பதிப்புக் குறிப்பு: இது எழுத்தாளர் யுவன் சந்திரசேகர் அவர்களுடன் கற்பனை உரையாடல். நடுநடுவே ஏ.ஐ. உதவியுடன் உருவானது. இந்தப் படைப்பின் தப்போ சரியோ – முழுப் பொறுப்பும் பாஸ்டன் பாலாவைச் சாரும். சொல்வனமும் யுவனும் உரிமை துறக்கிறார்கள்.
கரட்டுப்பட்டியோ, கோவில்பட்டியோ, இரண்டும் அல்லாத ஓர் இடமோ — அந்தி நேரம்
(சிறு தூறல். புளி மரத்தின்கீழ் தேநீர்க்கடை. வெளியே மரப்பலகை மேசை; நான்கு இருக்கைகள். நான்காவது இருக்கை நீண்டநேரமாக காலியாக இருந்ததுபோல் தெரிகிறது — ஆனால் அதில் வாசகி அமர்ந்திருக்கிறாள். அவள் மடியில் ஒளிவிலகல் தொகுப்பு, பக்கம் 37-ல் திறந்தபடி. கடைக்காரன் தேநீரைக் கொண்டு வருகிறான். தேநீர் ஆவி எழுகிறது — மேலே போய் தூறலுடன் சேர்ந்து கலந்துவிடுகிறது. எங்கே ஆவி முடிந்து, எங்கே மழை தொடங்குகிறது என்பது தெரியவில்லை. அதுவே இந்த மாலை பற்றி சொல்லக்கூடிய சிறப்பு.)
போஸ்டன் பாலா (சொல்வனம் சார்பாக): யுவன் சார், கிருஷ்ணன் சார் — வணக்கம். வந்துவிட்டீர்கள் என்பதை நம்ப சற்று நேரம் ஆகிறது.
யுவன் சந்திரசேகர்: நம்புவது எப்படி கடினமாக இருக்கும்? நாங்கள் எப்போதும் இங்கேதான் இருக்கிறோம். நீங்கள் வந்து உட்கார்ந்தபிறகு, நாங்கள் “இங்கே” இருக்கிறோம் என்று பெயர் பெறுகிறோம். அவ்வளவுதான்.
கிருஷ்ணன் (பீடியைப் பற்றவைக்கிறார், அலட்சியமாக): நான் வருகிறேன் என்று இவர்தான் (யுவனைச் சுட்டிக்காட்டி) அடிக்கடி வரவழைக்கிறார். நான் போக நினைத்தாலும் இவர் விடுவதில்லை. “நூற்றிச் சொச்சம் நண்பர்கள்” கதையில் இவர் என்னை எழுதத் தொடங்கினபோதே, இவருக்குள் நான் புகுந்துவிட்டேன். இனி அவரை விட்டுப் போவது என்னால் இயலாது. அவரால் என்னை விட்டுப் போவதும் இயலாது — குறைந்தது “சிறந்த மாறுதல்” என்ற வடிவில் இஸ்மாயிலாக, சுகவனமாக, இன்னும் எத்தனை பெயர்களிலோ வந்து போய்க்கொண்டிருக்கிறேன்.
வாசகி (ஒளிவிலகல் தொகுப்பை மூடி, தயக்கத்துடன்): மன்னிக்கணும்… இது என்னுடைய முதல் யுவன் புத்தகம். கதாபாத்திரம் ஆசிரியரோடு இப்படிப் பேசமுடியுமா? எனக்குப் புரியவில்லை.
யுவன் (புன்சிரிப்புடன்): பொதுவாகப் புரிபடாத விஷயங்கள்தான் மெய்மையின் அசல் முகங்கள். புரிந்ததாக நாம் நினைப்பவை — அவை நாம் உள்ளூர சூதானமாக அமைத்துக்கொண்ட பிரமைகள். உங்கள் கேள்விக்குத் திரும்பப் போவோம்; முதலில் தேநீர்.
I. பெயர் என்பது கதவா! பாறையா?
போ.பா: யுவன் சார், சிறு கேள்வியோடு ஆரம்பிக்கலாம். நேர்காணல்களின் முதல் கேள்வி பொதுவாகப் பெயரைப் பற்றியிருக்கிறது. “ஆர். சந்திரசேகரன்” எப்படி “யுவன் சந்திரசேகர்” ஆனார், எப்படி “எம். யுவன்” ஆனார் என்பதை அடிக்கடி கேட்கிறார்கள். உங்களுக்கு இந்தக் கேள்வியால் சலிப்பு வராதா?
யுவன்: சலிப்பு ஏன் வரவேண்டும்? நல்ல கேள்வி. பதில்தான் சிலர் எதிர்பார்த்தபடி வராமல் போகும். பெயரென்பது — அது பல் உதிர்வது போல, மீசை அரும்புவது போல — பிரக்ஞைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயுமாக தன்னியல்பாக நிகழும் சமாசாரம். முதல் கவிதையை எழுதி முடித்ததும், ஏதோ இரண்டாம் ஆளுமை சட்டென்று கிளம்பி வந்துவிட்டது. அதற்குப் பெயரிட வேண்டியதிருந்தது. “யுவன்” என்று எந்தப் படைப்பு வழியாக வந்தேன் என்று இன்றைக்குக்கூட எனக்கு ஞாபகம் இல்லை. என் மூத்த நண்பர் ஒருவர் கேட்டார் — “‘சந்திரசேகரன்’ என்பதும் புனையப்பட்ட பெயர்தானே?” என்று. அந்தக் கேள்வியை நானும் இன்னும் தாண்டவில்லை.
கிருஷ்ணன்: இவர் கவிதைக்கு “எம். யுவன்” என்ற முகமூடி மாட்டுவார். நாவலுக்கு “யுவன் சந்திரசேகர்.” நான்கு மாடுகளுக்குள் ஓர் இடையன் — நாங்கள் எந்த மாட்டின் அடையாளத்துக்குள்ளும் ஒவ்வாதவர்கள். நாங்கள் நின்று கால் நீட்டுவதற்கான இடைவெளி.
வாசகி: இடைவெளி… அதாவது — முகமூடிக்கும் முகத்துக்கும் இடையில்?
யுவன்: அல்லது, முகம் என்பதே முகமூடிதான். நமக்கு வசதியான அளவில் பூசப்பட்ட சாயம். “கிளியென்று சொன்னால் பறவையைக் குறிக்கலாம், பச்சையைக் குறிக்கலாம், மூக்கைக் குறிக்கலாம், பெண்ணைக் குறிக்கலாம், கூண்டுச் சிறையைக் குறிக்கலாம். சமயத்தில் அது கிளியையும் குறிக்கலாம்.” பெயர் என்பதும் அப்படித்தான். சமயத்தில் அது, யாருக்குத் தெரியும், அந்த நபரையே கூடக் குறிக்கலாம்!
