kamagra paypal


முகப்பு » பனுவல் போற்றுதும்

சிற்றிலக்கியங்கள் எனப்படும் பிரபந்தங்கள் – 3

இந்தக் கட்டுரையின் முந்தைய பகுதிகளை இங்கே படிக்கலாம் : பாகம் – 1 | பாகம் – 2

பள்ளும் குறமும்

பாட்டியல் நூல்களால் 96 என வரையறுக்கப்பட்டவை சிற்றிலக்கியங்கள். புத்திலக்கியங்களை ‘விருந்து” எனக் குறிக்கின்றது தொல்காப்பியம்.

விருந்தே தானும் புதுவது கிளந்த யாப்பின் மேற்றே,

என்பது தொல்காப்பியம், பொருளதிகாரம், செய்யுள் 231.

இவற்றுள் பள்ளு இலக்கியங்கள் 16-ம் நூற்றாண்டையும் குறம் 18-ம் நூற்றாண்டையும் சார்ந்தவை. நொண்டி, உழத்திப் பாட்டு, ஏசல் என்பனவும் இந்தக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவை.

35 பள்ளுகளும் 34 குறவஞ்சிகளும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. குறம் என்பதன் பிறபெயர்கள் குறவஞ்சி, குறவஞ்சித் தமிழ், குறவஞ்சி நாடகம், குறத்திப் பாட்டு என்பன.

பள்ளு இலக்கியத்திற்கான இலக்கணம் ஏதும் இல்லை. கி.பி. பதினாறாம் நூற்றாண்டு முதல் பள்ளு நூல்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன. உழவர்களின் வாழ்வியல் பேசப்படும் இலக்கியம் இது. பள்ளுவில் சிறந்தது முக்கூடற் பள்ளு எனவும் குறவஞ்சியில் சிறந்தது குற்றாலக் குறவஞ்சி என்றும் புலவர் பெருமக்கள் உறுதியாகச் சொல்கிறார்கள். இந்த இரண்டைத் தவிர மற்றெதுவும் நான் வாசித்ததில்லை. எனவே என்னால் ஒப்பீட்டளவில் உரையாட இயலாது. வேறெந்தக் குறவஞ்சியின் பெயர் கூட எனக்குத் தெரியாது. செண்பகராமன் பள்ளு, தண்டிகைக் கனகராயன் பள்ளு என்று இரண்டின் பெயர் மட்டும் அறிவேன். எனக்குத் தெரிந்ததை விளம்புவதில் தவறில்லை.

உழத்திப் பாட்டு எனும் வகையைப் பள்ளு என்பாரும் பள்ளு அன்று என்பாரும் உளர். உழத்திப் பாட்டு பற்றி எழுதும் உத்தேசம் இல்லை, கைவசம் நூலும் இல்லை.

பிற பிரபந்த வகைகளில் பள்ளும் குறமும் வாசிக்க இலகுவானவை, எளிதானவை, உரை எழுத அவசியம் அற்றவை. எனினும் முன்னூறு ஆண்டுகள் முந்தியன என்பதால் அரும்பத உரை அவசியமாகலாம்.

ஆண்டை அல்லது பண்ணையார் உறவு, பள்ளன்- பள்ளிகள் பூசல், உழவு செயல்வகை எனச் சுவைபட பேசப்படுகின்றன முக்கூடற்பள்ளுவில்.


முக்கூடற்பள்ளு

பள்ளு இலக்கியத்தில் சிறந்தது முக்கூடற்பள்ளு என்கிறார்கள். முக்கூடல் தலத்தில் கோயில் கொண்ட அழகர் மீது பாடப் பெற்றது, ஆனால் வைணவ இலக்கியம் என்று கூறி விட இயலாது.

மூன்று நதிகள் கூடும் இடம் முக்கூடல். கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி சங்கமிக்கும் திரிவேணி சங்கமம் என்பது போல் தாமிரபரணி, சிற்றாறு, கயத்தாறு எனும் ஆறுகள் கூடும் இடம் முக்கூடல்.

இந்த நூலின் காலம் கி.பி. 1680 என குறிப்பிடப்படுகின்றது.

பள்ளு இலக்கியம் இசைப்பாடல் தன்மை உடையது. இந்த நூலில் பந்துவராளி, பைரவி, காம்போதி, சங்கராபரணம், ஆனந்த பைரவி, புன்னாகவராளி, கேதார கௌளம், காம்போதி, மத்யமாவதி, மோகனம், நாட்டை, சுருட்டி போன்ற ராகங்களில் பாடல்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

நீர்வளம், நிலவளம் பேசும் இலக்கியம். வளை மேழி, நோக்கால், பரம்பு, மேழி, வடம், வள்ளக்கை, குத்தி, கொழு, கலப்பை, நுகம், கயமரம், கழுந்தேர்க்கால், கைக்கோல், கொட்டு, உழவுகோல், ஏர்க்கால் எனும் உழவு கருவிகள் பலவும் பேசப்படுகின்றன.

