வரலாறும் பொறுப்புணர்வும்

மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு: ஜெர்மனியின் பாராளுமன்றத்தில் யேல் பல்கலையின் பேராசிரியர், டிமதி ஸ்னைடர், 20.6.2017 அன்று, ‘Germans must remember the truth about Ukraine – for their own sake‘ என்ற தலைப்பில் ஆற்றிய உரையிலிருந்து சில குறிப்புகள் இவை. உக்ரெய்னா விஷயத்தில் ஜெர்மனியின் வரலாற்றுப் பொறுப்பு பற்றி அவர் இங்கு பேசுகிறார். உரையின் முழு வடிவம் இங்குள்ளது- Eurozine  பத்திரிகையின் காணொளி இங்கு- Youtube.

இரண்டாம் உலகப் போர்க்காலத்தில் ஜெர்மனி இழைத்த கொடுமைகள், யுக்ரெய்ன் எதிர்கொண்ட கொடூரங்கள், இவற்றின் பின்னணியில் உள்ள ஐரோப்பிய கொள்கைகள், கோட்பாடுகள்- இவை நமக்கு ஏன் முக்கியமாக இருக்க வேண்டும்? ஐரோப்பிய மோதல்களின் வரலாற்றை நாம் ஏன் வாசிக்க வேண்டும்?

‘To the Indians who died in Africa’ என்ற கவிதையை T. S. Eliot இவ்வாறு தத்துவார்த்தமாக முடிக்கிறார்:

A man’s destination is not his destiny,
Every country is home to one man
And exile to another. Where a man dies bravely
At one with his destiny, that soil is his.
Let his village remember.
This was not your land, or ours: but a village in the Midlands,
And one in the Five Rivers, may have the same graveyard.
Let those who go home tell the same story of you:
Of action with a common purpose, action
None the less fruitful if neither you nor we
Know, until the judgement after death,
What is the fruit of action.

இதை உரைநடை வடிவில் வாசிக்கும்போது இவ்வாறு புரிந்து கொள்ளலாம்-

“மனிதனின் போக்கிடமும் அவனது விதியும் ஒன்றல்ல, ஒவ்வொரு தேசமும் ஒருவனின் தாயகம், வேறொருவனின் புகலிடம். தன் விதிக்குத் தக்கவாறு எங்கொருவன் வீர மரணம் எய்துகிறானோ, அந்த மண் அவனுக்குரியது. அவனது கிராமம் அவனை நினைவுகூரட்டும். இந்த மண் உனதல்ல, எங்களுக்கும் சொந்தமல்ல; மிட்லாண்ட்ஸில் ஒரு கிராமமோ, அல்லது பைவ் ரிவர்ஸில் ஒன்றோ, இதே கல்லறையைக் கொண்டிருக்க முடியும். வீடு திரும்புபவர்கள் உன்னைப் பற்றி அதே கதையைச் சொல்லட்டும்: பொது நோக்கம் கொண்ட செயலைப் பேசட்டும், வினைப்பலன் என்னவென்பதற்கான நியாயம் மரணத்துக்குப் பின் அளிக்கப்படும்வரை நீயோ நானோ அறியாதிருப்பதால் அதன் பயன் குறைந்து விடுவதில்லை.”

இரண்டாம் உலகப்போர் நிகழ்ந்த காலகட்டத்தில் வங்கத்தில் ஏற்பட்ட பஞ்சம், பிரிட்டிஷாரால் உருவாக்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் போர் வீரர்களுக்கு உணவு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று சர்ச்சில் முன்னுரிமை அளித்ததால் இங்கு இந்தியர்கள் பட்டினியால் இறந்தனர். வங்கத்தில் மட்டும் முப்பது லட்சம் இந்தியர்கள் மாண்டனர். இது போக, கிட்டத்தட்ட இருபத்து ஐந்து லட்சம் இந்தியர்கள் இரண்டாம் உலகப் போரில் பங்கேற்றனர் (உலகின் மிகப்பெரிய ராணுவம் இது)- இவர்களில் ஏறத்தாழ தொண்ணூறாயிரம் பேர் போர்க்களத்தில் மரித்தனர்.

சென்ற நூற்றாண்டின் இரு உலக யுத்தங்கள் குறித்து எழுதப்பட்ட ஆங்கில மொழிக் கவிதைகளில் போரைப் போற்றி எழுதப்பட்டவை மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். பெரும்பாலான கவிதைகள் போர் மற்றும் போரில் இறப்பதன் பொருளின்மையைப் பேசுபவை. டி.எஸ். எலியட் இந்திய தத்துவத்தில் பரிச்சயம் கொண்டவர், ஆப்பிரிக்காவில் இறந்து கிடப்பது இந்தியன், ஆனால் அவர் அவனது மரணம் அர்த்தமற்றது என்று சொல்வதில்லை. தனக்குத் தொடர்பில்லாத போரில் பங்கேற்று மரித்த இந்தியனின் செயலை கீதையையொட்டி நிஷ்காமிய கன்மமாய்க் காண்கிறார்- இந்தப் போரின் வெற்றி தோல்வியால் யாருக்கு நன்மை யாருக்கு தீமை என்ற உணர்வின்றி, தன் வினைப்பயன் என்னவென்று அறியாது மேற்கொண்ட செயல் இது. இதற்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய நியாயமான பலன்கள் மரணத்துக்குப் பின்னரே வழங்கப்பட முடியும்.

