kamagra paypal


முகப்பு » இசை

ஜுகல்பந்தி – ஒரு பார்வை

ஒருமுறை உமையாள்புரம் சிவராமன் ஜுகல்பந்திகளைக் குறித்த சுவாரசியமான விஷயத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டார். நாற்பது வருடங்களுக்கு முன், இங்கொன்றும், அங்கொன்றுமாக கர்நாடக-ஹிந்துஸ்தானி கலப்பு ஜுகல்பந்திகள் நடந்துகொண்டிருந்த காலம். வித்வான்கள் தயங்கித் தயங்கி புது வெள்ளத்தில் கால் வைப்பது போல் வைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது சென்னையில் கர்நாடக சங்கீதப் புல்லாங்குழல் வித்வான் N.ரமணியும், ஹிந்துஸ்தானி புல்லாங்குழல் மேதை ஹரிபிரசாத் செளராஸ்யாவும் ஜுகல்பந்தி செய்தார்கள். காஷிநாத் மிஸ்ரா தபேலாவும், உமையாள்புரம் சிவராமன் மிருதங்கமும் வாசித்தார்கள். ஜுகல்பந்திகளின் ஆரம்பகால முயற்சிகளில் ஒன்றாக அந்தக் கச்சேரிக்கு வரலாற்று முக்கியத்துவம் இருந்தாலும், அது பெரும்தோல்வியில் முடிந்தது. ஹரிபிரஸாத் செளராஸ்யா முற்றாக ரமணி மேல் ஆதிக்கம் செலுத்தி, அது ஒரு ஹிந்துஸ்தானி கச்சேரியைப் போலவே நடந்து முடிந்தது. ரமணி கிட்டத்தட்ட செளராஸ்யாவின் பக்கவாத்தியக் கலைஞர் போல வாசிக்க நேர்ந்தது.

musicians-1இத்தனைக்கும் ரமணி ஒன்றும் சாதாரணமான ஆள் கிடையாது. பெரிய கர்நாடக சங்கீத ஜாம்பவான். கர்நாடக சங்கீதத்தின் புல்லாங்குழல் கூட ஹிந்துஸ்தானி கலைஞர்களின் சிறிய புல்லாங்குழலை விடப் பல ஸ்தாயிகளுக்குச் செல்லக்கூடியது. இருந்தும் கர்நாடக சங்கீதக் கலைஞர்கள் ஹிந்துஸ்தானியைப் புரிந்து கொண்டு ஒத்துழைப்பு தந்தது போல், கர்நாடக சங்கீதத்தில் பரிச்சயம் இல்லாத ஹிந்துஸ்தானி கலைஞர்களால் ஒத்துழைக்க முடியவில்லை.

அது வெறும் பரிசோதனைதான், ஜுகல்பந்தி ஒரு சிறப்பான இசை வடிவமாக மிளிர இன்னும் பல கச்சேரிகள் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என சிவராமன் உள்ளிட்ட அனைத்துக் கலைஞர்களும் கச்சேரி முடிவில் சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டார்கள். ரமணியும், செளராஸியாவும் சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் மீண்டும் புதுதில்லியில் ஒரு ஜுகல்பந்தி செய்தார்கள். வரலாறு திரும்பியது. மீண்டும் ஒரு ஹிந்துஸ்தானி கச்சேரிக்கு ரமணி பக்கவாத்தியம் வாசித்தார். இப்படி இரண்டு ஜுகல்பந்திகள் தோல்வியில் முடிந்த சில மாதங்களுக்குப் பின் கர்நாடக சங்கீத வயலின் மேதை டி.என்.கிருஷ்ணன் செளராஸ்யாவுடன் புதுதில்லியில் ஒரு ஜுகல்பந்தி செய்வதாக முடிவானது. ஏற்கனவே நடந்த இரு ஜுகல்பந்திகளிலும் செளராஸ்யா கர்நாடக சங்கீதக் கலைஞர்கள் மேல் ஏறி நடந்து சென்றுவிட்டார் என்று தெரிந்து கொண்ட கிருஷ்ணன் ஒரு முடிவோடுதான் கச்சேரிக்குச் சென்றார். ஆரம்பம் முதலே கச்சேரியில் ஆதிக்கம் செலுத்த ஆரம்பித்தார். கொஞ்சநேரம் பார்த்த செளராஸ்யா ‘எனக்கென்ன வந்தது?’ என்பது போல் கிருஷ்ணனுக்குப் பக்கவாத்தியம் வாசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். கர்நாடக சங்கீதக் கச்சேரிக்கு ஹிந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞர்கள் அருமையாகப் பக்கவாத்தியம் வாசித்தது போல் அமைந்தது. ஆக, இதுவும் ஒரு ஜுகல்பந்தியாக நடக்கவில்லை. மீண்டும் அதே பரிசோதனைப் பல்லவியைப் பாடிக் கலைஞர்கள் கலைந்து போனார்கள்.

