிக்கு பின்னிப் பிணைந்திருக்கும். அதே ‘செக்கோவியப் பாணியை’ முத்துலிங்கம் தமிழ் இலக்கியத்தில் மிக நேர்த்தியாகப் பிரதியாக்கம் செய்கிறார்.
- மரணம்/அழிவின் நடுவே நாளாந்த வாழ்வு: ஒரு பக்கத்தில் குண்டுகள் வெடிப்பதும், வீடுகள் அழிவதும், மனிதர்கள் காணாமல் போவதும் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, மறுபக்கத்தில் கதைமாந்தர்கள் தங்களின் உடைந்த கண்ணாடியைத் தேடுவதைப் பற்றியோ, சட்டைப் பையில் இருக்கும் சில்லறைகளை எண்ணுவதைப் பற்றியோ, அல்லது ஒரு கடையிடுக்கில் கிடைக்கும் டீயின் சுவையைப் பற்றியோ பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
- முரணும் எதார்த்தமும்: பேரழிவின் நடுவிலும் தொடரும் இந்தச் சிறிய நாளாந்த விஷயங்களே மனிதனை வாழ வைக்கின்றன. துயரத்தை அதன் உச்சத்தில் சித்தரிக்காமல், வாழ்வின் இந்த முரண்நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுவதுதான் முத்துலிங்கத்தின் “மரணத்தின் மீதான புன்னகை”.
5.3 தன்னிலை எள்ளலும் சுயப் பகடியும்
(Self-Deprecating Humor and Narrative Stance)
ஒரு சிறந்த அங்கத எழுத்தாளனின் தலையாய பண்பு, தன்னைத்தானே எள்ளி நகையாடும் ‘தன்னிலை விழிப்புணர்வு’ (Self-reflexivity) ஆகும். முத்துலிங்கம் இதில் மிகத் தேர்ந்த கலைஞர்.
- சாமானியக் கதைசொல்லி: இவருடைய கதைகளில் வரும் ‘நான்’ என்ற முதனிலைக் கதைசொல்லி, எப்போதுமே வரலாற்று நாயகனாகவோ அல்லது அறிவாளியாகவோ தோன்றுவதில்லை. மாறாக, சூழலைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் சாமானியனாகவோ, அல்லது ஒரு பரிதாபகரமான கோமாளியாகவோதான் கட்டமைக்கப்படுகிறார்.
- அதிகார நீக்கம் (De-heroization): தன் அறியாமையையும் பலவீனங்களையும் தானே பகடி செய்வதன் மூலம், கதைசொல்லி தன்மீதான ‘ஆதிக்க அடையாளத்தை’ நீக்குகிறார். இது வாசகனுக்கும் பிரதிக்குமிடையே ஒரு நெருக்கமான உரையாடலை உருவாக்குகிறது.
- உலகளாவிய ஒப்பீடு: இத்தகைய தன்னிலை எள்ளல், அமெரிக்க எழுத்தாளர் மார்க் ட்வைன் (Mark Twain), ரஷ்யப் படைப்பாளி ஆன்டன் செக்கோவ் (Anton Chekhov) போன்றோரின் உலகத்தரம் வாய்ந்த அங்கத பாணியுடன் நேர்கோட்டில் இணைகிறது.
5.4 மொழியியல் அங்கதம்: சொற்சிக்கனமும் முரணும்
(Linguistic Satire & Stylistic Understatement)
முத்துலிங்கத்தின் மொழி நடை மிகையான உணர்ச்சிச் சொற்கள் (Melodramatic lexicon) அற்ற, அதிநவீன எளிமையைக் கொண்டது.
$$\text{[சீரியஸான வரலாற்று / துயர நிகழ்வு]} + \text{[திடீர் யதார்த்த / சிறிய விவரணை]} = \text{அங்கதத் திருப்பம் (Satiric Twist)}$$
- திசைதிருப்பல் உத்தி (Understatement): மிகவும் தீவிரமான, ஆபத்தான சூழலை விவரித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, இடையில் ஒரு மிகச் சாதாரணமான நாளாந்தத் தகவலைச் சேர்த்து, உரையாடலின் போக்கையே முற்றிலும் வேறு திசைக்கு மாற்றுவார். இத்திடீர் ‘முரண்’ வாசகனிடம் புன்னகையை வரவழைப்பதோடு, அந்தச் சூழலின் விசித்திரத்தையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
- வார்த்தை விளையாட்டு: “அக்கா” அல்லது “வத்தளம்” போன்ற கதைகளில் வரும் உரையாடல்களில், கிராமத்து மக்களின் வெள்ளந்தித் தனமும், புலம் பெயர்ந்த மக்களின் மொழிசார் தடுமாற்றங்களும் மிக நுட்பமான அங்கதத்துடன் பதிவாக்கப்படுகின்றன.