மீன்கள் பற்றிய பட்டியல் உண்டு- அயிந்தி, அயிரை, ஆரால், உய்யம், உழுவை, எண்ணெய் மீன், ஓரா மீன், கசலி, கடந்தாய், கருங்கண்ணி, கெண்டை, கெளிறு, கெளுத்தி, குறவை, கூனி, கோளை, சாம்பன், மணலி, மத்தி, மயிந்தி, மலங்கு, வரால், வாளை, சள்ளை, சாளை, திருக்கை, துதிக்கைமூக்கன், தேளி, நொறுக்கி, பசலி, பஞ்சலை, பண்ணாக்கு, பறவை, பாசிமீன், பொத்தி, மகரம், மடந்தை என.

இலக்கியங்கள் பதிவு செய்யாமற் போனால் பல தகவல்கள் நமக்குத் தெரிய வராமலேயே போயிருக்கும்.

பள்ளன் அழகர் அபிமானி. அழகர் அபிமானிகளாக இல்லாதவரை எவ்விதம் தண்டிப்பேன் என்பதற்குப் பாட்டுச் சொல்கிறான்.

ஒரு போது அழகர் தாளைக்
கருதார் மனத்தை வன்பால்
உழப்பார்க்கும் தரிசு என்று
கொழுப் பாய்ச்சுவேன்
சுருதி எண்ணெழுத்து உண்மை
பெரிய நம்பியைக் கேளாத்
துட்டர் செவி புற்றெனவே
கொட்டால் வெட்டுவேன்
பெருமாள் பதி நூற்றெட்டும்
மருவி வலம் செய்யாரைப்
பேய்க்காலில் வடம் பூட்டி
ஏர்க்கால் செய்வேன்
திருவாய் மொழி கல்லாரை
இருகால் மாடுகளாக்கித்
தீத்தீயென்று உழக்கோலால்
சாத்துவேன் ஆண்டே!

மாணிக்கவாசகர் திருவெம்பாவையில், “எம் கொங்கை நின் அன்பர் அல்லார் தோள் சேரற்க” என்பதன் தீவிர வடிவமாயுள்ளது இந்த பக்தி.

பள்ளன் தன் பெருமை கூறுவது, மூத்த பள்ளியும் இளைய பள்ளியும் தத்தம் குடித்தரம் கூறும் பாடல்கள் தமிழ் மணப்பது.

மைக்கடல் முத்துக்கு ஈடாய்
மிக்க நெல் முத்து உண்டாக்கும்
வடிவழகக் குடும்பன் நானே

எனத் தான் விளைவிக்கும் நெல்லின் செருக்கு பேசும் பள்ளனை அறிமுகம் ஆகிறோம். மூத்த குடியாள், பெருமாள் பக்தையாகிய முக்கூடற்பள்ளியும், இளைய குடியாள், சிவனடியாளாகிய மருதூர்ப்பள்ளியும் போட்டிக்குப் பாடும் பாடல்கள் மிகவும் சுவையானவை.

வடகரையில் உள்ள, வளம் மிக்க ஆசூர் நாடு பற்றி மூத்த பள்ளி புகழ்கிறாள். அவள் நாடு அது, பெருமை பெற்றது. அந்த நாட்டில் கறை என்பதைத் திங்களில் மட்டுமே காணலாம். கடம் பட்டிருப்பது- கட்டப்பட்டிருப்பது மதங் கொண்ட யானை மட்டுமே. சிறைப்பட்டவை பறவைகள் மட்டுமே. திரிக்கப்பட்டிருப்பது நெய் விளக்கு ஏற்றுவதற்காகத் திரிக்கப்பட்ட திரி மட்டுமே, குறைப்பட்டிருப்பது கொத்தப்படுவதால் குறைபட்ட கம்மாளர்களின் அம்மி மட்டுமே. குழைத்திருப்பது பூங்கொடிகளும் பூங்கொத்துக்களும் மட்டுமே, மறைக்கப் பட்டிருப்பது உயர் செய்யுள்களின் பொருள் மட்டுமே. இவையல்லால், பிற குறைகள் ஏதுமில்லா நாடு எங்கள் நாடு என்கிறாள் மூத்த பள்ளி. பாடலைப் பாருங்கள்.

