kamagra paypal


முகப்பு » புத்தகவிமர்சனம்

இந்திய வரலாற்று பெருமிதங்கள்

india-discovered

India Discovered: The Recovery of a Lost Civilisation - John Keay, Harper Collins

எனக்கு இந்திய தொல்லியல் விஷயங்களிலோ, பழங்கால சிற்பங்களிலோ அத்தனை ஆர்வம் இருந்ததில்லை. ‘அக்கிரகாரத்தில் பெரியார்’ கட்டுரைத் தொகுப்பில் இந்த புத்தகத்தைப் பற்றி பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எழுதியிருக்காவிட்டால், இதை வாசிக்கும் எண்ணமே வந்திருக்காது. சிற்பங்கள் பற்றியோ, கட்டிடங்கள், பழங்கால எழுத்துக்கள் பற்றியோ நான் படிக்கும் முதல் நூல் இது. அதனால், இந்த புத்தகத்தில் என்ன சொல்லியிருக்கிறதோ அதையே மேற்கொண்டு எழுதப்போகிறேன். புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் சிலரைப் பற்றி, புத்தகத்திற்கு வெளியே, வேறு விஷயங்களில் எதிர்மறையான கருத்துக்கள் இருக்கின்றன. இந்தியாவைக் கண்டுபிடித்தார்கள் என்று சொல்வது குறித்தும் சர்ச்சைகள் இருக்கின்றன. இவை பற்றிய விரிவான தகவல்கள் எனக்கு தெரியாது : விவரங்களை இனிதான் தேட வேண்டும்.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கட்டுப்பாட்டில் இந்தியாவின் சில பகுதிகள் வரத்தொடங்கியதிலிருந்து கதை தொடங்குகிறது. இந்தியாவின் வரலாறு என்பது முகமதியர்களின் படையெடுப்பிலிருந்தே அறியப்பட்டிருந்தது. அதற்கு முன் இந்தப் பிராந்தியத்தில் என்ன நடந்தது என்பதைப் பற்றி ஒரு தகவலும் இல்லை. அலெக்ஸாண்டர், 326 BCயில் இந்தியாவுக்கு படையெடுத்து வந்தார் என்ற ஒரு குறிப்பு மட்டுமே இருந்தது. அதற்கு முன்பும் ஒன்றும் தெரியாது, பின்னும் ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால், இந்தியாவில் பணியாற்ற வந்த வெள்ளையர்களில் சிலர், இந்தியாவைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் தீவிரம் காட்டினர். கம்பெனியின் ஆதரவு என்பதெல்லாம் இல்லை; இவர்கள் தங்களுடைய சொந்த ஆர்வத்தின் பேரில் இந்திய ஆராய்ச்சியைச் தொடர்ந்திருக்கிறார்கள்.

sir_william_jones

சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ்

இந்தத் தொடர் ஆராய்ச்சிகளுக்கு காரணகர்த்தாவாக இருந்தவர் சர் வில்லியம் ஜோன்ஸ். வங்காளத்திற்கு நீதிபதியாக வந்த ஜோன்ஸ், அங்கே வந்த பதினாராவது வாரத்தில் 1784ல் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியைத் தொடங்குகிறார். சொசைட்டியின் நோக்கம், இந்தியாவில் இருக்கும் சகல விஷயங்களைப் பற்றியும் பதிவு செய்வது. மொழி, வானவியல் சாஸ்திரம், அறிவியல், மருத்துவம், நீதி, வரலாறு, புவியியல், விவசாயம், வணிகம், இசை, கட்டிடக்கலை, கவிதை இப்படி பல விஷயங்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை திரட்டுவதே அவர்களுடைய எண்ணம். மனிதனின் கால் பதியாத காடு போன்ற ஒரு அடர்த்தியான இருட்டில் இருந்த பிரதேசமாக அவர்கள் இந்தியாவை அறிந்திருக்கிறார்கள். எனவே அத்தனையையும் ஆவணப்படுத்துகிறார்கள் – இந்தியாவெங்கும் அங்கங்கே இருந்த வெள்ளையர்கள் தாங்கள் கண்டதை ஏசியாட்டிக் சொசைட்டிக்கு கட்டுரைகளாக அனுப்பினார்கள். ஜோன்ஸ் இதையெல்லாம் தொகுத்து, முதல் தொகுப்பை 1789ல் வெளியிட்டார்.