5.5 சூழல் நகைமுரணும் அதிகார விமரிசனமும்
(Situational Irony & Subversive Humor)
விதியும் காலமும் மனிதனை எந்த அளவுக்கு எள்ளி நகையாடுகிறது என்பதை இவரது கதைகள் ‘சூழல் நகைமுரண்’ (Situational Irony) வழியாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
| பரிமாணம் | அதிகார வர்க்கத்தின் நிலை | எதார்த்த நிலை (முத்துலிங்கத்தின் பார்வை) |
|---|---|---|
| அதிகார அமைப்பு | குடிவரவு, விமான நிலையப் பாதுகாப்பு, அரசாங்க அமைப்புகள் | மிகச் சிறிய விசா / ஆவணச் சிக்கலில் தடுமாறும் தனிமனித நிலை |
| அரசியல் மேட்டிமை | உலகப் பேரரசியல் பேசும் தலைவர்கள் / சித்தாந்தவாதிகள் | அன்றாட எளியத் தேவைகளில் கோமாளித்தனமாகத் தோற்பது |
| அமைதியான கலகம் | வன்முறை மற்றும் அதிகாரப் பிரயோகம் | பணிவான, எள்ளல் கலந்த கேள்விகளால் அதிகாரத்தின் அஸ்திவாரத்தை ஆட்டுவது |
கட்டுப்பாடுகளும் அதிகாரமும் நிறைந்த இடங்களில் இவருடைய கதாபாத்திரங்கள் காட்டும் பணிவான நகையாடல், வன்முறையற்ற ஒரு ‘அமைதியான கலகம்’ (Silent Rebellion) ஆகும்.
5.6 கோட்பாட்டு ஒப்பீடுகளும் பகுப்பாய்வு சுருக்கமும்
5.6.1 அங்கதத்தின் வகைப்பாடு: Sarcasm vs. Chekhovian Irony
முத்துலிங்கம் கையாள்வது எதிர்மறையான, வன்மமான அங்கதம் (Sarcasm/Cynicism) அல்ல; மாறாக, அது மானுடப் பலவீனங்கள் மீது இரக்கமும் பரிவும் காட்டும் ‘அன்பான அங்கதம்’ (Humane Irony). அதிகாரத்தின் மீதான கோபத்தைக் கூட அவர் வன்மமாகக் கொட்டாமல், அதன் அபத்தத்தைச் சிரிப்பின் வழியே அம்பலப்படுத்துகிறார்.
5.6.2 கதறல் பாணி vs. முத்துலிங்கத்தின் கவச அழகியல்
| பகுப்பாய்வுப் பரிமாணம் | ஈழத்து இலக்கியத்தின் வழக்கமான ‘கதறல்’ பாணி | அ. முத்துலிங்கத்தின் ‘அங்கதக் கவச’ அணுகுமுறை |
|---|---|---|
| வாசகர் தாக்கம் | பரிதாபத்தையும் அழுகையையும் தூண்டுதல் (Emotional Melodrama) | யோசிக்க வைக்கும் புன்னகையும் விடுதலையும் (Catharsis through Absurdity) |
| கதாபாத்திரத்தின் நிலை | பாதிக்கப்பட்ட எளிய மனிதன் (Helpless Victim) | அபத்தத்தைப் புரிந்து கொண்டு சிரிக்கும் சாமானியன் (Resilient Observer) |
| அதிகாரத்தை எதிர்கொள்ளல் | ஆவேசமான அறச்சீற்றம் / நேரடி எதிர்ப்பு | நுட்பமான எள்ளல் மற்றும் அமைதியான கலகம் (Subversive Wit) |
| மெய்யியல் பின்புலம் | யதார்த்தவாதம் / சோசலிச யதார்த்தவாதம் | இருப்பியலியல் / அபத்தக் கோட்பாடு (Existential Absurdism) |
5.7 முடிவுரை: நகையாடலின் வழியே அடையும் வாழ்வியல் மீட்சி
(Catharsis and Resilience Through Wit)
5.7.1 நகையாடல்: துயரக் கடத்தலிலிருந்து வாழ்வியல் மீட்சிக்கு
ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில், யுத்தம் மற்றும் புலம்பெயர்வு தந்த பேரதிர்ச்சிகளைப் பதிவுசெய்யும் போது ‘துயரத்தை உணர்ச்சிப்பூர்வமாகக் கடத்துவதே’ (Pathos) பிரதான அழகியலாக இருந்து வந்தது. ஆனால், அ. முத்துலிங்கம் தனது புனைவுகளின் வழியே இப்போக்கை முற்றிலும் மாற்றி அமைக்கிறார். இவருக்கு நகைச்சுவை என்பது துயரத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு ‘பொழுதுபோக்கு’ (Escapism) அல்ல; மாறாக, துயரத்தால் நசுங்கிப்போகாமல் வாழ்ந்து கடப்பதற்கான ஒரு தத்துவார்த்தக் கலை வடிவம் (Existential Art Form).