கறைபட்டுள்ளது வெண்கலைத் திங்கள்
கடம்பட்டுள்ளது கம்பத்து வேழம்
சிறைபட்டுள்ளது விண்ணெழும் புள்ளு
திரிபட்டுள்ளது நெய்படும் தீபம்
குறைபட்டுள்ளது கம்மியர் அம்மி
குழைபட்டுள்ளது வல்லியம் கொம்பு
மறைபட்டுள்ளது அரும்பொருட் செய்யுள்
வளமை அரசூர் வடகரை நாடே

பொறுக்குமா இளைய பள்ளிக்கு? தனது நாடான சீவல மங்கைத் தென்கரை நாட்டைப் போற்றுகிறாள். தனது நாட்டில் சூரியன் மட்டுமே காய்வான், கட்டித் தயிர் மட்டுமே மத்தால் கடையப்பட்டுக் கலங்கும். அழிந்து போவது நாழிகைகளும் கிழமைகளுமே, சுழன்று வருவது வான்மழை பொழிந்த வெள்ளம் மட்டுமே, சுமை தாங்காமல் சாய்ந்தது நெற்கதிர் மட்டுமே, தவம் செய்வோர் மனம் மாட்டுமே ஆசைகள் ஒடுங்கி இருப்பது, தேய்ந்து போவது உரைக்கப்படும் சந்தனம் மட்டுமே என்கிறாள். பாடலைப் பாருங்கள்:

காயக் கண்டது சூரிய காந்தி
கலங்கக் கண்டது வெண்தயிர்க் கண்டம்
மாயக் கண்டது நாழிகை வாரம்
மறுகக் கண்டது வான்சுழி வெள்ளம்
சாயக் கண்டது காய்க்குலைச் செந்நெல்
தணிப்பக் கண்டது தாபதர் உள்ளம்
தேயக் கண்டது உரைத்திடும் சந்தனம்
சீவல மங்கைத் தென்கரை நாடே

இங்கு காய்க்குலை என்பதற்கு வாழைக்குலை என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். மலையாளத்தில் இன்றும் வாழைக்குலையைக் காய்க்குலை என்கிறார்கள்.

இவ்வாறே தமிழ் பாடிச் செழிக்கிறார்கள் மூத்த பள்ளியும் இளைய பள்ளியும்.

மீது உயர்ந்திடும் தெங்கு இளநீரை
மிடைந்த பூகம் சுமந்து தன் காயை
சூதம் ஒன்றிச் சுமக்கக் கொடுக்கும்
சூதம் தன்கனி தூக்கும் பலாவில்
ஓதும் அந்த பலாக்கனி வாழை
உறுக்கவே சுமந்து ஒண்குலை சாய்க்கும்
மாதுளம் கொம்பு வாழை தாங்கும்
வளமை ஆசூர் வடகரை நாடே

என்பாள் மூத்த பள்ளி.

தெங்கின் இளநீரை, நெருங்கி வளர்ந்திருக்கும் கமுகு தாங்கும். கமுகு, தன் குலையை அருகில் வளர்ந்திருக்கும் மாமரங்களைச் சுமக்கச் செய்யும். மாமரங்கள் தன் கனிகளை அருகில் வளர்ந்திருக்கும் பலா மரங்களில் சாரச் செய்யும். பலாக்கனிகளை வாழை மரங்கள் சுமக்கும். வாழைக் குலைகளை மாதுளங் கொம்பு தாங்கும் ஆசூர் வடகரை நாடே என்பாள் மூத்தாள்.

பங்கயம் தலை நீட்டிக் குரம்பினில்
பச்சை இஞ்சியின் பாசடை தீண்டும்
தங்கும் இஞ்சியும் மஞ்சட் கழுத்தைத்
தடவி மெள்ளத் தொடும் அந்த மஞ்சள்
அங்கு அசைந்திடும் காய்க்கதிர் செந்நெல்
அளாவி நிற்கும் அச்செந்நெலும் அப்பால்
செங்கரும்புக்குக் கைதரும் போல் வளர்
சீவல மங்கை தென்கரை நாடே

என்பாள் இளையாள்.

மூத்த பள்ளி தன் கிராமத் தெய்வம் போற்றுவாள்:

திங்கள் மும்மாரி உலகெங்கும் பெய்யவே
தெய்வத்தைப் போற்றி வந்து கைதொழும் காண்
பொங்கலும் இட்டுத் தேங்காயும் கரும்பும்
பூலா வுடையாருக்குச் சாலவே கொடும்
குங்குமத்தோடு சந்தனம் கலந்து
குமுக்காவுடையாரயர் தமக்குச் சாத்தும்
கங்கணம் கட்டி ஏழு செங்கிடாயும்
கரையடிச் சாத்தா முன்னே விரைய வெட்டும்

என்று. இளைய பள்ளியோ:

பூத்தலைச் செஞ்சேவல் சாத்திரத்தாலே
புலியூர் உடையார் கொள்ளப் பலிதான் இடும்
வாய்த்த சாராயமும் பனை ஊற்றுக் கள்ளும்
வடக்குவாய்ச் செல்லி உண்ணக் குடத்தில் வையும்

என்கிறாள்.

