சொல்வனம் வழங்கும் “எண்ணெய்யும் தண்ணீரும்” ஆங்கிலப் புத்தகம்

பத்து வருடங்களுக்கு முன் பிரசுரிக்கப்பட்ட தமிழ் கட்டுரைத்தொடரை இன்றும் வாசகர்கள் சொல்வனம் இணைய இதழ்களில் தேடிப் படிக்கலாம். சொல்வனத்தில் வெளிவராத புதிதாக சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் புத்தக அத்தியாயங்களில் இரண்டு, தொழில்நுட்ப விவரங்களைத் தாண்டி, பணியில் இல்லாதபோது (off-duty hours) பிளாட்பார வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது என்பதை விவரிக்கின்றன. இந்த இதழிலும், அடுத்த இதழிலும் அந்த இரண்டு அத்தியாயங்களின் தமிழாக்கத்தை ஒரு டீசர் போல வழங்க முயற்சித்திருக்கிறோம். டஜன் கணக்கில் புத்தக பிரதிகளை ஆர்டர் செய்து, படித்து, பகிர்ந்து ஆதரவு அளியுங்கள், நிறை குறைகளை அலசி விமர்சனங்களை எழுதுங்கள். குறைகளை அடுத்த பதிப்பில் நிவர்த்திக்க காத்திருப்போம். சந்தடி சாக்கில் உங்களுக்கு MSF அமைப்பை ஆதரித்த புண்ணியம் போனஸ்!

புத்தகம் சார்ந்த சில இணைய இணைப்புகள்:

புத்தகத்தை பற்றிய ஒலிச்சித்திர அறிமுகம், தமிழில்!

ஒரு சிறிய கப்பலில் நின்றுகொண்டு பிளாட்பார்மை நோக்கி நான் ஏன் ஒருமுறை துப்பாக்கியால் சுட வேண்டியிருந்தது என்ற கதையை என்னுடன் பணிபுரிந்த இன்டெல் நிறுவன பொறியாளர்களுக்கு நான் விளக்கிய பேச்சக்கூச்சா ஸ்டைல் உரை: https://youtu.be/dzaY9GLWlMU. நீங்களோ அல்லது உங்களுக்கு தெரிந்த புதிய இளம் பொறியாளர்களோ தற்போது இத்தகைய பிளாட்பார்ம்களில் வேலை செய்பவர்கள் என்றால் தங்களின் புதிய அனுபவங்களை நிச்சயம் பகிருங்கள்!

புத்தகத்திற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட புதிய இணைய தளம்:

https://svedantham.wixsite.com/oilandwater

நீங்கள் இந்தியாவில் புத்தகத்தின் கடின அட்டைப் பதிப்பு மற்றும் மென் அட்டைப் பதிப்புக்களை குறைந்த விலையில் இந்த இணைப்புகள் வழியே வாங்கலாம்.

இந்தியாவுக்கு வெளியே அமேசான் மற்றும் கூகிள் இணையதளங்களில் புத்தகம் காகித, மின், ஒலிவடிவங்களில் கிடைக்கும். அமேசானில் காகிதப்பதிப்புகளின் விலை இவ்வளவா என்று நினைக்கும் வாசகர்களுக்கு இரண்டொரு விளக்கங்கள். புத்தகத்தில் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட முழுவண்ணப் படங்கள் அத்தியாயங்களில் பேசப்படும் விஷயங்களை எளிதாக வாசகர்களுக்கு புரியவைக்கக் காத்திருக்கின்றன. ஓவியங்களையும், புகைப்படங்களையும் வண்ணத்தில் பிரசுரிக்கும்போது, புத்தகத்தின் தயாரிப்பு விலை குதித்துக்கொண்டு எங்கேயோ ஓடிப்போய் விடுகிறது! படங்களை கருப்பு வெள்ளையில் அச்சிடுவதோ, சுத்தமாக நீக்கி விடுவதோ சரியான உத்தியாகப் படவில்லை. இதற்கும் மேலாக படங்கள் நிறைந்த கடின அட்டை பதிப்பை சாதாரண காகிதத்தில் இல்லாமல், உயர்தர (Premium) காகிதத்தில் மட்டுமே அச்சிட முடியும் என்கிற நெருக்கடியும் விலையை இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்துகிறது! அந்த அடக்க விலைக்கு மேல் புத்தக விலையை உயர்த்தவில்லை என்பதால், நீங்கள் ஒவ்வொரு பிரதி வாங்கும்போதும் எல்லையற்ற மருத்துவர்கள் அமைப்புக்கு போய் சேரும் ராயல்டி கடைசியில் என்னமோ ஓரிரு டாலர்கள்தான்! புத்தகப் பிரதிகள் உங்கள் கைகளில் தவழும்போது இந்த முடிவுவுகள் சரியானவைதான் என்று நீங்கள் கருதுவீர்கள் என்று நம்புகிறோம்!

அத்தியாயம் 8: வசிப்பிட (லிவிங் குவார்ட்டர்ஸ்) வாழ்க்கை!

