ஆனந்த்குமார் கவிதைகள்

ஆனந்த்குமார்

1 வருடம் ago

நிற்க ஒரு நிலம் மாதிரி
உன் பெயர்
நான் அதை
பாதையாக்கினேன்

உடனே
மலையிலிருந்து ஓடை ஒன்று
இறங்கி வந்து
இணைந்துகொண்டது
மரங்கள் அதை
வேர்களால் தாங்கின
சின்ன மலர்கள் இலைகள்
அதன் முதுகில்
ஏறிக்கொண்டன

செய்தி கேட்டு
குட்டிக் குட்டி பாதைகள்
தொட்டுப்பார்கக
கிளம்பிவிட்டன

நீண்டு திசைகளைந்த
புராதன விடை
எப்போதுமிருக்கும்
புத்தம்புதிய மர்மம்

எங்கும் கொண்டு சேர்ப்பதில்லை
எப்போதும் தளர்வுறச் செய்வதில்லை
ஆயினும்
பறவைகள்
நடந்து செல்லும்
அதில்

மீன் நீரையென
என்னை நிறைப்பது
உன் பெயர்

அர்த்தமல்ல
உனது பெயர் வெறும்
காரணம்

சொல்லிச் சொல்லி
உனது பெயர்
சப்தமாகியது
சப்தம் ஒலியாகி
ஒலி
எங்கும் நிறைந்தது

ஒலி உண்மை
ஒலி சாந்தி
ஒலி திளைப்பு
ஒலியே
உள்ளத்தருள் வளர்க்கும்
தீ

ஞானியில் தெரியும்
குழந்தையென
ஒலிக்குள் ஒளிர்வது
உனது பெயர்

உனது இருப்பு
உன்னை கவனிக்கவிடாமல்
ஆக்குகிறது
உன்னைப் பற்றி நினைக்கவிடாமல்
செய்கிறது

உன்னைத் தொழ
உன்னை எழுத
உன்னை கைகொள்ள
நீ
எழுந்துசெல்ல வேண்டியிருக்கிறது

உனது இருப்பில்
நானும் இருப்பதென்பது
நாம் இல்லாமல் இருப்பது

நீர் ஒளியையென
என்னில் உன்னை
அனுமதித்தேன்

தீயின்
விடுதலை அஞ்சும் திரியென
உன் பாதங்களை
பற்றிக்கொண்டும் கிடந்தேன்

நிறைக்கும்
எரிக்கும்
நீயே
நானெனும் நிகழ்வு

நீயே
எனது இயல்பு