இவை தோல்விப் பரிசோதனைகளாக முடிந்துவிட்டாலும், லால்குடி ஜெயராமன் – உஸ்தாத் விலாயத்கான், டி.என்.கிருஷ்ணன் – உஸ்தாத் அம்ஜத் அலிகான், கிஷோரி அமோன்கர் – பாலமுரளிகிருஷ்ணா போன்றோர் மிக வெற்றிகரமான ஒத்திசைவான ஜுகல்பந்திகளைத் தந்திருக்கிறார்கள்.

ஜுகல்பந்தி என்ற பதத்துக்கு ஒரு ‘இரட்டையை/ஜோடியைப் பிணைப்பது’ என்று பொருள் கொள்ளலாம். (ஜுகல்பந்தி யுகல, பந்தனா என்ற இரண்டு சமஸ்கிருத பதங்களின் சேர்க்கையிலிருந்து உருவானது. யுகல = ஜோடி; பந்தனா = பிணைப்பு). ஜுகல்பந்தி என்னும் இசை முயற்சி ஹிந்துஸ்தானி, கர்நாடக சங்கீதம் இரண்டின் கூட்டு முயற்சி என்று நம் தமிழ் மக்கள் அறிந்திருந்தாலும், உண்மையில் ஜுகல்பந்தி என்பது இரண்டு வெவ்வேறு இசைவகையின் கலைஞர்களுக்கிடையேதான் நடக்க வேண்டுமென்று அவசியமில்லை. வட இந்தியாவில் இரண்டு ஹிந்துஸ்தானி ஜாம்பவான்கள் இணைந்து ஜுகல்பந்திகள் செய்வது வெகு பிரபலமான, பரவலான ஒன்று. பண்டிட் ஜஸ்ராஜும், ஹரிபிரசாத் செளராஸ்யாவும் சில வருடங்களுக்கு முன் நம் சென்னையிலேயே ஜுகல்பந்தி செய்தார்கள். ஆனால் தென்னிந்தியாவில் இரண்டு பிரபலமான கர்நாடக இசைக்கலைஞர்கள் இணைந்து ஒரே மேடையில் கச்சேரிகள் செய்வது வெகு அரிதாகத்தான் இருக்கிறது.

1970களில் கர்நாடக – ஹிந்துஸ்தானி இசைவகைகளின் ஜுகல்பந்தி ஆரம்பமானது. பிற இந்திய இசைவகைகளின் சிறப்பியல்புகளையும், இசைக்கலைஞர்களையும் மதித்து அவற்றுக்கிடையே இருக்கும் ஒற்றுமைகளை சிறப்பாக வெளிக்கொணர்வதற்காகவும், வேற்றுமைகளின் தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துவதையும் அடிப்படை நோக்கமாகக் கொண்டு இந்த ஜுகல்பந்தி முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அடிப்படை நோக்கம் நல்லதாக இருந்தாலும் ஜுகல்பந்தி முயற்சிகளில் பல தோல்வி அடைந்தவை என்பதை கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் பார்த்தோம். அதன் காரணங்களை ஆராய்வதற்கு முன்பு நாம் கர்நாடக சங்கீதம் – ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதம் இரண்டுக்குமிடையே உள்ள வித்தியாசங்களைக் குறித்து தெரிந்து கொள்வதற்கு அவசியம்.

ஷஷாங் - அஜய் சக்ரவர்த்தி

ஹிந்துஸ்தானி கச்சேரிகளில் முதல் படைப்பே கச்சேரியின் பிரதான ஐட்டமாக இருக்கும். வாத்தியக்கச்சேரியாக (instrumental concert) இருந்தால் ஒரு தனித்த ராக ஆலாபனையாகவோ, குரலிசைக் கச்சேரியாக இருந்தால் ஒரு மிக மெதுவான விளம்பித் ஆலாபனையாகவோ இருக்கும். ஆனால் கர்நாடக சங்கீதக் கச்சேரிகள் வேகமான ‘வர்ணங்களில்’தான் தொடங்கும். ஆகவே ஒரு ஜுகல்பந்தியின் ஆரம்பத்திலேயே இருவரில் ஒரு கலைஞர் தனக்குப் பழக்கமில்லாததொரு நடைமுறையில்தான் கச்சேரியை எதிர்கொள்ள வேண்டும். (பெரும்பாலும் ஜுகல்பந்திகள் ஹிந்துஸ்தானி வடிவத்தில்தான் ஆரம்பமாகும்).