மும்பை கரையிலிருந்து சுமார் 160 கிலோமீட்டர் தொலைவில், அரபிக்கடலின் நடுவே தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தது அந்தப் பிளாட்பார்ம். எந்த நேரத்திலும் எங்களைப்போல அங்கே நூறு பேர் வரை தங்கி வேலை பார்ப்பது வழக்கம்: இன்ஜினியர்கள், டெக்னீஷியன்கள், ஆபரேட்டர்கள், சமையல் கலைஞர்கள், தூய்மைப் பணியாளர்கள் மற்றும் சப்போர்ட் ஸ்டாஃப் என ஒரு பெரிய பட்டாளமே அங்கே இருக்கும். கடலுக்கு நடுவே இருக்கும் அந்த இரும்பு அமைப்பு தொடர்ந்து இரண்டு வாரங்களுக்கு எங்களது முழு உலகமாக மாறிவிடும்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் பிளாட்பார்மில் பணியாற்றிய ஊழியர்கள் அனைவரும் ஆண்கள்தான். நிறுவனத்தின் ஆன்ஷோர் (கரை) பிரிவுகளிலும், தலைமை அலுவலகத்தின் சப்போர்ட் ரோல்களிலும் பெண்கள் பணிபுரிந்த போதிலும், இந்த ஆஃப்ஷோர் வேலைகள் முழுக்க முழுக்க ஆண்கள் மட்டுமே நிறைந்ததாகவே இருந்தன. ஊழியர்களின் வயது இருபதுகளின் தொடக்கத்திலிருந்து ஐம்பதுகளின் இறுதிவரை விரிந்திருந்தது. மாதத்தில் பாதி நாட்கள் குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிந்து ஊழியர்கள் படும் சிரமங்களை நிறுவனம் நன்கு உணர்ந்திருந்ததால், பிளாட்பார்மில் எங்கள்  வாழ்க்கையை எவ்வளவு சொகுசாக்க முடியுமோ, அவ்வளவு சிறப்பாக வைத்து கவனித்துக் கொண்டது. எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு மூலம் கிடைத்த வருவாய் அங்கே வழங்கப்பட்ட தாராளமான வசதிகளை எளிதாக நியாயப்படுத்தியது. வேலை நேரத்திற்கு அப்பால், அங்கே பணியாளர்கள் தங்களது ஓய்வு நேரத்தை எப்படிக் கழித்தார்கள் என்பதைப் பற்றிச் சற்றே விரிவாகக் கூற வேண்டும்.

பிளாட்பார்மில் இருந்தவர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் உணவு மற்றும் தூய்மைப் பணிகளை செய்பவர்கள். காலை உணவு, மதிய உணவு மற்றும் இரவு உணவு என மூன்று வேளையும் உணவகத்தில் (Cafeteria) ‘பஃபே’ முறையில் பரிமாறப்படுவது வழக்கம். ஊழியர்களில் பாதிப் பேர் சைவ உணவை மட்டுமே உண்பவர்கள். அசைவம் சாப்பிடும் மீதிப் பாதியினரும் வழக்கமாகச் சைவ உணவையும் சாப்பிடுவர் என்பதால் பெரும்பாலான உணவுகள் சைவமாகவே இருக்கும்.

கேட்டரிங் நிறுவனத்துடன் போடப்பட்ட ஒப்பந்தத்திலேயே, பஃபே-யில் எத்தனை உணவுகள் இருக்க வேண்டும், என்னென்ன வெரைட்டிகள் இருக்க வேண்டும் என்பது மிகக் கறாராகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். சில நேரங்களில் உணவக மேலாளர் மிகவும் தயக்கத்துடன், பிளாட்பார்மின் தலைவரான ஃபீல்டு ப்ரொடக்‌ஷன் சூப்பரிண்டெண்டெண்ட் (FPS) இடம் வந்து, “சார், இன்று தேவையான பொருட்கள் வந்து சேரவில்லை. அதனால் மூன்று காய்கறிகளுக்குப் பதிலாக இரண்டுதான் வைக்க முடிந்தது, கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளுங்கள்” என்று பணிவாக அனுமதி கேட்பார். FPS சற்றே தயக்கத்துடன்தான் அதற்கு அனுமதி வழங்குவார். ஆனால் கூடவே ஒரு தண்டனையையும் விதிப்பார்: “நாளை மதிய உணவுக்கு நான்கு காய்கறி உணவுகள் இருக்க வேண்டும், பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!” ஒருவேளை, தினமும் சாப்பிடும் அந்த ரிச்சான பஃபே சாப்பாடு திகட்டிப்போனாலோ அல்லது உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனாலோ, “கொஞ்சம் எளிமையான உணவு ஏதேனும் செய்து தாருங்கள்” என்று கேட்டால், உணவகப் பணியாளர்கள் உடனே அன்போடு செய்து கொடுத்துவிடுவார்கள்.

