கிராமப்புறத்தின் புரட்சி மரபை, ஒரு உண்மையான மாற்று வழியாக வில்லியம்ஸ் ஏற்கவில்லை. பெரும்பாலும், அது, உணர்ச்சி பூர்வ ஏக்கமான, எப்போதுமே இருந்திருக்க முடியாத, பழுதுபடாத உலகை நினைக்கிறது; அப்படியான ஒரு எதிர்காலமும் இல்லை. ‘மனித உள்ளுணர்வு, சமூகத்தினுடையதிலிருந்து வேறுபட்டது…. எதிர்ப்புகளை, கடந்த காலத்தை விரும்புவதாக ஆக்கி, நம் தேவைக்கேற்ற அவகாசமில்லாமல் மடிபவர்களாக நம்மை ஆக்குவது’ என்று, களவுபோன இனிய, நல்ல கிராமப்புறமென்னும் கருத்தைப் பற்றி எழுதுகையில் சொல்கிறார்.