என் வயதுக்காரர் அனைவரும் நினைவில் வைத்திருக்கும் சிந்து ஒன்றுண்டு. முக்கூடற்பள்ளு நூலில், அட தாளம், ஆனந்த பைரவி ராகம்.

ஆற்று வெள்ளம் நாளைவரத்
தோற்றுதே குறி – மலை
யாள மின்னல் ஈழ மின்னல்
சூழ மின்னு தே
நேற்றும் இன்றும் கொம்பு சுற்றிக்
காற்றடிக்குதே – கேணி
நீர்ப்படு சொறித் தவளை
கூப்பிடு குதே
சேற்று நண்டு சேற்றைக் குழைத்து
ஏற்றடைக்குதே – மழை
தேடியொரு கோடி வானம்
பாடி ஆடுதே
போற்று திரு மாலழகர்க்கு
ஏற்றமாம் பண்ணைச் – சேரிப்
புள்ளிப் பள்ளர் ஆடிப் பாடித்
துள்ளிக் கொள்வோமே

என்பது அந்த மழைக்குறிப் பாடல்.

நெல்விதைகளின் வகைகளைச் சொல்கிறான் பள்ளன் ஒரு பாட்டில். ஏறத்தாழ ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இவ்வகை நெல் இனங்களின் பெயர்களைக் காண எனக்குப் பரவசம் ஏற்படுகிறது.

சித்திரக் காலி வாளாண் சிறை மீட்டான் மணல்வாரி
செஞ்சம்பா கருஞ்சூரை சீரகச்சம்பா
முத்து விளங்கி மலை முண்டன் பொற்பாளை நெடு
மூக்கன் அரிக்கிராவி மூங்கிற் சம்பா
கத்தூரி வாணன் கடைக கழுத்தன் இரங்கல் மீட்டான்
கல்லுண்டை பூம்பாளை பார்கடுக்கன் வெள்ளை
புத்தன் கருங்குறுவை புனுகுச் சம்பா

என, மத்தியானம் சாப்பிட்ட நெல்லரிசிச் சோற்றின் பெயர் தெரியாமற் போய் விட்டோமே நாம் இன்று? எங்கே போயின இந்த நெல்லினங்கள்? விதையாவது எங்கேயும் கருதப் பட்டிருக்குமா? நெல்வகை போக, மாட்டு வகை சொல்கிறான் பள்ளன்.

குடைக் கொம்பன் செம்மறையன் குத்துக் குளம்பன் மேழை
குடைச் செவியன் குற்றாலன் கூடு கொம்பன்
வடர்ப் புல்லை கரும்போரான் மயிலை கழற்சிக் கண்ணன்
மட்டைக் கொம்பன் கருப்பன் மஞ்சள் வாலன்
படப்புப் புடுங்கி கொட்டைப் பாக்கன் கருமறையன்
பசுக்காலன் அணிற்காலன் படலைக் கொம்பன்
விடர்த்தலைப் பூ நிறத்தான் வெள்ளைக் காளையும் இந்த
உண்டு ஆயிரமே!

பசுவையும் காளையையும் எருமையையும் எருமைக் கடாவையும் மாடு என்றழைக்கும் பருவத்துக்கு வந்து விட்டோம் நாம். இந்த யோக்கியதையில் மாட்டின் சுழிகள் பற்றியும் அவற்றுள் யோகச் சுழிகள் எவை, யோகமற்ற சுழிகள் எவை என்றும் சொன்னால் நமக்கு என்ன விளங்கும்? தாமணிச் சுழி, இரட்டைக் கவம், பாஷிகம் சுழி, கோபுரச் சுழி, நீர்ச் சுழி, ஏறு பூரான், லக்ஷ்மிச் சுழி, பட்டிச் சுழி, வீபூதிச் சுழி, ஏறு நாகம் என்பன நல்ல சுழிகள் என்றும் முக்கண் அல்லது அக்னிச் சுழி, குடைமேல் குடை, ஒத்தைக் கவம், விளங்குச் சுழி, பாடைச் சுழி, பெண்டிழந்தான் சுழி, இறங்கு பூரான், நாகபடம், அவற்றுள் முன்னாகம், பின்னாகம், தட்டுச் சுழி, துடப்பச் சுழி, விறிக்கட்டு அல்லது புட்டாணிச் சுழி, ஏழு கட்டுப் பாடைக் கட்டு, வால் முடங்கி, இறங்கு நாகம் என்பன தீய சுழிகள் என்றும் பள்ளனால் அடையாளம் கண்டிருக்க இயலும்.