ஜோன்ஸின் தனிப்பட்ட ஆர்வம் சமஸ்கிருத மொழியில் இருந்தது. அவர் சமஸ்கிருதத்தை லத்தீன் கிரேக்க மொழிகளோடு ஒப்பிட்டார். சமஸ்கிருதக் கடவுளர்களையும் அவர் கிரேக்க கடவுளர்களுக்கு ஒப்பிட்டார். சமஸ்கிருத காப்பியங்களை ஆங்கிலத்துக்கு மொழிமாற்றம் செய்தார். காளிதாஸரின் சாகுந்தலத்தை 1788ல் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டார். நாயகியின் முலைகளைப் பற்றிய வர்ணனைகளை மட்டும் விட்டுவிட்டாராம். அவருடைய மொழிபெயர்ப்புகளைவிடவும், ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளைவிடவும், இந்தியாவுக்கு அவர் கொடுத்த கொடை, மெகஸ்தனிஸின் இந்தியாவைப் பற்றிய குறிப்பை ஆராய்ந்து இந்தியாவின் நீண்ட வரலாற்றை எழுதத் துவங்குவதற்கான ஒரு புள்ளியைக் கொடுத்தது.

அலெக்ஸாண்டரின் படையெடுப்புக்குப்பின் மெகஸ்தனிஸ் இந்தப் பக்கம் வந்திருக்கிறார். அவர், தன்னுடைய குறிப்பில், கங்கையை எர்ரானாபொஸ் (Erranaboas) சந்திக்கும் இடமான பாலிபொத்ராவில் சாண்ட்ராகோட்டஸ் என்ற அரசன் இருந்தான் என்று எழுதியிருக்கிறார். இதில் உடனடியாகத் தெரிந்த விஷயம் கங்கை மட்டுமே. ஆனால், அதில் கலக்கும் எர்ரானாபொஸ் என்ற நதி பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இந்தியாவில் இல்லை. வேறு ஏதோ ஒரு நதியை அப்படிக் குறிப்பிடுகிறார். அடுத்தது, பாலிபொத்ரா: அந்தப் பெயருக்கு நெருக்கமான பெயராக இருப்பது பாடலிபுத்திரா என்ற தற்போதைய பாட்னா. ஒருவழியாக அந்த பக்கம் முன்பொரு காலத்தில் ஓடிய நதியைத்தான் கிரேக்க மொழியில் எர்ரானாபொஸ் என்று சொல்கிறார் என்று கண்டுபிடித்தாயிற்று. ஆனால், சாண்ட்ராகோட்டஸ்? சமஸ்கிருத மொழியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட அரசர்கள் பட்டியலில் அப்படி ஒரு பெயர் இல்லை. ஆனால் சந்திரகுப்தர் என்ற பெயர் நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்டு, கிரேக்க பயணி சந்திரகுப்தரின் பாடலிபுத்திரத்திற்குத்தான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று முடிவாகிறது. ஆசியாவில் அலெக்சாண்டருக்கு பின்னால் வந்த செலூக்கஸின் அரசவையில் இருந்தவர் மெகஸ்தனிஸ். செலூக்கஸ் 312BCயில் பாபிலோன் திரும்பிச் சென்றதாக குறிப்பிருக்கிறது. ஆகவே, சந்திர குப்தரின் காலம் அலெக்சாண்டரின் இந்தியப் படையெடுப்புக்கும் (326 BC), 312BCக்கும் இடைப்பட்டதாகும் என்று முடிவாகிறது. வரலாறே தெரியாத இடத்தில் இதுவொரு பெரிய முன்னேற்றம்.