இந்தியப் போர் வீரனுக்கு மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் தனக்குத் தொடர்பில்லாத போரில் பலியுண்ட ஒவ்வொரு உயிருக்கும் இது உண்மையாக இருக்கிறது. இறந்தவர்கள் மட்டுமா நியாயம் கோரி நிற்பவர்கள்? வெற்றி பெற்றவர்கள், தோல்வியுற்றவர்கள் என்ற பேதங்களுக்கு அப்பால், பிறக்கப்போகும் ஒவ்வொரு உயிரும் போரின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளும்போது, தம் முந்தைய தலைமுறைகளுக்கு இருந்து, தமக்கு இல்லாது போன இழப்புகளுக்கான நியாயம் கோரி நிற்கிறார்கள். எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு வழங்கப்படும் நியாயமே மூதாதையருக்கு நிறைவளிக்கும் நியாயமாகிறது. இந்த மண்ணில் உள்ளவரை, வாழும் தலைமுறையே அந்த நியாயத்தை வழங்க முடியும்.

oOo

உக்ரெய்னா குறித்த உண்மையை ஜெர்மனி நினைவில் கொள்ள வேண்டும்’

வரலாற்றுப் பொறுப்பை ஏன் பேச வேண்டும், அதிலும் குறிப்பாக ஜெர்மனிய வரலாற்றுப் பொறுப்புணர்வை ஏன் பேச வேண்டும், என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்ளும் ஸ்னைடர் முதலில் ஒரு பொதுப் பார்வையை முன்வைக்கிறார்.

எல்லாம் நன்றாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறதோ இல்லையோ, இது நம் எல்லாருக்கும் முக்கியம் என்று நினைக்கிறேன், என்று துவங்குகிறார் அவர். நாம் எந்த தேசத்தவராக இருந்தாலும் நம் கடந்த காலத்தை எதிர்கொள்வதில் நம்மிடையே உள்ள பல்வேறு குறைகள் குறித்த தன்னடக்கம் நமக்கு இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நாம் யதார்த்த நிலையை மதிக்க வேண்டும், நமக்கு கூருணர்வு இருக்க வேண்டும். நம் தேசத்தின் கடந்த காலத்தை எதிர்கொள்வதில் நேரும் தோல்விகள் ஆச்சரியமான வகையில் நிகழ்காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் மாபெரும், உடனடி, வாதை செய்யவல்ல பின்விளைவுகளுக்குக் காரணமாக அமையலாம் என்ற அக்கறையும் நமக்கு இருக்க வேண்டும்.

கடந்த இரு ஆண்டுகளில் ரஷ்யா உக்ரெய்னின் ஒரு பகுதியை ஆக்கிரமித்தது, யூரோப்பியக் கூட்டமைப்பிலிருந்து இங்கிலாந்து வெளியேறியது; அமெரிக்கா மற்றும் யூரோப்பில் மக்கள் உணர்வுகளைத் தூண்டிப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் அரசியல்வாதிகள் தலையெடுத்தனர், அமெரிக்காவின் அரசியலமைப்பு அடிப்படையிலான ஆட்சியமைப்பு உள்ளிருந்தே அழிபடத் துவங்கியது. இந்நிலையில் வரலாற்றுப் பொறுப்பை பேசுவதன் தேவையென்ன  என்று கேட்கிறார் ஸ்னைடர்.

‘இப்போது, இக்கணத்தில் நாம் ஏன் வரலாற்று பொறுப்பைப் பேச வேண்டும் என்று கேட்டால், அதற்கு என் பதில் இதுவாகவே இருக்கும்- நாம் வரலாற்றுப் பொறுப்பைப் பேச தற்போதுள்ள நிலையே காரணமாகிறது. நம் பிரச்சினைகளின் காரணங்கள் பல. ஆனால் அவற்றுள் ஒன்று, நாம் நம் வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட சில கூறுகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் இருக்கிறோம்,” என்று பதிலளிக்கிறார் அவர். கடந்த கால வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ளுதல், தற்கால பிரச்சினைகளின் வேர்களையும் இயல்பையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது, எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கிறது.

உதாரணத்துக்கு, இனப் பிரச்சினைகள் பற்றி பொறுப்பில்லாமல் பேசும் ஒருவர் எப்படி அமெரிக்க அதிபர் ஆக முடியும், வெள்ளையின மேட்டிமையை ஆதரிக்கும் ஒருவர் எப்படி அட்டர்னி ஜெனரல் ஆக முடியும், ஏன் அமெரிக்கர்களுக்கு இப்படிப்பட்ட அரசு கிடைத்திருக்கிறது, என்று கேட்கும் ஸ்னைடர் அளிப்பது ஒரு எளிய பதில்தான்:

அமெரிக்கர்கள் தம் சரித்திரத்தின் முக்கிய சில பகுதிகளுக்கான வரலாற்றுப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளத் தவறி விட்டனர்.