சுழிகள் என்றால் என்ன, அவற்றின் இடம், இருப்பு, பயன்கள் என்ன என்று அறிய ஆவல் உடையவருக்கு இங்கு நான் ஒரு புத்தகம் அறிமுகம் செய்வேன்.

“The Kangayam Cattle- A Retrospective and Prospective Study,” by S. Panneerselvam and N. Kandasamy, Published by Tamilnadu Veterinary and Animal Sciences University, chennai – 600 051.

இனி நாம் முக்கூடற்பள்ளுவுக்குத் திரும்பலாம். பள்ளன் மனைவிகள் மூத்த பள்ளி, இளைய பள்ளி ஏசல் சுவாரசியமானது. ஏசி, ஏசி, தத்தம் எதிரிகளின் கடவுளரை வசை பாடுவதில் வந்து சேர்கிறது. ஒரு நினைவூட்டலுக்காக- மூத்த பள்ளி வைணவம், இளைய பள்ளி சைவம். கவி காளமேகம் பாடல் போல், ஏசலுகுள்ளே ஏழெட்டு புராணங்கள் பொதிந்து கிடக்கின்றன. புராணம் தெரியாதார், ஆர்வமிலாதார், தாண்டிப் போய் விடலாம். ஏனெனில் எனக்கு உரை சொல்லும் உத்தேசம் இல்லை.

மூத்தாள் : தான் பசுப் போல் நின்று கன்றைத்
தேர்க்காலில் விட்டுச்- சோழன்
தன் மகனைக் கொன்றான் உங்கள்
தாணு அல்லோடி
இளையாள்: வான் பழிக்கு உள்ளாய்த் தவசி
போல மறைந்தே- நின்று
வாலியைக் கொன்றான் உங்கள்
மாயன் அல்லோடி
மூத்தாள்: வலிய வழக்குப் பேசி
சுந்தரன் வாயால் அன்று
வையக் கேட்டு நின்றான் உங்கள்
ஐயன் அல்லோடி
இளையாள்: புலி போல் எழுந்து சிசு
பாலன் வையவே- ஏழைப்
பூனைபோல் நின்றான் உங்கள்
நீலன் அல்லோடி
மூத்தாள்: அடியனும் நாயனுமாய்க்
கோயில் புறகே – தொண்டன்
அன்று தள்ளப் போனான் உங்கள்
ஆதி அல்லோடி
இளையாள்: முடியும் சூடாமலே கை
கேசி தள்ளவே- காட்டில்
முன்பு தள்ளிப் போனான் உங்கள்
மூர்த்தி அல்லோடி
மூத்தாள்: சுற்றிக் கட்ட நாலு முழத்
துண்டும் இல்லாமல் – புலித்
தோலை உடுத்தான் உங்கள்
சோதி அல்லோடி
இளையாள்: கற்றைச் சடை கட்டி மர
உரியும் சேலைதான்- பண்டு
கட்டிக் கொண்டான் உங்கள் சங்குக்
கையன் அல்லோடி
மூத்தாள்: நாட்டுக்குள் இரந்தும் பசிக்கு
ஆற்ற மாட்டாமல் – வாரி
நஞ்சை எல்லாம் உண்டான் உங்கள்
நாதன் அல்லோடி
இளையாள்: மாட்டுப் பிறகே திரிந்தும்
சோற்றுக் கில்லாமல் – வெறும்
மண்ணை உண்டான் உங்கள் முகில்
வண்ணன் அல்லோடி
மூத்தாள்: ஏற ஒரு வாகனமும்
இல்லாமையினால்- மாட்டில்
ஏறியே திரிந்தான் உங்கள்
ஈசன் அல்லோடி
இளையாள்: வீறு சொன்ன தென்ன மாடு
தானும் இல்லாமல் – பட்சி
மீதில் ஏறிக் கொண்டான் உங்கள்
கீதன் அல்லோடி.

பள்ளுப் பாடல் இசைப்பாடல் என்று முன்பே சொன்னோம். ஒரு ஏசலில் பேசப்படும் புராணங்கள் எத்தனை? மேலும் நிந்தாஸ்துதி வகையிலான இந்த ஏசல் பாடல்கள் வாசிக்க சுகம் தருபவை.

நிந்தாஸ்துதிப் பாடல்கள் கேட்கப் பிரியப்படுகிறவர்கள் என்.சி. வசந்தகோகிலம் இசைக் குறுவட்டுகள் கேட்கலாம். உடனடியாக எனக்கு ஞாபகம் வரும் பாடல், “தந்தை தாய் இருந்தால் உமக்கிந்த குறை எல்லாம் வருமோ ஐயா,” எனத் தொடங்குவது.