ஜோன்ஸுக்குப் பின் வந்தவர் ஜேம்ஸ் பிரின்செப். அவருக்கு மின்ட்டில் வேலை.

asokanpillar

முதலில் தில்லியிலும் பிறகு பிகார், அலகாபாத், பாட்னா என்று சில இடங்களிலும் சுமார் நாற்பது அடி உயர் கற்தூண்கள் இருப்பதைக் கண்டார்கள். இந்தக் கற்தூண்களில் குறிப்புகளும் இருந்தன. ஆனால், அவை எந்த மொழி என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை என்பதால், எல்லாவித ஊகங்களுக்கும் இடம்கொடுத்தன. அந்த மொழி கிரேக்க மொழியாக இருக்கலாம் என்றும், அத்தூண்களை அலெக்சாண்டர் தன்னுடைய வெற்றிச் சின்னமாக நிறுவியிருக்கலாம் என்றும் சிலர் ஊகித்தார்கள். ஆனால், அலெக்சாண்டர் தில்லி வரைகூட வரவில்லை என்பதால் அந்த ஊகங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டன. அந்த மொழியும் கிரேக்கம் இல்லை. மாறாக, அது இந்தியாவின் பிராமி எழுத்துருவைச் கொண்டு எழுதப்பட்டிருந்தது.

பிராமி எழுத்துக்களை மூன்று வகையாகப் பிரித்திருக்கிறார்கள். குப்தா பிராமி, அசோகா பிராமி மற்றும் குட்டிலா (இந்த பகுப்பு பிற்காலத்தில் காலத்தை சரியாக கண்டுபிடிக்க செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும்). ஆனால், யாராலும் இந்த எழுத்துகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஜேம்ஸ் பிரின்செப் அப்போது ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியின் செயலாளர். அவர் அந்த எழுத்துகளை புரிந்து கொள்ள நிறைய முயற்சி எடுக்கிறார். 1837 எட்வார்ட் ஸ்மித் என்பவர் மூலம் சாஞ்சியில் இருக்கும் கல்வெட்டுகளைப் பெறுகிறார். கடுமையான முயற்சிக்குப் பின் தெளிவு பிறக்கிறது. ஒவ்வொரு வாக்கியமும் தானம் என்று முடிகிறது. தேவம் பியா பியாதசி ராஜ ஹேவம் அஹா என்று தொடங்கும் கல்வெட்டு (தூண்களில் இருந்தவை), கொல்லாமை, விலங்குகள் பறவைகளிடம் அன்பு செலுத்துதல், போன்ற நல்ல விஷயங்களை வலியுறுத்துகிறது. ஆனால், பியாதசி என்ற அரசன் யார்?

அவர்தான் சாலையோரங்களில் மரங்களை நட்டவர், கிணறுகள் வெட்டியவர், பயணிகளுக்கு தங்கும் விடுதிகள் கட்டியவர். ஆம், அவர் அசோகரேதான். ‘அசோகர் மரம் நட்டார்’ வாசகம் இந்தியக் கல்வியைக் குறை சொல்ல நிறைய இடங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதால், அதை ஏதோ ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் எழுதியிருக்கிறார் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், உண்மையில் அசோகரே அதைக் கல்வெட்டாகப் பதிவு செய்து விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