சில வருடங்களுக்கு முன் நாரதகான சபாவில் வாசித்த பிரபல ‘மோகன்வீணை’ வாத்தியக்கலைஞர் பண்டிட் விஷ்வமோகன்பட் ஹம்ஸத்வனி ராகத்தில் அமைந்த கர்நாடக சங்கீதக் கிருதியான ‘வாதாபி கணபதிம் பஜே’வை வாசித்தார். நடுவே ஒரு இடைவெளி விட்டு ‘இந்தக் கீர்த்தனைகளை வாசிப்பது வெகு கஷ்டம்’ என்று சொல்லி ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு மேலே தொடர்ந்து வாசித்தார்.

ஹிந்துஸ்தானிக்கும், கர்நாடக சங்கீதத்துக்கும் படைப்புமுறை, வெளிப்பாட்டு உத்தி சார்ந்த முக்கியமான வேற்றுமை இது. கர்நாடக சங்கீதம் ஆலாபனை, கிருதி, நிரவல், கல்பனா ஸ்வரம் என்று வழங்கப்படும். இதிலும் கிருதி (அல்லது கீர்த்தனை)க்கு பெரும் முக்கியத்துவம் உண்டு. இந்தக் கீர்த்தனைகள் கடினமான வடிவமைப்பு முறைகளையும், சங்கதிகள் எனப்படும் பல இசை நுணுக்கங்களையும் உள்ளடக்கியிருக்கும். ஆனால் ஹிந்துஸ்தானி கச்சேரிகளில் வழங்கப்படும் கட் எனப்படும் பாடல்கள் சிறு கவிதைகளாகவோ, பக்திப்பாடல்களாகவோ இருக்கும். இவை பெரும்பாலும் வெகு எளிமையானவை. இவை தான், சர்கம் எனப்படும் தன்னிச்சையான, முன் தீர்மானம் செய்யப்படாத இசை நுட்பங்கள் வழியாக விரிவாகப் பாடப்படுபவை. எனவே ஹிந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞர்கள் பெரும்பாலும் இந்தக் கீர்த்தனை வடிவத்தில் திணறுபவர்கள்.

மூன்றாவதாக ஹிந்துஸ்தானி வெளிப்பாடுகள் வெகு நிதானமாக நிகழக்கூடியவை. கீழ் ஷட்ஜத்தில் ஆரம்பித்து ஆரோஹணத்தின் ஒவ்வொரு ஸ்வரமாக மெது மெதுவாக மேலேறி மேல் ஷட்ஜத்தை அடையக்கூடியது. பொதுவாகவே ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதத்தின் ஆலாபனை உள்ளார்ந்த தன்மை (contemplative) கொண்டது; ராகத்தின் வடிவத்தையும், அழகையும் சிறு சிறு நுணுக்கங்களில் காண்பித்துச் செல்லும் தன்மை கொண்டது. வாய்ப்பாட்டுக் கலைஞர்கள் தங்கள் குரலின் வீச்சையோ, வாத்தியக்கலைஞர்கள் தங்கள் வாசிப்பின் வேகத்தையோ ராக ஆலாபனையில் முக்கியப்படுத்துவதில்லை. ஆனால் கர்நாடக சங்கீத ஆலாபனையோ பிருகா, கார்வை, ஜாரு எனப் பல வேக நுணுக்கங்களால் அழகூட்டப்படுவது. கலைஞர்கள் வியப்பூட்டும் பிருகாக்களால் பல ஸ்தாயிகளுக்கும் சென்று தங்கள் குரல் வீச்சை வெளிக்காட்டுவார்கள்.