பிரான்ஸ் காஃப்கா (Franz Kafka) தனது “தி ட்ரையல்” (The Trial) நாவலிலும், சாமுவேல் பெக்கெட் (Samuel Beckett) தனது “வெயிட்டிங் பார் கோடோ” (Waiting for Godot) நாடகத்திலும் மனித இருப்பின் அபத்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டப் பயன்படுத்திய அதே உலகளாவிய ‘அபத்த அழகியலை’ (Aesthetics of the Absurd), முத்துலிங்கம் தமிழ் புனைவுலகில் மிக இயல்பாகப் பிரதியாக்கம் செய்கிறார். பேரழிவுகளின் நடுவே மனிதன் அடையும் மன உளைச்சலை அழுகையாக மாற்றாமல், ஒரு மெல்லிய நகையாடலாக உருமாற்றுவதன் மூலம் அவர் வாசகனுக்கு உணர்ச்சி ரீதியான அழுத்தத்தை வழங்காமல் வாழ்வியல் மீட்சியை (Psychological Resilience) சாத்தியமாக்குகிறார்.
5.7.2 ‘காதர்சிஸ்’ (Catharsis):
புன்னகையின் வழியே அடையும் மனத்தூய்மை
கிரேக்க மெய்யியலாளர் அரிஸ்டோட்டில் (Aristotle) தனது ‘கவிதை இயலில்’ (Poetics) சோக நாடகங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது, “அச்சமும் பரிதாபமும் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி மனத்தூய்மை (Catharsis) அளிக்கிறது” என்பார். ஆனால், நவீனத்துவத்திற்குப் பிந்தைய காலத்தில் அ. முத்துலிங்கம் போன்ற படைப்பாளிகள் “அங்கதத்தின் வழியான மனத்தூய்மையை” (Catharsis through Absurdity/Irony) முன்வைக்கிறார்கள்.
- அழுத்தத்திலிருந்து விடுதலை: சோகத்தைச் செங்குத்தாக சித்தரிக்கும் போது வாசகன் அத்துயரப் பாரத்தின் கீழ் நசுக்கப்படுகிறான். ஆனால், முத்துலிங்கம் அத்துயரத்திற்குள் ஒளிந்திருக்கும் நகைமுரணைக் காட்டும் போது, வாசகன் அச்சூழலை விட்டுச் சற்று விலகி நின்று (Critical Distance) பார்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
- அதிர்ச்சி நீக்கம் (De-traumatization): பேரதிர்ச்சிகரமான வரலாற்று நிகழ்வுகளைக் கூட ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடு எதிர்கொள்ளும் போது, அத்துயரத்தின் கூர்மை மழுங்கடிக்கப்பட்டு, வாசகனின் மனம் ஒருவிதமான ஆழமான அமைதியையும், அழகியல் விடுதலையையும் அடைகிறது.