ஒரே நேரத்தில் சுமார் ஐம்பது பேர் அமர்ந்து சாப்பிடக்கூடிய விசாலமான அந்த உணவகத்தில் வழங்கப்படும் மூன்று வேளை உணவுகள் தவிர, மாலை 4 மணியளவில் நாங்கள் ஃபீல்டில் எந்தப் பகுதியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாலும் தேநீரும் பலகாரமும் எங்களைத் தேடி வரும். பின்னர் 6 மணியளவில் காபியும் வரும். அது 1980-களின் நடுப்பகுதி என்பதால், இன்றைய தினத்தைப் போல காபி மெஷினோ அல்லது சுடுதண்ணீரில் நனைக்கக்கூடிய டீ பைகளோ (tea bags) அப்போதெல்லாம் கிடையாது. பாரம்பரியமான முறையில், தாராளமாகப் பால் சேர்த்துத் தயாரிக்கப்பட்ட அசல் தேநீரும் காபியும்தான் எங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

அக்காலத்தில் இந்தியாவில் கோக் அல்லது பெப்சி போன்ற சர்வதேசப் பானங்கள் தடை செய்யப் பட்டிருந்ததால் புழக்கத்தில் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, உள்ளூர் குளிர்பான பிராண்டுகளான தம்ஸ் அப் (Thums Up), லிம்கா, கோல்ட் ஸ்பாட் போன்றவை தாராளமாக, சில்லென்று எப்போதும் கிடைக்கும். இரவு உணவிற்குப் பிறகு, அறையில் வைத்துச் சாப்பிடுவதற்காக பாதாம், முந்திரி மற்றும் உலர் திராட்சைகள் அடங்கிய ஒரு சிறிய உலர் பழத் தொகுப்பு (dry fruits packet) வழங்கப்படும். சிலர் இதைச் சாப்பிடாமல் சேர்த்து வைத்து, கரைக்குத் திரும்பும்போது வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்வதுண்டு.

இன்றைய ஐடி (IT) நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்கு இலவச உணவு வழங்குவதைப் பார்க்கும் ஒருவருக்கு, ஒரு ஆஃப்ஷோர் கச்சா எண்ணெய்  பிளாட்பார்மில் உணவு வழங்குவது பெரிய விஷயமாகத் தெரியாமல் போகலாம். ஆனால், இதற்கான சூழலைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு சிறிய புள்ளி விவரத்தைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். 1990-களின் தொடக்கத்தில் அமெரிக்காவில் Archer-Daniels-Midland (ADM) நிறுவனத்தின் ஒரு தொலைக்காட்சி விளம்பரம் ஒளிபரப்பாகும். அதில், சராசரியாக பிரெஞ்சு குடிமக்கள் தங்கள் வருமானத்தில் 25 சதவீதத்தையும், இந்தியக் குடிமக்கள் 40 சதவீதத்தையும் உணவிற்காகவே செலவிடுகிறார்கள்; ஆனால் அமெரிக்கர்களோ வெறும் 10 சதவீதம் மட்டுமே செலவிடுகிறார்கள் என்பதை உரக்க சொல்லி இருந்தார்கள். அமெரிக்க விவசாயத்தின் திறனையும், அங்கிருக்கும் உயர் வாழ்க்கைத்தரத்தையும் சுட்டிக்காட்டுவதே அந்த விளம்பரத்தின் நோக்கம். அதில் இந்தியா, பிரான்ஸ் மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய மூன்று நாடுகள் மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததால், அந்தப் புள்ளிவிவரம் என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து, அந்தக் காலகட்டத்திலேயே எங்கள் பிளாட்பார்மில் வழங்கப்பட்ட உணவு எவ்வளவு தாராளமானது என்பதை எனக்குப் புரியவைத்தது.

நிச்சயமாக, கடலின் நடுவே இருக்கும் ஊழியர்கள் நினைத்தவுடன் ரெஸ்டாரண்ட் ஒன்றிற்கு நடந்து சென்றுவிட முடியாது என்பதால், இலவச உணவு வழங்குவதுதான் இயல்பான தீர்வு. ஆனால், இதற்கு வேறு வழிகளையும் யோசித்திருக்கலாம் – உதாரணத்திற்கு, ஒவ்வொரு ஊழியருக்கும் ஒரு ஷிப்ட்டிற்கு இத்தனை கிரெடிட் என்று வழங்கி, அதை வைத்து உணவகத்தில் வேண்டியதை வாங்கிக் கொள்ளச் சொல்லலாம்; அல்லது தினப்படிப் படி (per diem) வழங்கி, அதைக் கொண்டு உணவை வாங்க வைக்கலாம். ஆனால் அக்காலத்தில் அப்படிச் செய்திருந்தால், குறைந்த சம்பளம் வாங்கும் தொழிலாளர்கள் கிடைத்த பணத்தைச் சேமிப்பதற்காக மிகக் குறைவாகச் சாப்பிட்டு உடலைக் கெடுத்துக் கொண்டிருக்கக்கூடும். அப்படிப் பார்க்கையில், ‘வேண்டிய அளவு சாப்பிடுங்கள்’ (all-you-can-eat) என்கிற முறையில் சாப்பாடு போட்டது பாராட்டப்பட வேண்டிய அணுகுமுறை என்றுதான் தோன்றிற்று. நாள் முழுவதும் படிக்கட்டுகளில் ஏறி இறங்கி வேலை செய்ய வேண்டிய உடலுழைப்பு இருந்ததால், பிளாட்பார்மில் உடல் பருமன் கூடிய ஒருவரைக் கூட நான் பார்த்ததாக நினைவில்லை.