(கிருஷ்ணன் சற்று சிரிக்கிறார். வாசகி முதன்முதலாக முகத்திலிருந்து புத்தகத்தை நகர்த்திவிட்டு யுவனைப் பார்க்கிறாள்.)
II. பூவும் தலையும்: ஒரு நாணயம், இரண்டு பிரபஞ்சங்கள்
போ.பா: இந்த இடத்திலேயே “மாற்று மெய்மை” கேள்விக்குத் தாவுகிறேன். பல வாசகர்கள் அதை ஒரு literary technique என்றே புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால் உங்கள் சில நேர்காணல்களைப் படிக்கும்போது, அது வாழ்க்கை நெறியாகவே இருப்பதுபோல் தென்படுகிறது.
யுவன்: மாற்று மெய்மை என்பதை தொலைவில் இருக்கும், பாரதூரமான புனைவுக் கலை என்று புரிந்துகொள்கிறார்கள் பலர். ஆனால் அது “உருவாக்கப்படுவது” அல்ல — “இருப்பது.” வெகு காலத்துக்கு முன்பு அறிவியல் நூலில் படித்தேன். நாணயத்தை சுண்டிவிடுகிறீர்கள். நான் “தலை” என்கிறேன். நீங்கள் “பூ” என்கிறீர்கள். பூ விழுகிறது. கவிழ்ந்து கிடக்கும் நாணயத்தின் அடியில் — தலை விழுந்த முழுப் பிரபஞ்சம் இருக்கிறது. இப்போதே. இங்கேயே. ஒன்று நிஜ அனுபவம்; மற்றது யூக அனுபவம். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். மாற்றுப் பிரபஞ்சம் என்பது வேறொரு கோளத்தில் இல்லை — இந்த நாணயத்தின் கீழே இருக்கிறது.
கிருஷ்ணன்: என்னைப் பொறுத்தவரை பிரச்னை வேறு. நான் பூ விழுந்த பிரபஞ்சத்தில் இருக்கிறேனா, தலை விழுந்த பிரபஞ்சத்தில் இருக்கிறேனா என்பது எனக்கே தெரியாது. சில வேளைகளில், யுவன் கதையைத் திருப்பி எழுதும்போது, நான் ஒரே பக்கத்தில் இரண்டு பக்கமும் இருப்பதுபோல் உணர்கிறேன்.
வாசகி (தையல் பிடித்த குரலில்): ஆனால் சார் — குள்ளச்சித்தன் கதையில் வரும் சோற்றுப்பானை, அது நிஜமாக நடந்ததா? அது நடக்கும் என்று நம்பலாமா?
யுவன்: “நடந்ததா” என்ற கேள்வியே தவறான கேள்வி அம்மா. இலக்கியத்தின் ஆதாரக் கருதுகோள், உண்மையாக நிகழ்ந்தவற்றைப் பதிவு செய்வதல்ல — அதற்கு செய்தித்தாள் இருக்கிறது. இலக்கியத்தின் விழைவு, சாத்தியங்களை எழுதிப் பார்ப்பது. மானசீகத்தில் மட்டுமே நிகழ வாய்ப்புள்ள சம்பவங்களுக்கு, பருவுலகின் எல்லைகளுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டிய நிர்பந்தம் இல்லை. அந்த சோற்றுப்பானை — அதில் நீங்கள் கையைப் போட்டால் சோறு இறைக்கிறீர்களா இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல. அதைப் பற்றி நீங்கள் கேட்டதும், உங்களுக்குள் பசி உருவாகியதா என்பதுதான் முக்கியம்.
போ.பா: மார்க்கேஸ் magical realism பற்றி “எல்லாமே உண்மையிலேயே நடந்தவை; என் பாட்டியிடமிருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட தொனியில் சொல்கிறேன்” என்பார். உங்களுடைய மாற்று மெய்மையும் அந்த வகையா?
யுவன்: அதற்கும் இதற்கும் மேற்பரப்பு ஒற்றுமை உண்டு, ஆனால் உட்கரு வேறு. மார்க்கேஸ் வரலாற்றைப் பற்றி எழுதுகிறார் — காலனி ஆதிக்கம், அதிகார வன்முறை, அவற்றின் கூட்டு நினைவு. நான் வரலாற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றைத் தொடத் துடிக்கிறேன் — பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படை அடுக்கியல். மேலே ஒரு அடுக்கு; அதற்கடியில் இன்னொன்று; அதற்கடியில் இன்னொன்று. மாற்று மெய்மை என்பது கீழ்ப்படி — மேல்படியிலிருந்து கீழ்ப்படியைப் பார்த்துக் கையால் தொட முடியாது; ஆனால் கீழ்ப்படியில் இருந்துவிட்டால், மேல்படியைப் பார்க்க முடியும். அதாவது, அதையும்தான்.
கிருஷ்ணன்: அதனால்தான் சித்தர்கள் பைத்தியக்காரர்கள் போல் தெரிகிறார்கள். அவர்கள் கீழ்ப்படியில் நின்று மேல்படி பேசுகிறார்கள். நாங்கள் மேல்படியில் நின்று — நிறைய சந்தையுடன், நிறைய கோவம்-மகிழ்ச்சியுடன் — கீழ்ப்படி பேச்சை சற்றே பரிசோதிக்கிறோம். அவ்வளவுதான் நாவல் என்ற சமாசாரம்.
(கிருஷ்ணனும் யுவனும் ஒலிகளுக்கு இடையிலான இடைவெளியைக் கேட்க அவரது கதாபாத்திரங்கள் தங்களது அலைபாயும் எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட இசையில் மூழ்கிறார்கள்)
போ.பா: ‘பகடையாட்டம்‘ நாவல், தற்செயலுக்கும் விதிக்கும் இடையிலான நுட்பமான ஆட்டத்தை விவரிக்கும் தத்துவப் புனைவாகும். ‘குள்ள சித்தன் சரித்திரத்திற்கும்’ ‘வெளியேற்றத்திற்கும்’ இடைப்பட்ட பாலமாக இது கருதப்படுகிறது. பகடையாட்டத்தில் வெறும் தற்செயல் மட்டுமல்ல, ஆடுபவனின் உத்தியும் (Strategy) கலந்திருக்கிறது. நாம் தற்செயல் என்று நினைக்கும் பல நிகழ்வுகள், நமக்குத் தெரியாத ஏதோவொரு ஒழுங்கின் வெளிப்பாடா?