5.7.3 ஆதிக்க அமைப்புகளை முறியடிக்கும் சாதுரியம்
முத்துலிங்கத்தின் நகைச்சுவை வெறுமனே மனிதர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது அதிகார நிறுவனங்களின் (Power Structures) செயற்கைத்தனத்தையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
- அதிகார நீக்கம்: தேசிய எல்லைகள், குடிவரவு சட்டங்கள், விமான நிலையப் பாதுகாப்பு சோதனைகள், அரசு வர்க்கத்தின் அதிகாரப் மமதை ஆகிய அனைத்துமே மானுட சுதந்திரத்திற்கு எதிரானவை. இத்தகைய அச்சுறுத்தும் ஆதிக்க அமைப்புகளை நேருக்கு நேர் எதிர்த்துப் போராட முடியாத சாமானிய மனிதன், தன் ‘சாதுரியமான நகையாடல்’ (Subversive Wit) வழியே அவற்றின் மீதான பயத்தை நீக்கிக்கொள்கிறான்.
- அமைதியான கலகம்: அதிகாரத்தின் கோமாளித்தனத்தையும், அதன் பின்னே இருக்கும் அபத்தத்தையும் ஒரு சின்னப் புன்னகையின் வழியே அம்பலப்படுத்துவது, எந்த ஆவேசமான அறச்சீற்றத்தையும் விட வலிமையான ஒரு ‘அமைதியான கலகம்’ (Silent Rebellion) ஆகும்.
5.7.4 சர்வதேசத் தளத்தில் முத்துலிங்கத்தின் அழகியல் இடம்
[ரஷ்யச் சூழல்: ஆன்டன் செக்கோவ்] ────┐
[அமெரிக்கச் சூழல்: மார்க் ட்வைன்] ─────┼───> [தமிழ் / ஈழச் சூழல்: அ. முத்துலிங்கம்]
[ஆப்பிரிக்கச் சூழல்: ஜின்வா அச்செபே] ──┘ (அமைதியான கலகம் & எள்ளல் அழகியல்)
- செக்கோவியப் பரிவு (Chekhovian Compassion): ஆன்டன் செக்கோவைப் போலவே, முத்துலிங்கம் மனிதப் பலவீனங்களை எள்ளி நகையாடும் போதும் வன்மத்தைக் கொட்டுவதில்லை (No Sarcasm/Cynicism); மாறாக, அம்மனிதர்கள் மீது அளவற்ற பரிவையும் அன்பையும் செலுத்துகிறார்.
- மார்க் ட்வைனின் தன்னிலை எள்ளல் (Twainian Self-Deprecation): தன்னைக் கோமாளியாகவும் சாமானியனாகவும் நிறுத்தி, சுயப் பகடி வழியே வாசகனோடு உரையாடும் மார்க் ட்வைனின் அதே உத்தியை முத்துலிங்கம் தனது புலம் பெயர் கதைகளில் கச்சிதமாகப் பயன்படுத்துகிறார்.
5.7.5 தொகுப்புரை
சுருங்கக் கூறின், அ. முத்துலிங்கத்திற்கு நகைச்சுவை என்பது ஒரு ‘தொழில்நுட்ப உத்தி’ மட்டுமல்ல; அது உலகைப் பார்ப்பதற்கும், உலகை சகித்துக் கொள்வதற்கும், அதில் ஜீவித்திருப்பதற்குமான ஒரு வாழ்வியல் தத்துவம் (Philosophy of Life).
துயரத்தின் மீது அவர் தெளிக்கும் நுட்பமான நகைச்சுவை, ஈழத்து இலக்கியத்தை ‘பிராந்திய உணர்ச்சிவசப்படல்களில்’ (Regional Melodrama) இருந்து விடுவித்து, அதைச் சர்வதேச அழகியல் மற்றும் கோட்பாட்டுத் தளத்திற்கு (International Aesthetic Standard) உயர்த்துகிறது. பேரழிவுகளும் அலைக்கழிப்புகளும் நிறைந்த மனித வாழ்வில், ‘மரணத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்’ இத்தகைய அங்கதப் பார்வையே மனிதக் கண்ணியத்தையும் (Human Dignity) வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையையும் இறுதிவரை காப்பாற்றி நிற்கிறது.