எனவே ஜுகல்பந்திக்குச் செல்லும் இசைக்கலைஞர்கள் ஓரளவுக்காவது ஒப்பிடக்கூடிய திறனுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும். படு வேகமான கர்நாடக இசைக் கலைஞரோடு, ஆழமாகவும், மெதுவாகவும் பாடக்கூடிய ஹிந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞர் இணைந்து ஜுகல்பந்தி செய்வது பெரும்பாலும் சரியாக அமைவதில்லை. லால்குடி ஜெயராமன் தன்னியல்பிலேயே அதிகமாக பிருகாக்களுக்கு முக்கியத்துவம் தரக்கூடிய கலைஞரில்லை. சர்வலகுவாக இசைக்கக்கூடியவர். (ஆனால் பக்கவாத்தியமாக ஜி.என்.பாலசுப்ரமணியனுக்கு வாசிக்கும்போது ஜி.என்.பி பாணியிலேயே வெகு வேகமாக வாசிப்பார்). அதனால் பெரும்பாலும் இவர் பங்கு பெற்ற ஜுகல்பந்திகள் வெற்றியடைந்திருக்கின்றன. குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய இன்னொரு அற்புதமான ஜுகல்பந்தி புல்லாங்குழல் ஷஷாங், சிதார் கலைஞர் பூர்பயன் சாட்டர்ஜி இருவரும் இணைந்து செய்த பந்துவராளி – பூர்ய தனஷ்ரீ ஜுகல்பந்தி. ஷஷாங் எவ்வளவு வேகமாகப் புல்லாங்குழல் வாசிப்பாரோ, அந்த வேகத்துக்கு ஈடு கொடுத்து வாசிக்கக்கூடியவர் பூர்பயன் சாட்டர்ஜி. அதனால் அந்த ஜுகல்பந்தி வெகு நன்றாகவே அமைந்தது.

ஹிந்துஸ்தானி – கர்நாடக சங்கீதம் இரண்டுக்குமிடையே உள்ள நான்காவது முக்கிய வேற்றுமை இவற்றின் தாள அமைப்பு. ஹிந்துஸ்தானி இசையில் பொதுவாகத் தாள அமைப்புகள் வெகு எளிமையாகவே இருக்கும். [8 அல்லது 16 தட்டுகள் கொண்ட தீன்தாள், பத்து தட்டுகள் கொண்ட ஜப்தாள், அல்லது 12 தட்டுகள் கொண்ட ஏக்தாள் – இவையே மிக அதிக அளவில் ஹிந்துஸ்தானியில் உபயோகப்படுத்தப்படுகின்றன]. தாளத்தில் அதிகம் கவனம் செலுத்துவது ராக பாவத்தின் மீதான கவனத்தைக் கலைத்துவிடும் என்ற பயத்தின் காரணமாக ஹிந்துஸ்தானியில் தாளத்துக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரப்படாமல் இருக்கலாம். ஆனால் கர்நாடக சங்கீதத்தில் ராகத்துக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் உண்டோ, அவ்வளவு முக்கியத்துவம் தாளத்துக்கும் உண்டு. எடுப்பு, நடை, பல கணிதக்கட்டமைப்புகளில் உருவாகும் தாளங்கள் கர்நாடக சங்கீதத்தின் தாள அமைப்பை நிர்ணயிக்கின்றன.

இதனால் பல கர்நாடக சங்கீதக் கலைஞர்கள் இயல்பிலேயே தாளத்தில் பெரிதும் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். இந்தத் தேர்ச்சி பல ஹிந்துஸ்தானி இசைக்கலைஞர்களையும், இசை ஆராய்ச்சியாளர்களையும் அச்சுறுத்தும் ஒன்று. பல ஹிந்துஸ்தானி இசைப்பிரியர்கள் கர்நாடக சங்கீதத்தின் வேகத்தை வெகுவாக வெறுப்பவர்கள். (பல கர்நாடக சங்கீதப்பிரியர்கள் ஹிந்துஸ்தானியின் நிதானத்தில் அலுப்படைபவர்கள் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்). மேலும் ஒரு முக்கியமான தாளம் சார்ந்த வேற்றுமை, கர்நாடக சங்கீதத்தில் ஒரு கீர்த்தனை முழுதுமே ஒரே தாள வேகத்தில்தான் பாடப்படும். ஆனால் ஹிந்துஸ்தானியில் தாளத்தின் வேகம் கொஞ்ச கொஞ்சமாக அதிகரித்துக் கொண்டே செல்லும்.

இந்த வேற்றுமைகளைக் கருத்தில் கொண்டபின்னரே, ஒரு நல்ல அடிப்படை நோக்கத்தோடு இரண்டு கலைஞர்கள் சேர்ந்து ஒரு ஜுகல்பந்தியைத் தரமுடியும்.

(ஜுகல்பந்தியின் வடிவம், பிரபலமான ஜுகல்பந்திக் கச்சேரிகள் குறித்து அடுத்த இதழில் காண்போம்).

Comments are closed.