வாசகி: யுவன் தனது நாவல்களை ஹிந்துஸ்தானி இசை ஆலாப்பனை முறைப்படி கட்டமைக்கிறார். அதாவது, வெவ்வேறு சுரங்களை (கதாபாத்திரங்களை) ஒவ்வொன்றாக அறிமுகப்படுத்தி, பின்னர் அவை அனைத்தும் இணைந்து ஒரு முழுமையான ராகத்தை (புனைவு யதார்த்தத்தை) உருவாக்குகின்றன. ஜூலியஸ், ஹான்ஸ், க்ருஷ் போன்ற வெவ்வேறு மனிதர்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் பயணிக்கத் தொடங்கினாலும், இறுதியில் தற்செயலான ஒரு புள்ளியில் இணைவது இதற்கொரு சான்று.
போ.பா: குள்ளச் சித்தன் சரித்திரத்தில் வழக்கமாக மௌனமாக இருக்கும் சைகைகளால் பேசும் சித்தன், கிட்டத்தட்ட நாள் முழுவதும் நிற்காமல் “சொற்களின் வெள்ளத்தை” பொழிகிறார் — தொடர்பில்லாத பெயர்ச்சொற்களின் பட்டியல் கேட்பவரை மூழ்கடிக்கிறது. மொழியே ஆழமான யதார்த்தத்தின் வெளிப்பாடு என்ற உணர்வை இது உருவாக்குகிறது.
வாசகி: இது அவர் அடிக்கடி சொல்வதுதானே பாலா! யுவனின் தத்துவம் — நாம் “அற்புதங்கள்” அல்லது அமானுஷ்ய நிகழ்வுகள் என்று கருதுவதே உண்மையான யதார்த்தம்; நமது சாதாரண, தர்க்கரீதியான வாழ்க்கைதான் பெரும்பாலும் “கற்பனையான” கட்டுமானம். “மாற்று மெய்மை” என்பது உருவாக்கப்படுவது அல்ல, மாறாக நமது அன்றாட உணர்வின் மேற்பரப்புக்கு கீழேயே ஏற்கனவே “இருப்பது” என்று யுவன் விளக்குகிறார்
போ.பா: சரி! நாவலை ஹிந்துஸ்தானி இசையின் ஆலாப்பனை போல பார்க்கலாம் — ஸ்வரங்கள் (கதாபாத்திரங்கள்/நிகழ்வுகள்) ஒவ்வொன்றாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, மெல்ல மெல்ல “ராகத்தின்” (சித்தனின் யதார்த்தம்) முழுமையான, அதிர்வு கொண்ட சித்திரத்தை உருவாக்குகின்றன. பாரம்பரிய புனிதவரலாறுகளைப் (hagiographies) போலன்றி, இந்நாவல் அறிவியல் விசாரணைக்கும் (காலம், வெளி) இந்திய ஆன்மிக அனுபவத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறுக்க முயல்கிறது. சித்தனின் செயல்கள் காலம்-வெளி எல்லைகளை மீறுகின்றன — அறிவியலும் தத்துவமும் ஒரே போல் வரையறுக்கக் கஷ்டப்படும் கருத்துகளின் புனைவுச் சோதனையாக இவை அமைகின்றன.
வாசகி (எழுந்து கொண்டே): பகடையாட்டம் சோமிட்ஸியாவின் சட்டதிட்டங்கள் மற்றும் உலகப்பார்வையைத் தீர்மானிப்பது ‘பூர்வ கிரந்தம்’ ஆகும். ஆச்சரியமாக, இந்தத் தொன்மையான நூலில் டார்வினின் பரிணாமக் கொள்கையும் ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியல் தத்துவமும் நவீன அறிவியல் கருத்துகளின் சாயல்கள் வழி காணப்படுகின்றன. ஈனோங் போன்ற கதாபாத்திரங்கள் தனித்துவத்தை இழக்கும் மாற்றத்தைத் தடுக்க முயல்வதும், இறுதியில் போரினாலும் அரசியல் சூழலினாலும் இந்த மாய உலகம் நசுக்கப்படுவதும் வாழ்வின் அபத்தத்தை உணர்த்துவதையும் போல் நாமிருவரும் தனியே பேசுகிறோம். சோமிட்ஸியாவின்மனித நாகரிகத்தின் ஆதி விழுமியங்களையும், நவீன அறிவியலின் தர்க்கத்தையும் ஒரு புள்ளியில் இணைக்க முயலும் யுவனின் கலைத்துவமான ‘புனைவு யதார்த்தம்’ அல்லவா?
போ.பா: வரலாறும் சண்டையும் இசையும் ஆன்மீகமும் பகடைக்காய்களாக உருட்டி, வாழ்வின் புதிர்களை விடுவிக்க முயலும் முயற்சியில் நாமெல்லாம் வெறும் குணச்சித்திரங்கள்.
வாசகி (எழுந்தவள் அமர்ந்து விட்டாள்): “பிரபஞ்சத்தின் ஆதி வடிவம் இருளா அல்லது வெளிச்சமா?”, “ஆதி வெளி ஒலியால் நிறைந்ததா அல்லது நிசப்தத்தா?” போன்ற கேள்விகளை மன்னன் முன்வைப்பது போல் எழுப்பவது எழுத்தாளருக்கும் விமர்சகருக்கும் எளிது. உங்களைப் போன்றோரால் வினா மட்டுமே தொடுக்க முடியும். விடை சூட்டிக் கொள்வது நான்.
(போ.பா. எண்ணம்: இவள் குருவா! உயிர்ச் சங்கிலியின் ஒரு பகுதியா? வாசகி என்பவள் நாதமா; மதுரை வாசமா! நிசப்தமா? நிசப்தத்தின் பின்னணி: தங்களது அலைபாயும் எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட இசையில் லயத்தோடு ஒத்துப் போகும்போது, அந்த இசை அவர்களுக்கு மன அமைதியையும், தர்க்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தெளிவையும் வழங்குகிறது. அது அவர்களின் இருத்தலியல் துயரங்களுக்கான மருந்தாகவும், மெய்ம்மையைக் கண்டடைவதற்கான வழியாகவும் இருக்கிறது.