குற்றாலக் குறவஞ்சி

குறி சொல்லும் மரபில் வந்த குறத்தி பாட்டு இது. குற்றாலம் என்பதுதான் பண்டைய தலப்பெயர். திரு எனும் முன்னொட்டு, சிறப்புக் கருதி வழங்கப்பட்டு, திருக்குற்றாலம் ஆயிற்று. மேலகரம் திரிகூட ராசப்பக் கவிராயரால் இயற்றப் பெற்றது.

காலம் 17-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி, 18-ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி என்பர். திரிகூட ராசப்பக் கவிராயர் தலபுராணம், கோவை, குறவஞ்சி, என 14 பிரபந்தங்கள் தந்தவர். யாவும் தமிழ் கொஞ்சும் பிரபந்தங்கள்.

தலைவன் உலாப்ப் போகும்போது தலைவி கண்டு அவன் மேல் கொள்ளும் காதல், அவளுக்கு குறத்தி குறி சொல்லுதல், குறவன்- குறத்தி காதல் என சுவாரசியமான பகுதிகள் கொண்டது.

வெண்பா, அகவற்பா, விருத்தப்பா, சிந்து, கண்ணி எனப் பல்வகைப் பாக்களும் பாவினங்களும் விரவி வரும் இதனுள்.

குற்றாலக் குறவஞ்சியில், வசந்தவல்லி பந்தாடும் பாடல், 14 வயதில் படித்தது, இன்றும் நெஞ்சில் நீங்காது இருப்பது. மொழியழகும் ஓசை நயமும் எதுகை மோனைச் சிறப்பும், பந்தடிக்கும் காட்சி மனக்கண்ணில் எழும் நேர்த்தியும் கொண்ட பாடல்.

செங்கையில் வண்டு கலின் கலின் என்று செயம் செயம்
என்றாட- இடை
சங்கதம் என்று சிலம்பு புலம்பொடு தண்டை
கலந்தாட – இரு
கொங்கை கொடும்பகை வென்றனம் என்று குழைந்து
குழைந்தாட – மலர்ப்
பைங்கொடி நங்கை வசந்த சவுந்தரி
பந்து பயின்றாளே!

எங்காவது, என்றாவது வாய்ப்பு கிடைத்தால், எனது எட்டாவது வகுப்பு தமிழாசிரியர் வாசித்துக் காட்டிய விதத்தில் இந்தப் பாடலை உங்களுக்கு வாசித்துக் காட்ட மனம் அவாவுகின்றது. பந்தடிக்கும்போது சூடியிருந்த மலர்களில் அமர்ந்திருந்த வண்டுகள் பறந்து மீண்டும் அமர்ந்து இடைக்கு அனர்த்தம் செய்கின்றன, எனவே இடை இன்று சங்கதம் ஆகிவிடும் என இரங்கி, காற்சிலம்பு புலம்புகின்றது. ஆனால் கொங்கைகளோ இன்று தமது கொடும் பகையான இடையை வென்றனம் என்று குழைந்து குழைந்து ஆடுகின்றன என்பது பாடலில் ஏகதேசமான பொருள்.

பந்தடிக்கும்போது பாடலின் சந்தம், பந்து விளையாட்டின் வேகத்தைச் சார்ந்து மாறுகிறது.

மந்தர முலைகள் ஏசலாட, மகரக் குழைகள் ஊசலாட
சுந்தர விழிகள் பூசலாட, தொங்கத் தொங்கத் தொங்கத் தொம்மெனப்-
பந்தடித் தனளே, வசந்த சுந்தரி விந்தையாகவே

என்று வேகம் கொள்கிறது பாடல்.

பண்டு ‘குறவஞ்சி’ என்றொரு சினிமா வந்தது. மேகலா பிக்சர்ஸ் தயரிப்பில்.T.R.பாப்பா இசையில் இந்தப் பாடலை சிதம்பரம் எஸ்.ஜெயராமன் பாடியிருக்கிறார். உடன் பாடியவர்கள் A.P.கோமளா, P.லீலா மற்றும் T.V.ரத்தினம். வாய்ப்பிருந்தால் கேட்டுப் பாருங்கள்.

பெண்களைப் பாடுவதில் சிற்றிலக்கியப் புலவர்களுக்குத் திகட்டுவதே இல்லை. பாடிக் கேட்பவருக்கும் திகட்டுவதில்லை போலும். பேரின்பம் பாட வந்த கவிஞர்களும் சிற்றின்பம் பாடாமல் மோட்சம் பெறுவதில்லை போலும். மேலும், காட்சி ஊடகங்கள் எதுவும் கண்டுபிடிக்கப்படாத காலத்தில் செவி வழியாகவே சிற்றின்பம் பருகினார் போலும்.