ஜேம்ஸ் பிரின்செப், பழங்கால இந்திய எழுத்துக்களை ஆராய்ச்சி செய்தவர்களில் முன்னோடி. அவர் அசோகரைக் கண்டுகொண்டது நல்ல திருப்பம். அதன் பிறகு நிறைய புத்த விகாரங்களும் ஸ்தூபிகளும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஜேம்ஸ் பிரின்செப் இறந்து போகும்போது அவருக்கு வயது நாற்பதுதான். அவருடைய கண்டுபிடிப்பு, இந்தியாவில் புத்த மதத்தின் சுவடுகளைத் தேட வேண்டும் என்ற உந்துதலை பின்வந்தவர்களுக்கு, குறிப்பாக, அலெக்சாண்டர் கன்னிங்ஹாமுக்கு தந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்த ஆராய்ச்சிகள் எல்லாம் நடந்து கொண்டிருந்த காலத்தில், புத்தமதம் இந்தியாவில் சுத்தமாக இல்லை. சிலோன், பர்மா, சீனா, திபேத், பூட்டான் என்று சுற்றியுள்ள நாடுகளில் இருந்தாலும் இந்தியாவில் இல்லை. புத்த கயாகூட அன்றைய ஹிந்துக்களால்தான் பராமரிக்கப்பட்டு வந்தது. அப்போது இரண்டு பழங்கால பயணக்குறிப்புகள் வெளிச்சத்துக்கு வருகின்றன. ஒன்று Fa Hsienனுடையது மற்றொன்று Hsuan Tsangனினுடையது. முதலில் ஃபா ஹெசின் வந்தபோது, இந்தப் பிராந்தியம் முழுவதுமே அமைதியாகவும் பாதுகாப்பானதுமாக இருந்திருக்கிறது. பின்னர் சுவான் டிசாங் வந்த போது நிலைமை மோசமடைந்திருக்கிறது. இந்த இரண்டு பயணிகளின் குறிப்புகளைக் கொண்டு புத்த மதச் சுவடுகளை மீட்டெடுக்கலாம் என்பது கன்னிங்ஹாமுடைய திட்டம்.

இடையே, மெக்காலே இந்தியாவுக்கு வருகிறார். மேலே பார்த்த மூன்று ஆங்கிலேயர்களைப் போல் இல்லை மெக்காலே. அவர் இந்தியாவில் இருந்ததெல்லாம் குப்பை என்று நினைத்தார். இங்கே இருக்கும் எல்லாவற்றையும்விட இங்கிலாந்தில் தம்மிடையே இருப்பவை பல மடங்கு உயர்ந்தவை என்றார். ஆங்கில வழி கல்வி நல்லது என்று வாதாடினார். ‘ஹிந்துமதம் தன்னை உண்மையென்று நம்பும் எந்த மூளையையும் குலைத்துவிடும்’ என்றார். இவருக்கு மட்டுமே இப்படிப்பட்ட எண்ணம் இருக்கவில்லை.

ஆனால், இவர்களால் கன்னிங்ஹாம் போன்றவர்களின் தேடலை ஒன்றும் செய்துவிட முடியவில்லை. கன்னிங்ஹாம், தன்னுடைய அதிகாரியிடமிருந்து அனுமதி பெற்று, 1861ல் தன்னுடைய நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்குகிறார். அவருடைய நோக்கம், சீன பயணிகளின் குறிப்புகளில் இருக்கும் இடங்களை அடையாளம் காண்பது.