வாசகி எண்ணம்: தற்செயலாக மணம் (உதாரணமாக, பனை மரமோ சலவைக்கல் மணமோ) படும்போது, அது அவர்களுக்குத் தொடர்பே இல்லாத ஒரு முன்ஜென்ம நினைவைத் தூண்டுகிறது
கிருஷ்ணனின் எண்ணம்: இது காலத்தையும் இடத்தையும் கடந்தது. சுதந்திரமாக நபர் ஓரிடத்தில் அமர்ந்து கொண்டே வேறொரு காலத்திலோ அல்லது வேறொரு உயிரினமாகவோ வாழ்ந்த நினைவுகளைப் பெறுவது. உதாரணமாக, கதாபாத்திரத்திற்கு தான் சென்ற காலத்தில் பறவையாக வாழ்ந்த நினைவுகள் மிகத் துல்லியமாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. நான் பல சமயங்களில் என்னை வேறொருவரின் ‘மறுபிரதி’யாகவோ ‘தொடர்ச்சி’யாகவோ உணர்கிறேன். “நான்” என்பது நிலையான பிம்பம் அல்ல; அது பலரின் நினைவுகளும், பல காலத்து எச்சங்களும் தற்செயலாகக் கூடும் சங்கமப் புள்ளி ஆகும்.
யுவன் எதுவும் எண்ணாமல் லேப்டாப்பில் எழுத ஆரம்பிக்கிறார்)
III. தேநீர் இடைவேளை: ஹிந்துஸ்தானியும் கர்நாடகமும், சிறு விவாதம்
(கடைக்காரன் மறுமுறை தேநீர் கொண்டு வருகிறான். வாசகி சிரிக்கிறாள். “நான் கர்நாடக ரசிகை” என்று வெட்கப்பட்டு சொல்கிறாள். கிருஷ்ணன் நிமிர்ந்து உட்கார்கிறார்.)
போ.பா: ‘பப்பு வராளி’ போன்ற ராகங்களைக் கேட்கும்போது, கதாபாத்திரங்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் தீராத துயரத்தையும், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் பூர்வ ஜென்மத் தொடர்புகளையும் கண்டடைகிறார்கள். மௌனம் இசையின் திரை. அதன் மீதுதான் ஒலிகள் வரையப்படுகின்றன. ‘நிச்சயமின்மையை எதிர்கொள்வதுதான் சுலபம், நிச்சயத்தை எதிர்கொள்வதுதான் கடினம்’. . உங்கள் கதைகளில் நான் அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன், இசை ஆலாப்பனையில் ஒரு சுவரம் அடுத்த சுவரத்தைத் தேடி நகர்வது போலத்தான் நம் பயணங்களா? அது வாழ்க்கை ராகத்தைக் கட்டமைப்பதற்கான முயற்சியா?
கிருஷ்ணன்: (சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து): எப்போதும் தத்துவத்தையே பேசி மிரட்டாதீர்கள்.
வாசகி (போ.பா. கேள்வி மீது சற்றே சலிப்புடன்): யுவன் சார், ஏன் ஹிந்துஸ்தானி? தென்னிந்தியர்கள் நாம். கர்நாடகம்தானே நம் வீட்டு இசை?
யுவன்: வீட்டு இசை — யார் வீடு? அப்பா பாடிய ராகங்களில் தாளத்தையெல்லாம் உடைத்து, கட்டற்று விரிக்கும் ஆர்வம் எனக்கு பால்யத்திலேயே இருந்திருக்க வேண்டும். அப்பா போய், பத்து ஆண்டுகள் இசை மௌனமாகியது. வங்கியில் திரு. சாம்பமூர்த்தி என்ற நண்பர் வந்தார் — மறுபடியும் இசை பத்துகொண்டது. இந்த வேளையில், ஹிந்துஸ்தானி என்னை இழுக்கத் தொடங்கியது. ஏன் என்று சொல்கிறேன்: கர்நாடக சங்கீதம் கட்டப்பட்ட கோயில் போல — நிர்ணயத்துடன், கிருஹ-யந்திரத்துடன். ஹிந்துஸ்தானி மலைக் கோயில். வழியே இயற்கை தானாகக் கட்டியது. கச்சேரியின் உச்சம் என்ன வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. பாடகருக்குக்கூடத் தெரியாது.
கிருஷ்ணன்: இவர் எழுத்தும் அதேதான். இவருக்கே நாவல் எங்கு முடியும் என்று தெரியாது.
யுவன் (சற்று மகிழ்ச்சியுடன்): உண்மைதான். எனது முப்பதாவது நாவலையும் “எழுதிப் பார்க்கத்தான்” செய்வேன். எழுத்து இழுத்துப்போகும் திசையில் மறுப்பின்றி ஆட்பட்டு உடன்செல்வது — அது தரும் இன்பம் அலாதியானது. அல்லது, வேறு வார்த்தையில் சொன்னால், அது ஓர் ஆலாபனை.
போ.பா: குள்ள சித்தன் சரித்திரம்’, ‘பகடையாட்டம்’ போன்றவை நேர்க்கோட்டில் அமையாமல் சுழல்வடிவத்தில் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் கிளைக்கதையும் தனி ‘ஸ்வரம்’ போன்றது. ஆரம்பத்தில் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவை போலத் தோன்றினாலும், ஆலாபனை வளர வளர அவை அனைத்தும் இணைந்து முழுமையான ‘ராகத்தை’ (புனைவு யதார்த்தத்தை) உருவாக்குகின்றன. ஆலாபனையின் முடிவில் ராகம் முழுமை பெறுவது போல, கதாபாத்திரங்கள் அனைவரும் தற்செயலான சந்திப்பின் மூலம் (சங்கமம்) இணையும்போது அந்த தத்துவ தரிசனம் முழுமையடைகிறது ‘கானல்நதி’, ‘நினைவுதிர் காலம்’, ‘ஆறு தாரகைகள்’ — இசை நாவல்கள் மூன்றும் எப்படி ஒன்றுக்கொன்று வேறுபடுகின்றன?
கிருஷ்ணன்: கேள்விய எளிமையாக் கேட்க பழகு.
வாசகி: பாலா என்னை கவ்ர்வதாற்காக ரொம்பக் கஷ்டப்படுறாரோ? ஆலாபனை என்பது உங்களது படைப்பின் உடல் என்றால், தற்செயல் என்பது அந்த உடலுக்குள் இயங்கும் உயிர்நாடியாகப் பார்க்கலாமா?