— ✧ —
முடிவுரை: மானுடப் பொதுமை
இறுதியில், இடப்பெயர்வு, அங்கதம் மற்றும் விசித்திரம் ஆகிய இம்மூன்றும் ஒரு புள்ளியில் இணைகின்றன: அதுதான் ‘மானுடப் பொதுமை’ (Universal Humanism). உலகத்தின் எந்தக் கோடியில் இருந்தாலும் மனிதன் பசி, அன்பு, தனிமை மற்றும் இறப்பு ஆகியவற்றால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை முத்துலிங்கத்தின் கதைகள் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்கின்றன. அவருடைய கதைகள் ஈழத்தமிழர்களுக்கானவை மட்டுமல்ல, அவை உலகளாவிய நாடோடிகளான ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்திற்குமானவை.
அ. முத்துலிங்கம் நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் ‘உலகத் தூதுவர்’ (Global Ambassador). அவருடைய கதைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கானவை அல்ல; அவை இடம்பெயரும் ஒவ்வொரு மனிதனும், தனிமையில் வாடும் ஒவ்வொரு ஜீவனும் தன் முகத்தைக் கண்டுகொள்ளும் ஒரு கண்ணாடி. உலக இலக்கிய வரைபடத்தில் தமிழ் மொழிக்கு ஒரு கௌரவமான இடத்தை அவர் தேடித்தந்திருக்கிறார்.
— ✧ —
ஆய்வுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட முக்கிய கலைச்சொற்கள்:
- Deterritorialization: நிலமற்ற நிலை
- Hybridity: கலப்பினத் தன்மை
- Mechanical Modernity: இயந்திர நவீனத்துவம்
- Contrapuntal Reading: மாற்றுமுறை வாசிப்பு
- Topology of Memory: நினைவுகள் இடத்தைச் சார்ந்தவை என்ற மெய்யியல் பார்வை.
- Chronotope: ரயிலை ஒரு நகரும் கால-வெளியாகப் பார்த்தல்.
- Palimpsest: நினைவுகளின் அடுக்குகளைப் பகுப்பாய்வு செய்தல்.
- Translational Identity: தமிழ் தர்க்கம் அந்நிய மொழியில் ஊடுருவுதல்.
— ✧ —
துணைநூற் பட்டியல் (Bibliography)
அ. முதன்மை ஆதாரங்கள் (Primary Sources)
- முத்துலிங்கம், அ., அக்கா, (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி, (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., உண்மை கலந்த பொய்கள், (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., கடவுள் தொடங்கிய இடம், (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., நிழல் துறந்தவன், (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
ஆ. ஒப்பிடப்படும் உலக இலக்கியங்கள் (Comparative Literature)
- Chekhov, Anton, Selected Stories of Anton Chekhov.
- Hemingway, Ernest, The Old Man and the Sea and Short Stories.
- Naipaul, V.S., A House for Mr. Biswas and The Enigma of Arrival.
- Kundera, Milan, The Unbearable Lightness of Being.
- Said, Edward, Reflections on Exile and Other Essays.
இ. விமர்சன நூல்கள் மற்றும் ஆய்வுகள் (Critical Works)
- கைலாசபதி, க., ஈழத்து இலக்கிய முன்னோடிகள்.
- சிவத்தம்பி, கா., தமிழ் இலக்கியத்தில் ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தின் இடம்.
- Eagleton, Terry, Literary Theory: An Introduction.
- Bhabha, Homi K., The Location of Culture.
துணைநூற் பட்டியல் (Bibliography)
அ. முதன்மை ஆதாரங்கள் (Primary Sources – Works of A. Muttulingam)
- முத்துலிங்கம், அ., அக்கா, (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., மகாராஜாவின் ரயில் வண்டி, (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., உண்மை கலந்த பொய்கள், (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., கடவுள் தொடங்கிய இடம், (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., நிழல் துறந்தவன், (சிறுகதைத் தொகுப்பு).
- முத்துலிங்கம், அ., அ. முத்துலிங்கம் கதைகள் (முழுத் தொகுப்பு), காலச்சுவடு பதிப்பகம்.
ஆ. கோட்பாட்டு மற்றும் மெய்யியல் நூல்கள் (Theoretical & Philosophical Sources)
- Bachelard, Gaston, The Poetics of Space, Beacon Press, 1994.
- Bakhtin, Mikhail, The Dialogic Imagination: Four Essays, University of Texas Press, 1981.
- Bhabha, Homi K., The Location of Culture, Routledge, 1994.
- Eliot, T.S., Selected Essays, 1917–1932, Harcourt, Brace, 1932. (For Objective Correlative)
- Said, Edward, Reflections on Exile and Other Essays, Harvard University Press, 2000.