இவர்கள் எல்லாம் ஒருபுறம் பழங்காலச் சின்னங்களைக் காக்க முயற்சிக்க, மற்றொரு புறம் வேறு பலர் அறியாமையால் அவற்றை அழித்துக் கொண்டும் இருந்திருக்கிறார்கள். இந்த அழிப்பு, ஆங்கிலேயர்களுக்கு முன்பாகவே தொடங்கிவிட்டது. இந்தியாவிற்குள் நுழைந்த முகமதியர்கள், நிறைய சேதங்கள் ஏற்படுத்தினார்கள். குதூப் மினார் இருந்த இடத்தில் 27 கோயில்கள் இருந்தனவாம். மதுராவில் நிறைய சிற்பங்கள் இருந்ததாகச் சீன பயணி சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால், கன்னிங்ஹாம் அவற்றையெல்லாம் தோண்டித்தான் எடுக்க வேண்டியிருந்தது. பின் ஆங்கிலேயர் காலகட்டத்தில் பல பழங்காலச் சின்னங்கள், ரயில்வே ஒப்பந்தக்காரர்களால், ரயில்வே பணிகளுக்காகச் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு ஒப்பந்தக்காரர் பயன்படுத்தும் ரோடு ரோலர் ஒரு அசோக தூண் என்றொரு வதந்திகூட இருந்திருக்கிறது. ஓரிடத்தில் சிதலங்களைப் புதுப்பித்த / சரிசெய்த ஆங்கிலேய ஆட்சியர், தன்னுடைய பெயரையும் அத்தூணில் பதிப்பித்துக் கொண்டார். பலர் இங்கிருந்த சிலைகளைப் பெயர்த்துக் கொண்டுபோய் பரிசாகவும் சொந்த அலங்காரத்துக்காகவும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல கோட்டைகள், சுற்றுப்புறங்களில் உள்ளவர்கள் வீடு கட்டுவதற்காகவும், அணை கட்டுவதற்காகவும் பெரிதும் உதவியிருக்கின்றன.

1857 சிப்பாய்க் கலகத்திற்கு பிறகு ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் பங்கைச் செய்திருக்கிறார்கள். பல பழைய கோட்டைகள் ராணுவக் கிடங்காகவும், சில ராணுவ மருத்துவமனையாகவும், ராணுவ பேக்கரியாகவும், சோடா தயாரிக்கும் இடமாகவும் பயன்பட்டிருக்கின்றன. தாஜ் மஹால் விருந்து நடத்தும் இடம். அதன் ஒரு பகுதி, தேன்நிலவுக்கு வந்தவர்களுக்கு வாடகைக்கு விடப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இன்றுவரை இந்த சேதப்படுத்துதல்கள் தொடர்ந்து கொண்டுதானே இருக்கின்றன? ஆட்டின் வரைந்து அம்புக்குறி போடப்படாத தொல்லியல் சின்னங்கள் குறைவாகத்தான் இருக்கும் என்பது என் நினைப்பு. புத்தகத்தின் ஒரு முழு பகுதியையே இதுமாதிரி சேதங்களுக்கு ஒதுக்கியிருக்கிறார் ஜான் கேய்.

கன்னிங்ஹாமுக்கு இதெல்லாம் தெரியும் என்றாலும், அவரால் பல விஷயங்களைத் தடுக்க முடியவில்லை. மேலும், அரசாங்கமே இதைச் செய்வதால், ஒரு அரசு ஊழியராக இருந்து கொண்டு, அதை விமர்சிக்கவும் முடியவில்லை. ஆனால், இதையெல்லாம் கேள்வி கேட்கவும் ஒருவர் வந்தார். அவர் ஜேம்ஸ் ஃபெர்குசன். இவர் ராயல் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியைத் (லண்டன்) தொடங்கியவர். ஃபெர்குசன் இந்தியாவின் கலைகளை அவ்வளவு போற்றியவர் இல்லை; கொஞ்சம் கறார் பேர்வழி போலத் தெரிகிறது. ஆனால், பொக்கிஷங்கள் சேதப்படுத்தப்பட்டபோது, அவர் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். பின்னர் 1899ல் வைஸ்ராயாக வந்த லார்ட் கர்சனுடைய முயற்சியால் இந்தச் சேதங்களை மீட்பதற்கான பணமும் அதற்கான துறையும் (Archaeological Department) உருவாக்கப்பட்டு, அதன் முதல் தலைவராக ஜான் ஹுபர்ட் மார்ஷல் நியமிக்கப்பட்டார்.