யுவன்: முதல் இரண்டில் ஆண் கலைஞர்கள் கதை சொல்கிறார்கள். மூன்றாவது “ஆறு தாரகைகள்”-ல் ஆறு பெண் கலைஞர்கள். இது ஒரு conscious திருப்பமா என்று பலர் கேட்கிறார்கள். பதில்: ஒரு வகையில் ஆம், ஒரு வகையில் இல்லை. எழுத நினைக்கும் சமயத்தில், தானே அந்த உருவம் தோன்றியது. அந்தப் பாட்டுக் கச்சேரியில் திடீரென்று பாடகிக்குப் பதில் ஆறு குரல்கள் எழுந்தது போல். மூன்றில் ஒரு குரலை “male-dominated music world-இல் பெண்களை சேர்த்தேன்” என்று வியாக்கியானம் செய்தால், அது சற்று அபத்தமாகவே இருக்கும். ஆறு பெண் கலைஞர்கள் வந்தார்கள், அவர்களுடைய பாடலைக் கேட்டேன், அதை எழுதினேன். அவ்வளவுதான்.
கிருஷ்ணன்: ஆனால் இவர்கள் ஆறு பெண்களில் ஒருவர்கூட என் அண்ணிதானா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது.
IV. சிட்டுக்குருவியைக் கொல்வது எவ்வளவு சுலபம் — ஆபத்தான உரையாடல்
(குறிப்பு: இதுவரை மெதுவாக ஓடிய தூறல் சற்று வேகமாகிறது. மின்சாரம் போய்விட்டதாகத் தோன்றுகிறது. எதிர் வீட்டில் லாந்தர் ஒன்று எரிகிறது. கடைக்காரன் சிகரெட் புகை விடுகிறான்.)
போ.பா: சார், இது மிக நாசூக்கான கேள்வி. உங்கள் கவிதை “சிட்டுக்குருவியைக் கொல்வது” — இது வாசித்த ஒவ்வொருவரும் ஏதோவொரு இடத்தில் நிலைகுலைந்து நிற்கிறார்கள். இந்தக் கவிதை எப்படி உருவானது?
யுவன் (சிறிது அமைதியாக): கவிதை எப்படி உருவாயிற்று என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. சில வரிகள் கனவில் வந்திருக்கின்றன. மற்ற வரிகள் பல ஆண்டுகள் காத்திருந்திருக்கின்றன. இந்தக் கவிதை — இது சிட்டுக்குருவி பற்றியது மட்டும்தானா, தெரியவில்லை. தானிய மணிகளால் கவர்ந்து, கூண்டுக்குள் இழுத்து, சிறகை உடைத்து, கால்களை ஒடித்து, அலகை முறித்து — இப்போது குருவி என்பது கூழாங்கல். ஆனால் கல் போலில்லாமல், பறந்த நாட்களின் நினைவு கண்களில் உயிர் துடிக்கிற கல். அதுதான் நாம் செய்துகொள்வது — நம்முடைய சிறகுகளுக்கு, நமது ஆன்மாவுக்கு, நமது நட்புகளுக்கு. மிக மிகச் சுலபம்.
வாசகி: நான்… இதை படிக்கும்போது… (குரல் சற்றே உலர்கிறது) …யாரை சிட்டுக்குருவி என்று வைத்துப் படிக்க வேண்டும்?
யுவன்: உங்கள் விருப்பம். உங்களை வைத்துக்கொள்ளலாம். உங்கள் அண்ணியை வைத்துக்கொள்ளலாம். நம் அனைவருக்கும் நடந்ததை வைத்துக்கொள்ளலாம். சமூகத்தில் மனிதனை வைத்துப் பார்க்கலாம் — மிருகத்தனமாக பெண்ணை அடக்கும் போதெல்லாம் அது சிட்டுக்குருவி வேட்டை; சாதியத்தின் பெயரில் ஒருவனைத் தாழ்த்தி, கனவுகளை உதிர்க்கும்போதெல்லாம் அது சிட்டுக்குருவி வேட்டை. கவிதை திறந்த பாத்திரம். உங்களுக்குச் சாப்பிட வேண்டியதை அதில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
கிருஷ்ணன்: ஒரு வேளை — இவர் தனது எழுத்தைப் பற்றியே அந்தக் கவிதையை எழுதினாரோ தெரியாது. எழுத்தாளர்களின் எழுத்துச் சுதந்திரம் எப்படி மெல்ல மெல்ல சிறைப்பட்டு, “எதையும் எழுதிவிட்டால் ஏதாவது ஆகிவிடும்” என்ற அச்சத்தில் அலகு முறிந்து, குறிப்பிட்ட கோணத்தில் மட்டுமே எழுதக் கற்றுக்கொள்கிற கலம்.
போ.பா: சார், இதை மேலும் ஒரு படி ஆழத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன். நீங்கள் உள-அழுத்தத்துக்கு சிகிச்சை எடுத்ததை வெளிப்படையாகவே பகிர்ந்திருக்கிறீர்கள். எழுத்தாளர் என்ற முறையில், மனநோய் அனுபவம் ஒரு படைப்பு வரம்தானா?
யுவன்: வரம், சாபம் என்ற இருமைப் பார்வையே இங்கே தவறாக இருக்கும். சிகிச்சை எடுக்கும் காலகட்டத்தில், எழுத்து உடனடியாக நின்றுவிடுகிறது. அந்த மரத்துப்போன கூழாங்கல் மனம் எதையும் பறக்க விடாது. ஆனால் நிலைமை மேம்பட்டபிறகு, சேகரமான அந்த இருள் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது — அது நிஜமாகவே எழுத்துக்கு ஆழத்தை வழங்கியது. கோபமோ துக்கமோ சந்தோஷமோ முழுசாக அனுபவித்துவிட்டு உடனடியாக விலகிவிடுவது என் சுபாவம். அது ஜென். அதுவே சாபமாகவும் மாறலாம் — என் மனைவியும் குழந்தைகளும் உங்களைப் போல இந்த மனோபாவத்தை சிலாகிக்க மாட்டார்கள்.
வாசகி: “அந்தரத்தில் இருக்கும் தனியன் நான்” — இந்த வரி படித்தேன். இந்த “அந்தரம்” — இது தனிமையா? பயமா?
யுவன்: ஒருவேளை இரண்டுமல்ல. ஓர் இடத்தில் கால்கள் படாமல் இருப்பது — அது தனிமையாக இருக்கலாம், ஆனால் ஒரு வகையில் சுதந்திரமும்கூட. தரையைவிட்டு அரை-அடி உயரத்தில் நிற்கும் போது, உலகத்தை நீங்கள் சற்று மேலிருந்து பார்க்கிறீர்கள். யாரும் பார்க்காத விஷயங்கள் தெரிகின்றன. ஆனால் யாருடனும் பேச முடிவதில்லை. என் வீட்டில் நான் ஆள்; வெளியில் நான் யாரோ ஒருவன்; அன்னியத்தில் நான் அநாமதேய ஆள். ஒவ்வொரு நிலைக்கும் உடம்பும் உடன் போகும் நிழலும் வேறு. தனியன் அதற்குள்ளும் இருக்கிறான். எனக்கு அது சங்கடமும் இல்லை. எப்போதாவது அதற்கு “தனிமை” என்று பெயர் வரும். மற்றபடி அது உலைக்களம்.