கல்லும் பதித்த தங்கச் செல்லம் கடகம் இட்ட
செங்கையாள் – எங்கும்
கச்சுக் கிடக்கினும் தித்திச்சுக் கிடக்கும் இரு
கொங்கையாள்
ஒல்லும் கருத்தர் மனக்கல்லும் அழிக்கும் எழில்
உந்தியாள் – மீதில்
ஒழுங்கு கொண்டு உளத்தை விழுங்கு சிறிய ரோமப்
பந்தியாள்

கச்சு அணிந்திருந்தாலும் தித்தித்துக் கிடக்கும் இரு கொங்கையாள் என்று ஒரு பொருள். எங்கும் (உப்புக்) கைத்துக் கிடந்தாலும் (வியர்வையால்), தித்தித்துக் கிடக்கும் இரு கொங்கையாள் என்றும் ஒரு பொருள்.

“ஒரு வீமப் பாகம் பெற்ற காமப் பாலுக்கு ஒத்த சீனியாள்” என்றொரு வரி. சமையலில் நள பாகம், வீம பாகம் என இருவகை சிறப்புடையன. எனவேதான் உணவு விடுதிகள் நள விலாஸ் என்றும் பீம விலாஸ் என்றும் பெயர் பெற்றன. அறத்துப் பால், பொருட்பால், காமத்துப் பால் என மூன்றுண்டு. அதில் வீமபாகத்தினால் செய்யப்பட்ட காமப் பாலுக்கு சீனி போன்றவள் என்று பொருள்.

திரிகூட நாதர் உலா வரும்போது வசந்தவல்லி பந்தடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நாகம் புயத்தில் கட்டி, நஞ்சு கழுத்தில் கட்டி
காகம் அணுகாமல் எங்கும் காடு கட்டி
பாகம் தனில ஒரு பெண் பச்சைக் கிளிபோல் வைத்து
மோகம் பெற ஒரு பெண் முடியில் வைத்தார்

வீதியுலா வரும்போது, அவரைக் கண்டு காமுற்று, மோகம் முற்றி வசந்தவல்லி விரகத் தீயில் வெதும்புகிறாள். அவளை தோழியர் உபசாரம் செய்கிறார்கள்:

முருகு சந்தனக் குழம்பு பூசுவார்; விரகத் தீயை
மூட்டி மூட்டி, விசிறி வீசுவார்;
கருகுதே உடல் உருகுதே என்பார்; விரித்த பூவும்
கரியுதே முத்தம் பொரியுதே என்பார்
அருகில் இருந்து கதைகள் நடத்துவார்; எடுத்து மாதர்
அணைத்து வாழைக் குருத்தில் கிடத்துவார்
பெருகு நன்னகர்க் குரும்பலாவினார் வசந்தமோகினி
பெரு நிலவினோடு கலாவினாள்

எனப் போகும் பாடல்.

வசந்தவல்லி தன் ஆற்றாமையைப் புலப்படுத்துவதும் அழகுத் தமிழில்தான்.

கங்கைக் கொழுந்து அணி தெய்வக் கொழுந்தை நான்கண்டு, குளிர்
திங்கள் கொழுந்தையும் தீக்கொழுந்து ஆக்கிக் கொண்டேனே

மன்றல் குழவி மதியம் புனைந்தாரைக் கண்டு, சிறு
தென்றல் குளவி தினம் கொட்டக் கொட்ட நொந்தேனே

மேலும் அவளது வருத்தம் கூறும் பாடல்கள் உண்டு.

பருத்த மலையைக் கையில் இணக்கினார்; கொங்கை ஆன
பருவ மலையைக் கையில் இணக்கிலார்

நஞ்சு பருகி, அமுதம் கொடுத்தவர்; எனது வாள்விழி
நஞ்சு பருகி, அமுதம் கொடுக்கிலார்

என.

பின்பு குறி சொல்ல வஞ்சி வருகிறாள். குற்றால மலையின் வளம் பாடுகிறாள் வசந்தவல்லிக்கு.

வானரங்கள் கனி கொடுத்து மந்தியொடு கொஞ்சும்
மந்தி சிந்து கனிகளுக்கு வான்கவிகள் கெஞ்சும்,

தேன் அருவி திரை எழும்பி, வானின் வழி ஒழுகும்
செங்கதிரோன் பரிக்காலும் தேர்க்காலும் வழுகும

காடு தொறும் ஓடி வரையாடு குதி பாவும்
காகம் அணுகா மலையில் மேக நிரை சாயும்

எனப் பற்பல விதமாய்.

