சொல்வனம்

நிற்க தேவையற்ற நிலையத்தை
ரயில் பெட்டி
எத்தனை எளிதாக கடக்கிறது?

ஆலமரத்திலிருந்தன
ஆயிரம் பறவைகள்
ஒன்றைச் சுட்டான் குறவன்
எஞ்சியவைகளை
எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

என் கைகளை வீசினால்
நதி துளிகளாகச் சிதறி
வானம் மேகம் சூரியனாக
என் மேல் தெறிக்கிறது

ஒவ்வொரு துணுக்கையும்
குளிர்ந்த நீலப் பீங்கான் கிண்ணத்தில் சரித்து
பழச் சாறு குளமாய்த் தேங்க முழுப்பழத்தையும்
அதன் தோலினின்று பிரித்து
அதன் பின்பே அதை உண்பது.
எத்தனை இனிமையான
ஓர் ஒழுங்கு
துல்லியமாய் அர்த்தமற்றதாய்

எதிலும்-
முளைத்தெழ
மழைக்காக
காத்திருக்கும் விதையென
அடிநெஞ்சில் உறங்கும்
உன் விழிகள்.

பாதங்கள் ஒருபோதும்

கற்பனை செய்ததில்லை

அவை ஒருநாள் சிந்திக்கத் தொடங்குமென்று.

நகரக் கோப்பையினுள்
தளும்பாமல் நிறையுமிருள்.

இரவும் அல்லாத பகலும் அல்லாததொரு வெளியிலிருந்து
மெள்ள மெள்ள அவிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்

காம்ப்ளக்ஸின் தோட்டத்தில் உலாவியபடி
சகஜமாக நண்பனிடம் சொன்னேன்,
இப்போதெல்லாம் அந்த சிறிய
மஞ்சள் நிற பட்டாம்பூச்சிகளைக்
காணமுடிவதில்லையென

“புதுமைப்பித்தன் தன் கிண்டலுக்கும் கேலிக்கும் வாகனமாக, சித்தர் பாடல்களில் ஆதாரம் தேடிய ஒரு செய்யுள் உருவத்தைக் கையாண்டு பார்த்தார். எழுதியுள்ள அளவில் அவர் வெற்றிகண்டார் என்றே சொல்ல வேண்டும். மாகாவியம் என்ற அவருடைய கவிதை முயற்சி பாரதியாருக்குப் பிந்திய கவிதை முயற்சிகளிலே சிறந்தது என்பது என் அபிப்ராயம்.” - க.நா.சு

நீ பயணம் செய்ய நினைத்திருந்த ரயில் வர
ஆயுட்காலம் தாமதமாகும்.
கணக்கற்ற வருடங்கள்
நீ காத்திருக்க முடியாதென்பதால்
எந்த ரயில் வந்தாலும் அதில் ஏறிக்கொள்.

இரவு இறங்கியிருக்கும்

இந்தப் பூங்காவில்

எத்தனையோ மரங்களில்

எந்த மரம் சலித்திருக்கும்?

மர்மமான நிறுத்ததுக்கு அழைத்து செல்ல
ஓட்டுனர் அற்ற ஒரு பஸ்ஸைப் போல்
இரவு எங்கள் இருவர் மேலும்
ஒரே காலத்தில் படிந்திருந்தது.

கண்ணாடியென்றால்
சுவற்றில் தொங்கும் உடலென்று பொருளல்ல
உன் மனச்சாட்சி
எப்போதும் உன் பிரதிபலிப்பின்
பின்னாலிருக்கும் மாயாஜால வித்தைக்காரன்

இடி மின்னலை கற்பனை செய்யும்போது எச்சரிக்கையாக இருத்தல் வேண்டும்.
இறுதியாக மழை உங்கள் கண்களின் வழியாகத்தான் பெய்யும்