(மௌனம். தூறல் மட்டுமே கேட்கிறது. வாசகி ஒளிவிலகல் புத்தகத்தைத் திறந்து மூடுகிறாள். ஒன்றும் படிக்காமலேயே.)
V. திருச்சி ஆட்டோ: வழிப்பறியும், தத்துவத்தின் விதையும்
போ.பா: சார், “மாற்று மெய்மை” என்ற பார்வையின் ஆரம்பப் புள்ளியாக திருச்சியில் நடந்த ஆட்டோ வழிப்பறி நிகழ்வைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள். அது எப்படி தத்துவத்தின் விதையானது?
யுவன்: அந்த இரவு — ஒன்றும் நடக்காதது போலவே தொடங்கியது. பிறகு இரண்டு நிமிடங்களில் எல்லாமே நடந்தது. கத்தி, கழுத்து, பையை இழந்தது. ஆனால், விசித்திரம் என்னவென்றால், அந்த இரண்டு நிமிடங்கள் எனது வாழ்க்கையில் சேராத பகுதியாக தனி வெளியாக, எஞ்சிவிட்டது. நான் வீடு திரும்பினேன். அடுத்த நாள் வங்கிக்குப் போய் வேலை செய்தேன். ஆனால் எங்கேயோ ஒரு குழப்பம். அந்தக் கணத்தில் நான் உண்மையில் இறந்துவிட்டிருக்கலாம். அந்தப் பிரபஞ்சம் இப்போது என் அடியில் கவிழ்ந்து கிடக்கிறது. நான் உள்ளதுபோல் தோற்றம் காட்டும் இந்த பிரபஞ்சம் — மேலே விழுந்திருக்கிறது. பூவா, தலையா, யாருக்குத் தெரியும்.
கிருஷ்ணன்: இவருக்கு அப்போது சிகிச்சை அவசியம் வேண்டியிருந்தது. கத்தியால் வந்த காயம் சரியானது; அதன் பின் இருந்த பயம் எத்தனை காலம் பின்தொடர்ந்ததோ, அது இவருக்கே தெரியாது.
யுவன்: உண்மைதான். ஆனால், அதன் மூலமாகவே மாற்று மெய்மை என்பது கதைக் கருத்து அல்ல என்று எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது. நிகழ்கிற எல்லா வன்முறைகளுக்கும் பின்னணியில் நிகழாமல் போனவை — அவை ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன, நிழலாய். எழுத்தாளர் என்பவன், அந்த நிழலையும் ஒளியையும் ஒரே வரியில் எழுதப் பார்ப்பவன்.
வாசகி (மெல்லிய குரலில்): இப்படியான இரவுகளில் எழுத்து எப்படி உதவுகிறது?
யுவன்: கோவிட் காலத்தில் முதல் முறையாக, எழுத்தை என்னைத் தேடி அடையும் வழியாக அல்ல — தப்பிக்கும் வழியாகப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். போர்ச் சூழலில் மக்கள் பங்கர்களுக்குள் ஒளிவதுபோல, நான் இலக்கியத்துக்குள் ஒளிந்தேன். “இலக்கியம் எனும் பங்கருக்குள் ஒளிந்திருக்கிறேன்” — இது எழுத்தாளனின் நாசூக்கான அற்புதம்: அவனுக்கான ஒளிவிடம் தானே உருவாக்கியது. பங்கரைத் தானே கட்டிக்கொண்டு, அதற்குள் தானே நுழைந்துகொண்டிருக்கிறான்.
போ.பா: யுவன் சந்திரசேகரின் ‘வெளியேற்றம்’ நாவல், நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஆன்மீகத் தேடலையும், தத்துவ விசாரணைகளையும் ஒருங்கே கொண்ட முக்கிய படைப்பு. இந்நாவல் ஊற்று, புனல், இடைமுகம், யாத்திரை மற்றும் சங்கமம் என ஐந்து பெரும் பாகங்களாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. யதார்த்தமான அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து ஏதோ ஒரு புள்ளியில் விலகிச் செல்லும் (வெளியேறும்) மனிதர்கள், இறுதியில் ஒரு மையப் புள்ளியில் (குருவைச் சந்திக்கும் இடத்தில்) இணைவதே இக்கதையின் சாரம் ஆகும். இந்நாவலில் ‘வெளியேற்றம்’ என்பது வெறும் வீட்டை விட்டு ஓடுவதல்ல. அது சமூக அமைப்புகள், குடும்பப் பிணைப்புகள் மற்றும் மனித ஆழ்மனதில் ஒளிந்திருக்கும் தீராத வேட்கைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, உண்மையான மெய்ம்மையைத் தேடிச் செல்வதைக் குறிக்கிறது.
வாசகி: பெரும்பாலான நாவல்களைப் படிப்பதற்கு தடையாக இருப்பதே இது போன்ற முன்னுரைகள் தான பாலா. இதெல்லாம் புரிந்து இப்படியெல்லாம் விளக்கத் தெரிவதெல்லாம் அவசியமில்லை என்பதுதானே யுவன் பார்வை!?
VI. தந்தையின் நிழல்: தேடலின் மூல ரகசியம்
போ.பா: உங்கள் எல்லாப் படைப்புகளிலும் உள்ள தேடுதல் — இழந்த தந்தையான ஆதாரத்தைத் தேடுதலாக அல்லது ஆன்மிக குருவைத் தேடுதலாக — மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. குள்ளச் சித்தனில் சித்தனைத் தேடுதல். வெளியேற்றத்தில் பெரியவரை நோக்கிய பயணம். ஆறு தாரகைகளில் கலைக் குருமார்கள். இது நீங்களே ஒப்புக்கொள்கிற ஒரு subliminal pattern-ஆ?
யுவன்: ஒப்புக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை. பத்து வயதில் அப்பாவை இழந்தேன். அவர் கம்பராமாயணம் மனப்பாடமாகச் சொல்பவர். தேநீர்க்கடை நடத்துபவர். ஆலய அர்ச்சகர். ஒரு மனிதனுக்குள் மூன்று மனிதர்கள். அப்படிப்பட்ட ஒருவர் திடீரென்று இல்லாமல் போவது — அது சிறுவனுக்கு மாஞ்சோலையொன்று திடீரென்று நெருப்புக்கு இரையாகும் காட்சி போல. எஞ்சி நிற்கும் வேர்களைத் தினமும் வந்து பார்க்க வேண்டியதாகிவிட்டது. அந்த வேர்களில்தான் நான் எழுத்தாளனாக ஆனேன் என்று இப்போது தோன்றுகிறது.