அடுத்ததாக, எனது சொந்தப் பார்வையில் இந்த வசதிகள் எல்லாம் எனக்கு எப்படித் தெரிந்தன என்பதையும் கூற வேண்டும். அதுவரை நான் பார்த்திருந்த பெரிய சமையலறைகள் எல்லாமே உணவகங்களிலோ அல்லது நூற்றுக்கணக்கானவர்களுக்குச் சமையல் செய்யும் திருமண மண்டபங்களிலோதான். அங்கேயும் கூட, சமையல் முறைகள் என் அம்மா வீட்டில் செய்வதிலிருந்து பெரிய அளவில் வேறுபட்டிருக்கவில்லை. அதே முறைகள்தான், ஆனால் பாத்திரங்கள் மட்டும் அளவில் பெரியதாக இருக்கும். வீட்டில் ஒருவர் மட்டும் காய் நறுக்கினால், அங்கே பல பேர் சேர்ந்து செய்வார்கள், அவ்வளவுதான்.

ஆனால், எனது இளம் வயதுக் கண்களுக்கு இந்த பிளாட்பார்ம் சமையலறை முற்றிலும் புதியதாகத் தெரிந்தது. ஏனெனில், அக்காலத்தில் தொழில்நுட்பத்தில் மிகவும் முன்னேறியிருந்த ஜப்பான் போன்ற நாடுகளின் கட்டுமான நிறுவனங்களால் இந்த பிளாட்பார்ம்கள் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன. இதனால் அங்கிருந்த சமையலறை, நான் அதுவரை பார்த்திராத ஒரு நவீன, தொழிற்துறை சார்ந்த வடிவமாக (industrialized version) இருந்தது. நூறு பேருக்கு சப்பாத்தி செய்ய மாவு பிசையும் இயந்திரங்கள், பிரம்மாண்டமான பேக்கிங் ஓவன்கள், பாத்திரங்களைக் கழுவும் இயந்திரங்கள் போன்ற உபகரணங்கள் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தின.

அதைவிட என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அங்கிருந்த சுற்றுச்சூழல். நான் முன்பு பார்த்திருந்த உணவகச் சமையலறைகள் பொதுவாகப் போதிய காற்றோட்டம் இல்லாமலும், இருட்டாகவும், புழுக்கமாகவும், வாடிக்கையாளர்களின் பார்வையில் படாதவாறு மறைக்கப்பட்டும் இருக்கும். ஆனால், பிளாட்பார்ம் சமையலறையோ அதற்கு முற்றிலும் நேர் எதிர். நாங்கள் தினமும் அமர்ந்து சாப்பிடும் டைனிங் ஏரியாவிலிருந்து சமையலறை தெளிவாகத் தெரியும். எங்கு பார்த்தாலும் ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் மேற்பரப்புகள் பளபளக்க, மிகவும் பிரகாசமாகவும் சுத்தமாகவும் இருக்கும். 24 மணி நேரமும் சென்ட்ரல் ஏசி இயங்கிக் கொண்டிருந்ததால், அங்கே தூய்மையான வெள்ளை யூனிஃபார்ம் அணிந்து வேலை செய்த பணியாளர்கள், சமையல்காரர்களைப் போலத் தெரியாமல் எனக்கு ஏதோ பெரிய கார்ப்பரேட் அலுவலக ஊழியர்களைப் போலவே தோன்றினர்!

இந்த நேர்த்தி மற்ற சேவைகளிலும் தொடர்ந்தது. பிளாட்பார்மில் பெரிய இண்டஸ்ட்ரியல் வாஷிங் மெஷின்கள் இருந்தன; பணியாளர்கள் வழக்கமான லாண்டரி சேவையை கவனித்துக் கொண்டனர். வேலை முடிந்ததும், எங்களது அழுக்கு பாய்லர் சூட்டுகளை (boiler suits) அப்படியே அறையின் வெளியே தரையில் போட்டுவிட்டால் போதும். சில மணி நேரங்களில், அவை முறையாகத் துவைக்கப்பட்டு, ஒழுங்காக மடிக்கப்பட்டு, அறையினுள் இருக்கும் மேஜை மீது வைக்கப்பட்டிருக்கும்!