அப்படி அமெரிக்கா பொருட்படுத்தத் தவறிய வரலாறு எப்படிப்பட்ட வரலாறு? அடிமை முறையின் தன்மை எப்படிப்பட்டது, காலனியாதிக்கப் பேரரசு எப்படிப்பட்டது- இவை அமெரிக்கா எதிர்கொள்ளத் தவறிய கேள்விகள் என்கிறார் ஸ்னைடர். இந்தக் கேள்விகளை எதிர்கொள்ளத் தவறியதால் இன்று அமெரிக்க அரசியல் சீர்  குலைந்திருக்கிறது. இந்தக் கேள்விகள் ஜெர்மனிய வரலாற்று நினைவிலும் மறைக்கப்பட்டவை என்று நினைவுறுத்தும் ஸ்னைடர் கட்டுரையின் இறுதியில் அமெரிக்கா போலவே ஜெர்மனி எதிர்கொள்ளக்கூடிய அச்சுறுத்தல்களைச் சுட்டுகிறார்.

அமெரிக்காவின் எல்லைகள் விரிவடைந்து அது பேரரசாகக் காரணம் அடிமைகளின் உழைப்பு. இதைத்தான் அடால்ப் ஹிட்லர் வியந்தார், இதிலிருந்து கற்றுக் கொள்ள விரும்பினார். போருக்கு முன் அவர் அமெரிக்காவை ஒரு வியப்புணர்வுடன்தான் பேசுகிறார். அமெரிக்காவில் சட்ட அங்கீகாரத்துடன் நிலவிய, அடிமைத்தனத்தைத் தளமாய்க் கொண்ட காலனியாதிக்க அதிகார அமைப்பை, ஜெர்மனியிலும் நடைமுறைப்படுத்த விரும்பிய ஹிட்லருக்கு ஜெர்மனியின் அடிமை இனங்கள் எவை என்ற கேள்வி இருந்தது. கிழக்கில் உருவாகப்போகும் அதன் பேரரசின் அடிமைகள் யார் என்ற கேள்விக்கு ஹிட்லர் உக்ரேய்னியர்களை அடையாளப்படுத்துகிறார். “காலனியம் மற்றும் அடிமைப்படுத்தும் திட்டத்தின் மையமாக உக்ரேய்னியர்களே இருப்பர்”.

இதை விளக்கும் ஸ்னைடர், இரண்டாம் உலகப் போரின் நோக்கமே உக்ரெய்னை வெற்றி கொள்வதாக இருந்தது என்கிறார். நாஜி ஆட்சியின் கோட்பாட்டு, பொருளாதார, அரசியல் நோக்கங்கள் உக்ரெய்னை மையம் கொண்டமையால், போர் நினைவுகளை உக்ரெய்னில்தான் துவங்க வேண்டும், ஜெர்மனியின் திட்டங்கள் உக்ரெய்னை குறி வைத்தன என்கிறார் அவர்- 1941ஆம் ஆண்டில் குளிர்காலத்தில் பல பத்து லட்சம் மக்கள் சாகப் போகிறார்கள், அடுத்த ஐந்து, பத்து, அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகளில் மேலும் பல லட்சம் மக்கள் வெளியேற்றப்படவும் கொலை செய்யப்படவும் வேண்டும் என்று ஹிட்லர் எதிர்பார்த்தார்- யூதர்களுக்கான இறுதி முடிவும் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது- இந்தக் கணிப்புகள் அனைத்தும் உக்ரெய்னை வெற்றி கொள்ளும் நோக்கம் கொண்டவை என்கிறார் அவர்.

இக்கொள்கையின் விளைவாய் ஹிட்லர் மேற்கொண்ட போர்க் காலத்தில், சோவியத் உக்ரெய்னில் வாழ்ந்த பொதுமக்களில் முப்பத்து ஐந்து லட்சம் பேர் 1941-45 ஆகிய ஐந்து ஆண்டுகளில் ஜெர்மனிய ராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டனர். அது போக, முப்பது முதல் முப்பத்து ஐந்து லட்சம் உக்ரெய்னியர்கள், சோவியத் உக்ரெய்னில் வாழ்ந்தவர்கள், செம்படை வீரர்களாக, அல்லது போரின் வேறு காரணங்களால் பலியாகினர்.

உக்ரெய்னே முக்கியமான போர் இலக்கு. ஆனால் போர்க்காலத்தின் பெரும்பாலான காலம் உக்ரெய்ன் சோவியத் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்தது. ஹிட்லர் ரஷ்யாவின் நிலப்பரப்பில் பத்து சதவிகிதம் அளவே வெற்றி கொள்ள விரும்பினார். உண்மையில் அவரால் ஐந்து சதவிகிதம் மட்டுமே வெல்ல முடிந்தது, அதுவும் ஒரு குறுகிய கால அளவு மட்டுமே.