கிருஷ்ணன்: நான் கதைகளில் தேடிக்கொண்டே இருப்பது யாரை? இவரது தந்தையைத்தானே. நானும் — நீரில் விழுந்த நாணயம் போல, கீழே கிடக்கும் அந்த “கவிழ்ந்த பிரபஞ்சத்தில்,” தந்தை உயிருடன் இருக்கக்கூடும் என்ற எதிர்பார்ப்பில், சித்தன், பெரியவர், குரு என்று தோன்றும் எல்லா உருவங்களையும் அணுகுகிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் நெருங்கும்போது, அவர் மந்தமான புன்சிரிப்புடன் மறைகிறார்.
யுவன்: கிருஷ்ணன் எனக்கு அலட்டாத மற்றொரு நான். அவனது சுதந்திரம் அலாதியானது. பொறாமையூட்டக்கூடியது. நான் வாழ்க்கையின் சுமைகளைத் தாங்கிக்கொண்டே, அவனைக் குள்ளமாக எழுதுகிறேன். அவனுக்கோ, எதற்கும் கட்டுப்பட வேண்டியதில்லை. அவன் என் உள்ளே உள்ளான்; என்னை விட்டும் வெளியே நின்றுகொள்கிறான்.
வாசகி: கிருஷ்ணன் சார், நீங்கள் இதைக் கேட்டு ஒன்றும் சொல்லவில்லை?
கிருஷ்ணன்: ஏலே, நான் என்ன இம்ம்ம்புட்டு மக்கா இருக்குறேன்? (அவரும் யுவனும் சேர்ந்து சிரிக்கிறார்கள். பழைய நகைச்சுவை. வாசகிக்கு புரியவில்லை.) உங்களுக்குத் தெரியாது — “கற்புக்கரசன்” கதையில் திருப்பதி என்னிடம் சொன்ன வசனம். யுவனுக்கு அது அவருடைய சொந்த வசனமாக மாறிவிட்டது. இப்போது நான் அவர் வாயில் அதை வழக்கமாகக் கேட்கிறேன்.
VII. கதைக்கொத்தும், எழுத்தும் பாணியும்: பாரதியிலிருந்து போர்ஹெஸ் வரை
போ.பா: சார், உங்கள் “கதைக்கொத்து” (Story Cluster) வடிவம் — இது தமிழ் இதிகாச மரபின் தொடர்ச்சியா, அல்லது போர்ஹெஸ்-கால்வினோ போன்றவர்களின் செல்வாக்கா?
யுவன்: இரண்டுமே. ஆனால் ஒன்றும் இல்லை. போர்ஹெஸைப் படிக்கும் முன்பே, பாட்டி கதை சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு கதைக்கு முன்னால் — “இதை சொல்ல என் அம்மா இப்படி சொல்வாள்” — என்று இன்னொரு கதை. அதற்குள் — “அப்படியென்றால் வந்தியத்தேவன் கதை ஞாபகம் வருகிறது” — இன்னொரு கதை. கதைக்குள் கதைக்குள் கதை — அது தமிழ் வாய்மொழி மரபு. மகாபாரதமும் அப்படித்தான். கம்பராமாயணமும் அப்படித்தான். “தாயம்மா பாட்டி சொன்ன நாற்பத்தியோரு சிறுகதைகள்” என்ற முதல் சிறுகதையில், எனது பாட்டி கூறிய மாதிரியையே நான் வழிநடத்தினேன். போர்ஹெஸை அதற்கு முன்பாக நான் படிக்கவில்லை. பிறகு போர்ஹெஸைப் படித்தபோது, “ஆ, இவனும் கேட்டிருக்கிறான், வேறெங்கேயோ இன்னொரு பாட்டி சொல்வதை” என்று தோன்றியது.
கிருஷ்ணன்: இவர் எழுத்து “அரட்டைத்தன்மை கொண்டது” என்று சில விமர்சகர்கள் குற்றம்சாட்டுகிறார்கள். இறுக்கமான, செறிவான நவீனத்துவ உரைநடையைத் தவிர்க்கிறாராம். நான் சொல்வது — இவர் எழுத்து தேநீர்க்கடையில் உட்கார்ந்து சொல்வது போல் இருக்க வேண்டும் என்று இவர் தீர்மானித்துவிட்டார். தேநீர்க்கடை என்பது இவருக்கு ஆதர்சமான இடம். அங்கே தந்தை இருந்தார். அங்கே கதைகள் பிறக்கின்றன. அங்கே உலகம் போய் வருகிறது.
யுவன்: உண்மைதான். நவீனத்துவ உரைநடை — அது கோயில் மண்டபம். அழகு, ஒழுங்கு. ஆனால் அங்கே எல்லோரும் குசுகுசுக்கத்தான் முடியும். நான் விரும்புவது மார்க்கெட் தெரு — கூச்சல், சிரிப்பு, வட்டார வழக்கு, எல்லாம் கலந்ததொரு ஓசை. அதற்குள் — சித்தன் அச்சமின்றி நடந்து போகிறான். யாரும் கவனிப்பதில்லை. அவனும் கவனிப்பதில்லை. அதுதான் மெய்மை. கோயில் மண்டபத்தில் சித்தன் வரமாட்டான். அவனுக்கு அங்கே சுவாசிக்க முடியாது.
வாசகி (மெதுவாக): சார், நான் உங்கள் நாவல் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் நூறு பக்கங்களுக்குப் பிறகுதான் கதை பிடிபடுகிறது என்று சொல்கிறார்கள். அதுவரை என்ன செய்வது?
யுவன்: நூறு பக்கங்களுக்குப் பிறகு கதை பிடிபடாமல் இருக்கலாம். கதை பிடிபடாது. மொழி பிடிக்கும். கதையைப் பிடிக்க முயற்சிப்பது எழுத்தாளனின் தவறு அல்ல — வாசகனுடைய பழக்கம். நாம் எல்லாரும் திரைப்படங்களாலும், Netflix-ஆலும் plot-ஐப் பின்தொடரப் பழகிவிட்டோம். கதை என்பது plot அல்ல. கதை என்பது ஓசை. காலா காலத்துக்குமான வாசனை. பரிச்சயமான நிலம். நீங்கள் அதற்குள் நுழையும்போது, plot இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது. நீங்கள் நுழைகிறீர்கள். அவ்வளவுதான். புத்தகத்தைச் சுமக்காமல், புத்தகம் உங்களைச் சுமக்கும்.