பிளாட்பார்ம் ஊழியர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் பணியின் போது அணிவதற்காக வருடத்திற்குச் சுமார் ஆறு பாய்லர் சூட்டுகள் வழங்கப்படும். இவற்றை நாங்கள் பொதுவாக ‘டாங்கரீஸ்’ (dungarees) என்றே அழைப்போம். இந்தத் துணி முதன்முதலில் மும்பைக்கு அருகில் உள்ள ‘தொங்ரி’ (Dongri) என்ற கிராமத்தில் நெய்யப்பட்ட கெட்டியான, எளிதில் தீப்பிடிக்காத, பருத்தித் துணி என்பதால் அந்தப் பெயர் வந்ததாக ஐதீகம். கடலில் யாராவது தவறி விழுந்தால் எளிதாக அடையாளம் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அவை எப்போதும் பிரகாசமான ஆரஞ்சு நிறத்திலேயே இருக்கும். லிவிங் குவார்ட்டர்ஸிற்குள் வேறு உடைகளை அணிய அனுமதி இருந்தபோதிலும், நாங்கள் பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்த டாங்கரீஸையே அணிந்திருப்போம். அவை மிகவும் வசதியாகவும், சிறிய உபகரணங்களை வைத்துக்கொள்ளப் பல பாக்கெட்டுகளைக் கொண்டதாகவும் இருந்தன.

மும்பையில் உள்ள ஒரு கடை, ONGC நிறுவனத்திற்குத் தேவையான டாங்கரீஸ்களை சப்ளை செய்யும் ஒப்பந்தத்தைப் பெற்றிருந்தது. அந்தக் கடைக்காரர்கள் ஒரு சுவாரசியமான பண்டமாற்று உத்தியை ஏற்படுத்தி இருந்தனர். மூன்று சாதாரண காட்டன் டாங்கரீஸ்களுக்கு பதிலாக, எடை குறைவாகவும் மென்மையாகவும் இருக்கும் ஒரு ‘டெரிகாட்டன்’ (terry-cotton) டாங்கரீயை நாங்கள் தேர்வு செய்து கொள்ளலாம். அது ஆரஞ்சு நிறத்தில்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் கிடையாது. முதல் வருடத்திற்குப் பிறகு, ஃபீல்டு வேலைக்குத் தேவையான வழக்கமான டாங்கரீஸ் எங்களிடம் தாராளமாகவே இருந்ததால், நாங்கள் பெரும்பாலும் அந்த டெரிகாட்டன் பதிவைத் தேர்வு செய்து கொள்வோம். அதை மாலை நேர பொழுதுபோக்கின் போதோ அல்லது இரவு உணவு உண்ணும் போதோ லிவிங் குவார்ட்டர்ஸிற்குள் அணிந்து கொள்வோம்.

எங்களது ஒரு நாள் நேரத்தில், சரியாகப் பாதி நேரம், அதாவது பன்னிரண்டு மணி நேரம் ஷிஃப்ட் டியூட்டியிலேயே சென்றுவிடும். எங்களைப் போன்ற மெயின்டனன்ஸ் இன்ஜினியர்களுக்கு காலை 7 மணி முதல் மாலை 7 மணி வரை ஷிஃப்ட். எங்களுக்கு நள்ளிரவு ஷிஃப்ட் கிடையாது, ஆனால் உற்பத்திப் பிரிவு (production staff) ஊழியர்கள் 24 மணி நேரமும் பிளாட்பார்மை இயக்கிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதால், அவர்கள் இரண்டு ஷிஃப்டுகளாக வேலை பார்ப்பார்கள் (காலை 9 முதல் இரவு 9, மற்றும் இரவு 9 முதல் காலை 9 வரை). தூக்கத்திற்கு ஒரு ஏழு மணி நேரம் போக, மீதி ஐந்து மணி நேரம் மாலை வேளையில் ஓய்வெடுக்கக் கிடைக்கும். ஷிஃப்ட் முடியும் போது, நாள் முழுவதும் வேலை பார்த்த களைப்பிலும், ஆயில் கறைகளுடனும் தான் எங்கள் அறைகளுக்கு வருவோம். குளித்துவிட்டு, இரவு உணவு சாப்பிட்டு முடிப்பதற்கே முதல் ஒரு மணி நேரம் ஓடிவிடும். இரவு 8 மணியிலிருந்து நள்ளிரவு 12 மணி வரை செய்தித்தாள்கள் படிக்கலாம், தொலைக்காட்சியோ திரைப்படமோ பார்க்கலாம்.

பொதுவாக பெரிய நிறுவனங்களில் வேலை பார்க்கும் கலாச்சாரம் (workplace culture) காலப்போக்கில் ஒரே மாதிரியாக மாறிவிடும். ஆனால் இந்த பிளாட்பார்ம் கதை வேறு மாதிரியானது. இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் இருந்தும் ஊழியர்கள் வந்திருப்பார்கள்; அவர்கள் பேசிய மொழிகள் வெவ்வேறானவை. மாதத்தில் பாதி நாள் தான் பிளாட்பார்ம், மீதி பாதி நாள் வாசம் சொந்த ஊரில். அப்போது தங்களின் உள்ளூர் கலாச்சாரம் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களில் திளைத்துவிட்டு மீண்டும் வருவார்கள் என்பதால்  பிளாட்பார்மிற்குள் பல்வேறு பின்னணிகளைக் கொண்ட மனிதர்களின் ஒரு கலகலப்பான கலவை எப்போதுமே இருக்கும்.