dio9

1824ல் ஜேம்ஸ் அலெக்சாண்டர் என்ற இளைஞர், மிகவும் ஆபத்தான இடத்தில் இருக்கும் ஒரு குகைக்குப் போகிறார். துணைக்கு உடன் ஒரு ஆள். புலிகள் இருக்கும் குகை. கூடவே மனிதர்களை உண்ணும் பழங்குடியினர் வேறு. ஆனால், அக்குகைகளில் அவர் கண்டது இந்திய கலைகளின் உன்னதமான ஒரு பொக்கிஷம். அவை அஜெந்தா ஓவியங்கள். இந்த ஓவியங்களும் அழிவுக்குத் தப்பவில்லை. ஒரு பிரகஸ்பதி, ஓவியத்தைப் பிரித்துக் கொண்டு போக முயற்சித்து அதில் வெற்றியும் பெற்று, நான்கு ஓவியங்களை பிய்த்துக் கொண்டு போயிருக்கிறார். அடுத்து, ஓவியங்களைப் பாதுகாக்க போடப்பட்ட ஆள், வந்தவர்களுக்கெல்லாம் ஓவியத்தின் ஒரு துண்டத்தை நினைவுப் பரிசாகக் கொடுத்து கவுரவித்திருக்கிறார். அப்போதும் ஜேம்ஸ் ஃபெர்குசன்தான் உதவியிருக்கிறார். அவருடைய அறிவுரையின் பேரில், 1844ல் மேஜர் ராபர்ட் கில், அந்த ஓவியங்களைப் படியெடுக்க இந்தியா வருகிறார். கிட்டத்தட்ட 27 வருடங்கள் அவர் அந்த ஓவியங்களைப் படியெடுத்திருக்கிறார். நாற்பதிலும் ஐம்பதிலும் மரணம் தழுவும் அந்தக் காலத்தில் ஒருவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை தொலைதூரக் குகையில் ஓவியங்களோடு கழித்திருக்கிறார். ஆனால், இவருடைய ஓவியங்கள் எல்லாம் ஒரு தீவிபத்தில் அழிந்து போயின. மேஜர் கில், மீண்டும் ஓவியங்களைப் படியெடுக்க வந்து, பின் ஒரு வருடத்தில் அங்கேயே இறந்துபோனார். அவருடைய பணி, ஜான் கிரிஃப்த்தால் தொடரப்பட்டது.

இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் எல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, அவை பற்றிய விவாதமும் தொடங்கிவிட்டது. அவற்றின் காலம், யார் செய்தார்கள், அவற்றின் தரம் பற்றி நிறைய கேள்விகள். நிறைய சர்ச்சைகள். அக்காலத்தில் பலர், இந்தியாவின் கலையில் அத்தனை மேன்மை இருந்ததாக ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அவர்களுடைய பார்வையில், இந்திய கலைகள் ஐரோப்பிய கலைகளைவிடவும், கிரேக்க ரோமானியக் கலைகளைவிடவும் தரம் குறைவானவையே. மேலும், ஒரு பிரச்சனை: பலருக்கு இந்திய சிற்பங்களில் இருந்த நிர்வாணத்தை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அவர்களுக்கு குறிப்பாக கஜுராஹோ சிற்பங்கள் வெகு ஆபாசமாகத் தெரிந்தன. பொதுவாகவே இப்புத்தகத்தில் பேசப்பட்டிருக்கும் ஒரு முக்கியமான விஷயம், இந்தியச் சிற்பங்களில் பெண்களின் வடிவங்கள். பெரிய முலைகளோடு, சிற்றிடையோடு, அகண்ட இடுப்போடு அவர்களை சித்தரித்திருப்பது பலருக்கு ஆபாசமாகவே தெரிந்தது. லிங்கம் ஆண்குறிதான் என்பது வேறு பெரிய பிரச்சனை. இதில் சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு. இந்தச் சிற்பங்களையும் ஓவியங்களையும் செய்தவர்கள் குறித்து ஜோன்ஸ் சொல்கிறார், “It never seems to have entered the heads of the legislators or peoples that anything natural could be offensively obscene, a singularity that pervades all their writings and conversations, but is no proof of depravity in their morals”