இந்தப் பாடலையும் ‘குறவஞ்சி’ திரைப்படத்தில் பயன்படுத்தி உள்ளனர். இசை, பாடியவர்கள், தயரிப்பு முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறோம்.

பறவை இனங்கள் பலவற்றையும் குற்றாலக் குறவஞ்சி பதிவு செய்கிறது.

குருகும் நாரையும் அன்னமும் தாராவும்
கூழைக் கடாக்களும் செங்கால் நாரையும்
– எனவும்,

காடை வருகுது, கம்புள் வருகுது

காக்கை வருகுது; கொண்டைக் குலாத்தியும்

மாடப்புறாவும் மயிலும் வருகுது

மற்றொரு சாரியாய் கொக்குத் திரள் எல்லாம் – எனவும்

வெள்ளைப் புறாவும் சகோரமும் ஆந்தையும்
மீன்கொத்திப் புள்ளும் மரங்கொத்திப் பட்சியும்
கிள்ளையும் பஞ்சவர்ணக் கிளிக் கூட்டமும்
கேகயப் பட்சியும் நாகணவாய்ச்சியும்
உள்ளானும் சிட்டும் வலியானும் அன்றிலும்
– எனவும்

இருபத்தாறு வகைப் பறவைகள் அறியக் கிடக்கின்றன.

குறத்தி தனது நாட்டுவளம் கூறும் பாடல்கள் நயம் மிக்கவை. தமிழ்நாட்டின் காடு, நீர்நிலைகள், மருத நிலம் எத்தகு வளமோடும் வனப்போடும் இருந்தன என்பதற்கான எடுத்துக் காட்டுகள். யார் கவர்ந்து சென்றார் இவற்றை? முன்னாள் வெள்ளை முதலாளிகளா இந்நாள் கருப்பு முதலாளிகளா எனக் கேள்வி கிளர்த்துவது.

சூழ மேதி இறங்கும் துறையில்
சொரியும் பாலைப் பருகிய வாளை
கூழை வாசப் பலாவினில் பாய,
கொழும் பலாக்கனி வாழையில் சாய,
வாழை சாய்ந்து ஒரு தாழையில் தாக்க,
வருவிருந்து உபசரிப்பார் போல்,
தாழை சோறு இட, வாழை குருத்திடும்
சந்திர சூடர் தென் ஆரிய நாடே

என்பன போன்ற இயற்கை வளங்கள்.

முக்கூடற்பள்ளுவில் “காயக் கண்டது சூரிய காந்தி” என்று தொடங்கும் பாடல் ஒன்று பார்த்தோம். அதே சந்தத்தில், பொருட் தன்மையில், குற்றாலக் குறவஞ்சியிலும் பாடல்கள் உண்டு.

நீங்கக் காண்பது சேர்ந்தவர் பாவம்;
நெருங்கக் காண்பது கன்னலில் செந்நெல்;
தூங்கக் காண்பது மாம்பழக் கொத்து;
சுழலக் காண்பது தீம் தயிர் மத்து;
வீங்கக் காண்பது மங்கையர் கொங்கை;
வெடிக்கக் காண்பது கொல்லையின் முல்லை
ஏங்கக் காண்பது மங்கல பேரிகை;
ஈசர் ஆரிய நாடு எங்கள் நாடே.

ஓடக் காண்பது பூம்புனல் வெள்ளம்;
ஒடுங்கக் காண்பது யோகியர் உள்ளம்;
வாடக் காண்பது மின்னார் மருங்கு;
வருந்தக் காண்பது சூல்உளை சங்கு;
போடக் காண்பது பூமியில் வித்து;
புலம்பக் காண்பது கிண்கிணிக் கொத்து;
தேடக் காண்பது நல் அறம் கீர்த்தி
திருக்குற்றாலர் தென் ஆரிய நாடே

குறத்தி கூறும் நாட்டு வளம், தலமகிமை, கிளைச் சிறப்பு, குறிச் சிறப்பு, குறி சொல்லுதல், குறத்தி தெய்வம் வணங்குதல் என சிறப்பான பாடல்கள் பல.

தொடர்ந்து குறத்தி சிங்கியைத் தேடி சிங்கன் வருவது, சிங்கியை நினைந்து சிங்கன் ஏங்குவது, சந்தித்து உரையாடுவது யாவும் நகைச்சுவையும் காதல் சுவையும் பொங்கப் பாடப்படுவது. சிருங்கார ரசம் மிக்க பாடல்பல கொண்டது. இங்கு மேற்கோள் காட்டுவதை விடுத்து, நீங்கள் தேடிப் படிக்க விடுகிறேன்.

(தொடரும்)