அந்த மாலைப் பொழுதுகளில் நடந்த பல சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகள் இன்னும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கின்றன.

எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த இடங்களில் ஒன்று ‘லவுஞ்ச்’ (Lounge). அது செய்தித்தாள்களோ அல்லது புத்தகங்களோ படித்துக்கொண்டு அமரக்கூடிய ஒரு வசதியான பெரிய அறை. அங்கே அக்காலத்தில் பெரும் மதிப்புப் பெற்றிருந்த ‘சான்சுய்’ (Sansui) பிராண்டின் நல்ல மியூசிக் சிஸ்டம் ஒன்றும் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

சில நேரங்களில் நாங்கள் ரேடியோ டயலை மெதுவாகத் திருப்பி, தொலைதூர நாடுகளின் ஷார்ட்வேவ் (shortwave) அலைவரிசைகளைப் பிடிக்க முயல்வோம். சிக்னல் இரைச்சலுக்கு (static) நடுவே சத்தம் ஏறியும் இறங்கியும் கேட்கும்; குரல்களும் இசையும் சில நொடிகள் வந்துவிட்டு, மீண்டும் சமிக்ஞை  இழப்பில் மறைந்துவிடும். ஆதலால், பெரும்பாலான நேரங்களில் நாங்கள் வீட்டிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்த கேசட்டுகளைத்தான் (compact cassettes) போட்டு கேட்போம். அது சிடி (CD) அல்லது இணையம், MP3 எல்லாம் வருவதற்கு முந்தைய காலம்.

அன்று மாலை லவுஞ்ச் அறை அமைதியாக இருந்தது, சான்சுய் சிஸ்டத்தில் ஒரு மெல்லிசைத் தமிழ் பாடல் ஒன்றைப் போட்டுவிட்டு, நான் செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டே, அந்தப் பாட்டைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அறையின் ஒரு மூலையில், உணவகத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு தொழிலாளி பொறுமையாகக் காத்திருந்தார். அப்போது நான் அவரைப் பெரிதாகக் கவனிக்கவில்லை. பாடல் முடிந்ததும், நான் டேப்பை நிறுத்தி, என் கேசட்டைக் கழற்றி எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பத் தொடங்கினேன். நான் வெளியே செல்லும்போது, அவர் மராத்தியில், “இதற்காகத்தான் காத்துக்கொண்டிருந்தோம்” என்று தனக்குள் முணுமுணுப்பது கேட்டது. நான் வெளியேறினால் தான் அவர் தன் கேசட்டைப் போட்டு மராத்திப் பாடல்களைக் கேட்க முடியும் என்பதைத்தான் அவர் அப்படிச் சொன்னார்.

அவர் சொன்னது எனக்குப் புரிந்தது, ஆனால் அதற்குப் பதிலளிக்கும் அளவுக்கு என் மராத்தி மொழித்திறன் போதாது. மேலும் அவர் ஒரு ஒப்பந்தத் தொழிலாளி, நான் ஒரு அதிகாரி என்பதால், தன்னிச்சையாக வந்து மியூசிக் சிஸ்டத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதி கேட்கவும் அவர் தயங்கினார். அவர் கேட்டிருந்தால், நான் மகிழ்ச்சியோடு சம்மதித்து, அவரோடு சேர்ந்து மராத்தி இசையையும் ரசித்திருப்பேன். ஆனால், அந்த மொழித் தடை இரண்டு பக்கமும் தன் வேலையை காட்டியது. நான் புன்னகைத்துக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டேன்.

மற்றொரு முறை, சில தமிழ் பேசும் ஊழியர்கள் பிளாட்பார்ம் பாத்ரூமில் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது அங்கே போன எங்கள் ஆய்வகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு ஒடிசா மாநில சக ஊழியர், அவர்கள் பேசியதில் ஒரு சில வார்த்தைகளை மட்டும் தற்செயலாகக் கேட்டுவிட்டார். அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று அவருக்குப் புரியவில்லை, ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் எங்கள் இன்ஸ்ட்ருமென்டேஷன் குழுவைப் பற்றியது என்று அவருக்கு தோன்றியதால், உடனே விழுந்தடித்துக்கொண்டு எங்கள் அறைக்கு ஓடிவந்து, தமிழ் தெரிந்த எங்களிடம் அந்த வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி, “இதற்கு என்ன அர்த்தம்?” என்று கேட்டார். கடைசியில் அவர் கேட்ட வார்த்தை என்னவென்று நாங்கள் கண்டறிந்தபோது, அது முற்றிலும் சாதாரணமான, எந்த உள்நோக்கமும் இல்லாத ஒரு விஷயம் என்று தெரிந்தது. அனைவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம்!