ஆனால் இக்காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த போரில் ரஷ்ய உயிரிழப்புகள் நினைத்துப் பார்க்க முடியாதவை. அங்கும்கூட சோவியத் ரஷ்யாவுடன் ஒப்பிட்டால் சோவியத் உக்ரெய்னின்  இடம் சிறப்பு மிக்கது- இரண்டாம் உலகப் போரில் சோவியத் ரஷ்யர்களைவிட அதிக எண்ணிக்கையில் சோவியத் உக்ரெய்னியர்கள்தான் இறந்தனர். மக்கள்தொகையின் சதவிகிதம் என்று பார்க்கும்போது உக்ரெய்னின்  நிலை மிகவும் மோசமானதாக இருந்தது. ஜெர்மனிய அழித்தொழிப்பு நடவடிக்கை சோவியத் கூட்டமைப்புக்கு எதிராக இருந்தாலும், அதன் களமாய் சோவியத் உக்ரெய்னே  உள்ளது.

எனவேதான், ஜெர்மனியர்கள் ரஷ்யாவின் துயரங்களுக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று சொல்லும்போது அது குறித்த விவாதம் உக்ரெய்னில்  துவங்க வேண்டும். ஜெர்மனி மேற்கொண்ட போரின் மிகக் கொடுமையான குறிக்கோள் மிகக் கொடூரமான அழித்தொழிப்பு நடவடிக்கையாய் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது உக்ரெய்னில்தான்.

போலந்தில், வர்ஷாவா  நகரின் கெட்டோவில் யூதர்களைக் கொன்று குவித்த ஜெர்மனிய போலீஸ் கமாண்டர் யோகன் ஸ்ட்ரூப் அதற்கு அளித்த காரணம் உக்ரெய்ன்: “உக்ரெய்னிய உணவுக் கிடங்கு (breadbasket); உக்ரெய்னிலிருந்து வரப்போகும் பாலும் தேனும்”. உக்ரெய்னைக் குறி வைத்த காலனியாதிக்கப் போரே மூன்று வகைகளில் ஹோலோகாஸ்ட்டின் (யூத இன அழிப்பு) காரணமாகவும் இருந்தது என்கிறார் ஸ்னைடர்

முதலாவதாக, உக்ரெய்னை வெற்றி கொள்ளவே ஹிட்லர் போரைத் துவக்கினார். அதுவே கிழக்கு ஐரோப்பாவில் போர் துவங்கவும் அங்கு வாழ்ந்த யூதர்கள் கொன்றொழிக்கப்படவும் காரணமாகிறது. இரண்டாவதாக, உக்ரெய்னில் நிகழும் போர், யூதர்கள் கணிசமான அளவில் வாழும் மண்ணுக்கு ஜெர்மன் ராணுவம் மற்றும் காவல் படையினரைக் கொண்டு செல்கிறது. மூன்றாவதாக, உக்ரெய்னில்தான் ஹோலோகாஸ்ட் போன்ற ஒன்று சாத்தியம் என்ற நடைமுறை உண்மை தெரிந்தது. உலகில் முதல் முறையாக உக்ரெய்ன் மண்ணில் பல்லாயிரக்கணக்கான சாமானிய மக்கள் துப்பாக்கிக் குண்டுகளால் தொடர்ந்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள்.

ஹோலோகாஸ்ட்டுக்கு பொறுப்பேற்பது என்பது உக்ரெய்ன் ஆக்கிரமிப்புக்கு பொறுப்பேற்பது. உக்ரெய்ன் ஆக்கிரமிப்பு வரலாற்றுக்கு பொறுப்பேற்பது என்பதுதான் ஹோலோகாஸ்ட் வரலாற்றுக்குப் பொறுப்பேற்பது, என்று ஹோலோகாஸ்ட்டையும் உக்ரெய்ன் மீதான போரையும் இணைக்கிறார் ஸ்னைடர்.

ஆனால் ஹோலோகாஸ்ட்டில் உக்ரெய்னியர்கள், அதிலும் குறிப்பாக, உக்ரெய்னிய தேசியவாதம் பேசியவர்களும் ஹிட்லரின் ராணுவத்துடன் இணைந்து பங்கேற்றுள்ளனர். இவர்கள் குற்றவாளியில்லையா என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது. அவர்களும் குற்றவாளிகள்தான் என்று சொல்லும் ஸ்னைடர் மேலும் விரிவான பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறார்:

உக்ரெய்னிய தேசியவாதத்துக்கும், 1943ஆம் ஆண்டு போலந்து மக்கள் இனவொழிப்பு செய்யப்பட்டதற்கும் தொடர்புண்டு. உக்ரெய்னிய தேசியவாதம் மறுக்க முடியாத, உண்மையான ஒரு வரலாற்றுப் போக்கு. உக்ரெய்னிய தேசியவாதிகள் ஹோலோகாஸ்ட்டுக்கு எந்த வகையில் பொறுப்பாகினர், ஹிட்லரின் படைகளுடன் எவ்வளவுக்கு ஒத்துழைத்தனர் என்பதைப் பேசியாக வேண்டும். ஆனால் ஜெர்மனி கிழக்கு  யூரோப்பில் மேற்கொண்ட போரின் ஒரு விளைவுதான் அது. ஏனெனில், இரு போர்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்துப் போலந்தில், உக்ரெய்னிய தேசியவாதம் ஆதரவற்று இருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரில், ஜெர்மனி போலந்து மீது படையெடுத்தபோது உக்ரெய்னிய தேசியவாதிகள் அதன் சிறைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டனர். ஜெர்மனியும் அதனுடன் ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்திக் கொண்ட ரஷ்யாவும் இணைந்து போலந்தைத் தாக்கியபோது, அதன் சட்டப்பூர்வமான அரசமைப்பு அழிந்தது. அரசியல் கட்சிகள் அழிந்தன. உக்ரெய்னிய தேசிய மண்ணில், அதன் தேசியவாதிகளைவிட அதிக ஆதரவு பெற்றிருந்த பிற கட்சிகள் அழிந்தன.

எனவேதான் ஜெர்மனியில், உக்ரெய்னிய தேசியவாதத்துக்கு ஜெர்மனியும் பொறுப்பு என்பதைப் பேசியாக வேண்டும். ஒரு தேசத்தை மற்றது ஆக்கிரமிக்கும்போது அங்கு நடைமுறைப்படுத்தப்படும் திட்டங்கள், கொள்கைகளுக்கும் மற்ற தேசமே காரணமாகும். உக்ரெய்னிய தேசியவாதம் ஜெர்மனிக்கு சலுகை அளிப்பதில்லை. ஜெர்மனியே உக்ரெய்னிய தேசியவாதத்துக்கும் பொறுப்பேற்றாக வேண்டும், என்று ஜெர்மனியின் வரலாற்றுப் பொறுப்புணர்வை தீவிரமாய் வலியுறுத்துகிறார் ஸ்னைடர். உக்ரெய்னிய வரலாற்றில் தேசியவாதிகளின் பங்களிப்பு குறைவானது, இன்றைய உக்ரெய்னில்கூட அவர்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவானவர்கள்.

மேலும், ஜெர்மனியின் ஆக்கிரமிப்பு, உக்ரெய்னிய ஒத்துழைப்பு குறித்து சில விஷயங்களை கவனிக்க வேண்டும் என்று நாஜிக்கள் விஷயத்தில் உக்ரெய்னியர்களைத் தனிமைப்படுத்துவதை நிராகரிக்கிறார் ஸ்னைடர். ஒத்துழைப்புக்கும் தேசீயக் குடியுரிமைக்கும் தொடர்பில்லை. ரஷ்யர்கள், கிரிமிய டாடார்கள், பெலாருசியர்கள், எல்லாரும் ஒத்துழைத்தார்கள். சமூக, இன அடையாளத்துக்கும் ஒத்துழைப்புக்கும் தொடர்பில்லை. அப்படியே ஜெர்மனிய ஆக்கிரமிப்புடன் ஒத்துழைத்தவர்களில் பெரும்பான்மையினருக்கு அரசியல் நோக்கம் எதுவும் இருக்கவில்லை. யார் ஆக்கிரமித்தார்களோ அவர்களுடன் ஒத்துழைத்தார்கள். இந்த ஆக்கிரமிப்புக்கு ஜெர்மனியே வரலாற்றுப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

உண்மையில், உக்ரெய்னிய தேசியவாதிகளைவிட உக்ரெய்னிய கம்யூனிஸ்டுகளே ஜெர்மனியர்களுடன் அதிக அளவில் ஒத்துழைத்தனர். ஜெர்மனிய ஆக்கிரமிப்புடன் ஒத்துழைத்தவர்களில் பலர் 1930களின் சோவியத் கொள்கைகளுடனும் ஒத்துழைத்தவர்கள். இந்த ஒத்துழைப்பு உக்ரெய்னிய வரலாற்றுக்குப் பொதுவானது, அடிப்படையானது. முதலில் சோவியத் ரஷ்யா உக்ரெய்னில் ஆட்சி செய்தது, அதன்பின் கொடூரமான, பேரழிவுக்குக் காரணமான ஜெர்மனிய ஆக்கிரமிப்பு நிகழ்ந்தது. இரு ஆக்கிரமிப்புகளிலும் பல உக்ரெய்னியர்கள் ஒத்துழைத்தனர். ஆனால் இந்த ஒத்துழைப்பு முடிவுக்கு வந்ததைப் பார்க்கும்போது சில அடிப்படை விஷயங்களை மறக்கக்கூடாது:

ஜெர்மனிக்கு ஆதரவாகப் போரிட்டு இறந்த உக்ரெய்னியர்களைவிட ஜெர்மனிக்கு எதிராகப் போரிட்டு இறந்த உக்ரெய்னியர்கள்தான் அதிகம். நேச நாடு என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அனைத்து நாடுகளைப் பற்றியும் இதைச் சொல்ல முடியாது. குறிப்பாக ஃப்ரான்ஸ். ஜெர்மனிக்கு ஆதரவாக போரிட்ட ஃப்ரெஞ்சு வீரர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகம். நேச நாடுகளுடன் போரிட்டு இறந்த உக்ரெய்னியர்களின் எண்ணிக்கை ஃப்ரெஞ்சு, பிரிட்டிஷ், அமெரிக்க படையினரின் எண்ணிக்கையைவிட அதிகம். அவர்கள் அத்தனை பேரின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டினால் எவ்வளவு வருகிறதோ, அதைவிட அதிகம். உக்ரெய்னியர்கள் செம்படையில் போரிட்டதால், ரஷ்யர்களே அதிகம் இறந்ததாக நாம் நினைக்கிறறோம்,  உக்ரெய்னை மறந்து விடுகிறோம். செம்படை ரஷ்யப் படை அல்ல. அது சோவியத் கூட்டமைப்பின் படை.

உலக யுத்தம் முடிந்தபோது ஜெர்மனியின் ஆக்கிரமிப்பில் ஏறத்தாழ முப்பத்து ஐந்து லட்சம் உக்ரெய்னியர்கள் இறந்திருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பெண்களும் குழந்தைகளும். இது போக, முப்பது லட்சம் உக்ரெய்னியர்கள் செம்படை வீரர்களாக ஜெர்மனிக்கு எதிராகப் போரிட்டு இறந்தனர். இங்கு ஜெர்மனியின் பொறுப்பு என்னாகிறது? இதைப் புரிந்து கொள்வது ஏன் சிக்கலாக இருக்கிறது என்று கேள்விகள் எழுப்பும் ஸ்னைடர், வரலாற்றை அறியாதிருத்தல் அதன் ஒரே காரணமல்ல, என்கிறார்:

பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி, ‘என்’ தேசத்தைப் பற்றிச் சொன்னது போல், நம் மனதின் பழக்கங்கள்தான். காலனியத்தை நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம், வென்றெடுக்கத் தொடுத்த போர்கள் குறித்து நாம் என்ன நினைக்கிறோம், வேறொரு மக்களை அடிமைப்படுத்தும் முயற்சி பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை யோசித்தாக வேண்டும், என்று வலியுறுத்துகிறார் அவர்.

வேறொரு மக்களை அடிமைப்படுத்த முயற்சி செய்வது என்பது அறியாச் செயலல்ல. அடுத்து வரும் தலைமுறைகளையும் அது களங்கப்படுத்துகிறது. நேரடியாக எதிர்கொள்ளத் தவறினால் அது அடுத்த தலைமுறைகளில் தன் தடத்தை விட்டுச் செல்லவே செய்கிறது. இன்றுள்ள ஐரோப்பாவில் இதை எல்லாம் நிதானமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்க முடியாது. ஜெர்மனிய பொறுப்புணர்வு என்று நாம் இங்கு ஜெர்மனிய முயற்சிகள் குறித்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அது வேறொரு இடத்தில் பொறுப்புணர்வு குறித்து நிகழும் விவாதங்களின் ஒரு பகுதியாகி விடுகிறது, என்று ரஷ்யாவின் வெளியுறவுத் துறை பிரசாரங்களைக் கவனப்படுத்துகிறார் ஸ்னைடர்.

ஜெர்மனியின் போர்த் திட்டக் கோட்பாட்டு மையம் உக்ரெய்ன் என்பதும், ஹிட்லர் அடிமையாக்க குறி வைத்தது உக்ரெய்னியர்களை  என்பதும் ஏன் மறக்கப்பட்டு விட்டது? உக்ரெய்னியர்களை ஒரு இனமாக ஹிட்லர் கருதியது ஏன் மறக்கப்பட்டது? ஹோலோகாஸ்ட்டைப் புரிந்து கொள்ள உக்ரெய்னில்தான் துவங்க வேண்டும் என்பதை ஏன் மறந்துவிட்டோம்? ஜெர்மன் ஆக்கிரமிப்பில் சோவியத் உக்ரெய்னில் வாழ்ந்த கிட்டத்தட்ட அறுபத்து ஐந்து லட்சம் மக்கள் இறந்தது ஏன் மறக்கப்பட்டது? பல காரணங்கள் உண்டு. ஆனால் அதில் ஒன்று, காலனியம் நம் மனதில் விட்டுச் சென்ற மனப்போக்குகள். ஒரு மக்களாகக் கருதப்படாத மனிதர்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் அலட்சியப்படுத்தும் போக்கு.