- Sklovsky, Viktor, Theory of Prose, Dalkey Archive Press, 1990. (For Defamiliarization)
இ. தமிழ் இலக்கிய விமர்சன நூல்கள் (Tamil Critical Works)
- கைலாசபதி, க., ஈழத்து இலக்கிய முன்னோடிகள், பாரி நிலையம்.
- சிவத்தம்பி, கா., தமிழ் இலக்கியத்தில் ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தின் இடம், குமரன் புத்தக இல்லம்.
- நுகுமான், எம். ஏ., அ. முத்துலிங்கம் நேர்காணல்கள் மற்றும் உரையாடல்கள்.
ஈ. இணைய மற்றும் இதழ் ஆதாரங்கள் (Journals & Web Resources)
- சொல்லுக – இலக்கிய இதழ், அ. முத்துலிங்கம் சிறப்பிதழ்.
- காலச்சுவடு – நேர்காணல்கள் மற்றும் விமர்சனக் கட்டுரைகள்.
- Muttulingam, A., English Translations and International Reviews, (Selected Literary Journals).
முதன்மை ஆதாரங்கள் (Primary Sources):
- Muttulingam, A. Akka [Sister]. Cre-A, 1999.
- Muttulingam, A. Vathalam [Vathalam]. Uyirmmai Pathippagam, 2005.
- Muttulingam, A. Thisaigal [Directions]. Kalachuvadu Publications, 2001.
- Muttulingam, A. A. Muttulingam Kathaigal: Muzhu Thoguppu [Collected Short Stories of A. Muttulingam]. Cre-A, 2012.
தமிழ் இலக்கிய மற்றும் விமர்சன நூல்கள் (Secondary Sources – Tamil):
- Nuhman, M. A. Eela Thamil Illakkiya Pokkugal [Trends in Eelam Tamil Literature]. New Century Book House, 2008.
- Sivathamby, K. Eezhathil Thamil Illakkiyam [Tamil Literature in Eelam]. Makkal Veliyedu, 1998.
- Ramaswamy, Sundara. Aalumaigalum Panipolathalaigalum [Personalities and Writings]. Kalachuvadu Publications, 2004.
சர்வதேசக் கோட்பாட்டு நூல்கள் (Theoretical Sources):
- Aristotle. Poetics. Translated by Malcolm Heath, Penguin Books, 1996.
- Beckett, Samuel. Waiting for Godot. Grove Press, 1954.
- Chekhov, Anton. Selected Stories of Anton Chekhov. Translated by Richard Pevear and Larissa Volokhonsky, Modern Library, 2005.
- Kafka, Franz. The Trial. Translated by Breon Mitchell, Schocken Books, 1998.
- Twain, Mark. How to Tell a Story and Other Essays. Harper & Brothers, 1897.
2. APA Style (7th Edition) – References
Primary Sources:
- Muttulingam, A. (1999). Akka [Sister]. Cre-A.
- Muttulingam, A. (2001). Thisaigal [Directions]. Kalachuvadu Publications.
- Muttulingam, A. (2005). Vathalam [Vathalam]. Uyirmmai Pathippagam.
- Muttulingam, A. (2012). A. Muttulingam kathaigal: Muzhu thoguppu [Collected short stories of A. Muttulingam]. Cre-A.
Secondary Sources (Tamil Literature & Criticism):
- Nuhman, M. A. (2008). Eela Thamil illakkiya pokkugal [Trends in Eelam Tamil literature]. New Century Book House.
- Ramaswamy, S. (2004). Aalumaigalum panipolathalaigalum [Personalities and writings]. Kalachuvadu Publications.
- Sivathamby, K. (1998). Eezhathil Thamil illakkiyam [Tamil literature in Eelam]. Makkal Veliyedu.
Theoretical Framework & Global Context:
- Aristotle. (1996). Poetics (M. Heath, Trans.). Penguin Books.
- Beckett, S. (1954). Waiting for Godot. Grove Press.
- Chekhov, A. (2005). Selected stories of Anton Chekhov (R. Pevear & L. Volokhonsky, Trans.). Modern Library.
- Kafka, F. (1998). The trial (B. Mitchell, Trans.). Schocken Books.
- Twain, M. (1897). How to tell a story and other essays. Harper & Brothers.