இணையம் இல்லாத அந்த நாட்களில், இந்தியாவின் பல பகுதிகள் மற்ற மாநிலங்களில் வளர்ந்தவர்களுக்கு இன்னமும் தூரத்து மர்ம தேசங்களாகவே தெரிந்தன. இந்தியாவில் வளர்ந்ததால், வெவ்வேறு மாநில மக்கள் வெவ்வேறு மொழிகள் பேசுவதும், சக ஊழியர்களில் பெரும்பாலானோர் பல மொழிகளில்  பேசுவதும் புதிய விஷயமில்லை. இருந்தாலும், தென்னிந்தியாவில் வளர்ந்த என்னைப்போன்ற இன்ஜினியர்களுக்கு, பீகார் போன்ற மாநிலங்கள் எல்லாம் நாங்கள் ஒருபோதும் சென்றிராத, இனிமேலும் செல்ல வாய்ப்பில்லாத ஏதோ ஒரு தூரத்து இந்தி பேசும் பிராந்தியமாகவே தோன்றியது. நான் படித்த புத்தகங்கள் மூலம், அங்கே ‘போஜ்புரி’ (Bhojpuri) என்றொரு மொழி பேசுவார்கள் என்று தெரிந்து வைத்திருந்தேன். பலருக்கும் தெரியாத ஒரு சுவாரசியமான விஷயத்தை நாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்றெண்ணி, ஒருமுறை பீகாரைச் சேர்ந்த ஒரு சக ஊழியரிடம், “நீங்கள் இரண்டு வாரத்திற்கு ஒருமுறை வீட்டிற்குப் போகும்போது, பிளாட்பார்மில் பேசும் இந்தியை விட்டுவிட்டு போஜ்புரிக்கு மாறிவிடுவீர்களா?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே, “ஓ! மேற்கு பீகாரில் தான் போஜ்புரி அதிகம் பேசுவார்கள். நான் தெற்கு பீஹார்காரன்; நாங்கள் வீட்டிலும் இந்தி தான் பேசுவோம்” என்றார். எனக்கு அப்போது அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரே மாநிலத்திற்குள் இவ்வளவு மொழியியல் வேறுபாடுகள் இருக்கும் என்று நான் நினைத்ததே இல்லை. பொதுவாக தமிழ்நாடு முழுவதும் தமிழ் பேசுவதையும், கேரளா முழுவதும் மலையாளம், கர்நாடகா முழுவதும் கன்னடம் பேசுவதையும் பார்த்துப் பழகியவன் நான். பீகாருக்குள் இந்தி மற்றும் போஜ்புரி தவிர மைதிலி, மாகஹி, அங்கிகா போன்ற இன்னும் பல மொழிகள் பேசப்படுகின்றன என்றும், அவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி மொழிகள் என்றெல்லாம் பின்னர்தான் தெரிந்துகொண்டேன்!

மொழி அரசியலும் இதில் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகித்தது. பல வட மாநிலங்களில், இருமொழித் திறன் (bilingual) என்பது இந்தியோடு சேர்த்து உள்ளூர் மொழியைப் பேசுவதைக் குறித்தது. ஆனால் நான் வளர்ந்த தமிழ்நாட்டிலோ, இருமொழித் திறன் என்பது தமிழும் ஆங்கிலமும்தான். வடக்கிலிருந்து திணிக்கப்படுவதாகக் கருதப்பட்ட இந்திக்குத்தான் தமிழகத்தில் நீண்டகாலமாகவே எதிர்ப்பு உண்டே.

இதன் விளைவாக, தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்த இன்ஜினியர்கள் ஆங்கிலம் சரளமாகப் பேசினாலும், இந்தி அறிவு எங்களிடம் குறைவாகவே இருந்தது. வட மாநில இன்ஜினியர்களுடன் தொடர்புகொள்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை, ஏனெனில் அவர்களும் ஆங்கிலத்தில் பேசினர். ஆனால், பெரும்பாலான ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களுக்கு ஆங்கிலமும் தெரியாது, தென்னிந்திய மொழிகளும் புரியாது. இதனால் வேறு வழியின்றி, பிளாட்பார்மில் வேலை பார்த்த தென்னிந்திய இன்ஜினியர்கள் ஒரு நடைமுறைப் பாலமாகப் பயன்படுத்துவதற்காக மெல்ல மெல்ல இந்தி பேசக் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

சுமார் நூறு ஊழியர்கள் இருந்ததால், பிளாட்பார்மில் முழுநேர மருத்துவர் ஒருவரும் இருந்தார். நல்லவேளையாக, ஊழியர்களில் பெரும்பாலானோர் ஆரோக்கியமான, உழைக்கும் வயதுடைய ஆண்கள் என்பதால், டாக்டருக்கு அங்கே வழக்கமாகப் பெரிய வேலை எதுவும் இருக்காது. லிவிங் குவார்ட்டர்ஸுக்குள் இருந்த சிறிய கிளினிக்கில் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருக்கும் அந்த டாக்டருக்குப் பெரும்பாலும் செய்ய ஏதுமில்லாமல் சலிப்பு தட்டும். அதனால் அவர் அவ்வப்போது ஃபீல்டு பக்கமாக வந்து, இன்ஜினியர்களிடமோ அல்லது கெமிஸ்ட்டிடமோ அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பார்.