உக்ரெய்ன் தோல்வியுற்ற தேசம், உக்ரெய்னியர்களுக்கு என்று உண்மையான ஒரு தேசம் இல்லை, உக்ரெய்னியர்கள் கலாசாரத்தால் பிளவுபட்டவர்கள் என்றெல்லாம் ஜெர்மன் மொழியில் பேசுவது குற்றமற்ற  செயலல்ல. மக்களாய்க் கருதப்படாத ஒரு மக்கள் திரளைக் காலனியாட்சிக்கு உட்படுத்த மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சியின் வழிவந்த கொடை இது.

உக்ரெய்னை மட்டும் வேறு அளவைகளைக் கொண்டு மதிப்பீடு செய்வது,  உக்ரெய்ன் என்றொரு தேசம் இல்லை என்று சொல்வது- இதெல்லாம் உக்ரெய்னியர்களை அடிமைப்படுத்த மேற்கொண்ட முயற்சியை எதிர்கொள்ளாமல் பேசுவது. இதெல்லாம் களங்கமற்ற செயல்களல்ல, இந்தச் சொற்கள் ஜெர்மனியின் வரலாற்றைக் கொண்டு சிந்திக்கப்பட வேண்டும்.

இறுதியில் ஒன்று. இதையே கடைசியில் சொல்லப் போகிறேன். ஜெர்மனியர்களிடையேயுள்ள பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்கும் மனநிலை. இதை ரஷ்ய வெளியுறவுத் துறைக் கொள்கை ஊக்குவிக்கிறது. அது சோவியத் கூட்டமைப்பின் சரித்திரத்தை இரு பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறது- நல்ல பகுதி, ரஷ்யப் பகுதி ஒன்று. தீய பகுதி, அது உக்ரெய்னியப் பகுதி.

ரஷ்ய வெளியுறவுத் துறைக் கொள்கையை மிகச் சுருக்கமாகச் சொன்னால், விடுதலை – ரஷ்யர்களுக்குரியது; ஒத்துழைப்பு-  உக்ரெய்னியர்களுக்குரியது. இதுவே ரஷ்யக் கொள்கை. இது ஜெர்மனியில் மிகப்பெரும் தாக்கம் செலுத்தியுள்ளது. ரஷ்ய வெளியுறவுக் கொள்கை, ஜெர்மனியின் பொறுப்புணர்வை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய வளம் என்று காண்கிறது. ஜெர்மனி மிகச் சிறந்த வகையில், கடந்த காலத்தை எதிர்கொள்வதில் ஒரு முன்னோடியாக இருக்கிறது. ரஷ்யாவின் வசியத்துக்கு மயங்கினால் மிக முக்கியமான உக்ரெய்ன் விஷயத்தில் ஜெர்மனி தோல்வியடையும்.

சோவியத் கூட்டமைப்பையும் ரஷ்ய மண்ணையும் குழப்பிக் கொள்வது எளிது. ஆனால் அது குற்றமற்றது அல்ல. ரஷ்ய வெளியுறவு அதிகாரிகள் அதைச் செய்கின்றனர், ஜெர்மனியர்கள் செய்யக்கூடாது. ரஷ்யா தன் கடந்த கால நினைவுகளை எப்படிக் கையாள்கிறது என்றால், அது தன் பொறுப்பின்மையை ஏற்றுமதி செய்து விடுகிறது. உக்ரெய்னை அது எவ்வாறு காண்கிறதோ அவ்வாறே பிற தேசங்களையும் காணச் செய்கிறது. உக்ரெய்னிய தேசியவாதத்தை அது அணுகுவதில் இது மிகத் தெளிவாய்த் தெரிகிறது.

1932 மற்றும் 1933 ஆகிய இரு ஆண்டுகளிலும் மாபெரும் பஞ்சம் உக்ரெய்னில் உருவாக, ஸ்டாலினுக்கு உக்ரெய்னிய தேசியவாதமே காரணமாக இருந்தது. 1937 மற்றும் 1938 ஆகிய ஆண்டுகளின் ஸ்டாலினியக் கொடூரங்களுக்கும் அதுவே காரணமானது. இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்ததும் கூட்டம் கூட்டமாக உக்ரெய்னியர்கள் வெளியேற்றப்படவும் அதுவே காரணமானது. 2014ஆம் ஆண்டு உக்ரெய்னின் மீது ரஷ்யப் படையெடுப்புக்கும் உக்ரேனிய தேசியவாதமே காரணமாய்ச் சொல்லப்பட்டது.

தேசியவாதம்தான் போருக்கு காரணம் என்றால் ஜெர்மனியர்கள் ரஷ்யர்களை எதிர்க்க வேண்டியதில்லை. உக்ரெய்னிய அரசு தேசியவாத அரசு என்றால் ரஷ்யாவைத் தடுத்து நிறுத்த ஜெர்மனி முயற்சி செய்ய வேண்டியதில்லை. இந்தக் கருத்து வெற்றி பெறும்போது ஜெர்மனியில் இருந்தும் மாஸ்கோவில் இருந்தும் உக்ரெய்னுக்கு வந்த தீங்குகள் அனைத்துக்கும் உக்ரெய்னியர்களைக் குற்றம் சாட்டுவது எளிதாகிறது. ‘எத்தனைதான் மன்னிப்பு கேட்பது?” என்று மிகச் சுலபமாகச் சொல்லிவிடலாம்.