இந்தியக் கலைகள் பற்றி என்ன விவாதம் வந்தாலும், அதில் இந்தியக் கலைகள் பக்கம் நின்றவர், எர்னஸ்ட் பின்ஃபீல்ட் ஹாவல். இவர் முதலில் மதராஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் ஆர்ட்டிலும் பின்னர் கல்கத்தாவிலும் பணியாற்றியவர். ஜேம்ஸ் ஃபெர்குசனுடன் அதிகம் சண்டைக்குப் போனது இவராகத்தான் இருக்கும். ‘தன்னுடைய மேற்கத்திய முன்முடிவுகளைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் எந்தவொரு ஐரோப்பியனாலும் இந்தியக் கலையை புரிந்துகொள்ளவோ பாராட்டவோ முடியாது’ என்று சொன்னவர். இவரைப் பக்கச் சார்புடையவர் என்று சொல்லும் அளவுக்கு, இந்தியக் கலைகளுக்காக வக்காலத்து வாங்கியிருக்கிறார். இந்தியக் கலைகள் பற்றி இவர் எழுதிய புத்தகங்கள் ஆர்கைவ்வில் இருக்கின்றன.

பி.ஏ.கிருஷ்ணன், ‘இந்தியா கண்டுபிடிக்கப்பட்டது’ என்ற தலைப்பு தன்னை எரிச்சல்படுத்துவதாக இருக்கிறது என்கிறார். ஆனால், ஜான் கேய் எழுதியிருப்பதைப் பார்க்கும்போது வேறென்ன சொல்ல முடியும் என்று தெரியவில்லை. வில்லியம் ஜோன்ஸ் இந்தியாவுக்கு வரவில்லை என்றால் என்னவாகியிருக்கும்? அவர் ஏசியாட்டிக் சொசைட்டியைத் தொடங்கியிருக்காவிட்டால் என்னவாகி இருக்கும்? அத்தனை காலம் இந்தச் சிற்பங்களும் ஓவியங்களும் அழியாமல் இருந்திருக்குமா என்ற கேள்வியை வசதியாக மறந்துவிட நாம் தயாராக இருக்கிறோம் என்றால், வேறு யாராவது வந்து கண்டுபிடித்திருப்பார்கள் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

இந்த வரலாறு குறித்து நமக்கு கேள்விகள் இருக்கலாம். ஆனால், இதுதான் இன்று ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கும் வரலாறு, இவர்கள்தான் இதைச் செய்தார்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது. இவர்களுக்கு வேறு பணிகள் அரசாங்கத்தால் விதிக்கப்பட்டிருந்தன. இவர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்ததே அந்தப் பணிகளுக்காகத்தான். தங்களுக்குரிய பணிகளையும் செய்து, தங்களுடைய ஆர்வத்தாலும் சுய உந்துதலாலுமே இத்தனை விஷயங்களை அவர்களால் சாதிக்க முடிந்திருக்கிறது. இதே வெள்ளையர்கள்தான் இந்திய வரலாற்றைக் கீழ்மைப்படுத்தினார்கள் என்பது உண்மைதான், ஆனால் அதற்காக நாம் நம் வரலாற்றின் தடயங்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வந்தவர்களை மறக்கக் கூடாது. இவர்களை மறக்கக்கூடாது என்று சொல்லும்போது 27 ஆண்டுகள் இங்கிருந்து அஜெந்தா ஓவியங்களை வரைந்தவனைச் சொல்கிறேன், பஞ்சங்களை ஏற்படுத்தியதும் நம் நாட்டு வளங்களைக் கொண்டு சென்றதும் அவனும் அவனைப் போன்றவர்களுமல்ல. நிறத்தைக் கொண்டு நாம் இவர்கள் அனைவரையும் காலனியவாதிகளாகக் கண்டனம் செய்யக்கூடாது. கண்டிப்பாக தன் வரலாற்றுப் பெருமிதங்களுக்காக இந்தியா இவர்களைக் கொண்டாடக் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

Comments are closed.