எலெக்ட்ரானிக்ஸ் மற்றும் இன்ஸ்ட்ருமென்டேஷன் இன்ஜினியரிங் படித்துவிட்டுப் புத்தம் புதிதாக வேலைக்கு வந்த எனக்கு, இந்த ஆஃப்ஷோர் பிளாட்பார்ம் ஒரு சொர்க்கத்தைப் போலத் தோன்றியது. நாள் முழுவதும் கற்றுக்கொள்ள, கவனிக்க, வேலை செய்ய ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு உபகரணமும், ஒவ்வொரு கன்ட்ரோல் பேனலும் என் தொழில்துறையில் நான் கற்று வளர்வதற்கான ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாகவே எனக்குத் தெரிந்தது. இந்தச் சூழலில், பிளாட்பார்ம் டாக்டரும், கெமிஸ்ட்டும் பெரிய வேலை இல்லாமல் சும்மா ஈ ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. ஆற்றல் ததும்பி வழியும் ஒரு இளம் இன்ஜினியராக, அவர்களால் எப்படி இவ்வளவு மெதுவான வேகத்தில் வேலை செய்ய முடிகிறது என்று வியந்தேன். ஒருநாள், அந்த நடுத்தர வயது மருத்துவரிடம், “உங்களுக்கு உண்மையிலேயே இந்த வேலை பிடித்திருக்கிறதா சார்? ஒரு மருத்துவராக இதில் உங்களுக்கு என்ன திருப்தி கிடைக்கிறது?” என்று நேரடியாகவே கேட்டுவிட்டேன்.

அவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தார். பின்னர் அவர் சொன்ன பதில் என்னை அப்படியே உலுக்கிப் போட்டது.

“என் மகளுக்குப் பிறவியிலேயே ஒரு தீவிரமான இதயப் பிரச்சினை (congenital medical condition) இருக்கிறது” என்று ஆரம்பித்து தனது மோட்டிவேஷன் என்ன என்று விளக்கினார். “அவளுக்குச் செய்ய வேண்டிய அறுவை சிகிச்சை இந்தியாவில் எங்குமே சாத்தியமில்லை. எங்களிடம் மருத்துவக் காப்பீடு (medical insurance) இல்லாததால், அவளை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பி சிகிச்சை அளிக்க என் குடும்பத்திடம் வசதியும் இல்லை.”

அவர் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த அந்த அமைதியான பாரத்தைக் கேட்டு நான் திகைத்து நின்றேன்.

“நான் ONGC-யில் குறைந்தது ஐந்து வருடங்கள் வேலை பார்த்தால், என் மகளின் சிகிச்சைக்கான நிதியுதவியை நிறுவனத்திடம் கேட்க முடியும்” என்று தொடர்ந்தார். “அவள் மாஸ்கோவிற்குச் சென்று, அங்கே ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாகத் தங்கி இந்த அறுவை சிகிச்சையைச் செய்துகொள்ள வேண்டும். என் இந்த வேலை அதைச் சாத்தியமாக்கும் என்றால், நிச்சயமாக, எவ்வளவு காலம் தேவையோ அவ்வளவு காலம் நான் இந்த வேலையில் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பேன்!”

நான் சில நொடிகள் அவரை அப்படியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எனக்குள் சட்டென்று ஒரு குறுகுறுப்பு. நான் விஷயம் புரியாமல் எவ்வளவு சிறிய அளவில் யோசித்திருக்கிறேன் என்று என் மனம் குறுகியது.

நான் “போரடிக்கும் வேலை” என்று சாதாரணமாகக் கடந்து சென்ற ஒன்றை, அவர் தன் குழந்தையின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வாதாரமாக, ஒரு உயிர்நாடியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அரைகுறைத் தகவல்களை வைத்துக் கொண்டு எவ்வளவு எளிதாக நாம் மற்றவர்களைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம் என்பதை அன்று பிளாட்பார்ம் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது! ஒரு இளம் இன்ஜினியராக, வேலையின் திருப்தி என்பது எப்போதுமே தினசரி சவால்களிலோ அல்லது பரபரப்பிலோ மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை. பல சமயங்களில், அது பொறுமையிலும், சகிப்புத்தன்மையிலும், மிக முக்கியமான இடத்தில் ஒரு நேர்மறை மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறோம் என்கிற அந்த அமைதியான ஆத்ம திருப்தியிலும் தான் அடங்கியிருக்கிறது என்பதெல்லாம் எனக்குப் முழுதாகப் புரிய மேலும் பல வருடங்கள் வேண்டியிருந்தது!

(தொடரும்)