ஆனால் ஒரு அமெரிக்கனாக என் அனுபவத்திலிருந்து சொல்கிறேன், என்று மனம் திறக்கிறார் ஸ்னைடர்: காலனியம் மற்றும் அடிமைத்தனம் பற்றிய வரலாற்றைத் தவறாய்ப் புரிந்து கொள்ளும்போது, அது திரும்ப வர வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஜெர்மனியின்  உக்ரெய்னிய வரலாறு காலனியாதிக்க வரலாறு, அடிமைப்படுத்திய வரலாறு. இன்றும் உங்களுடன் ஜெர்மனிய தேசியவாதம் இருக்கிறது. அதன் மிச்சங்கள் இடதிலிருந்தும், வலதிலிருந்தும் ஓங்கி நிற்கும் ரஷ்ய தேசியவாதத்துடன், உக்ரேனியர்களின் தவறுகளுக்கு நாம் ஏன் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும், என்று கைகோர்க்கும்போது, ஜெர்மனியின் ஜனநாயகத்துக்கே அது ஆபத்தாய் முடியும்.

ஜெர்மனியுடன் உக்ரெய்ன் கூட்டுறவு கொண்டிருந்த வரலாற்றுக்கும், ஜெர்மனிய ஆக்கிரமிப்பில் உக்ரெய்னியர்கள் பங்கேற்றுக் கொண்டதற்கும் உக்ரெய்னியர்கள்தான் பொறுப்பேற்க முடியும். ஸ்டாலினின் கொடுங்கோல் ஆட்சிக்கு உக்ரெய்ன் அளித்த ஆதரவை உக்ரெய்னியர்கள்தான் உணர்ந்தாக முடியும். அவை வெறுமே ஸ்டாலினிய கொள்கைகள் அல்ல- அவற்றில் உக்ரெய்னியர்களுக்கும் பங்குண்டு. இந்த வரலாற்றை அவர்களே எதிர்கொண்டாக வேண்டும். ஒரு பொறுப்புள்ள குடிமைச்சமூகம் உருவாக வேண்டுமென்றால், எதிர்காலத்தில் ஜனநாயக அமைப்பு உக்ரெய்னில் செயல்பட வேண்டுமென்றால், உக்ரெய்னில் நிகழ்ந்த ஹோலோகாஸ்ட்டை நினைவு கூர்ந்தாக வேண்டும். அவர்கள் மட்டுமல்ல, நம் அனைவருக்கும் இது பொருந்தும்.

சோவியத் கூட்டமைப்புக்கு எதிராய் உக்ரெய்னில் ஜெர்மனி போர் தொடுத்தபோது அறுபத்து ஐந்து லட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். இதற்கு ஜெர்மனி பொறுப்பேற்றாக வேண்டும் என்று சொல்வது உக்ரெய்னுக்கு உதவ அல்ல. உக்ரெய்னியர்கள் அந்தப் போர்க் குற்றங்களை மறக்கவில்லை. அவற்றின் பின்விளைவுகளுடன் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இந்த வரலாற்றை நினைவு கூர்தல் உக்ரெய்னுக்கு உதவ அல்ல, ஜெர்மனிக்கு உதவுவதுதான் இதன் நோக்கம்.

இன்று ஜெர்மனி ஒரு வரலாற்றுத் தருணத்தை எதிர்கொள்கிறது. இப்போது அது தன் வரலாற்றின் முக்கியமான விஷயங்களைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளலாகாது. இப்போதுதான் ஜெர்மனியர்கள் தங்கள் பொறுப்புணர்வை நிறைவு செய்தாக வேண்டும். ஜெர்மனி தன் வரலாற்றைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்வது இதுவரை ஜெர்மனியர்களுக்கு மட்டுமே முக்கியமாக இருந்திருக்கலாம். எண்பதுகளில் ஹோலோகாஸ்ட் ஜெர்மனியர்களின் கவலையாக மட்டுமே இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போது தம் வரலாற்றுப் பொறுப்புணர்வை ஜெர்மனியர்கள் புரிந்து கொண்டாக வேண்டும். அதன் பின்விளைவுகள் சர்வதேச தாக்கம் கொண்டவை.

2013 மற்றும் 2014ஆம் ஆண்டுகளில் உக்ரெய்னிய வரலாற்றைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டது ஐரோப்பியாவில் பாதிப்பு ஏற்படுத்தியது. இப்போது, மேற்குலகின் முதன்மை ஜனநாயக அரசாய் ஜெர்மனி நிலவும் இவ்வேளை உக்ரெய்னின் வரலாற்றைத் தவறாய்ப் புரிந்து கொள்ளுதல், சர்வதேச அளவில் பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதாய் இருக்கும்.

நன்றி : Eurozine

The Fallen of World War II from Neil Halloran on Vimeo.