VIII. வாசகியின் கேள்வி: பதில் இல்லாத ஒன்று
(மழை மெதுவாக ஓய்கிறது. தேநீர் வேகம் குறைந்திருக்கிறது. கடைக்காரன் கதவை சாத்த ஆயத்தப்படுத்துகிறான். பாலா நேர்காணலை முடிக்கப் போகிறார். வாசகி சட்டென்று எழுந்து நிற்கிறாள்.)
வாசகி: சார், ஒரு கேள்வி. உங்களுக்குக் கடுமையாக இருக்கும். நான் சரியாய்க் கேட்கிறேனா என்று தெரியாது. அதாவது — கிருஷ்ணன் சார் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறார். நான் பார்க்கிறேன். நீங்களும் பார்க்கிறீர்கள். பாலா சாரும் பார்க்கிறார். ஆனால் அவர் புனைவு, அல்லவா? அப்படியானால், இப்போது நாங்கள் நால்வரும் இருக்கிறோமா, அல்லது மூவர் இருக்கிறோமா? அல்லது — (தயக்கத்துடன்) — நானும்தான் புனைவோ?
(மௌனம். யுவன் புன்சிரிக்கிறார். கிருஷ்ணன் நிமிர்ந்து பெரிய நகைப்புடன் சிரிக்கிறார். கடைக்காரன் கோப்பைகளைக் கழுவுகிறான். அந்த ஓசை மட்டும் கேட்கிறது.)
யுவன்: அழகான கேள்வி. ஒருவேளை மிகச் சரியான கேள்வியும்கூட. பதில்: எங்களில் எவருமே இங்கே இல்லை. நால்வரும் இல்லை. மூவரும் இல்லை. இதுவரை நாம் பேசியதெல்லாம் — உங்கள் கையில் இருக்கும் ஒளிவிலகல் தொகுப்பின் பக்கம் 37-க்குள், ஏதோ ஓர் எழுத்தாளர் எழுதி வைத்த கதை மட்டும். நீங்கள் அந்தப் பக்கத்தை முன்னேற்றுவதற்குள், மழை நிற்கவும், கடைக்காரன் கதவை மூடவும் போகிறான். அப்போது நாமனைவரும் மறைவோம். ஒரேயொரு மெய்மை மட்டுமே மீதம் — நீங்கள். அதுவும்கூட வேறொரு பக்கத்தில் வேறொரு வாசகருக்கு, நீங்கள் மற்றொரு பாத்திரமாகவேத் தோன்றக்கூடும்.
கிருஷ்ணன் (சிகரெட்டை நெருப்பில் வைத்து): அல்லது, அம்மா, இதை இப்படியும் சொல்லலாம் — மாற்று மெய்மையில் நாம் அனைவரும் இங்கே நிஜமாகவே இருக்கிறோம். இப்போதைய மெய்மையில் நாமெல்லாம் கற்பனை. நாணயம் கவிழ்ந்து கிடக்கிறது. ஏதாவது ஒரு பக்கம் மேலே, மற்றது கீழே.
போ.பா: வாசகி சார்பாக — நான் சொல்வனம் சார்பாக — இந்த மாலை, இந்தத் தேநீர், இந்த உரையாடல், ஒரு கனா. கனா மெய்ம்மையை விட ஆழமானது. நன்றி.
யுவன்: நன்றி என்பதே அநாவசியம். நாம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நமஸ்காரம் செய்துகொள்ள வேண்டியதே இல்லை. ஏனெனில் நமக்குள் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இந்த மாலையில் கிருஷ்ணனும் நானும் வேறு. உங்களும் வாசகியும் வேறு. இப்போது மீண்டும் கதையைத் திறந்து பார்க்கலாம். அவரவர் பக்கத்தில் அவரவர் எஞ்சியிருப்பது தெரியும். இடைவெளியில்தான் எல்லாமும் நடந்தது.
(விளக்கை கடைக்காரன் அணைக்கிறான். நான்கு நாற்காலிகளும் காலியாக இருக்கின்றன. மேசை மீது இரண்டு வெற்றுக் கோப்பைகள் மட்டுமே. வாசகியின் கைவிரல்கள் ஒளிவிலகல் தொகுப்பின் பக்கம் 38-ஐத் திறக்கிறது.)
முடிவு-இல்லாத-முடிவுரை
இந்த உரையாடல் நடந்ததா, நடக்கவில்லையா என்பது முக்கியமில்லை. யுவன் சந்திரசேகரின் எழுத்தை வாசிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் இதைப்போன்றதொரு தேநீர்ப்பிற்பகல் காத்திருக்கிறது. அதில் எழுத்தாளன், பாத்திரம், வாசகன், விசாரகன் — நான்கும் நேர்காணலில் மாறி மாறி வசனம் பேசுகிறார்கள். யாரும் அவரவர் இருக்கையில் நிரந்தரமாய் இல்லை. வரிசையை மாற்றிக் கொண்டேச் செல்கிறார்கள். இதுவே கதைக்கொத்தின் ரகசியம். இதுவே மாற்று மெய்மையின் நடைமுறை.
ஒரே நாணயம். ஒரே சுண்டல். ஆனால் ஒவ்வொரு சுண்டலிலும் இரண்டு பிரபஞ்சங்கள் — ஒன்று மேலே, மற்றொன்று கீழே. எழுதுபவனும் எழுதப்படுபவனும் ஒருவரே என்பது கவிழ்ந்த பிரபஞ்சத்தில் மட்டுமே தெரிகிறது.
— போஸ்டன் பாலா
தயாரிப்புக் குறிப்பு
இந்தப் படைப்பு: கற்பனை நேர்காணல் — ஆதார ஆவணத்திலிருந்து யுவனின் உண்மை வாக்கியங்கள், நேர்காணல் மேற்கோள்கள், வாழ்க்கைத் தகவல்கள், படைப்பு விவரங்கள் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அவரது அதே தொனியில் புதிய வசனங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. கிருஷ்ணன் பாத்திரத்தின் வசனங்கள் யுவனின் கதைகளில் அவர் இருக்கும் விதத்தை மனதில் கொண்டு — குறிப்பாக “நூற்றிச் சொச்சம் நண்பர்கள்,” “காணாமல் போனவனின் கடிதங்கள்,” “கற்புக்கரசன்” (“ஏலே, நீ என்ன இம்ம்ம்புட்டு மக்கா இருக்குறே”) போன்றவற்றின் குரல்-வகை பின்பற்றப்பட்டுள்ளது.